"Anioły z rzeźni"

Robert Arseńczuk jest psychiatrą i psychoterapeutą, stara się pomagać swoim pacjentom jak tylko może, jednak nie zawsze mu się to udaje. Jest on sceptyczny, ma dość często postawę krytyczną, doskonale zdaje sobie sprawę ze swoich wad i tak naprawdę wie, że jego zawód niezbyt się łączy z jego osobowością.

Ma on za sobą ciężką przeszłość, przeszłość, której demony pojawią się, gdy najmniej będzie się tego spodziewał. Problemy, z którymi mierzy się obecnie, zatapia w alkoholu, sięga także po mocniejsze używki a nocne wypady na miasto pozwalają mu na odrobinę relaksu i szaleństwa.

__

Marta pojawia się w jego życiu niespodziewanie, pomimo pewnych wątpliwości udaje mu się z nią umówić.

Wie, że powinien był to zrobić w bardziej odpowiedni sposób i zdecydowanie szybciej, jednak mimo wszystko jest zadowolony z jej reakcji.

"Tak oto miesza się kłamstwo z prawdą. Zauroczenie we śnie z jego rozciągnięciem na jawie. Wykalkulowana chęć spotkania i faktyczne spotkanie, do którego dochodzi przypadkiem."

Spotkanie, któro tak naprawdę zmienia wszystko.

Między Robertem a Martą dochodzi do czegoś więcej, są niemal pewni, że to przeznaczenie.

To jakim człowiekiem był Robert przechodzi w zapomnienie, to właśnie ona pomaga mu na nowo uwierzyć w ludzi, uwierzyć w siebie.

Jednak to co dobre nie zawsze trwa wiecznie, ta cudowna codzienność staje się najgorszym koszmarem.

Marta zostaje znaleziona martwa, wyniki sekcji zwłok sugerują, że w jej organizmie stwierdzono obecność 3-MMC, okazuje się także, że miała ona arytmię.

Robert robi wszystko co może aby dowiedzieć się co tak naprawdę się stało z jego ukochaną, co było przyczyną śmierci, jak do tego doszło a także kto za tym stoi.

Tymczasem mężczyzna zaczyna wariować a zarazem wątpić we własną poczytalność.

"Cokolwiek się zdarzy, chcę tylko poznać prawdę.

Po tym niech wali się świat."

"Anioły z rzeźni" to naprawdę dobry thriller psychologiczny, thriller, który potrafi nieźle zryć psychikę, więc można powiedzieć, że niemal idealny, bo o to przecież w książkach z tego gatunku chodzi.

Liczy ona niecałe 200 stron, nad czym ubolewam, gdyż tak wkręciłam się w tą pełną emocji historię, że chciałabym więcej. Pomysł na fabułę genialny, główny bohater świetnie wykreowany, sama momentami wierzyłam w jego myśli o schizofrenii.

Fabuła mogłaby być bardziej rozbudowana, widać, że autor miał potencjał, gdyż zrobił kawał dobrej roboty, ale nie ma co narzekać, książkę pochłonęłam na raz, bawiłam się doskonale. 🔥

Czytajcie! ❤️

Sięgnęłam po powyższy tytuł z ciekawości, zupełnie nie wiedząc na co mogę liczyć. A jednak dałam się porwać wydarzeniom, które zagwarantowały mi jeden ekscytujący wieczór.

Mimo krótkiej formy nie jest to łatwa lektura. Koncentruje się wokół psychicznego aspektu natury ludzkiej, przedstawia bohatera w różnych barwach i zaprasza do głębszej analizy. Przyznaję, że po zamknięciu ostatniej strony miałam w głowie solidny chaos i musiałam to sobie wszystko uporządkować, ponieważ mimo fikcji literackiej widziałam wydarzenia w mocno realnym świetle. Autor powoli, ale skrupulatnie wprowadzał szereg zmian, świadomie i emocjonalnie manipulując fabułą.

Robert, psychiatra oraz psychoterapeuta, wydawał się człowiekiem, który nie nadawał się do pracy z ludźmi. Prowadził destrukcyjny tryb życia, otwarcie drwił z otoczenia oraz siebie samego. Pewnego dnia poznaje Martę i zmienia się nie do poznania. Zaczyna zupełnie inaczej patrzeć na świat. Wówczas dochodzi do tragedii, grunt usuwa się spod nóg mężczyzny a on obiecuje, że nie spocznie, nim nie znajdzie winnego.

Fabuła dedykowana jest dorosłemu czytelnikowi świadomemu ludzkich poczynań. Niektóre działania Roberta mroziły krew w żyłach i dalekie były od empatii. W dodatku autor nie bawiąc się w półśrodki serwował opisy mocno wpływające na wyobraźnię. Poza mrocznym klimatem wszystko było widoczne jak na dłoni. Główny bohater zrozpaczony niedawnymi wydarzeniami popada w jeszcze większa destrukcję niż na początku, nawiązuje patologiczną relację z pewnymi bliźniaczkami, burzy tabu, działa bezmyślnie. Czytelniki potrafi postawić się w jego sytuacji a przynajmniej zrozumieć targającą nim bezradność, chociaż wielu z nas na jego miejscu postąpiłoby zupełnie inaczej.

"Anioły z rzeźni" to wymagająca lektura, ale sądzę, że warta poświęconego jej czasu. Intensywna, ekscytująca, wytyczająca własne granice. Mroczna, wywołująca moralne dyskusje, ale jeśli ktoś lubi sięgać po tego typu historie - będzie zaskoczony. Proza Nolberta jest nieoczywista, ale ja właśnie takie lubię najbardziej, więc swoją przygodę z powyższą książką uważam za udaną.

Zbieram się już jakiś czas, żeby pokazać Wam ten tytuł i mam wrażenie, że nieważne co bym napisała, to będzie za mało! W

@kevin_nolbert zaskoczył mnie tą lekturą. Nie wiedziałam, że będzie to tak realistyczna opowieść, pełna bólu, brutalna, a miejscami wręcz duszna. Patrząc na okładkę, nie spodziewałabym się takiej historii, więc jest to wielkie zaskoczenie, a jednocześnie duży plus.

Nasz główny bohater, Robert Arseńczuk, to nie jest zwyczajny psychiatra. Mężczyzna wyróżnia się z tłumu. Drwi ze swoich pacjentów, ale nie tylko z nich, bo z siebie samego również, łamiąc przy tym zasady etyki lekarskiej. Od początku mamy wrażenie, że sam potrzebuje pomocy. Czytałam to z uśmiechem pod nosem, bo nie spodziewałam się tak szalonego doktorka. Wszystko zmienia się, kiedy na jego drodze staje Marta. Kobieta wyjątkowa, inna niż wszystkie inne. Są jakby z innego świata, a ich relacja jest ciekawa, aż chce się o niej czytać. Niestety, ta sielanka nie może trwać zbyt długo… Kobieta umiera, a mężczyzna pragnie znaleźć winnego.

Jestem zachwycona tym, co stworzył tutaj @kevin_nolbert . Uwielbiam takie pokręcone thrillery i w tym tytule nie dosyć, że się zatraciłam bez reszty, to jeszcze idealnie w nim odnalazłam. Nie spodziewałam się tak wciągającej lektury, która angażuje swojego odbiorcę, pozwala mu się zagłębić w mroczny świat. Jedyne, do czego mogę się tutaj przyczepić, to liczba stron, która dla mnie była za mała. Ta historia powinna być dłuższa, ale nie dlatego, że autor nie wyczerpał tematu, a dlatego, że bawiłam się przy niej wyśmienicie i chciałam zatracać się jeszcze bardziej.

Czy każdy powinien ją przeczytać? Oczywiście, że nie. Nie ma książek dla każdego. Ta jest dla osób, które uwielbiają, kiedy przełamywane są schematy, które nie boją się lektury, w której autor bawi się swoim czytelnikiem. To pozycja dla tych osób, które lubią się zatracić. Jednak ostrzegam! Ten tytuł nie chce wyjść z głowy!

Czy jesteście na to gotowi?!

Niektóre książki nie opowiadają historii, one otwierają rany. Wnikają pod skórę, tam, gdzie nawet najbliżsi nie zaglądają. Rozszarpują duszę, odzierają ze złudzeń, zostawiając czytelnika nagiego wobec najgłębszych lęków. „Anioły z rzeźni” to właśnie taka pełna bólu, surowa, pozbawiona iluzji książka. To literatura, która nie szuka poklasku, nie próbuje się przypodobać. Ona po prostu mówi prawdę. A prawda bywa jak nóż.

Od pierwszych stron wchodzimy w przestrzeń gęstą jak dym po pożarze. Narracja nie osładza niczego, nie tłumaczy, nie chroni. Prowadzi przez krainę rozpaczy, samotności i destrukcji, której nie sposób zatrzymać. Każdy akapit to kolejny krok w dół, nie w piekło, lecz w bezdenną otchłań ludzkiej psychiki. W miejsce, gdzie emocje nie są już ani dobre, ani złe. Są tylko nieuniknione.

To nie jest thriller w tradycyjnym rozumieniu. To raczej studium rozkładu. Obraz człowieka, który od dawna stoi na krawędzi, i nagle ktoś brutalnie popycha go w otchłań. I on leci z głową pełną pytań, z sercem rozdrapanym do krwi, z duszą, która być może nigdy nie była cała. A my, czytelnicy, lecimy razem z nim. Bez uprzedzenia. Bez spadochronu.

W tej historii nie ma światła. Jeśli już to takie, które przypomina światło w sali operacyjnej. Bezlitosne. Odsłaniające wszystko, co zazwyczaj ukryte. Żałoba, rozpacz, wina, obsesja, a każda z tych emocji ma tutaj swoją twarz, swoje brudne pazury, swoje ślady krwi. Nie ma miejsca na nadzieję. Jest tylko potrzeba prawdy, tak wielka, że potrafi spalić wszystko, co jeszcze w człowieku pozostało żywe.

Choć książka liczy niespełna dwieście stron, zostawia po sobie więcej niż niejeden opasły tom. Jest jak zastrzyk adrenaliny, szybka, intensywna, ale z długim okresem półtrwania. Nawet po zamknięciu ostatniej strony nie można jej tak po prostu zostawić. Ona zostaje. W myślach. W ciele. W lustrze, w które patrzysz z lekkim niepokojem.

„Anioły z rzeźni” nie są historią dla każdego. Nie próbują być uniwersalne. One mówią do tych, którzy wiedzą, jak wygląda rozpacz po stracie, do tych, którzy znają zapach pustki i smak nieprzespanych nocy. Do tych, którzy nie boją się zajrzeć w ciemność i nie po to, by znaleźć odpowiedzi, ale by zrozumieć pytania.

To nie jest opowieść, którą się po prostu czyta. To doświadczenie. Wstrząs, który coś w człowieku przesuwa. Może nie na zawsze. Może tylko na chwilę. Ale ta chwila wystarcza, by poczuć się innym.

Niektóre książki nie opowiadają historii, one otwierają rany. Wnikają pod skórę, tam, gdzie nawet najbliżsi nie zaglądają. Rozszarpują duszę, odzierają ze złudzeń, zostawiając czytelnika nagiego wobec najgłębszych lęków. „Anioły z rzeźni” to właśnie taka pełna bólu, surowa, pozbawiona iluzji książka. To literatura, która nie szuka poklasku, nie próbuje się przypodobać. Ona po prostu mówi prawdę. A prawda bywa jak nóż.

Od pierwszych stron wchodzimy w przestrzeń gęstą jak dym po pożarze. Narracja nie osładza niczego, nie tłumaczy, nie chroni. Prowadzi przez krainę rozpaczy, samotności i destrukcji, której nie sposób zatrzymać. Każdy akapit to kolejny krok w dół, nie w piekło, lecz w bezdenną otchłań ludzkiej psychiki. W miejsce, gdzie emocje nie są już ani dobre, ani złe. Są tylko nieuniknione.

To nie jest thriller w tradycyjnym rozumieniu. To raczej studium rozkładu. Obraz człowieka, który od dawna stoi na krawędzi, i nagle ktoś brutalnie popycha go w otchłań. I on leci z głową pełną pytań, z sercem rozdrapanym do krwi, z duszą, która być może nigdy nie była cała. A my, czytelnicy, lecimy razem z nim. Bez uprzedzenia. Bez spadochronu.

W tej historii nie ma światła. Jeśli już to takie, które przypomina światło w sali operacyjnej. Bezlitosne. Odsłaniające wszystko, co zazwyczaj ukryte. Żałoba, rozpacz, wina, obsesja, a każda z tych emocji ma tutaj swoją twarz, swoje brudne pazury, swoje ślady krwi. Nie ma miejsca na nadzieję. Jest tylko potrzeba prawdy, tak wielka, że potrafi spalić wszystko, co jeszcze w człowieku pozostało żywe.

Choć książka liczy niespełna dwieście stron, zostawia po sobie więcej niż niejeden opasły tom. Jest jak zastrzyk adrenaliny, szybka, intensywna, ale z długim okresem półtrwania. Nawet po zamknięciu ostatniej strony nie można jej tak po prostu zostawić. Ona zostaje. W myślach. W ciele. W lustrze, w które patrzysz z lekkim niepokojem.

„Anioły z rzeźni” nie są historią dla każdego. Nie próbują być uniwersalne. One mówią do tych, którzy wiedzą, jak wygląda rozpacz po stracie, do tych, którzy znają zapach pustki i smak nieprzespanych nocy. Do tych, którzy nie boją się zajrzeć w ciemność i nie po to, by znaleźć odpowiedzi, ale by zrozumieć pytania.

To nie jest opowieść, którą się po prostu czyta. To doświadczenie. Wstrząs, który coś w człowieku przesuwa. Może nie na zawsze. Może tylko na chwilę. Ale ta chwila wystarcza, by poczuć się innym.