Ally Love Feels No Love. Ally Love. Tom 1 (barwione brzegi)

Książka ta jest gorsza od Rodziny Monet, pojawiają się momenty żenujące, złe, pokazujące ludzi w złym świetle, mimo że porusza ona ważną problematykę. Zakończenie jest smutne i tandetne

Książka nienajlepsza, ale myślę, że warto ją przeczytać ze względu na ciekawą i rozbudowaną problematykę. Ally to bardzo przeciętna, ciągle z czegoś niezadowolona, zakompleksiona i nieposiadająca żadnych sensownych zainteresowań nastolatka, która jakoś musi odnaleźć się w towarzystwie członków rodziny, do których należą głównie bogaci ludzie sukcesu. Oczywiście nie jest to takie proste. Wiele rzeczy się komplikuje, zwłaszcza na najbardziej nieodpowiednich stronach, co jest moim zdaniem ogromnym plusem tego dzieła literackiego. Nie ma nudnego i przewidywalnego zakończenia, co zachęca do sięgnięcia po drugą część. Akcja nie jest zbyt dynamiczna. W książce są ukazane głównie dialogi bohaterów, których część szczerze powiedziawszy wyrzuciłabym, ponieważ są kompletnie niepotrzebne. Mam wrażenie, że pierwsza część "Ally Love Feels No Love" ma bardziej służyć jako przedstawienie postaci i stworzenie ogólnego zarysu fabuły niż za materiał właściwy, który ma czytelnika przyprawić o wypieki na twarzy. W drugiej części jest znacznie więcej akcji i interesujących zwrotów akcji. Wymyśleni przez autorkę bohaterowie niewątpliwie są barwni i ciekawi z wyjątkiem... głównej bohaterki, która najchętniej zaszyłaby się w swoim pokoju z laptopem i chipsami na całą wieczność, a przynajmniej takie można odnieść wrażenie. Ally nienawidzi swojej siostry Melody - znanej aktorki, ale nie przeszkadza jej to w nałogowemu oglądaniu serialu, w którym występuje wcześniej wspomniana dziewczyna jako jedna z bohaterek.. Skoro nastolatka tak nie cierpi swojej krewnej, to czemu non stop ogląda odcinki Tary Tale? Kiedy nie cierpi się jakiejś osoby to raczej nie chce się na nią zbyt wiele patrzeć, ponieważ to wzbudza zbyt wiele nieprzyjemnych emocji. Jest to pewna niespójność, która irytowała mnie nieustannie w trakcie czytania. Poza tym to trochę nierealistyczne, że nastolatka nie ma absolutnie żadnych umiejętności/hobby i jej jedynym zajęciem po szkole jest oglądanie serialu i tarmoszenie zawieszki. No błagam... Każdemu Bóg dał jakieś talenty i zainteresowania, choćby najmniejsze lub postrzegane jako nic szczególnego przez większość populacji. Gdyby autorka chociaż dwa razy wspomniała o tym, że Ally po lekcjach zajęła się oglądaniem wiewiórek przez lornetkę lub robieniem ozdóbek z wykałaczek, już znacząco urosłaby w oczach czytelników. Muszę jednak przyznać, że pomimo tego, że przedstawiona w tej pozycji książkowej, nastolatka jest strasznie nudna, ciężko nie przejmować się jej losem i nie współczuć, zwłaszcza gdy dokucza jej rodzeństwo lub jakaś stereotypowa plastikowa lalunia. Ogólnie w książce jest trochę stereotypowych postaci, których zachowanie można przewidzieć. Na szczęście różnice pomiędzy bogatymi ludźmi sukcesu a zwykłymi, szarymi myszkami oraz morał są na tyle ciekawe, że można na to przymknąć oko. To dzieło literackie uczy empatii oraz pokazuje jakie konsekwencje za sobą może pociągnąć parę nieodpowiednich słów. To jest dość ważne moim zdaniem, żeby ludzie 21 wieku byli rozważni, panowali nad sobą i nie mówili co im tylko ślina na język przyniesie

Ally Love pochodzi z rodziny, która na oko mogłoby się wydawać, iż jest bogata, a tak w rzeczywistości nie jest. Sama główna bohaterka od najmłodszych lat miała pod górkę. Od wieczne wyśmiewanie przez rodzinę, życie w cieniu sławy swojej siostry, aż po zamieszkanie u wujka, którego nigdy nie widziała na oczy. Mogłoby się wydawać, że zamieszkanie u Jamesa będzie dla niej nagrodą, ale jej rodzina miała jednak inne plany. Jest to smutna historia, której bym chyba nikomu nie życzyła. W tej historii najbardziej denerwowała mnie jej najbliższa rodzina, która wobec niej jest bardzo niesprawiedliwa. W sumie do tej pory rozmyślam dlaczego takie coś ją spotkało. Ta historia wywołała we mnie tyle emocji, że ciężko jest mi je tutaj wszystkie napisać. Uważam, iż książka jest warta uwagi i całym serduszkiem wam ją polecam. ❤️

Ocena: 10/10.

[współpraca reklamowa]

Po tym jak przeczytałam 1 tom Rodziny Monet, nie kontynuowałam tej historii. Po czasie pojawiło się wiele opinii, że pióro autorki między początkiem serii, a końcem to wręcz niebo i ziemia i nie powinno się jej skreślać na samym początku. Przez te słowa byłam lekko podekscytowana na nową książkę Weroniki. Przecież powinna być o wiele lepsza, to nie jest jej debiut. I niestety się zawiodłam, znów poczułam się jakbym czytałam pierwszą część Monetów :(

Od praktycznie początku w głowie miałam ocenę 2,5/5. Ta książka po prostu nie ma w sumie fabuły. Opis polega na przedstawieniu głównej bohaterki i na tym tak naprawdę opiera się cała historia. Chodzi do szkoły, kłóci się rodzeństwem, poznaje z wujkiem. Nie ma tu żadnego głównego wątku, no chyba, że jest nim życie Ally.

Skoro jesteśmy już przy dziewczynie. Jak ona niemiłosiernie mnie denerwowała. Nie wmówicie mi, że większość 15-latków jest tak kapryśna i ładnie ujmując, mało inteligentna. Inni bohaterzy to również dla mnie ewenement, począwszy od rodziców, przechodząc przez rodzeństwo, kończąc na najlepszej przyjaciółce Allie - Pauline - ja nie wiem w ogóle co się z nią stało bo powód tego „focha” z jej strony, był tak beznadziejny 😭

Jedyne co mnie zaciekawiło to próba rozwiązania tajemnicy śmierci babci. Końcówka była całkiem okej, słabo, że dopiero te ostatnie strony wykazały jakąś akcję by było odrobinę ciekawiej, ale lepsze to niż nic. Nie wiem czy sięgnę po drugi tom, mam mieszane uczucia :(

★★,5/5