Żywy beton

„Żywy beton” to książka, która zaciekawiła mnie sobą, nie tylko okładką, która ukazuje silną bohaterkę, której przyjdzie z czymś walczyć. Byłam ciekawa, czy mam dobre skojarzenia, a kiedy przeczytałam opis fabuły, wiedziałam, że bardzo chciałabym poznać świat, który wykreował dla nas Michał Głowacz. Lubię sięgać po debiuty, nigdy nie są dla mnie problemem, wręcz przeciwnie, lubię poznawać nowych twórców i dawać im szansę. Byłam ciekawa świata, do którego zaprosiła nas główna bohaterka i wydarzeń, które doprowadziły do tego, że świat tak bardzo się zmienił. Michał Głowacz rozpostarł dumnie drzwi do przyszłości, tylko czy taka wizja może nas kiedyś czekać? Czego powinniśmy się wystrzegać?

Główną bohaterką książki autorstwa Michała Głowacza pod tytułem „Żywy beton” jest Lulu, kobieta jest nie tylko weteranką wojenną, ale także detektywem. Żyje ona w czasach, kiedy technologia, sztuczna inteligencja i natura nie żyją ze sobą w zgodzie. Nic dziwnego, że do eskalacji tego konfliktu dochodzi bardzo często, a tytułowy żywy beton chroni mieszkańców futurystycznego miasta przed zagrożeniem. Mawiają, że natura zawsze się obroni, że jedynie człowiek potrafi niszczyć i korzystać z jej dobrodziejstw, bez niego poradzi sobie sama bez problemu. Jak będzie w przypadku, kiedy będzie musiała toczyć walkę z technologią? Czy sztuczna inteligencja może być zagrożeniem dla wszystkiego, co żywe? Lulu otrzymuje nowe zlecenie, musi odnaleźć zaginionego człowieka, więc nie cofnie się przed niczym, aby wykonać powierzone zadanie. Czy jej się to powiedzie? Czy to niebezpieczne zadanie będzie miało swoje konsekwencje?

„Żywy beton” to wspaniała iż zaskakująca postapokaliptyczna opowieść, ukazująca niezbyt przyjemną przyszłość. Kreacja świata jest niesamowita, pomimo tych niebezpieczeństw i sytuacji, w których z pewnością nikt o zdrowych zmysłach nie chciałby się znaleźć, ja nie chciałam zbyt szybko go opuszczać. Wyobraźcie sobie ogromny las i miasto przyszłości, oczami wyobraźni widziałam te wszystkie neony, mieszkańców i zależności między nimi. Przyroda jest niebezpieczna, las wydaje się tajemniczym miejscem, które fascynuje, jednak co dzikie z pewnością nie może być pozbawione zagrożenia. Michał Głowacz bardzo pozytywnie mnie zaskoczył pomysłem na tą niesamowitą historię, jak i samym wykonaniem. Uważam, że jest to niezwykły i bardzo udany debiut, który dał mi wiele satysfakcji. Czułam się, jakbym sama była bohaterką tej historii i wspólnie z Lulu starała się odnaleźć zaginionego człowieka. „Żywy beton” może dawać nadzieję na to, że mógłby się zmienić w coś większego, budowa świata, dobrze wykreowani bohaterowie mogą ofiarować czytelnikowi jeszcze więcej. Klimat książki jest genialny, tempo książki idealne, a ciekawość wzrasta wraz z każdą przewracaną stroną. Jest mrocznie, mamy tutaj korupcję, zły stan społeczny, niebezpieczną sztuczną inteligencje, dzikość lasu, a mnie się to naprawdę spodobało. Styl autora jest bardzo przystępny, co wpływa na lekkość odbioru, chętnie przeczytam kolejne książki autora.

Michał Głowacz jakiś czas temu wydał książkę, a właściwie zbiór opowiadań w Wydawnictwie Alternatywnym, ale dopiero teraz postanowił sięgnąć po pełnoprawną powieść, a nie krótkie formy. Tym razem czytając opis owej powieści można odnieść wrażenie, że popędził za modą na fantastykę. Ale czy aby na pewno?

Świat, w którym technologia i natura są postawione przeciwko sobie w swego rodzaju wojnie. Kto będzie dominował? Od zarania dziejów wmawia się nam, że natura nas zmiecie, ale od niedawna także, że sztuczna inteligencja może postanowić, że ludzkość nadaje się jedynie do utylizacji. Co tutaj w takim razie powinno być bliższe człowiekowi?

Wyobraźcie sobie miasto, w którym spotykamy naszą główną bohaterkę, gdzie betonowy mur jest żywy i chroni ludzi przed technologią. Lulu w tym świecie jest detektywem i właśnie wpada na jej biurko nowe zlecenie. Ma odnaleźć zaginioną osobę. Wkracza więc w świat, gdzie natura usilnie próbuje się upomnieć o to, co do niej należy, a technologia wcale nie zamierza się łatwo poddać...

Zdecydowanie jako postapokaliptyczna opowieść ta książka sprawdza się idealnie. Jak to zwykle bywa w tego typu książkach, przenosimy się w przyszłość. Czytelnik spotyka w treści sztuczną inteligencję, futurystyczny krajobraz, a nawet bojowe droidy.

I w tym wszystkim jest jedna główna bohaterka stworzona przez autora w sposób genialny. Nie da się jej nie polubić i jest przede wszystkim piekielnie inteligentna, a przy tym zdeterminowana by odnaleźć zaginionego naukowca. Tylko czy jej się to uda? A jeśli nie, to jak bardzo ucierpi jej ambicja, ponieważ jednocześnie dąży do miejsca, które było jej celem od dawna?

Natomiast, jeśli chodzi o akcję i jej tempo, to jest idealnie. A dlaczego? Bo nie istnieje sinusoida, nie jest też tak, że akcja się rozpędza, a później zwalnia tak, że zaczyna czytelnika nudzić. Dzieje się sporo, a momentami wręcz mało tylko atmosfera, dialogi i opisy powodują, że nie da się tej książki odłożyć. Dawno nie było takiej powieści na rynku wydawniczym. Gdyby ją polecać, to na pewno miłośnikom The Last Of Us. Podróż, poszukiwania, a po drodze mnóstwo postaci mających znaczenie w fabule.

Czyżby był to przepis na grę lub ekranizację?

Oczywiście rozpływać się można nad tą książką, ale zarzucić jej trzeba dwie rzeczy: jest za krótka i mogłaby być nieco brutalniejsza. Poza tymi dwoma aspektami to jedna z lepszych książek fantasy na polskim rynku wydawniczym i już nie mogę się doczekać kiedy autor stworzy coś nowego i odda czytelnikom w ich ręce!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Fabryka Słów.

Q: Jakie wydawnictwo króluje w Waszych biblioteczkach?

U mnie, bezkonkurencyjna jest fabrykaslow, której nowy przedstawiciel pojawił się na mojej półce. Jest to debiut Michała Głowacza "Żywy beton". Wiem, że nie wszyscy czytelnicy tak mają, ale osobiście lubię sięgać po debiuty, ponieważ często można natrafić na perełki, które nie są nagłośnione i czasem można je przegapić. Czy w tym przypadku również tak było?

Niestety, nie do końca. Przyznam to od razu, niezbyt siadł mi styl autora. Najbardziej z powieści podobał mi się pomysł na świat, w którym Europa w zasadzie nie istnieje, a jednym z głównych siedlisk ludzkich jest Afryka. Nie jest to typowe w dziełach kultury, więc to zdecydowanie na plus. Do tego warto pochwalić pomysł z Sylvanami, żyjącymi obok ludzi. Ale chyba największym plusem według mnie są drobne wstawki z nawiązaniami do współczesnego świata, ale dopasowanymi do książki. Szkoda tylko, że czasem oderwane są od fabuły, przez co nic nie wnoszą, ale jest to przyjemne puszczenie oczka.

Co do fabuły, nie do końca przekonało mnie wykonanie całości. Mam wrażenie, że akcji jest za dużo, na za małej ilości stron, przez co momentami dochodzi do sytuacji, gdzie dostajemy dosłownie streszczenie tego jak główna bohaterka wszystko już sprawdziła w mieście i lecimy dalej, bo nie ma na to czasu. Do tego, tak naprawdę nie ma z niczym problemów i jest niepokonana. Szczerze, nie przepadam za takimi bohaterami, którzy są zbyt mocni i nie mają żadnych problemów. Bohaterka, Lulu, nie wzbudziła we mnie większych emocji, co innego Gałązka i ich relacja, która wprowadziła dużo dobrego do powieści. Nie doznałem też wielkiego szoku przy zwrotach akcji, a choć bardzo je lubię, to preferuję takie, które porządnie mną wstrząsną.

Podsumowując, książka jest ciekawa, ale dla mnie ma mankamenty i nie do końca mnie przekonała. Nie jest jednak gniotem, przez który muszę żałować poświęconego czasu.