Bursztynowy miecz

Muszę przyznać, że byłem zaskoczony tak szybkim rozwojem wydarzeń, że niedawno premierę miał "Jeleni Sztylet", a już w dłoniach trzymam kontynuację. Mróz w płci pięknej się skrywa? Jednakże z dużą dozą ulgi i radości powróciłem do świata Wszebory Lapis, nawet jeśli położenie bohaterki "Bursztynowego Miecza" nie do końca jest dobre. Jej kraj, ogarnięty wojną, ona w sidłach szalonej ciotki oraz nowe zadania od Starego Ludu. Czy Borze uda się wyjść z tej historii bez uszczerbku na zdrowiu, gdyż zdawać by się mogło, że wszystko i wszyscy chcą jej krwi i czegoś niemożliwego od niej... Byłem bardzo ciekaw samego warsztatu Mrozińskiej w kolejnym tomie, zwłaszcza, że ukazał się tak szybko po pisarskim debiucie. Jeleni Sztylet sam w sobie był dość ciekawą pozycją, mitologia słowiańska ujęta w ciekawej formie oraz nietuzinkowi bohaterowie. Czy tym razem autorka nas zaskoczyła i zaciekawiła?

Pierwszy tom przygód Bory nie był moim ulubionym, trochę to było takie love-hate relationship. Miała ciekawe momenty, dobrze rozgrywała wydarzeniami i potrafiła o siebie zawalczyć, ale jednocześnie była dla mnie zbyt pyskata i butna. Takie dziecko, co dostało cukierka, ale wciąż płacze, bo nie ten smak. Bursztynowy Miecz od samego początki wrzuca nas w wir wydarzeń. Po lekkich turbulencjach trafiamy do Radogi, Miasta Nad Morzem, skąd pochodzą nasi główni bohaterowie, gdzie również zginęła ich matka. Dopiero tutaj poznajemy historię życia Róży Lapis, oraz jej matki, a babci Wszebory - Tarniny. Seniorka rodu, jest postacią, która jeńców nie bierze. Ona rządzi, wydaje rozkazy i każdy ma się do nich dostosować, a my znając charakterek Bory wiemy, że nie będzie to takie łatwe. Dlatego Lapis kończy zamknięta na odludziu w małym domku, bez dostępu do świata zewnętrznego. Tarnina jest nieustępliwa, nawet Radek, chcący dopomóc siostrze, nie jest w stanie przebić muru pani Juszno. Całe szczęście Wszebora nie jest sama, nawet Król Awandii wydaje się być po jej stronie. Dzięki intrygom i spiskom udaje się wydostać dziewczynę z klatki i może wyruszyć na północ kraju w celu wykonania zadania od Starego Ludu. Bardzo podoba mi się ten ciąg przyczynowo skutkowy w drugim tomie. Każdy kolejny watek jest rozwinięciem i przedłużeniem poprzedniego, a sama historia ma sens i nie jest nudna.

Wszebora w pierwszej części delikatnie mnie irytowała, teraz zaszła w niej zmiana, choć wciąż jest naszą ukochaną outsiderka z Ligawki. Z perspektywy czasu cieszę się, że autorka zachowała tą taką na swój sposób "ciekawą" butność Bory Lapis. Aczkolwiek znów mam wrażenie, że pierwsza część tego tomu była taka trochę rozmemłana, przeciągnięta i czasami nuda, a w drugiej bohaterka znów w swoim żywiole przezywa przygody i wykonuje zadania od Starego Ludu. Spotyka swoich dobrych znajomych, a oni potrafią nas czytelników rozśmieszyć i choć na chwilę odegnać od patosu życia codziennego. Może nie jest to grupa ludzi na miarę "Drużyny Pierścienia", ale ich przygody są również warte uwagi.

Zakończenie było dla mnie bardzo przyjemne i ciekawe, z Borą nie można się nudzić. Mrozińska wykreowała super świat, w którym czytelnik chce przebywać. Będę się powtarzał, ale po raz kolejny słowa uznania za mitologię słowiańską. To jest tak ciekawy temat do eksploracji, a tak mało powieści z tym związanych. Polscy autorzy! śmielej sięgajcie, póki co idzie Wam to naprawdę bardzo dobrze! Nie wiem kiedy pojawi się finał trylogii, ale przyznaję, że już trochę tęsknię za Awandią i jej bohaterami. Słowa uznania dla autorki, bo poprawiła to czego brakowało mi w jej debiucie, okłada znów jej przecudowna i mega się prezentuje na półce. Jestem niezmiernie ciekaw finału tej hisotrii i jakie jeszcze przygody czekają na nas i Borę. Jeśli przebrnęliście przez "Jeleni Sztylet" to "Bursztynowy Miecz" powinien być dla Was powieścią obowiązkowa, gorąco polecam!

RECENZJA NA MOIM BLOGU: [Adres usunięty]

„Bursztynowy miecz” to bezpośrednia kontynuacja przygód Wszechbory Lapis - niedoszłej najemniczki z Włóczni, której wyjątkowa krew i pakt z Leszym, przebudziło Stary Lud. Choć akcja jest tym razem nieco wolniejsza (przynajmniej z początku), dzieje się tu bardzo dużo. Bora, po „perypetiach” rodzinnych (o których celowo nie opowiadam), rusza w podróż, która została tak obrazowo przedstawiona, że czytelnik czuje, jakby tam był. Są tu świetne sceny walki, ogrom emocji, magia, istoty z mitologii słowiańskiej, ale przede wszystkim przygoda i nieznane. Ziołolecznictwo, rytuały i potęga Starego Ludu dodatkowo ubarwiają opowieść. Książka jest dopracowana w każdym calu, bez względu czy mówimy o spójności, dialogach, czy bohaterach. Rewelacyjne, intrygujące fantasy - ot co! Gorąco polecam!!!

„Bursztynowy miecz” to drugi tom cyklu Jeleni Sztylet autorstwa Marty Mrozińskiej. Doskonale pamiętam, kiedy zaczęłam czytać o świecie, który nie był tak oczywisty, jak mogło się czytelnikom wydawać. „Jeleni sztylet” mnie sobą zaczarował, zauroczył i sprawił, że wypatrywałam się kontynuacji, aby ponownie spotkać się z bohaterka. Marta Mrozińska potrafi nieźle namieszać, zwłaszcza, kiedy książka nabiera niebezpieczny wydźwięk i ciężko usiedzieć na miejscu. Pozornie zwyczajna dziewczynka okazuje się bohaterką z krwi i kości, taką, o którą czytelnik się troszczy i kibicuje ze wszystkich sił. Komu zdecyduje się zaufać?

Główną bohaterką książki autorstwa Marty Mrozińśkiej pod tytułem „Bursztynowy miecz” jest Bora, dziewczyna mieszkała pod wielka puszczą w niewielkiej wiosce. Jej ojciec jest najemnikiem, dlatego często wyjeżdża, dlatego mieszkała wspólnie z ciotką i bratem. Marzeniem dziewczyny było pójście w ślady ojca. Bora od dziecka rozmawia z opiekuńczymi duchami, jej życie jest przesiąknięte wierzeniami słowiańskimi. Obecnie dziewczyna jest oskarżona o zdradę, w wyniku czego skazują ją na śmierć. Całe szczęście udaje jej się uniknąć tragicznego losu, czy już zawsze będzie poszukiwana? Miasto nad Morzem okazuje się zarówno ratunkiem, ale także klatką, której nie może opuścić. Liczba wrogów znacznie się powiększa, a przyjaciół spada. Nawet własna babka ma zbyt wysokie ambicje, które mogą zagrozić wszystkim, całemu królestwu. Moce Bory są potężne i każdy chciałby móc je użyć dla własnej korzyści. Czy uda się borze sprostać nowym wyzwaniom?

„Bursztynowy miecz” to kolejna odsłona przygód Bory, dziewczyny, która posiada wielką moc, która użyta w nieodpowiedni sposób może przynieść wiele cierpienia. Uwielbiam świat wykreowany przez Martę Mrozińską, to nie tylko fantastka, ale także połączenie jej z mitologią słowiańską, która jest nam bliska. Królestwo Awandii jest niesamowite, barwne, dobrze rozrysowane i przedstawione czytelnikom. Duże wrażenie wywołał na mnie rytuał przywołania deszczu, który był znaczący dla bohaterki. Dla czytelnika była to uczta literacka, taka wisienka na torcie wzbudzająca ciekawość. Uwielbiam styl autorki, jest przyjemny, wprost się przez niego płynie, jakbym znajdowała się na łodzi, która lekko sunie poprzez niespokojne morze. „Bursztynowy miecz” to książka, która potrafi rozbudzić wiele emocji w sposób zachwycający. Bardzo polubiłam Borę, już w „Jelenim sztylecie” potrafiła ująć mnie swoją kreacją, odwagą i dobrym sercem. Jeśli macie ochotę przeczytać niecodzienną, porywającą, emocjonującą książkę, to musicie dać szansę autorce.

Lektura pierwszej części serii Marty Mrozińskiej bardzo miło mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się takiego ogromu wrażeń a jednak autorka złożyła na dłonie czytelników w pełni dopracowaną fantastykę. Z przyjemnością więc zdecydowałam się na tom drugi, który - co bardzo cieszy - podniósł poprzeczkę jeszcze wyżej.

Zacznijmy od początku, czyli od chronologii. Jest niezwykle ważna, ponieważ autorka podąża ciągiem przyczynowo-skutkowym a jedno zdarzenie jest konsekwencją poprzednich. Chociaż ciężko czeka się wtedy na kontynuację to osobiście lubię, gdy łączy się cała serię w spójną całość, ponieważ - jak w tym przypadku - przygoda nabiera rozpędu. Pojawiło się więcej wątków, świat przedstawiony został wzbogacony o dodatkowe szczegóły, bohaterka ponownie kształtowała swój charakter na naszych oczach. Wspaniale się na to patrzyło, szczególnie, gdy dostrzegałam także zaangażowanie Marty Mrozińskiej, wyciąganie wniosków z ewentualnych wcześniejszych niedociągnięć oraz ulepszenie tego co wymagało dopracowania. Drugi tom zaskoczył zatem na równi akcją, przygodą oraz formą i jakością przekazu.

Bora wcześniej skazana za zdradę i skazana na śmierć uniknęła okrutnego losu. Jednak to nie koniec jej problemów. Ziemię Awandii w znacznej części pozostają pod okupacją a Stary Lud domaga się ofiar. Nieoczekiwanie w życiu Bory pojawia się jej babka, ale ma swój plan z którym dziewczyna nie chce się zgodzić. Plany wobec dziewczyny ma także młody król. Ona jednak pozostawiona jest sama sobie, bez przyjaciół i sojuszników na nowo zmuszona zostanie podjąć walkę. Jej moc rośnie a gdy zaczyna sprzyjać mieszkańcom, nagle zaczynają patrzeć na nią w innym świetle. Tylko czy to wystarczy, by zdobyć zaufanie dziewczyny?

Największą zaletą powieści jest postać głównej bohaterki. Bora jest niezwykle złożona, nieoczywista, pełna sprzeczności. Nie jest bohaterką stojącą po konkretnej stronie, bowiem nie zawsze podejmuje odpowiednie decyzje i ma tego świadomość. Jednocześnie jest wiarygodna, szybko nawiązuje nić porozumienia z czytelnikiem a magia, którą włada dodaje całości pikanterii, nigdy bowiem nie możemy być pewni co złego się wydarzy. A wydarzy się na pewno. Dynamiczna akcja, liczne wątki, zaskoczenia, domysły, ślepe zaułki, wyzwania czekające na główną bohaterkę, kwestie polityczne, prawne, moralne - cała masa treści idealnej dla poszukiwacza głębszej lektury, która zaangażuje zmysły, nie pozostawi obojętnym i zmusi nas do samodzielnego postawienia się na miejscu głównej bohaterki. Bardzo dobrze dopracowano motyw fantasty, który wciąż wydaje się mieć swoje sekrety, ale jednocześnie rozpostarł skrzydła pokazując całą związaną z nim procedurę.

"Bursztynowy miecz" to historia pełna wyzwań, w której spodziewać się można wyłącznie niespodziewanego. Marta Mrozińska wystawia swoją bohaterkę na liczne próby i robi to z podziwy godnym zaangażowaniem. Powieść pisana z pasją co wyczuć można od pierwszej strony bogata jest w odpowiedni klimat oraz skrajne emocje a jej nietypowy wydźwięk sprawia, że trudno przewidzieć kolejne kroki Bory. Przyznaję, że jestem zachwycona kontynuacją i mam nadzieję, że nie długo przyjdzie mi czekać na to co wydarzy się dalej, ponieważ wciąż pozostało wiele kwestii do wyjaśnienia. Tymczasem wszystkim, niezależnie od czytelniczych upodobań - polecam!

To jedna z tych kontynuacji, którą ogromnie wypatrywałam na horyzoncie. Przy tak wielkich oczekiwaniach warto mieć na uwadze również to, jak wielkie pokładałam nadzieje w drugim tomie. Poprzeczka pierwszego tomu zawisła na najwyższym poziomie, czyli soczysta 10 tylko powodowała, że również były we mnie obawy - jednak nie potrzebnie.

Minęło parę miesięcy od czytania pierwszego tomu i tylko gdy otwarłam drugi tom na pierwszej stronie - wiedziałam, że jestem w domu. Styl pisania Marty Mrozińskiej wprowadza mnie w pewnego rodzaju euforię. Nie wiem co takiego ma w sobie Marta, że czytając jej słowa po prostu płynę. Obojętnie czego dotyczy tekst, mam wrażanie, że jest dopracowane w każdym słowie - nic nie jest tutaj dziełem przypadku. Jeżeli tak dobrze jest napisana historia, to cała fantastyczna otoczka jest tylko dodatkiem, który sprawia, że nie miałam ochoty chociaż na chwilę odkładać książki.

Świetnie było poznać Borę w innych okolicznościach, nowe postacie wprowadzone do tej historii mają swój zamysł i świetnie są wykreowani, można ich kochać i nienawidzić. A ci, którzy wracają do jej małego świata, no cóż - miód na moje serce. Naprawdę taka wersja fantastyki, jest moim ulubionym tworem. Przy Bursztynowym mieczu wyobraźnia wkracza na inne rejony, tak dobrze wykreowane historie czyta się na raz... niestety. Próbowałam sobie dawkować tą lekturę, ale po prostu się nie da. Czekam więc na kolejny tom.