Życie zaczyna się jutro

„[…] „Kocham Cię” to deklaracja chęci wzięcia odpowiedzialności za drugą osobę, schowania jej pod swoimi skrzydłami. To liczenie się z jej zdaniem i potrzebami. Bo kiedy mówimy „kocham”, to już nie jesteśmy sami; jest nas dwoje. (…) Miłość jest równoznaczna z wyzbyciem się egoizmu; to działanie oparte o wspólne dobro. I jeśli kochamy kogoś prawdziwie, lojalnie, z szacunkiem, a do tego się ze sobą przyjaźnimy l, powierzamy sobie tajemnice, o których nie pisnęlibyśmy nawet księdzu podczas spowiedzi, to nie wolno nam wynosić ponad tę miłość swojego ego”

Depresja to bardzo trudna i ciężka do zauważenia choroba. Choroba, która nie ma jasnych symptomów takich jak np przy przeziębieniu. Są one ukryte. Ta choroba dotyka nie tylko samego chorego, a osób wokół niego. Jednakże niektórzy nie są w stanie tego pojąć i bagatelizują objawy. Jedynymi którzy to rozumieją naprawdę, są osoby którzy sami przez to przeszli lub mieli bliska osobę, która właśnie chorowała na depresje.

Tak jak w tej historii. Historii o powolnym wychodzeniu z depresji, otwieraniu się na nowe i stawianie kroków ku lepszemu jutro. Mamy Oliwię, której świat nagle runął, załamał się i rozleciał jak domek z kart. Straciła nie tylko dziecko wymarzone i wyczekane, ale miłość swojego życia. Osobę, którą kochała na zabój i do końca swych dni. Popada w depresje która zaczyna zżerać ja od środka. Powoduje, że nasza bohaterka odcina się od świata, od ludzi. Czasami ma zrywu emocjonalne, które sprawiają, że depresja schodzi na dalszy plan, ale później wraca ze zdwojoną siłą. I pewnego dnia poznaje przystojnego, męskiego sąsiada, który każdego dnia staje się jej bliski. Czy Oliwia da mu szansę? Czy jeszcze pozwoli aby w jej sercu zamieszkał ktoś inny? Musicie się o tym sami przekonać czytając ową historię.

To była naprawdę bardzo przejmująca i tak bardzo prawdziwa historia. A prawdziwa po pierwsze dlatego, że wzięta z życia. Że nas ludzi dotykają i dotykać będą takie właśnie „złe przyjaciółki”. A po drugie, że utrzymana jest w formie niesamowitego pamiętnika z akcją i opowieściami w konkretny dzień, przez co czytelnik czuje się jakby był częścią całej fabuły wręcz życia naszych bohaterów.

Nie będę ukrywać, że łzy lecą dalej i leciały przez cała historię. Co więcej oprócz łez pojawił się śmiech, bo niektóre sceny były mega zabawne wraz z zachowaniem naszej bohaterki.

Autorka dała mi wspaniałą osobę, która w bardzo przystępny sposób pokazuje jak trudno żyć z depresją, ale też bardzo waleczną i silną. Silna do tego stopnia aby w końcu zawalczyć o swoje szczęście. Jestem z niej dumna. Ale tez zaskoczona pozytywnie podejściem Mikołaja. Zachował się wspaniale i bardzo mocno wspierał Oliwię. Normalnie aż miejscami tak ciepło robiło się na serduszku.

Autorko dziękuję. Dziękuję za tą pozycję, że mogłam przeczytać i zrecenzować, ale tez dziękuję za przedstawienie mi depresji o tym, że jest ona bardzo trudna, a jej objawy nie są oczywiste. Za to że pozwoliłaś mi się z nią zetknąć i zrozumieć . Za to, że pomimo iż jest to trudny temat, to jednak powodowałaś momentami rechotanie w poduszkę ze śmiechu. Za danie mi dużego wachlarza emocji. Oraz pozwolenie aby pokochać Oliwie całym sercem. Bardzo przyjemnie spędziłam czas. I co więcej dzięki Oliwi zainspirowałaś mnie do wprowadzenia lekkich zmian w moim życiu.

Polecam wszystkim przeczytać ową pozycje którzy chcą i czuja potrzebę zrozumienia czym jest i z czym się je depresja i że warto małymi krokami pomagać tej osobie. Bo właśnie tylko dzięki takiemu podejściu jest szansa aby osoba chora poczyniła postępu ku lepszemu jutro. I pamiętajcie: „Bo miłość to wybór. Codzienna harówa, żeby było dobrze i pięknie”

Depresja jest w ostatnich latach czymś nadzwyczaj powszechnym, wielu z nas ją ma, tylko nie każdy o tym wie. Czasem otoczenie nie ma bladego pojęcia, że ktoś zmaga się z tą chorobą, bo wbrew powszechnym opisom, taki człowiek wydaje się być wesoły, do momentu, aż pewnego dnia odbierze sobie życie. Nie oznacza to, że osoba wykazująca podręcznikowe symptomy depresji łatwa jest do wyleczenia, po prostu wtedy mamy większe szanse w porę zareagować i spróbować pomóc choremu.

Zarys fabuły

W książce spotykamy Oliwię, która po śmierci męża pogrążyła się w depresji tracąc sens życia. W tym przypadku rodzina i znajomi starają się w miarę możliwości pomóc dziewczynie, zwłaszcza przyjaciółka Gabi (straciła mamę przez tę chorobę) oraz sąsiad Mikołaj (jego brat się z tego wyleczył). Wszak te osoby w jakiś delikatny sposób przyczyniają się do niewielkich postępów w życiu Oliwii, chociażby powrót do typowych codziennych obowiązków, przyjęcie gości, czy wyjście do fryzjera. W tym przypadku ograniczone kontakty z mamą są dużym plusem, gdyż jej wymagania działają wręcz odwrotnie, niż tego, by sobie życzyła rodzicielka, niestety nie tędy droga do wyleczenia lub jakiejkolwiek poprawy. Jakie zadania będą stać przed bohaterką narzucane przez osoby prawdziwie ją wspierające? Jak potoczą się dalsze losy bohaterki? O tym w książce „Życie zaczyna się jutro” autorstwa Magdaleny Czmochowskiej.

Depresja

Autorka tworząc tę książkę zrobiła kawał bardzo dobrej i potrzebnej pracy ukazując czytelnikom nieznającym tej choroby, czym ona tak naprawdę jest i jakie mogą być jej objawy. Wszak pokazany cały wachlarz poczynań bohaterki, jak i innych chorych ukazuje na co mamy zwracać uwagę u ludzi cierpiących. Klasycznymi są myśli samobójcze, brak dbania o siebie, brak sensu życia, objadanie się lub głodówka, zapominanie o codziennych obowiązkach i prokrastynacja, czyli co masz zrobić dzisiaj, możesz zrobić jutro. Bardzo ważne jest wsparcie takiej osoby, tylko na zasadzie: wiedz, że jestem i zawsze możesz zwrócić się do mnie o pomoc. Nigdy nie należy stosować zwrotów: zrób to, ogarnij się albo przesadzasz, ja to mam większe problemy. Nikt nie ma prawa tak mówić, bo nie jest się w czyjejś skórze i jeden jest odporny na wiele, a drugi szybko się poddaje i rozkleja. Książka może również pokazać osobom chorym, że nie są sami skoro ktoś o tym pisze, że warto walczyć zwłaszcza, jeśli ktoś stara się pomóc. Czasem warto naprowadzić osobę wspierającą na to, co nas drażni, a co ukoi ból.

Sposób ukazania problemu

Autorka cały ten problem ujęła w dość niekonwencjonalny sposób, otóż nie mamy tu do czynienia z typową smutną i płaczliwą opowieścią o osobie cierpiącej na depresję. Owszem otrzymujemy wyżej wymienione elementy, które potrafią wycisnąć łżę, ale obleczone są w czarny humor. Czasem z dość prozaicznych określeń, bądź zdarzeń można się pośmiać. Zawdzięczamy to doskonałemu zabiegowi autorki, która niczego nie owija w bawełnę, tylko napisała tak, jak się to mówi bez ogródek, czasem dość dosadnie, co może kogoś obrzydzić, a innego rozbawić. Wszak obraz jest prawdziwie i rzetelnie oddany, a nie jak w przypadku innych historii ukazany tylko od wewnątrz bez tych zewnętrznych cieni choroby.

Podsumowanie

Książkę czyta się z dość dużym zaciekawieniem urozmaiconym scenami wzruszającymi oraz dość śmiesznymi sformułowaniami, których nie będę cytował, to trzeba zobaczyć. Autorka posługuje się fachowym językiem w dziedzinie objawów depresji oraz w przypadku różnorakich dań serwowanych przez bohaterkę (niegdyś cenioną w sieci kucharkę) – te zabiegi niewątpliwie podnoszą jakość książki. Okładka przedstawiająca uwolnionego ze słoika, odlatującego motyla, może sugerować nadzieje na lepsze jutro, co zdecydowanie pasuje do treści. Gorąco polecam książkę czytelnikom pragnącym poznać tę chorobę w dość niespotykany i myślę, że bardziej przejrzysty sposób.

Magdalena Czmochowska to autorka, która nie boi się podejmowania trudnych tematów. ,,Życie zaczyna się jutro" to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością.

Oliwia znajdowała się w depresyjnym nastroju, po śmierci męża nie miała ochoty na wychodzenie z domu, wstawanie z łóżka, czy sprzątanie. Z pomocą przychodził jej sąsiad. Główna bohaterka jednak z dnia na dzień stawała się coraz bardziej otwarta na otaczający ją świat, stawiając sobie nowe wyzwania do zrealizowania. Czy miała kiedyś w pełni wrócić do radosnego życia?

Magdalena Czmochowska w swojej powieści poruszyła temat depresji, przez którą bohaterka nie mogła normalnie funkcjonować. Bliscy, ku jej rozdrażnieniu, starali się wyciągać ją do ludzi, jednak to nie był dla niej odpowiedni moment. Podzielenie losów kobiety na dni na pewno daje jaśniejszy obraz sytuacji, jak to się przedstawiało u wymyślonej postaci.

Pisanie o chorobach na pewno nie jest łatwe. W tej pozycji, która jest przygnębiająca, pojawiają się jaśniejsze promyki słońca. Zabrakło mi tutaj jednak jeszcze większego wniknięcia w psychikę kobiety, ukazania, jak to wygląda, w jaki sposób można sobie z tym poradzić. Niektóre wątki zostały także w moim odczuciu poruszone zbyt pobieżnie.

,,Życie zaczyna się jutro" Magdaleny Czmochowskiej to pozycja, która pokazuje, jak może wyglądać życie osoby chorej na depresję.

Depresja to złośliwa i podstępna choroba,która w ostatnim czasie atakuje coraz więcej ludzi. Może ona dopaść osoby w różnym wieku. Często objawia się uczuciem pustki, chaosu w głowie, rozpaczą, rozbiciem, beznadziejnością i chęcią odebrania sobie życia.

Chory nie interesuje się niczym, unika spotkań z rodziną, znajomymi, a zwykłe, codzienne obowiązki są niejednokrotnie nie do wykonania.

Takie objawy zauważyłam u głównej bohaterki czytając tę książkę. Gdy Olivia traci nienarodzone dziecko i nagle umiera ukochany mąż, dziewczyna zamyka się w sobie, rezygnuje z przyjemności, staje się apatyczna, boi się wychodzić z domu a jej kontakt z rzeczywistością jest zachwiany. Część rodziny i znajomych rozumie co przechodzi ta pokrzywdzona przez los kobieta, stara się ją wspierać, pomagać, jednak matka wstydzi się choroby córki i jeszcze bardziej dołuje córkę. Wydawałoby się, że taki stan depresji będzie się długo utrzymywał, jednak pojawienie się w życiu Olivii przystojnego sąsiada zmieni jej nastawienie. Cierpliwość, troska i zrozumienie Mikołaja powoli rozjaśniają mroki i lęki zżerające bohaterkę od środka, przez co zaczyna otwierać się na świat. Jednak ten lepszy stan nie trwa długo, gdyż na kobietę spadają coraz to nowe kłopoty i niezbyt miłe wydarzenia.

Czy dziewczyna wyrwie się ze szponów choroby? Czy coś połączy przebojowego sąsiada i półkotka z zaniedbaną, śmierdzącą Oliwią? Kim jest Adam i czego chce od niej?

Po mimo ciężkiej tematyki książkę czyta się lekko i przyjemnie. Były momenty, że wybuchałam śmiechem na głos, gdyż nie brakuje tu dobrego humoru i zabawnych scen. Cudowna okładka zachęca do czytania a fantastycznie wykreowani bohaterowie oraz styl autorki sprawiają, że powieść jest realistyczna i ciekawa.

To książka z przesłaniem i ostrzeżeniem. Powinniśmy brać od życia tyle ile możemy, cieszmy się chwilą i doceniajmy to co mamy a zwłaszcza bliskich, bo nic nie trwa wiecznie a życie i szczęście jest kruche i ulotne. Polecam tę lekturę z całego serca, nie zabraknie tu wam emocji i wzruszeń. Będą momenty śmieszne oraz i takie, które ścisną obręcz na szyi, pozbawiając tchu. Koniecznie przeczytajcie!

Nie czytam za często książek obyczajowych, ale kilka dni temu skończyłam tę powieść i jestem nią zachwycona. Książka zrobiła na mnie spore wrażenie i na długo zapadnie mi w pamięć. Powieść porusza bardzo ważne, ale i bolesne kwestie z naszego życia, które w ostatnim czasie zostały zapomniane. Depresja bowiem to bardzo trudny temat, o którym nie mówi się wystarczająco dużo. Jest to tak podstępna choroba, że może dopaść każdego z nas, dlatego warto mieć o niej jakiekolwiek pojęcie. Poza tym, że książka mówi o ważnych rzeczach, to jest ona po prostu dobrze i ciekawie napisana. Jeśli nie wierzycie, to koniecznie sprawdźcie.