Zwykła przyzwoitość. Bezimienny. Tom 3

Cykl z Bezimiennym już od pierwszej części mocno przypadł mi do gustu. Raz, że jestem fanką kina akcji, a ten książkowy cykl świetnie się wpasowuje w ten gatunek. Dwa, lubię nieoczywistych bohaterów, którzy mają swój kodeks moralny opierający się na pomocy słabszym, a dokopaniu tym, którzy tych słabszych krzywdzą. Myślę, że to właśnie mnie przyciąga do sensacji. Gdy dobro zwycięża nad złem, chociaż jest to idealistyczna wizja i często główni bohaterowie są wręcz niezniszczalni to ja to lubię i tego potrzebuję. Zazwyczaj opiera się to na sile fizycznej, ale żeby ją dobrze wykorzystać trzeba posiadać wiedzę na wiele innych tematów, czyli w mózgu siła (i w prawym sierpowym 😉).

Bezimienny, który na potrzeby tej części został Zygmuntem trafia w sam środek przekrętu, który ma na celu oszustwo finansowe na starszych, samotnych ludziach. Niby nie został zamieszany bezpośrednio w sprawę i po obiciu kogo trzeba mógłby się wycofać, ale nie pozwala mu na to tytułowa zwykła przyzwoitość. Jeżeli nie załatwi sprawy do końca to proceder będzie nadal trwał. Nie działa też sam, bo z pomocą przychodzi mu bratanica poszkodowanego starszego pana i nastolatek z problemami. Mamy wgląd w postępowanie bezwzględnych gangsterów, ale jak to zazwyczaj bywa każdy szef bandy ma nad sobą jeszcze jakiegoś szefa, którego trzeba znaleźć.

Bardzo lubię sposób w jaki Wojciech Chmielarz przedstawia postać Bezimiennego, który podchodzi do zadań bardzo taktycznie i dzieli się swoimi analitycznymi myślami niczym Sherlock Holmes. W sumie jak tak sobie myślę to Bezimienny jest właśnie takim połączeniem Holmesa i Rambo, więc wcale się sobie nie dziwię, że tak go polubiłam. Trzecia część trzyma poziom i autor potrafił mnie zwieść co do tego kto również był zamieszany w przekręt. Dostaliśmy pod koniec nową informację z życia Bezimiennego, która sprawia, że jego postać jest jeszcze bardziej tajemnicza niż coś wyjaśnia. 😆

Nasuwa mi się jeszcze myśl, a kto czytał ten wie w czym rzecz, że ostre sosy do kebabów są naprawdę niebezpieczne... 🔥

jak zawsze w tej serii: "amerykański bohater", niezniszczalny agent wywiadu i jednocześnie wybitny komandos radzący sobie z każdą sytuacją i ... pakujący się w sprawy, które mało go dotyczą. Wywołuje niemal wojny nie licząc się oczywiście ze stratami, bo kto by się przejmował jakimiś "leszczami", którzy nie sięgają jego "wspaniałości". Sztampa, nuda. Szkoda czasu

Gdzie jest ten Chmielarz z "Wyrwy", "Żmijowiska", "Podpalacza", "Domu lalek"? ...

Kolejna część serii o Bezimiennym, nie czytałam poprzednich, ale nie stanowi to najmniejszego problemu.

Bezimienny wynajmuje pokój na warszawskich Włochach, u starszego pana Henryka. Mężczyzna mieszka samotnie, a wynajem pokoju jest dla niego potrzebnym zastrzykiem gotówki. Pewnego dnia nasz tajemniczy i zagadkowy bohater wraca do domu i natrafia na bandziorów grożących panu Henrykowi, przestraszenie i przegonienie ich jest niestety niewystarczające. Bandyci wracają i tym razem pan Henryk ląduje w szpitalu.

Tym sposobem Bezimienny, który staje w obronie starszego Pana, zostaje wciągnięty w sam środek afery związanej z rynkiem nieruchomości. Okazuje się, że w okolicy grasuje szajka pobierająca chwilówki i niebotyczne kredyty na nieświadomych niczego ludzi.

Wraz z bratanicą pana Henryka, Aldoną zakasują rękawy, aby dotrzeć do sedna sprawy i rozwiązać jego problemy.

Główny bohater, sam w sobie jest jedną wielką zagadką, a pozostałe postaci są równie barwne i każde z nich stanowi tajemnicę, nie tylko wobec innych, ale także samych siebie. Kreacja tych, naznaczonych emocjonalnie bohaterów, jest wielką wartością tej książki.

Książkę czyta się rewelacyjnie, mimo że akcja nie pędzi tutaj szalenie szybko. Fabuła oparta jest na współczesnych realiach i bardzo wciąga, a usnuta intryga i jej rozwiązanie zaskoczy niejednego czytelnika.

Po raz kolejny nie zawiodłam się na autorze i stał się on jednym z moich ulubionych w tym gatunku.

Bezimienny powraca!

Gdyby ktoś kiedyś mi powiedział, że jednym z moich ulubionych bohaterów będzie ktoś, kogo imienia nie znamy, nie uwierzyłabym. Polubiłam Bezimiennego już od pierwszych stron pierwszego tomu i z zapartym tchem śledzę każde jego poczytania i przygody, przy okazji wyłapując nawet najmniejsze szczegóły, które, choć w malutkiej części mogą zdradzić jego tożsamość. Autor jednak bardzo dobrze wie, co robi i daje nam tyle informacji na jego temat, ile chce i kiedy chce, a to sprawia, że jest się ciekawym jeszcze bardziej.

Po raz kolejny heroizm i honor sprawiają, że staje w obronie dobrych i (nie?)winnych ludzi. Po raz kolejny będzie się musiał zmierzyć z brutalnością i przemocą przestępców. Jednak nasz bohater jest już zahartowany w walce z takimi ludźmi i nie spocznie aż sprawiedliwości nie stanie się zadość.

Sam wątek z chwilówkami i całą resztą daje mocno do myślenia. Szczególnie że co jakiś czas słyszy się o podobnych sprawach. Na pierwszy rzut oka zwykły i średnio ciekawy temat, okazuje się całkiem intrygującym i niebanalnym.

„Zwykła przyzwoitość” pod względem rozwoju i dynamiki akcji różni się od poprzednich części, jednak to wcale nie sprawia, że jest gorsza. Myślę, że i Bezimienny i czytelnik potrzebował takiego przystopowania. Aby pomyśleć, przeanalizować czy w spokoju zjeść sobie ulubionego kebaba od Turka na rogu.

I nie mogę zapomnieć o końcówce książki. Takiego obrotu spraw chyba nikt się nie spodziewał, szczególnie że nic, kompletnie nic tego nie zwiastowało, ale tego wam już nie zdradzę.

Książka mnie trochę zdziwiła, bo jest napisana nieco inaczej niż inne części. Przed sobą mam tom trzeci i wydaje mi się, że niby seria, ale tutaj w mniejszym stopniu jest to kryminał, a w większym opowieść psychologiczna. Z początku książki czytamy o kobiecie, która została naciągnięta na kredyt przez oszustów i uczy się w jaki sposób się zabić. Ja tu zobaczyłam przemawiającą przez nią samotność i depresję. Przyszły organy władzy i odbierali jej mieszkanie, czyli wszystko co miała. Wiele jest takich przypadków w życiu, że ludzie nie widząc innego wyjścia, nie mając gdzie się podziać, wolą targnąć się na swoje życie. Ona chciała ukarać oszustów wyrzutami sumienia, pragnęła by ruszyło to ich na tyle, że więcej tego nie zrobią. Ale czy jej się powiodło? Później mamy kolejny przypadek, tylko tym razem ze starszym mężczyzną. Jego również zastraszają, a główna postać robi co może by mu pomóc. Najgorsze było to, że świadkowie nic nie wiedzieli, tak twierdzili. Może niewielu ludzi dostrzeże w tym zachowaniu strach o własne życie. Śledztwo bardzo trudne, mało tropów i do tego afera w którą postać została wciągnięta. Myślę, że autor napisał tą książkę bardziej jako ostrzeżenie, a nie pustą opowieść. W moim otoczeniu były już sytuacje wyłudzenia, darmowych wycen, darmowych czekoladek, wszystko po to, by później móc się włamać i zrobić to, co zaplanowali. Uważam, że jest to historia z drugim dnem o którym mało się mówi, a powinno się krzyczeć na prawo i lewo. Oszustów na świecie jest ogrom i każdy ma kogoś nad sobą, kto nie liczy się z nikim, tylko przelicza zyski. Dla niego życie obcego człowieka warte jest tyle, co zeszłoroczny śnieg. Milczenie innych jest w takim wypadku jakby niesprawiedliwe, ale logiczne. Dla mnie to opowieść z przesłaniem zahaczająca o duże prawdopodobieństwo wydarzeń. Daję jej dziesięć, bo warto!