Zwycięzca bierze wszystko. Heksalogia o Dorze Wilk. Tom 3

"Wsi spokojna, wsi wesoła... Taa... Ciekawe czy autor tych słów znał Dorę Wilk i jej wesołą kompanię"

*

Dora, Miron i Joshua szukają wytchnienia po ostatnich wydarzeniach i bałaganu w jaki wmieszali ich bogowie. Problem w tym, że to całe ukrywanie i odpoczynek nie wychodzą im najlepiej, ponieważ kłopoty zawsze znajdą sposób, aby dotrzeć do tej ekipy. Rodzinne tajemnicy, nowe i nieokiełznane moce, najemnicy, rewolucja oraz sąd ostateczny... Czy aby nie za dużo tego trochę, jak dla kogoś, kto próbuje odpocząć w ciszy i spokoju?

*

"Zwycięzca bierze wszytko" to trzeci tom Heksalogii o Dorze Wilk. Podobnie, jak poprzednie tomy ocieka zawrotną akcją i przyciąga do siebie magią, pogłębiając moją miłość do serii i jej bohaterów oraz zapewniając świetną rozrywkę w każdym jednym rozdziale.

*

W tym tomie dostajemy bardziej szczegółowe opisy nieba i piekła, reguł jakie tam obowiązują oraz mieszkańców tego systemu - w poprzednich częściach fabuła bardziej skupiła się na magicznych: wampirach, wiedźmach itp. Można więc powiedzieć, że wreszcie mamy szansę zobaczyć pełen obraz wykreowanego na potrzeby książki świata.

*

Nowe wątki i kontynuacja tych znanych z poprzedniego tomu ponownie zostały dopieszczone do perfekcji, nie zostawiając miejsca na niedopowiedzenia i niemal w pełni zadowalając mój apetyt czytelniczy – niemal, ponieważ Dory nigdy nie za wiele. Dodatkowo widzę też pozytywną zmianę u głównej bohaterki, która ostatecznie godzi się faktem, że daleko jej do "samotnej wilczycy" za jaką się uważała i godzi się z losem stworzenia stadnego. Ogromnie cieszę się również, że postacie z poprzedniego tomu nie zostały odsunięte na bok, ale powróciły również w tym: zwłaszcza mówię tu o mrocznym i intrygującym Baalu.

*

Jednak pomimo tego, że książka trzyma poziom mam do niej dwa zastrzeżenia. Po pierwsze drażniły mnie zbyt częste przypomnienia wydarzeń z poprzednich tomów- ciągłe wtrącenia odnośnie przeszłości były po prostu zbędne. Po drugie, jak sama na końcu zauważa Dora, ilość męskich postaci za bardzo zdominowała książkę... Przydałoby się w niej zdecydowanie więcej "kobiecości". Mieszane uczucia miałam też do relacji Dora/Miron/Joshua, ale z czasem przyzwyczaiłam się do nich i zaakceptowałam.

*

Podsumowując "Zwycięzca bierze wszytko" to moim zdaniem książka, którą się kocha lub nienawidzi -półśrodków nie ma. Ja osobiście pomimo drobnych minusików należę do tego pierwszego grona, a cała seria o Dorze Wilk, coś czuję, że bezpowrotnie mnie oczarowała.

Aneta Jadowska jest jedną z moich ulubionych polskich autorek- a nawet ogólnoświatową.

Humor pisarki jest jak stworzony dla mnie, podczas lektury co chwilę podśmiewam się pod nosem.

Oprócz zabawności, cykl o rudowłosej wiedźmie oferuje o wiele więcej. Jest w nim wszystko co kocham- szybka i wartka akcja oraz wciągający motyw fantastyki.

"Zwycięzca bierze wszystko" to już trzeci tom cyklu heksalogi o wiedźmie. Niestety ten tom momentami zanudzał mnie, czego nie było przy poprzednich. Na szczęście po pewnym czasie wciągnęłam się w świat i z zapartym tchem obserwowałam losy bohaterów.

W najbliższej przyszłości z pewnością sięgnę po kolejne tomy serii. Bardzo polecam!

Opis fabuły

Dora, Miron i Joshua utworzyli pierwszy międzygatunkowy, międzysystemowy Triumwirat i wiedzą, że sprawy z pewnością nie będą miały się lepiej. W oczekiwaniu na reakcję Niebios, Piekła i społeczności magicznych postanawiają wyjechać na wieś, do dawnego domu Dory. Szybko okazuje się jednak, że nie będą to idylliczne wakacje pełne beztroski. Nowe nadprzyrodzone połączenie między przyjaciółmi powoduje nie tylko nabycie nowych mocy, ale także emocjonalne huśtawki i awantury. W dodatku na horyzoncie pojawia się nowy wróg, z którym Dora będzie musiała stoczyć walkę. I nie wiadomo, czy wyjdzie z niej zwycięsko...

Opinia

Zwycięzca bierze wszystko to kolejny tom przygód Dory Wilk, wiedźmy i Namiestniczki Thornu. Tak jak w poprzednich częściach serii nie brakuje tu humoru, zwrotów akcji, szalonych przygód i mrocznych tajemnic... To już trzecia okazja do spędzenia kilku godzin świetnej zabawy przy książce, od której naprawdę nie można się oderwać.

Dla nikogo zaskoczeniem nie będzie przedstawienie wszystkich wydarzeń w książce z perspektywy Dory. Tak było, jest i na 99% będzie. Bardzo ciekawym zabiegiem było "widmo" pojedynku - wiadomo, że się odbędzie, ale nikt nie wie, komu Dora będzie musiała stawić czoła. Daje to ogromne pole do popisu wyobraźni i dedukcji czytelników (ja się domyśliłam). Mamy tu również do czynienia z typową dla autorki wielowątkowością. Relacje między bohaterami oraz pewne podejmowane przez nich decyzje wynikają z wydarzeń z poprzednich tomów. Inne sprawy są jednak całkiem świeże i być może to one będą ciągnięte dalej w kolejnych częściach serii.

Nie ma chyba sensu rozwodzić się nad charakterkiem Dory ani faktem, że nie wiem, co bym zrobiła, gdyby ktoś kazał mi wybrać między Mironem i Joshuą. Pierwsza sprawa nie stanowi żadnego problemu, bo bohaterki z osobowością Namiestniczki to najlepsze postaci kobiecie, jakie spotyka się w literaturze. Druga wspomniana przeze mnie kwestia to już wewnętrzne rozdarcie między dwoma przystojniakami, ale spokojnie. Autorka wie o dylematach swoich czytelniczek i w celu ich rozwiązania (lub większego namieszania w naszych głowach i sercach) wprowadziła do powieści Nathaniela. Jest ON najbardziej uroczym, tajemniczym i ciekawym chłopakiem, jakiego poznałam na kartach książek. Mam ogromną nadzieję, że przewinie się w którymś z kolejnych tomów, ponieważ fascynuje mnie sposób, w jaki autorka połączyła go z historią, która towarzyszy Dorze od samego początku. Co więcej, w tej części spotykamy Nikitę, od której przygód rozpoczęła się moja miłość do prozy Anety Jadowskiej. Z tego powodu czułam, że moja literacka podróż zatoczyła pewien krąg: od zupełnego wstrętu do polskiego fantasy do absolutnego uwielbienia dla tego gatunku, zwłaszcza w wykonaniu tej autorki.

Mimo może początek powieści może wydawać się trochę powolny, to nikt nie powinien się martwić. Mogę zapewnić, że późniejsza akcja to absolutne szaleństwo. Muszę oddać jednak autorce, że tak prozaiczną rzecz jak pobyt bohaterów na wsi potrafi opisać w taki sposób, że przez kolejne strony po prostu się płynie. Czytelnik czuje zbliżające się niebezpieczeństwo oraz sekrety, które w końcu wyjdą na światło dziennie, ale historie z wakacji Dory czyta z takim samym zaangażowaniem jak najlepsze sceny walki. To, co również bardzo cenię w książkach Anety Jadowskiej to nieoczywistość. Nic nie jest takie, jak się wydaje na pierwszy rzut oka i potrzeba czasu, by wspólnie z bohaterami odkryć prawdę. Uwielbiam również brak monotonii i to, że postaci zawsze muszą mierzyć się z wieloma problemami jednocześnie, które koniec końców łączą się i cała historia wygląda z tego powodu zupełnie inaczej. Czy to normalne, że nawet nie skończyłam czytać tej serii po raz pierwszy, a już mam ochotę zacząć od początku? Te książki są zbyt dobre! I uzależniają jak narkotyk...

Po raz kolejny nie mogę nie zachwycać się nowym wydaniem Heksalogii o Dorze Wilk. Zarówno okładka, jak i ilustracje (wszystkie autorstwa Magdaleny Babińskiej) są niezwykle piękne i szczegółowe, po prostu zapierają dech w piersiach. Jeśli chodzi o kwestię redakcji i korekty, to tutaj jest już trochę słabiej. Pojawiło się dość sporo błędów, jak na moje standardy: brak kropek i myślników, literówki. Niektórym może to absolutnie nie przeszkadzać, ale ja z czasem stałam się dość wybrednym pod tym względem czytelnikiem.

Dla fanów Dory, Mirona i Joshui jest to absolutny must-read, o ile jeszcze tego nie zrobili. Aneta Jadowska to dla mnie mistrzyni polskiego fantasy i z całego serca polecam jej książki tym, którzy boją się sięgnąć po ten gatunek. Mnie przekonała kilka lat temu i wpadłam jak śliwka w kompot!

Na początku ciężko było mi się wciągnąć w tą historię, ale wydaje mi się, że było to spowodowane jedynie natłokiem zajęć i chwilowym zastojem czytelniczym. Później wszystko wróciło na dobre tory. Wszystkie części serii, które do tej pory przeczytałam są na równym poziomie. Jest to oczywiście dużym plusem ze względu na to, że ten poziom to dla mnie 5/5 gwiazdek. Widzę w tej książce pewne minusy (przede wszystkim to, że głównej bohaterce udaje się dosłownie wszystko i jest bardzo wyidealizowana). Nie ma to jednak najmniejszego znaczenia podczas czytania. Jest to na tyle wciągająca i angażująca pozycja, że nie zwracam uwagi na mniejsze nieścisłości. Tym, co najbardziej lubię jest humor w tej powieści. Trafia do mnie idealnie i sprawia, że cały czas się śmieję. Bardzo się cieszę, że wydawnictwo SQN postanowiło wydać te książki w nowej odsłonie i to w tak pięknej oprawie graficznej. Zarówno okładki, jak i ilustracje w środku dodają klimatu. Autorka sprawiła, że mam ochotę pochłonąć na raz wszystko, co tylko wyszło spod jej pióra. Lekka, wciągająca, wywołująca uśmiech. Bardzo mocno polecam :)

Heksalogia o Dorze Wilk ma naprawdę duże szanse, by stać się jedną z moich ulubionych książkowych serii. Uważam ją za absolutnie wyjątkową, a w każdym kolejnym tomie Aneta Jadowska zachwyca mnie czymś nowym. Ta część również była świetna! Zmiana otoczenia dobrze zrobiła naszym bohaterom, a mi bardzo przyjemnie czytało się o ich przygodach w nowym miejscu. I w nowej sytuacji, w której się znaleźli! Każdy kolejny tom przynosi coś świeżego i jest to zdecydowanie jedna z tych rzeczy, za które kocham tę serię.

To, co chyba najbardziej mi się spodobało, to całe mnóstwo nowych, genialnych bohaterów. Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale autorka wprowadziła tyle nowych postaci, a w dodatku zrobiła to tak ciekawie, że naprawdę mnie zachwyciła. Ich charaktery nie są powtarzalne czy nudne, każdy ma unikalną osobowość, co jest nie lada wyzwaniem przy tak dużej liczbie postaci. No bo nie ukrywajmy, przez te trzy tomy przewinęło się ich już całe mnóstwo.

Naprawdę uwielbiam styl pani Jadowskiej. Książki o Dorze czyta się lekko, nie są one wymagające, ale są świetnym odmóżdżaczem po ciężkim dniu. No i powiem wam, że dawno nie wybuchałam śmiechem podczas czytania tak często, jak miało to miejsce w tym przypadku.

Cóż więcej mogę dodać. Nic się nie zmieniło – nadal jestem zafascynowana tą serią, może nawet bardziej niż wcześniej. Z wielką chęcią sięgnę po kolejne tomy, a im bardziej pełne wiedźm, diabłów, aniołów, demonów, wilkołaków, wampirów i innych stworzeń, tym lepiej.

"Zwycięzca bierze wszystko", trzeci tom Heksalogii o wiedźmie, kontynuacja „Zlodzieja dusz”, który przypadł mi do gustu. Nie mogłam więc nie wgryźć się w kolejną cześć przygód ciekawej czarownicy, która wpada w kłopoty równie szybko, co wypija się poranną kawę. Aneta Jadowska po raz kolejny zabiera nas w świat Urban fantasy, który zaczęłam dzięki niej szczerzej odkrywać. Wcześniej nie interesowałam się tymi motywami, a że bardzo lubię zaczytywać się w fantastyce, postanowiłam spróbować. Książka „Zwycięzca bierze wszystko” rozpoczyna się bezpośrednio po zakończeniu "Bogowie muszą być szaleni", dzięki czemu nie mamy żadnych przeskoków w czasie. Czy książka okazała się równie dobra co poprzednie części?

Nasi bohaterowie, czyli Dora, Joshua i Miron cierpią i wpadają w kłopoty, tak jak wspomniałam wcześniej od wydarzeń z Jazebel nie minęło wiele czasu. To jednak nie wszystko, ich występek przyczynił się do przepalenia jednej z dawna nieaktywnych linii magicznych w Thornie. Nie było to zadaniem zamierzonym, czy też umyślnym, jednak jak możecie się spodziewać, coś takiego nie umknie uwadze. Ta jest nie wskazana, więc trzeba by pomyśleć o jakimś bezpiecznym miejscu, w którym można by się skryć i nieco przyczaić. Wszystko do czasu, kiedy emocje opadną, a cała sprawa z liniami magicznymi nieco przycichnie, przynajmniej przestanie wywoływać takie kontrowersje. Zrobili zadymę i grzecznie zamierzali przeczekać jej skutki, tylko nie wszystko idzie, tak jak tego pragnęli. Teodora przenosi się do domu, który należał do jej dziadków, który przepełniony był dobrymi i ciepłymi emocjami, wspomnieniami, które poniekąd zmuszają bohaterkę do rozmyśleń, a wśród nich znajdzie się i mrok. Może to właśnie ON przyciąga do niej Diabełka? Relacja między nimi jest niezwykle burzliwa, a sposób godzenia bardzo interesujący. Niczego nie ułatwia jej przemiana i zaznajomienie się z nowymi umiejętnościami, na wszystko potrzeba czasu, tylko czy będzie go miała? Czy będzie w stanie przetrwać ogromny ból, który się z nią wiąże? Co zrobi, kiedy okaże się, że nie jest tak bezpieczna, jak przypuszczała?

„Zwycięzca bierze wszystko” jest powieścią, której akcja została przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki i rozpoczęła się zimą przed Bożym Narodzeniem. Jak wspominałam już wcześniej fabuła rozpoczyna się tuż po finale poprzedniej części heksalogii. Autorka potrafi wykreować nie tylko ciekawy świat i z każda nową opowieścią go nam poszerzać i ukazywać jego piękno, ale także utrzymywać wspaniałość bohaterów. Wszystko za co lubimy Dorę i jej niecodziennych przyjaciół jedynie się pogłębia, to wyjątkowo sarkastyczna i wyczekana kobietka, która jest niezwykle silna. Sprawia, że każda cześć staje się jeszcze ciekawsza, nie można się od niej wprost oderwać.

„Zwycięzca bierze wszystko” udaną kontynuacją i nie mogę się doczekać kolejnych tomów, które z pewnością zagoszczą w mojej biblioteczce. To powieść nie tylko dla fanów autorki, jak i głównej bohaterki, ale także zachęcenie ku temu, aby wyjść na spotkanie silnej i zadziornej bohaterce. Autorka bardzo lubi łamać stereotypy i mieszać utarte schematy, także myślę, że warto jest zaznajomić się z jej twórczością.