Zraniony stół

To bardzo poetycka książka. Momentami opisy były niczym zapach świeżego chleba, gdzie skórka jeszcze gorejąca już przyjmowała na siebie nóż z masłem, po czym ciągnięte wzdłuż kanapki topniało na naszych oczach, oddając zapach kojarzący się z czymś pięknym i nieuchwytnym. Jeśli bowiem można zakochać się w chwili, kiedy nasza wyobraźnia pokazuje obrazy wyczytane z książki, to właśnie takie uczucie towarzyszyło mi podczas tej lektury. Czuć tutaj ogromną pasję, miłość do barw i kolorów, które oddane na płótnie były spełnieniem jakiego pragnęła tu doznawać kobieta z książki. Mówiła o tym z mocą i stanowczością, jakby biała otoczka krążyła wokół jej słów, a one niesione przez wiatr uwalniały wszystko, co sami skrywaliśmy przed światem. Teraz już wiem skąd istnieje przekonanie, że niektóre obrazy żyją. Właśnie tego życia doświadczycie w tej lekturze:-)

Fabuła doskonale wciąga nas swoją treścią, zwłaszcza, że cała opowieść powstała na podstawie zaginionego obrazu w 1955 roku w Warszawie. Dołożono do tego elementy thrillera, żeby zaciekawić nie tylko treścią, ale i samym faktem, że do takiego rabunku doszło naprawdę. Czytamy ją naprzemiennie z różnych przedziałów czasowych w których żyją inne osoby, Frida i Olga. Historia Fridy najbardziej mnie poruszyła, gdyż ukazana została jako kobieta głęboko zraniona przez swoich najbliższych. Właśnie swoją rozpacz pragnęła uchwycić na obrazie, by wypędzić ją z głowy i jednocześnie by ta dana rzecz na której się to stało, była na zawsze przeklęta. Obiecała sobie być silną ponad wszystko, niepoddającą się na żadnej linii. Z kolei Olga jest jakby jej przeciwniczką. Poszukując pracy została wyszydzona za bycie malarką, dlatego postanowiła z tego zrezygnować. To wrażliwa osoba, ale bardzo płochliwa, której zdanie innych ma duże znaczenie. I tutaj następuje złączenie światów, gdyż w momencie ujrzenia obrazu poprzedniej kobiety czuje jakby wszystko, co dotychczas się kumulowało, musiało natychmiast wyjść. Pasja malarstwa, uczucie bycia spełnioną i oddawania emocji na płótnie powróciło ze zdwojoną mocą. Dosłownie pomyślałam sobie, że cokolwiek każdy z nas nie zrobi, to później ktoś zauważając to przechodzi taki bodziec, który napędza go do czynienia tego, co zawsze sobie odmawiał. Dlatego się mówi, że żyjemy po coś. Ta lektura idealnie to uczucie oddała. Bardzo mi się podobała, bo pokazała, że trzeba iść za głosem serca, sumienia i pragnienia, bo to jest właśnie nasza droga do której zostaliśmy stworzeni:-) Minusem jest mały druk, ale reszta to same plusy:-)

"Zraniony stół" to poruszająca powieść o sztuce, wewnętrznych konfliktach, rozdarciu między miłością a lojalnością. To książka, w której cierpienie odgrywa ważną rolę, będąc punktem zapalnym dla następujących po sobie wydarzeń, jakie spotkały bohaterki tej powieści. Laura Martinez Belli napisała powieść wielowymiarową, przejmującą, ciekawą i intrygującą, jak dla mnie z małym “ale”...ale o tym później.

W 1935 roku w Meksyku Frida Kahlo zdradzona przez siostrę i ukochanego Diego Riverę przelewa swój ból na płótno, tworząc przejmujący obraz – „Zraniony stół”. Miłość i nienawiść splatają się z ideologiczną fascynacją komunizmem, co doprowadza do chęci pokazania dzieła w Związku Radzieckim. Ponad dekadę później, w Moskwie 1947 roku, radziecka urzędniczka Olga przypadkiem natrafia na obraz Fridy, który wstrząsa jej duszą i budzi dawną wrażliwość. Choć dzieło zostaje potępione przez władze jako zbyt burżuazyjne, Olga czuje, że musi stanąć w jego obronie. Czy odważy się sprzeciwić systemowi, by ocalić obraz, który z każdym dniem nabiera osobistego znaczenia?

Zarówno dla Fridy, jak i Olgi sztuka stała się impulsem do przemian. Ta pierwsza dzięki niej czuje, że trzyma swoje życie w ryzach, ta druga czerpie z obrazu malarki inspirację do pogodzenia wewnętrznego rozdarcia i przedłożenia tego, co dla niej samej jest ważne, spychając na drugi plan zachcianki systemu, w którym funkcjonuje na co dzień.

Powieść podzielona jest na dwie osie czasowe i perspektywy. Bardziej podobała mi się ta część należąca do Fridy - może wynika to z faktu, iż znam jej smutną historię, obrazy, które zawsze wywołują we mnie mnóstwo emocji, uwielbiam jej charakterystyczny styl, uważam, że mimo tych wszystkich przykrości, tragedii, których doświadczyła była jednocześnie silną, kruchą i zagubioną kobietą - to postać pełna kontrastów, kolorów, piękna i brzydoty. W końcu o ile łatwiej czytać o tym, co jest znajome, co chce się tylko bardziej zgłębiać.

Mam mieszane uczucia co o tej książki - sama historia obu kobiet jest rewelacyjna i ciekawa i to właśnie fabuła i akcja trzymały moją uwagę, natomiast styl autorki chwilami mnie przygniatał i nużył, przez co wiele razy odkładałam ją, robiąc sobie przerwy w czytaniu.

To opowieść o cierpieniu, ukazaniu sztuki jako rodzaju buntu, o dwóch różnych historiach, których każda ukazuje swój tragizm na swój indywidualny sposób i o tym, jak sztuka potrafi połączyć autora z odbiorcą. Myślę, że to przede wszystkim książka dla miłośników literatury historycznej i malarstwa oraz dla tych, którzy lubią czytać o silnych kobietach i chętnie sięgają po biografie (ale pamiętajcie, że “Zraniony stół” łączy prawdę z fikcją).

„Zraniony stół” Laury Martinez Belli to powieść wyjątkowa. Akcja toczy się wokół zaginionego obrazu namalowanego przez Fridę Kahlo, który ostatni raz widziano na wystawie w PRL. Moskwa i Meksyk, lata powojenne. Dwie połączone wyjątkową więzią kobiety. Frida, której współczesnemu czytelnikowi nie trzeba przedstawiać, obdarzona wielkim talentem i ale i naznaczona równie wielkim cierpieniem, oddana komunistka, czuła Meksykanka, „Zraniony stół” to wyraz największej krzywdy jakiej doświadczyła w życiu.

Olga to Rosjanka, niespełniona malarka, która z powodu wytycznych komunistycznego rządu, musiała porzucić swoją pasję i próbuje odnaleźć się w systemie opresji, braku zaufania, równocześnie czekając na powrót męża. „Zraniony stół”, który trafia do niej w nieprawdopodobnych okolicznościach, budzi w niej wspomnienie matki, a także głęboko ukryte prawdziwe ja, indywidualizm, własny głos.

🌱

Książka napisana jest w przepięknym stylu. Niektóre fragmenty brzmią jak zwykła narracja, by zaraz płynnie przejść w bardziej liryczne, magiczne opisy relacji, uczuć, by zatopić się w sztuce. Fragmenty Fridy są szczególnie nasycone taką atmosferą. Historie obu kobiet są wzruszające i wyjątkowe, wywołują silne emocje. Ich powiązanie, choć tak nieprawdopodobne, jest piękne i dowodzi że sztuka łączy. Dobrze przy tym poszerzyć swoje konteksty historyczne - sama biografia Fridy, historia komunizmu i muru berlińskiego. Zazębianie się dwóch narracji nadaje historii dynamizmu, historia Olgi jest dopełniana fragmentami Fridy. Bardzo podobał mi się zabieg z rozdziałami „pośmiertnymi” Fridy. Zakończenie jak najbardziej satysfakcjonujące.

Cała lektura była dla mnie wielką przyjemnością i polecam Ci ją bez wahania.

Na płótnie współczesnej literatury "Zraniony stół" wyróżnia się wyraźną kreską, łącząc thriller historyczny z fascynującą opowieścią o sztuce i jej twórcach. Ta fascynująca opowieść, snuta wokół tajemniczego zaginięcia jednego z najważniejszych dzieł Fridy Kahlo, zabiera czytelnika w podróż przez labirynt ludzkich emocji, politycznych intryg i artystycznych uniesień, gdzie każda strona odsłania nowe zakamarki duszy bohaterów.

Meksyk roku 1935 pulsuje kolorami i emocjami niczym paleta malarki. Frida Kahlo, zdradzona podwójnie - przez własną siostrę i ukochanego Diega Riverę - zamienia swój ból w sztukę tak surową i prawdziwą, jak otwarta rana. Jej "Zraniony stół" staje się nie tylko artystycznym manifestem, ale również krzykiem duszy zranionej kobiety, której ciało, jak drewniany stół z jej obrazu, nosi ślady licznych pęknięć i szwów.

Z drugiej strony żelaznej kurtyny, w szarej, przyprószonej śniegiem Moskwie roku 1947, poznajemy Olgę - oddaną Partii urzędniczkę, której życie, jak zimowy krajobraz radzieckiej stolicy, zostało pozbawione barw i radości. Obraz Fridy staje się dla niej promieniem słońca przebijającym przez chmury stalinowskiego reżimu - promieniem, który rozświetla jej zapomnianą miłość do sztuki.

Powieść płynie wartkim nurtem, meandrując pomiędzy faktami historycznymi a fikcją literacką. W tle politycznych intryg, ideologicznych sporów i artystycznych manifestów rozgrywa się uniwersalna opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, o odwadze przeciwstawienia się systemowi i o sile sztuki, która jak latarnia morska, potrafi wskazać drogę zagubionym duszom.

"Zraniony stół" nie jest jedynie historycznym thrillerem - to literackie śledztwo prowadzone z pasją detektywa i wrażliwością poety. Autorka z archeologiczną precyzją odkopuje warstwy przeszłości, by dotrzeć do prawdy o jednej z największych zagadek świata sztuki - zaginięciu arcydzieła Fridy Kahlo po wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1955 roku.

Opowieść, która jak dobra kawa, pozostawia długi posmak na podniebieniu czytelnika. Szczególnie uwiodły mnie wyraziste postacie, których duchowe rozterki rezonują z naszymi własnymi, oraz intrygująca zagadka zaginięcia arcydzieła. „Zraniony stół" był moją pierwszą prawdziwą podróżą do świata Fridy Kahlo. Wcześniej znałam jedynie jej charakterystyczny wizerunek – tę wyrazistą twarz z połączonymi brwiami i kwiatami we włosach – ale nie zagłębiałam się w jej historię. Dopiero ta powieść pozwoliła mi poznać kobietę stojącą za tym rozpoznawalnym obliczem.

Dla miłośników sztuki będzie to fascynująca podróż przez labirynty artystycznych inspiracji i politycznych uwikłań. Dla pasjonatów historii - wnikliwe spojrzenie na epokę, gdy sztuka stawała się narzędziem propagandy lub symbolem oporu. Dla wszystkich pozostałych - po prostu dobra literatura, która jak sztuka Fridy Kahlo, przemawia uniwersalnym językiem ludzkich emocji, przekraczając granice czasu, przestrzeni i kulturowych różnic.

Wciągająca powieść inspirowana życiem Fridy Kahlo i losami jej ogromnego, tajemniczego obrazu, który ostatnio widziany był w Warszawie. Autorka ciekawie i klimatycznie łączy fakty z fikcją, włącza też elementy kryminalne, bardzo ciekawa perspektywa. Super książka.