Żółtko

Takie właśnie jest życie.

Jayne próbuje poradzić sobie ze skomplikowaną codziennością. Zmaga się z brakiem zrozumienia ze strony rodziny, wykorzystującym ją pseduo-chłopakiem i okrutną chorobą - zaburzeniami odżywiania. Gdy dziewczyna odkrywa diagnozę nowotworową siostry, wszystko się zmienia. Jayne postanawia naprawić relację z June, co okazuje się niełatwe, gdyż straciły kontakt i od miesięcy nie zamieniły ze sobą ani jednego słowa. Czy uda im się pokonać przeciwności losu i ponownie nawiązać nić porozumienia?

Mary H. K. Choi powraca z nową opowieścią o bolesnych relacjach międzyludzkich, chorobie i dorastaniu. Żółtko obiecywało emocjonalną podróż, która wywoła łzy w oczach. Obawiałam się tej lektury, lecz ostatecznie postanowiłam spróbować szczęścia z przygodami June i Jayne. Czy warto doświadczyć wnikliwych refleksji sióstr?

Żółtko to łamiąca serce historia-wydmuszka, która pozostawiła po lekturze ogromny niedosyt. Mary H. K. Choi postawiła na dość oklepane schematy i łatwe rozwiązania fabularne, choć nakreślone motywy choroby czy dorastania we współczesnym świecie potrafiły momentami zachwycić. Czytelnicy poszukujący emocjonalnej opowieści z trudnymi tematami w tle powinni śmiało spróbować szczęścia z losami June i Jayne. Czas zawalczyć o siostrzaną więź i lepsze jutro...

Zacznę od tego, że spodziewałam się, że ta książka będzie nawet nie lepsza, ale po prostu inna. Sięgając po nią myślałam, że będzie typowo opowiadać o chorobie głównej bohaterki i jej siostry oraz o ich relacji. Byłam pewna, że znajdę w niej cząstkę siebie, że skłoni mnie do wielu refleksji, że wyleję na niej morze łez, i że po prostu stanie się moim ulubieńcem na zawsze. I owszem może z jednej strony tak było, ale patrząc z innej perspektywy ta książka była jakby taka nijaka. Te tematy były raczej poruszane tak pobocznie, a Mary większą uwagę skupiła na dość nieważnych motywach oraz narodowościach, pisząc o nich w moim zdaniem dość wulgarny sposób. Nie mam na myśli rasizmu i prześladowania ze względu na pochodzenie, tylko niezbyt miłe słowa, które wychodziły z ust najczęściej Jayne. W książce było zdecydowanie za dużo wepchanych na siłę przekleństw, które dodatkowo zaburzały obraz tej historii. Styl pisania autorki - bardzo trudny, skomplikowany i zawiły. Naprawdę ciężko było mi się wgryźć w tę powieść. Mary zawarła w niej dużo wątków, w których sama czasami się gubiłam. Bohaterowie zostali przedstawieni w dość specyficzny sposób. W szczególności siostry - pokazane jako osoby z wieloma wadami, skrywającymi masę sekretów i wzbudzającymi w czytelniku niezbyt dobre uczucia. Może przez to były bardziej prawdziwe i rzetelne, ale nie jestem pewna, czy taki zabieg mi się podoba. Jeśli chodzi o relację pomiędzy rodzeństwem w tej książce uważam, że była naprawdę dobrze pokazana. Co prawda niektóre momenty moim zdaniem były już trochę dziwne - wyglądały jakby bohaterki popadały w jakąś paranoję, ale większość naprawdę została przedstawiona w sposób autentyczny. I mówię to jako osoba mająca własne rodzeństwo. Moim zdaniem najlepsza była końcówka tej historii. Miałam wrażenie jakby wtedy Mary zaczęła pisać w sposób, który rzeczywiście angażuje czytelnika. Szczególnie ostatnie fragmenty z Jayne i jej chorobą mnie poruszyły - mówię o tych smutnych, jak i wesołych, a raczej sprawiających, że zaczęłam wierzyć w nią i naprawdę dostrzegłam światełko w tunelu. Jeśli chodzi właśnie o trudne tematy w tej książce to uważam, że były tak średnio opisane. Mam wrażenie, że wszystkie problemy zostały pokazane w sposób lekceważący ? Nie wiem nawet jak to określić, ale też nie chcę się za dużo wypowiadać, bo każdy wszystko odczuwa inaczej, a ja nie jestem jakimś lekarzem, żeby kogoś diagnozować. Po prostu z punktu widzenia osoby, która zmagała/zmaga się z tymi problemami lub po prostu miała z nimi styczność, wiem, że jest to opisane naprawdę w sposób „lekki”, czy „łagodny”. Oczywiście ta książka ma kilka plusów. Są nimi napewno piękne cytaty, czy fragmenty, które w jakiś sposób mnie dotykały. Naprawdę wiele z nich zapisałam sobie w notatniku. Tak jak wspomniałam wcześniej podobało mi się także zakończenie książki - wszystko wtedy zaczęło nabierać sensu. Polubiłam także postać Jayne. Sądzę, że najbardziej ją rozumiałam i znalazłam gdzieś tam w jej osobie siebie. I ja naprawdę widzę w tej powieści potencjał. Myślę wręcz, że gdyby nie styl pisania i kilka niepotrzebnych wątków, byłaby moim ulubieńcem. Na pewno wiele osób jest w stanie ją pokochać, ale do mnie po prostu nie przemówiła.

2,5/5 ✩ [współpraca reklamowa wydawnictwo young]

“Nie mogę znieść bycia we własnej skórze, patrzenia własnymi oczami”.

[ Współpraca reklamowa z wydawnictwem ]

Jayne i June uważają, że nie mają ze sobą nic wspólnego. Pewnie by tak było, gdyby nie fakt, że są siostrami i obie zdecydowały się na przeprowadzkę do Nowego Jorku. Jak wieziecie niewiele je łączy, a tego, co je dzieli, jest już o wiele większa lista, przede wszystkim są to osobowości. June jest tą straszą siostrą, która wszystko kontroluje, a jej praca pozwala jej na wygodne życie, w (jak uważa Jayne) nudnym mieszkaniu. Jayne natomiast ma wiele problemów, [Adres usunięty] irytujący współlokator, nieradzenie sobie z emocjami oraz kompleksy. Jej strona z pewnością wspomniałby, że musi w końcu skupić się na studiach i przestać wydawać pieniądze rodziców.

Gdy przykra prawda o chorobie June wychodzi na światło dzienne, jedyna osoba, która może jej pomóc, będzie jej siostra.

Czy tak ciężkie okoliczności zbliżą je do siebie? Czy życie Jayne może być jeszcze trudniejsze?

Ta książka była dla mnie przede wszystkim niesamowicie emocjonalną przeprawą przez problemy życia codziennego, które spotykają nas bądź naszych bliskich. Pewne sytuacje możemy obserwować wokół nas i to właśnie sprawiło, że poczułam bliskość z tą historią. Co prawda nie poczułam większej więzi z bohaterkami, ale nie odebrało mi to poczucia, że ta książka w bolesny sposób przedstawia życie dokładnie takim, jakim jest.

Pojawiły się również tematy, które spotkały mnie, w moim realnym życiu, a to sprawiło, że odnalazłam się w głębi tej historii. Z pewnością znajdą się osoby, do których „Żółtko” nie trafi tak mocno, jak do mnie, ale to jest kwestia bardzo indywidualna. Ja uwielbiam właśnie takie książki, pełne emocji, ciężkie, wlewające w nas smutek, które zostają w głowie na dłużej.

Niewiele wspomniałam o tym, czemu ta książka wydaje mi się ciężka. Nasze bohaterki zmagają się nie tylko z problemami dotyczącymi ich więzi. Obie zdają się cierpieć na własny sposób, w ciele jednej z nich rozwija się choroba nowotworowa, a druga zmaga się z zaburzeniami odżywiania, nie uznaje tego za spoiler, ponieważ przed sięgnięciem po tę książkę powinniście wiedzieć, że właśnie takie wątki tam się pojawiają.

Nowe problemy łączą się z tymi starymi, czyli rasizmem, który od dawna bytuje na ich codziennych ścieżkach.

Spodobało mi się to, jak autorka przedstawiła relacje sióstr. Ona nigdy nie była łatwa, więc opisanie jej także wymagało szczególnych umiejętności, które moim zdaniem autorka przedstawiła. Jej sposób pisania chwilami mnie spowalniał, bo jak można zauważyć już na samym początku książki, niesamowicie lubuje się w długich opisach, co nie każdemu przypadnie do gustu, ja na całe szczęście przebrnęłam, bo “Żółtko” od pierwszych stron trafiło do mojego serca.

💛🍳

,,Żółtko" to historia dwóch zupełnie różnych od siebie sióstr, które nie są sobie zbyt bliskie. Sytuacja zmienia się, gdy okazuje się, że u June - starszej z nich - zdiagnozowano raka.

🩺🩹

Dawno nie miałam takiego chaosu w głowie przy pisaniu recenzji. Może więc dla ułatwienia sprawy wskażę Wam plusy i minusy tej historii.

Co mi się podobało?

💛 fragmenty o koreańskich korzeniach

💛 przemiana bohaterek

💛 ciekawie opisane zaburzenia odżywiania, bez upiększeń

Co odbierało mi przyjemność z lektury?

🍳 chaotyczny styl

🍳 wolne tempo akcji, mnogość opisów i dygresji

🍳 nagromadzenie wulgaryzmów

🍳 zbyt mało pogłębione wątki

🍳 brak dobrego wyjaśnienia podłoża konfliktu między siostrami

Myślę, że najlepszymi fragmentami tej książki są pierwsze i ostatnie rozdziały (choć w zakończeniu zabrakło mi informacji na temat jednej z bohaterek).

Początkowo byłam zaintrygowana tą historią, ale dość szybko okazało się, że czytanie idzie mi dość opornie. Niezbyt podobał mi się styl autorki, nie miałam poczucia, że fabuła dokądś zmierza, a niektóre dialogi były w mojej ocenie niezrozumiałe i nazbyt wulgarne jak na książkę 14+.

Niestety nie potrafiłam empatyzować z głównymi bohaterkami, były one dla mnie po prostu męczące. Choć lubię od czasu do czasu sięgnąć po książkę, która mnie dobije, ta wymęczyła mnie w jakiś nowy, niekomfortowy sposób.

Spodziewałam się pięknej, poruszającej lektury o odradzającej się siostrzanej więzi, ale niestety trochę się zawiodłam. Dostrzegam plusy tej historii, ale nie zdołały zatrzeć raczej negatywnego wrażenia.

🌇🗽

[TW: zaburzenia odżywiania]

[współpraca reklamowa z @wydawnictwoyoung]

„Żółtko” to historia, która rzeczywiście dotyka trudnych tematów i emocji. Opowieść o siostrach, Jayne i June Beak, jest pełna głębokich cytatów i realistycznych relacji, które mogą poruszyć czytelnika. Autorka odważnie przedstawia problemy, nie próbując ich upiększać, co może być odświeżającym podejściem w literaturze młodzieżowej.

Jednakże, mimo tych pozytywnych aspektów, styl narracji może być specyficzny i nie przypadnie do gustu wszystkim czytelnikom. Osobiście, niektóre momenty książki były dla mnie nużące, a wątek głównych bohaterek czasem był trudny do śledzenia.

Niemniej jednak, doceniam autorkę za wykreowanie realistycznych postaci, które nie są idealizowane, oraz za odwagę w podejmowaniu trudnych tematów. Książka może być inspirującym czytelniczym doświadczeniem dla tych, którzy lubią historie z głębokimi relacjami i tematami poruszającymi