Znikąd pomocy. Czarny lód. Tom 1

Islandia — jeden z najbardziej fascynujących mnie zakątków świata, to właśnie tu ma miejsce akcja najnowszej powieści Yrsy Sigurdardóttir pt. „Znikąd pomocy”. To początek nowej serii kryminałów zatytułowanej „Czarny lód”.

Totalne odludzie, ultranowoczesna farma, makabryczny mord całej rodziny. Rozpoczyna się skomplikowane śledztwo, które ujawni wstrząsające fakty.

„Nie ma takiego miejsca, do którego można pojechać, żeby uciec przed samym sobą”.

Yrsa Sigurdardóttir należy do czołówki moich ulubionych skandynawskich pisarek, po której książki sięgam bez chwili zastanowienia.

Choć akcja płynie niespiesznym tempem, to jednak cały czas trzyma w napięciu i niepewności. Tutaj liczy się naznaczona wieloma ludzkimi tragediami złożona intryga. Wiemy jaki koniec czeka tę rodzinę, a co było początkiem tego końca? Odpowiedzi poznamy dzięki dwóm perspektywom czasowym. Zima, mrok, odosobnienie, to wszystko podkręca tylko klimat niewytłumaczalnej grozy. Z zapartym tchem śledzimy rozgrywające się wydarzenia, a na myśl o finale cierpnie nam skóra.

Książka Yrsy Sigurđardóttir “Znikąd pomocy” to pierwszy tom nowej serii Czarny lód i jeśli takie coś autorka serwuje nam na start, to naprawdę nie wiem co zrobi dalej! Bo jest to thriller w mojej ocenie doskonały. Historia toczy się dwutorowo, naprzemiennie w czasie śledztwa dotyczącego naprawdę przerażającego morderstwa i wcześniej, dzięki czemu możemy poznać całą historię od środka. A jest to historia rodziny, małżeństwa z dwoma córkami, które po kilku latach w Stanach wróciło na Islandię. Zamieszkali na odludziu, a my poznajemy ich w momencie, gdy wprowadza się do nich młoda dziewczyna, coś na kształt pomocy domowej. Od początku klimat jest niejasny, czuć, że coś jest nie tak - tylko co? Napięcie coraz bardziej się pogłębia, ale dzięki temu, że opowieść rodziny przerywana jest rozdziałami opisującymi śledztwo, emocje się nie wypalają - są podtrzymane, by móc się piąć coraz wyżej i wyżej, aż do takich, które odczuwa się przy naprawdę dobrych powieściach grozy - tu jest tym bardziej strasznie, że przecież to thriller, a zatem musi mieć realne wytłumaczenie. To opowieść, która przeraża, bo jest nam bliska. Bo opowiada o zwyczajnych ludziach, którzy nagle stają się masowymi mordercami. Tu psychologia gra pierwsze skrzypce - nie tylko postaci, ale i ta nasza, bo autorka doskonale zna ludzką psychikę i wie, jaki trop podsunąć, by czytelnik zaczął czuć się osaczony, zamknięty, odseparowany przez islandzkie pustkowie, na którym toczy się akcja tej powieści. Doskonale wyważony surowy klimat tego miejsca w połączeniu z nowoczesną technologią, która jest dodatkowym elementem, któremu przecież ufać się nie powinno. Od lat szukałam thrillera tak skonstruowanego jak ten, perfekcja gatunku!