Krwawnica

Bardzo wciągająca książka autorstwa Mieczysława Gorzka, napisana w formie dreszczowca. Intrygująca fabuła, wiele tajemnic. Lektura budzi w czytelniku emocje, a o to przecież chodzi, tym bardziej w takim gatunku jak thriller. Czytając ją, trudno oderwać wzrok, człowiek jest ciekawy dalszego rozwoju akcji. W wypadku tej lektury, chociaż na początku fabuła wprowadza nas niewinnie w sielską atmosferę, akcja rozwija się bardzo szybko i dynamicznie, zaczynając się zbrodnią, a potem napięcie już tylko rośnie i trzyma nas tak do samego końca.

Mocny thriller, w którym strach ma różne oblicza – taką zachętę można znaleźć na okładce Krwawnicy, nowej powieści Mieczysława Gorzki. I o ile uwielbiam mocne thrillery, o tyle coraz częściej dochodzę do wniosku, że pisanie takich rzeczy na okładkach psuje zabawę. A z napisaniem tej recenzji mam spory problem, bo akurat Krwawnica jest książką, o której się nie powinno wiedzieć absolutnie nic przed wzięciem jej do ręki. No ale umówmy się – co kto lubi. Chcecie, czytajcie, nie chcecie – wróćcie tu po lekturze, porównamy wrażenia ;-)

Geniusz tkwi w prostocie. Gdybym miała jednym zdaniem opisać Krwawnicę, tak właśnie by ono brzmiało. To nie jest książka z zawiłą fabułą, nagłymi zwrotami akcji, dużą liczbą bohaterów. Nawet sama w sobie nie jest bardzo długa, chociaż liczy blisko czterysta stron. Niemniej duża czcionka, szeroka interlinia i takie same marginesy sprawiają, że czyta się naprawdę szybko. Pomijam to, że historia wciąga, wręcz magnetyzuje. Niełatwo się z Krwawnicą rozstać, szczególnie pod koniec.

Pełna recenzja na blogu

Tak zachwalana książka z niecodzienną mroczną historią sprawiła, że chciałam ją poznać. Poczuć ten klimat grozy, tajemniczości i przede wszystkim wejść w to mało przychylne dla obcych społeczeństwo. Autor zabiera nas w podróż do małej wioski, gdzie w świeżo kupionym i wyremontowanym domu zamieszka były policjant Rafał Dzikowski wraz ze swoją żoną Dominiką. Piękny obrazek prawda? Wydawać by się mogło, że nastał piękny i spokojny czas przed małżeństwem. Do czasu aż na ich podwórku zostają wykopane ciała dwóch zaginionych młodych kobiet. Wtedy dopiero zaczyna się prawdziwa przysłowiowa, jazda bez trzymanki. Sekrety zakopane w tym domu zaczynają wychodzić na zewnątrz, trupy pochowane głęboko po szafach uwierają jeszcze bardziej. Nie pomaga ogrom tajemnic między małżonkami ani agresja z nieznanego źródła, z która muszą się mierzyć.

Wydawać by się moglo, że to idealny thriller. Gęstniejącą z rozdziału na rozdział atmosfera. Zaskakujące zwroty akcji. Bohaterowie z wieloma tajemnicami. I chyba tego dla mnie było aż nadto. Pomysł na fabułę był rewelacyjny, ale przegadane dyskusje, pewne małe elementy (o których nie napiszę, żeby nie zdradzać zakończenia) sprawiły, że mi w tej pozycji zabrakło do końca tej ekscytacji i niedowierzania na sam koniec. To nie znaczy, że ta książka jest zła, bo nie jest, ale po tylu rekomendacjach wymagałam czegoś więcej.

Ale Wy czytajcie, koniecznie poznajcie się z tymi bohaterami i tą historią. Na pewno nie będzie to zmarnowany czas.

Przypadła mi do gustu twórczość autora i nie mogłem przegapić tej powieści. Często sięgam po thrillery i uwielbiam, kiedy mogę poczuć dreszczyk emocji. Ta książka zapewniła mi to w stu procentach. Wrażeń nie zabrakło dzięki doskonałej akcji.

"Krwawnica" przeniosła mnie do pozornie spokojnej wioski. To tam rozegrały się wydarzenia, które całkowicie pochłonęły moją uwagę, a wyobraźnia pracowała bezustannie. Mieczysław Gorzka potrafi w bardzo sugestywny i jednocześnie wciągający sposób przedstawić wątki, które łączą się w intrygującą całość. Podczas czytania nie mogłem wobec nich pozostać obojętnym i ciekawość ciągnęła mnie do poznania zakończenia. Doskonały thriller i warto go przeczytać.

Ostatnie dwa dni były niczym szalejące tornado, które nie pozwoliło skupić się na niczym... dlatego dzisiaj póki jeszcze nie opadłam z sił zapraszam was na recenzję najnowszego, wybornego thrillera z nutką kryminału i sensacji w tle.

A mowa tutaj o "Krwawnicy" Mieczysława Gorzka znanego wam z serii "Cienie przeszłości oraz "Wściekłe psy" (teraz to i ja muszę wszystko nadrobić, gdyż kolejny autor wpisał się na moją listę)

~Rafał Dzikowski były policjant wydziału śledczego, po dość nieprzyjemnych wydarzeniach z przeszłości, marzy o znalezieniu spokojnego azylu z dala od codziennej cywilizacji oraz szerzącej się na dużą skalę pandemii. Dlatego pewnego dnia po dłuższych konwersacjach z żoną Weronika, wspólnie decydują się na przeprowadzkę do świeżo wyremontowanego domu nad Jeziorem Chobienieckim we wsi Bagniska.

Po dotarciu na miejsce "na dzień dobry" wita ich niemiła niespodzianka, gdyż ktoś z mieszkańców wymalował czerwonym sprayem napis - KRWAWNICA

A jakby tego było mało kilka dni później, ekipa remontowa podczas wykopów przeprowadzanych na posesji, znajduje ciała dwóch kobiet.

Niestety szybko okazuje się, że nowy dom jak i miejsce zamieszkania to 'złowroga puszka pandory' skrywająca mroczne tajemnice, stając się tym samym, nieustającą lawina nieszczęść.

Co tak naprawdę oznacza napis KRWAWNICA?Czy lokalne wierzenia i związane z tym zielarstwo mogą być kluczem do rozwiązania, mrożącej krew w żyłach zagadki?

Jakie jeszcze tajemnice skrywa lokalna społeczność?Kim były martwe kobiety?

~ "KRWAWNICA" Mieczysława Gorzka to lektura, która bezapelacyjnie powinna znaleźć się u każdego książkoholika.

Więc jeśli tak jak ja uwielbiacie nieszablonową, przepyszną fabułę, która niespiesznie oplata was swymi macki, a potem wprowadza w pokręcony świat bohaterów, który zamyka się w hermetycznym społeczeństwie to nie mogliście trafić lepiej.

To właśnie tutaj mnogość tajemnic, zmowa milczenia, zbrodnie, są na porządku dziennym i kumulują się w najmniej spodziewanym momencie tworząc prawdziwa jazdę bez trzymanki, okraszoną dusznym, psychodelicznym klimatem.

Mam nadzieję, że już was troszkę przekonałam

~Autor z wielką precyzją od samego początku niejednokrotnie widzi nas za nos usypiając przy tym nasza czując.Aby z iście sielankowego klimatu, pełnego niespotykanych intryg i dobrej zabawy, wrzucić nas w wir zaskakujących zwrotów akcji, namnażających się jak "grzyby po deszczu"

Co później w akompaniamencie nieustającego, namacalnego wręcz napięcia, pozwala składać kolejne elementy przerażająco,mrocznej układanki.

~Dlatego jeśli lubisz przepyszne rasowe thrillery z nieprzerysowanymi bohaterami, pełne leśnych mrocznych tajemnic, kłamstw, urojeń, traum z przeszłości, sex afer oraz zadziwiające zakończeniem, to z ręką na sercu i czystym sumieniem polecam wam ten tytuł.Gwarantuje wam ze z emocji nie będzie mogli oderwać się od lektury!Jak dla mnie idealna na zbliżający się wielkimi krokami weekend majowy!

Polecam J.K.

Mocna i bezkompromisowa opowieść – Mieczysław Gorzka nie owija w bawełnę, pokazuje surową rzeczywistość bez sentymentów. Czyta się to z napięciem i niepokojem, bo to literatura, która przenika.

Dom w Bagniskach to jeden z tych, przesiąkniętych złem. Korzenie czającego się w nim mroku tkwią w wydarzeniach, jakie rozgrywały się w nim wiele lat temu. Były policjant Rafał Dzikowski wraz z żoną Weroniką w czasie pandemii chcą uciec do swojego świeżo wyremontowanego domu nad jeziorem. Krótko potem na podwórzu wykopane zostają zwłoki dwóch kobiet. Nieprzychylność lokalnej społeczności wobec nowych mieszkańców wydaje się związana nie tylko z makabrycznym odkryciem. Jaką tajemnicę skrywają?

Dawno nie czułam tak silnego napięcia podczas czytania. Nie jestem tchórzem, ale już po kilku zdarzeniach, jakich doświadczyli Rafał z Weroniką, uciekałabym gdzie pieprz rośnie. Dreszczyk emocji towarzyszy do samego końca lektury. Pikanterii książce nadawał intrygujący trójkąt miłosny, który ubarwia i jeszcze bardziej komplikuje historię pełną kłamstw i tajemnic. Finał książki wprawił mnie w delikatną konsternację - nie było to coś, czego się spodziewałam, ale nie mogę napisać, bym się zawiodła.

Polecam fanom mrocznych thrillerów.

Przyznam szczerze, że sięgając po ,,Krwawnicę’’ Mieczysława Gorzki, nie nastawiałam się na wiele. Jej opis brzmiał raczej enigmatycznie i nie wzbudzał żadnych konkretnych skojarzeń; ot - policjant po przejściach, zmęczony życiowymi perturbacjami wyrusza w leśną głuszę, by odnaleźć spokój ducha i poukładać sobie codzienność, no ale jak to bywa – cały misterny plan poszedł się kochać, gdyż na starego wygę czekała niespodzianka w postaci trupa. Albo i trupÓW.

Gdzieś już to słyszeliśmy, prawda? Ano prawda. I nawet nie raz.

Mimo to, odniosłam wrażenie jakby ta lekturka była idealnie skrojona pod niezobowiązujące posiedzenie literackie; wieczorne czytadełko, na tyle lekkie, angażujące i nastrojowe, żeby móc komfortowo przy nim wypocząć.

I w istocie; książka Pana Gorzki zdecydowanie należy do przyjemnej rozrywki. Lekkie pióro, sugestywne opisy urokliwego naturalizmu, duszący klimat hermetycznie zamkniętej społeczności, powolne tempo akcji, narastające napięcie, zagadki, tajemnice, niedomówienia i wspaniale rozpisany, mocny wstęp, który z miejsca pcha nas w ramiona tej historii – no nie, nie można się ,,Krwawnicy’’ oprzeć. Przynajmniej przez pierwsze strony.

Bo im mocniej wkręcałam się w fabułę, im bardziej angażowałam w losy postaci - w ich skomplikowane relacje, sekrety z przeszłości - tym większe miałam wątpliwości. Z jednej strony kryminalna intryga, ukryta pod płaszczykiem pozornie spokojnej codzienności Rafała Dzikowskiego, naprawdę mnie zainteresowała; lubię nieśpieszną fabułę podszytą elementami grozy i dreszczyku emocji. Mieczysław Gorzka doskonale sobie z nimi poradził - wykreował fantastyczne sceny, intensywnie oddziałujące na wyobraźnię i wzbudzające sporo pożądanych wrażeń.

Jednak z drugiej… Właśnie.

Odniosłam wrażenie, że w pewnych momentach skrzętnie budowany nastrój pryskał niczym bańka mydlana. To, co w thrillerze najistotniejsze, momentami rozmywało się w gąszczu damsko – męskich spisków. Na pierwszy plan wysunęły się bowiem miłosne perypetie głównych bohaterów, które niestety, wywołały we mnie tylko frustrację. I o ile zazwyczaj nie mam nic przeciwko wątkom romantycznym, tak tutaj męczyły mnie one niemiłosiernie - swoją zawiłością, poziomem niedorzeczności i odrealnienia, przypominały scenariusze słynnych paradokumentów telewizyjnych. Zamiast skupić się na właściwych wydarzeniach, czytelnik z niedowierzaniem śledził dziwny ciąg komplikacji, nieszczególnie znaczący dla właściwego wydźwięku powieści. I być może nie brzmi to zbyt poważnie – w końcu odrobina pikanterii nikomu jeszcze nie zaszkodziła – jednak w tym przypadku stała się odpowiedzialna za moje częściowe rozczarowanie. Akcja zmieniła swój tor, prywatne śledztwo Dzikowskiego utykało w martwym punkcie na rzecz sercowych utarczek, napięcie siadało, kryminalny aspekt umykał, także samo zakończenie – przyniosło ze sobą ambiwalentne uczucia.

Trochę szkoda. Powieść miała spory potencjał i śmiem twierdzić, że gdyby skupić się w stu procentach na jej naturalnych atutach, to wyszedłby z tego kawał doskonałego thrillera, przełamującego zarówno i nudę, jak i utarte schematy. A tak... Mamy coś pomiędzy romansidełkiem, a historią kryminalno – obyczajową.

Opowieść o rodzinnych sekretach, mrocznym dziedzictwie, wpływie doświadczeń z dzieciństwa na dorosłość, obsesji i chorobie psychicznej.

To miało być ich spełnienie marzeń. Spokój, dom nad jeziorem, błogość codziennych niespiesznych dni, miłość i szczęście.

Rafał i Weronika wyprowadzają się z Wrocławia do wsi Bagniska. Tam po wyremontowaniu kupionego, starego domostwa mają zamiar osiąść na stałe. Przyszłość jawi im się jako sielanka, przynajmniej Rafałowi.

Weronika bardziej sceptycznie, aby nie powiedzieć z niechęcią poddaje się wizjom męża o szczęśliwym życiu na wsi.

Już pierwszego dnia po przyjeździe na ścianie domu znajdują wymalowany czerwoną farbą napis- krwawnica, a to dopiero początek.

Podczas dalszych prac na działce ekipa budowlana wykopuje zwłoki kobiet, a wokół ich wiejskiej posiadłości zaczynają się dziać dziwne rzeczy.

Nocą niesie się ni to krzyk ni to szept- krwawnica…”dochodzący zewsząd i znikąd”.

Do ich uszu docierają historie o żyjącej kiedyś we wsi babce zielarce, szeptusze, która nie tylko mogła wyleczyć ludzi ziołami, ale również im zaszkodzić. I która zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach.

Na dociekliwe pytania Rafała o kobietę mieszkańcy nabierają wody w usta, a nawet zaczynają odnosić się do niego wrogo. A ten kto jest zbyt szczery może skończyć nieciekawie.

Robi się coraz bardziej zagadkowo, mrocznie i niebezpiecznie.

Historia może robić wrażenie i robi, ale ja bym pominęła początek oprócz kilku zdań wprowadzenia i zaczęła tę opowieść od środka, bo tylko od tego momentu naprawdę robi się ciekawie. Pierwsza połowa to takie gadanie dla gadania, jakby autor dopiero pracował nad rozkręceniem fabuły i szukał pomysłu na historię.

Dopiero po połowie akcja przyspiesza i czytelnik czuje się wciągnięty w ten fabularny tygiel. Ostatnie rozdziały z mocno podkręconym tempem.

Nie przypadły mi do gustu wątki pandemiczne, w których, wydaje mi się, autor próbował przedstawić swój punkt widzenia na ten światowy problem i przy okazji narzucić czytelnikowi swoje zdanie. I czy zgadzam się z nim w tym punkcie czy też nie, to było zbędne.

Przez kolano przełożyłabym redaktora i korektora, masa błędów poraża. Ich praca zrobiona na tzw odwal się. A to naprawdę razi.

Weronika i Rafał Dzikowscy przeprowadzają się do nowego domu położonego nad jeziorem we wsi Bagniska. Weronice od początku dom wydaje się podejrzany, skrywający w sobie niebezpieczeństwo gotowe ich dopaść. Kiedy podczas remontu robotnicy odkrywają zwłoki dwóch kobiet, życie pary zmienia się w koszmar. Jaką tajemnicę skrywa ich dom? Kto jest dla nich zagrożeniem i dlaczego? Czym jest krwawnica?

W pewnym sensie mamy tutaj do czynienia z klasycznym motywem niebezpiecznego opuszczonego domu, nabytego przez nową rodzinę, jednak z czasem motyw ten nieco się zmienia i trafiamy na klasyczne ludzkie szaleństwo.

Krwawnica wciągnęła mnie sporymi opisami samych Bagnisk i zamieszkującego je hermetycznego społeczeństwo. Natomiast opisy koronawirusa i całej otoczki mocno irytowały, wiecie, co za dużo to niezdrowo.

Akcja jest tutaj pewną przeplatanką, raz mamy wolne tempo innym razem ono przyspiesza, by później znowu zwolnić.

Niestety końcówka mocno rozczarowuje, zwłaszcza że z wypowiedzi poszczególnych bohaterów możemy spokojnie domyślić się, kim jest tytułowa Krwawnica.

Pewnie szybko o nim zapomnę, ale nie jest zły. To dobry kryminał na jeden wieczór, kiedy nie macie po co innego sięgnąć.

Dwoje ludzi z miasta postanawia wyjechać na wieś, żeby oderwać się od przeszłości i zgiełku. Takich historii jest wiele. Tyle że nie każda taka osoba przeprowadza się do domu, który ktoś niszczy, wypisując na elewacji tajemnicze hasła. I nie na każdej działce można znaleźć zwłoki. Weronika i Rafał nie mieli tyle szczęścia. Nie dość, że ktoś napisał na ścianie domu słowo "Krwawnica", to na terenie działki odnaleziono ciała dwóch kobiet. Mało tego, miejscowi nie są przychylni obcym, unikają ich.

To była jedna z tych książek, które zrobiły mi kisiel z mózgu. Nie zliczę, ile razy moje teorie na temat tego, co stało się w Bagniskach, legły w gruzach. Już byłam pewna, że wiem, kto za tym wszystkim stoi, a nagle okazywało się, że jestem w punkcie wyjścia i obracam się dookoła własnej osi. Uwielbiam takie thrillery. Dopiero pod koniec miałam moment olśnienia, ale i tak autor na moment wywiódł mnie w pole.

Nie wiem właściwie, co myślę o bohaterach - Rafale i Weronice. Raz nie wiedziałam, czy mogę im zaufać, potem znów któremuś z nich współczułam, żeby za chwilę dojść do wniosku, że choćby mi grube miliony płacili, to nie chciałabym mieć z nimi do czynienia. To tylko pokazuje, jak dobrze zostali przez autora wykreowani. Domyślałam się pewnych spraw z ich przeszłości, ale i tak zbierałam szczękę z podłogi, gdy prawda wyszła na jaw.

Czytałam tę książkę wieczorami do poduszki. I to był błąd. W pewnym momencie pojawia się tajemnicza postać. Nie chcę za dużo o niej mówić, żeby nie zdradzać szczegółów, ale kiedy czytałam o fotopułapce i tym, co się na niej nagrało, miałam pełne gaciochy. Pół nocy potem leżałam i patrzyłam w okno. Ten wątek chyba najbardziej na mnie podziałał. Aż czuję ciarki na całym ciele, kiedy sobie o tym przypominam, a wcale nie jest tak łatwo mnie wystraszyć.

To była bardzo dobra książka. Nie umiałam się od niej oderwać, chociaż czasami bałam się tego, co za moment się wydarzy. Miałam pewne przypuszczenia, jak potoczy się akcja, część z nich się sprawdziła, inne nie. Czytając zakończenie, siedziałam wciśnięta w fotel. To moje pierwsze spotkanie z autorem, ale raczej nie będzie ostatnie.

Uwielbiam czytać kryminały i zawsze chętnie po nie sięgam. Nie znałam twórczości tego autora, ale kilka dni temu zdecydowałam się przeczytać jego powieść i muszę przyznać, że mocno zapadła mi ona w pamięć. Ta książka wciąga od pierwszej strony i sprawia, że jeszcze przez długi czas czytelnik rozmyśla nad tym wszystkim, co wydarzyło się w fabule. Ta historia jest naprawdę mocna i może powodować pewnego rodzaju obawy podczas lektury. Jest to oczywiście taki strach, jaki towarzyszy nam w czasie oglądania horrorów, więc idealnie wpisuje się to w gatunek, z jakim mamy do czynienia. Polecam!

Mieczysław Gorzka zabiera nas w mroczny świat kłamstw i szaleństwa, w którym nic nie jest tym czym się wydaje…

Do wsi Bagniska, nieopodal jeziora Chobienieckiego wprowadza się Rafał Dzikowski wraz z żoną. Dla Rafała, byłego policjanta, przeprowadzka jest ucieczką przed trudną przeszłością. Małżeństwo zostaje przyjęte niezbyt przyjaźnie przez tutejszych mieszkańców, czego dowodem jest napis "Krwawnica" wymalowany spreyem na ścianie domu.

Pewnego dnia na terenie ich posiadłości zostają wykopane zwłoki dwóch kobiet. Gdy w ciągu następnych dni dochodzi do kolejnych podejrzanych wydarzeń, Rafał postanawia wziąć sprawy w swoje ręce.

Co skrywają mieszkańcy wsi? Do kogo należały zwłoki znalezione u Dzikowskich? Czy na te pytania trzeba szukać odpowiedzi w przeszłości Rafała i Weroniki?

Mieczysław Gorzka jak zawsze w formie. "Krwawnica" to perfekcyjnie skonstruowany thriller, w którym nic nie jest tak, jakby mogło się wydawać. Sposób w jaki Autor poprowadził fabułę, sprawił, że książkę przeczytałam błyskawicznie. Uwielbiam małomiasteczkowe klimaty, do tego stopniowo budowane napięcie, sieć powiązanych ze sobą kłamstw i tajemnic, wiele niewiadomych, to wystarczyło bym wciągnęła się w tę historię i razem z policjantem próbowała rozwikłać zagadkę wsi Bagniska. Trzeba przyznać, że Mieczysław Gorzka umiejętnie potrafi budować napięcie, jednocześnie podsycając ciekawość czytelnika, by na końcu okazało się, że wszystkie tropy jakimi szliśmy okazały się mylne.

"Krwawnica" to jeden z najlepszych thrillerów jakie przeczytałam w tym roku! Zatem, jeżeli lubicie historie pełne mrocznych kłamstw i tajemnic, małomiasteczkowe klimaty, dobrze wykreowanych bohaterów i przede wszystkim zaskakujące zakończenia, to z całego serca polecam Wam "Krwawnicę". To thriller, który powienien przeczytać każdy fana gatunku!

Dawno nie miałam w swoich rękach tak wciągającego thrillera. Ta powieść od pierwszych stron jest bardzo tajemnicza, a jednocześnie ma w sobie coś, co nie pozwala oderwać się od lektury. Autor zadbał tutaj o każdy szczegół, aby czytelnik miał poczucie, że sam jest w tym świecie. Bohaterowie zostali wykreowani tutaj bardzo dokładnie, w najmniejszym szczególe możemy obserwować ich charakter, ich zachowanie. W tej książce nic nie jest tym, na co pozornie wygląda. Szczerze polecam tę powieść, bo naprawdę warto.

Książka Krwawnica Mieczysława Gorzki to pierwsza pozycja tego autora w moich rękach i chyba nie ostatnia. Jest to thriller z dreszczykiem trzymający w napięciu. Dużo jest tu tajemnicy, niedopowiedzeń, pojawia się niewyjaśniona zbrodnia sprzed lat, a to wszystko otoczone magiczną, a jednak złowrogą aurą wiejskiego miasteczka. Głównymi postaciami jest tu małżeństwo Dzikowskich, którzy decydują się na zmianę prowincji na wieś. Niestety nie zostają ciepło przyjęci przez sąsiadów. Pojawia się śmierć, więcej pytań niż odpowiedzi. Polecam każdemu fanowi dobrego polskiego kryminału.

"To jest złe miejsce, w którym dzieją się złe rzeczy. Jeszcze wspomnisz moje słowa"

Były policjant Rafał wraz żoną Weroniką przeprowadza się do świeżo wyremontowanego domu nad jeziorem we wsi Bagniska. Jednak mieszkańcy są zamkniętą społecznością i nie są zbyt przychylnie nastawieni do nowych mieszkańców. Na ścianie domu Weroniki i Rafała ktoś czerwonym sprayem pisze Krwawnica. Wkrótce na podwórzu wykopane zostają zwłoki dwóch kobiet, które zaginęły przed laty. W Bagniskach dochodzi do kolejnych wydarzeń, które uderzają w małżeństwo. Rafał postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i zaczyna prywatne śledztwo.

Mieczysława Gorzkę poznałam czytając “Martwy sad” i “Iluzję”. Bardzo spodobał mi się styl pisania i historie, jakie tworzy autor. Tym razem sięgnęłam po “Krwawnicę”. Fabuła toczy się w małej miejscowości, której społecznością rządzą przesądy i dawne historie. Początek nieco mi się dłużył, a wprowadzenie do historii Rafała i Weroniki było interesujące ale przypominało obyczajówkę, a nie obiecany thriller. Dopiero w drugiej części doczekałam się emocji. Chwilami nawet się bałam. Zabrakło mi zakończenia niektórych wątków, a rozwiązanie tej historii częściowo przewidziałam. Porównując Krwawnicę z dwoma innymi książkami autora, które czytałam, niestety okazała się najsłabsza.

Były policjant Rafał Dzikowski wraz z żoną Weroniką przeprowadza się do świeżo wyremontowanego domu nad jeziorem we wsi Bagniska. Plan na spokojne życie szybko upada, kiedy na podwórzu zostają wykopane ciała dwóch kobiet. A to dopiero początek…

Uwielbiam pióro Gorzki i bardzo byłam ciekawa jak sprawdzi się w thrillerze. To było zupełnie inne niż znane nam kryminały z komisarzem Zakrzewskim. I wiecie co? Gorzka umie w thrillery 😊

Od samego początku miałam ciarki. Autor stworzył mroczny, gęsty klimat małej wsi, która jest zamknięta na ludzi z zewnątrz. Dorzućmy do tego zabobony, wiarę w siły spoza naszego świata i zaczyna być strasznie. To nie jest horror, ale momentami wywołuje takie napięcie i lęk, że można powiedzieć, że ta książka ma w sobie elementy grozy.

Akcja powieści nie pędzi początkowo jak szalona, ale kiedy się już rozkręciło, to mnie się było trudno zatrzymać. Musiałam doczytać do końca, to nic, że przez to poszłam spać przed trzecią nad ranem 😉 Autor wybitnie dobrze dawkował tropy i zagęszczał atmosferę wokół domu w Bagniskach. Jeśli kiedykolwiek zobaczę wieś o tej nazwie, to będę zwiewać, tylko się będzie za mną kurzyło. I to chyba jest najlepsza rekomendacja jeśli chodzi o „Krwawnicę”. Takie thrillery chcę czytać!

„Krwawnica” Mieczysława Gorzki to debiutancki thriller tego znanego już pisarza. Dał się poznać szerokiej grupie czytelników jako twórca dwóch serii z Marcinem Zakrzewskim: „Cienie przeszłości” i „Wściekłe psy”.

Okładka książki bardzo mi się spodobała – jest mroczna, owiana tajemnicą i przyciąga uwagę.

Tytuł... Krwawnica... Być może tak jak ja zastanawialiście się co to w ogóle jest. Nie napiszę wprost co oznacza, bo nie mielibyście frajdy z czytania książki, ale według przepastnego internetu krwawnica to lecznicze zioło. Czy w takim razie ten thriller jest o ziołolecznictwie? Nic bardziej mylnego. Tytuł jest bardzo przewrotny, ale nie zdradzę Wam o co chodzi...

Czy spodziewałam się takiej historii? Już w zapowiedziach było wiadomo, że Zakrzewskiego tu nie znajdę, ale jest inny policjant – być może kolega Marcina z wojewódzkiej. Początek jest bardzo obyczajowy, dla mnie nieco przydługi, ale akcja się rozkręca. Zamknięte środowisko małej wioski, skrywane tajemnice, dom na uboczu, jezioro, pomost, kobieta, a nawet dwie... Historia jest bardzo ciekawa, trzymająca w napięciu, nieprzewidywalna, choć chwilami autor daje nam poszlaki, które przybliżają nas do odgadnięcia kto zabił.

Zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń, w środek labiryntu, w którym napotykamy rozmaite pułapki kierujące nas często w ślepy zaułek. „Wioskowa” tajemnica zamyka mieszkańcom usta. Nikt nic nie wie, nikt niczego nie widział, a gdy na podwórku białego domku odnalezione zostają zwłoki dwóch zaginionych kobiet, wszystko się gmatwa, strach zagląda przez okna, wyobraźnia pobudzona zostaje do granic możliwości. Nie można się oderwać od książki.

Język jakim posługuje się Mieczysław Gorzka bardzo mi odpowiada. Realistyczne opisy oddające dokładnie miejsca i zachowania ludzi, mroczne Bagniska i groza ostatnich chwil nad jeziorem wywołały u mnie ten oczekiwany dreszczyk emocji.

Samo rozwiązanie zagadki też było emocjonujące. Naprawdę nie spodziewałam się, że zabija...

nie, no przecież Wam tego nie napiszę... Ostatnie strony tej opowieści były nieoczekiwane, aczkolwiek spodziewałam się innej „bajeczki” sprzedanej policji... Ci, którzy czytali pewnie już wiedzą o co chodzi.

Polecam gorąco „Krwawnicę” jako bardzo ciekawy thriller, który dla znawców pióra Mieczysława Gorzki może być odskocznią od Zakrzewskiego. Choć po spotkaniu z Autorem już wiem, że niebawem i Marcin Zakrzewski się pojawi.

Ucieczka z miastowego zgiełku do świeżo wyremontowanego domu, położonego nad malowniczym jeziorem w niewielkiej wsi- brzmi jak marzenie niejednego z nas. Z pewnością moje. Tak właśnie rozpoczyna nowy etap swego życia Rafał Dzikowski wraz z żoną Weroniką. Co zatem może pójść nie tak i się nie udać? Okazuje się, że wszystko…

Państwo Dzikowscy nie są mile widzianymi przybyszami przez mieszkańców Bagnisk, o czym przekonują się już pierwszego dnia. Na dodatek złego na ich podwórzu wkrótce potem zostają wykopane ciała dwóch kobiet. Rozpoczynający się koszmar małżeństwa dopełniają tamtejsze lokalne wierzenia, które z każdym kolejnym dniem uderzają ze zwiększoną siłą w ich związek.

„Krwawnica” autorstwa Mieczysława Gorzki to książka, której fabuła moim zdaniem została zbudowana na bardzo mocnej podstawie ciekawego pomysłu. Kochające się małżeństwo, nowe miejsce, nowi ludzie i nowe życie- tutaj aż pachniało czymś skrajnie odmiennym aniżeli sielankowe życie na tle malowniczej przyrody. Wszak to thriller, a te nie mogą bazować na bajkowym scenariuszu według słów …”i żyli długo i szczęśliwie”.

Książka napisana jest przyjemnym dla oka językiem i to z pewnością jej wielki atut. Na plus zasługują także momenty grozy, które w jednej sekundzie przyspieszały akcję serca. Choć było ich zdecydowanie za mało. Ostatecznie mroczny świat szaleństwa, z którym przyszło się zmierzyć głównym bohaterom książki nie był w mojej ocenie aż tak straszny. Historia miała swoje lepsze momenty, lecz te zostały przyćmione przez jej zakończenie, poprzedzone rozbieganymi wątkami, które finalnie w mojej głowie okazały się mało spójne z całością.

Ostatecznie książkę Mieczysława Gorzki oceniłem na dobrą zgodnie z własnymi odczuciami po jej zakończeniu. Nie jest to z pewnością pozycja z efektem „wow”, a samo określenie jej thrillerem jest w znacznej jej części według mnie sporym nadużyciem. Jedno jest pewne- czytałem dużo lepsze książki spod pióra autora i liczę, że wróci on do pisarskiej kondycji sprzed „Krwawnicy”. Wy natomiast oceńcie ją sami…

Współpraca z wydawnictwem Skarpa Warszawska.

🔹Recenzja🔹

Wciągający thriller, w którym strach ma różne oblicza. Nawet te najmniej ludzkie…

Jak daleko może sięgnąć ludzkie szaleństwo? Czy całą tą zapiziała wieś jest tak bardzo pokręcona?

Pierwsze odczucie przy czytaniu? Zaraz walne ja przez okno. Dosłownie. Jak zaczęłam czytać i autor postanowił nas uraczyć wątkiem pandemii, stwierdziłam, że to raczej nie na moją głowę. Jednak się nie poddałam, czytałam dalej.

I jakież było moje zaskoczenie, kiedy tak wkręciłam się w fabułę, że nawet już ta chorobę miałam w poważaniu. I autor chyba też, bo zaraz się ona urwała, a zaczęła się dobra jazda.

Pierwsze wyczuwalne odczucie to aura tajemniczości. Jesteś w miejscu, gdzie wszyscy znają tą straszna tajemnice, poza tobą rzecz jasna. Dzieją się rzeczy, które sprawiają, że włos się jeży na głowie, ale nie jesteś w stanie tego wytłumaczyć sam sobie.

Nie martw się, później wszystko zrozumiesz, aż poczujesz jak wariujesz. Tak, zakończenie jest bombowe.

Autor nie pierwszy raz już pokazuje klasę. Swoim językiem i piórem, potrafi przyciągnąć czytelnika, trzymać przez wszystkie strony, a następnie sprawić, że czuję się głupi. Oczywiście nie dosłownie. Metafora taka.

Przez całą fabułę układasz sobie w głowie fakty, łączysz je, analizujesz i już znasz odpowiedź. Tak ci się tylko wydaje.

Autor już wcześniej wylądował na liście ulubionych, a tym thrillerem pokazał, że wcale się nie pomyliłam w swoim osądzie.

Krwawnica to historia na pograniczu thrillera i kryminału z elementami grozy. Mała wieś, nieprzychylni mieszkańcy oraz demony przeszłości, które gonią naszych bohaterów, próbując złapać je w swoje sidła. Jaką historię przygotował dla nas Mieczysław Gorzka? Czy pojawi się dreszcz emocji, strachu? Czy Autor zabawi się z czytelnikami w kotka i myszkę? Przekonajmy się!

Mówili o niej: Krwawnica.

Były policjant Rafał Dzikowski wraz z żoną Weroniką przeprowadzają się do Bagnisk. To ich czas na nowy rozdział w życiu. Mała wieś, piękny i malowniczy dom nad jeziorem, czegóż potrzeba więcej? Małżeństwo marzy o spokój, pandemia w wielkich miastach to za duże ryzyko, a w Bagniskach będą mogli spędzić ze sobą więcej czasu, rozkoszować się bliskością i naturą. Już od pierwszych chwil w wiosce małżeństwo może odczuć, że nie jest mile widziane, bo chyba nic nie działa bardziej na wyobraźnię, niż zniszczenie ściany domu czerwonym napisem Krwawnica. I to dopiero początek… Niedługo po tym na podwórzu zostają znalezione zwłoki dwóch kobiet. Czy to możliwe, że ktoś mordował kobiety, gdy małżeństwo było w domu? Czym jest Krwawnica? Kto odpowiada za morderstwa? Czy małżeństwo Dzikowskich jest w niebezpieczeństwie?

„Ten dom zrobił na mnie złe wrażenie. Czułem się w nim źle, jakbym obcował z jakąś tajemnicą, czymś złym ukrytym tu od lat. Jakby to powiedzieć… Nie polubiliśmy się z tym domem. Nie jest dla mnie”.

Krwawy klimat wsi

To było moje pierwsze spotkanie z piórem Mieczysława Gorzki i na pewno nie ostatnie. Niemal od pierwszych stron zauważalny jest niesamowity klimat powieści. Wyczuwalne napięcie sprawia, że czytelnik nie jest w stanie oderwać się od historii. Czuje niepokój, co się wydarzy, cały czas stara sobie zadawać pytania, powtarza je jak mantrę: Kim jest Krwawnica? Początkowe uśpienie czujności czytelnika sielskością i klimatyczną wsią zasługuje na uwagę, bo nie jesteśmy gotowi na intrygę, którą przygotował dla nas Mieczysław Gorzka. Dla mnie ten gatunek powinien obfitować w zwroty akcji, emocje i co ważniejsze: w mylne tropy. Wbrew pozorom moc wydarzeń i tajemniczość Bagnisk sprawia, że nie skupiamy się na samej psychologii postaci. Zarówno Weronika jak i Rafał są bardzo mocno zarysowani, ale ważniejsze jest rozwiązanie zagadki. Mieczysław Gorzka obraca czytelnikiem jak w dziecięcej grze: ciuciubabce. I za każdym razem, jak się odwrócisz, krzykniesz: ciuciubabka patrzy, Autor ma dla Ciebie zaskakujący zwrot akcji. Naprawdę zaskakujący. Nie spodziewałam się tego, że tak uśpi moją czujność. Po przeczytaniu książki zaczęłam łączyć wszystkie wskazówki w całość i dopiero wówczas powiedziałam: och, jakie to było oczywiste!, a po chwili: och, ale dałam się nabrać…

„Dźwięk był tak zaskakujący, że w pierwszej chwili wszystkie włoski stanęły mu na skórze, a na plecach poczuł nieprzyjemny dreszcz. Śmiech dobiegał z daleka, głos niósł się po wodzie. Rafał nasłuchiwał. Nie, to nie było złudzenie, żaden wodny ptak nie śmieje się tak upiornie”.

I wszędzie tylko te szepty…

Gdy już zdamy sobie sprawę, że Autor nami manipuluje, a na każdej stronie możemy spodziewać się kolejnego zwrotu akcji, to za wszelką cenę chcemy poznać prawdę. Nagle się okazuje, że strach ma naprawdę różne oblicza, a mrok otula czytelnika. Gęsta atmosfera, zło, które czai się za rogiem, łapie w pułapkę. Krwawnica sprawi, że nie oderwiecie się od książki, bo prawda będzie ważniejsza niż obowiązki domowe. Razem z bohaterami ruszycie tropem szukania azylu, oddechu od wielkiego miasta, pandemii i nim zdążycie zobaczyć, już znajdziecie się w koszmarze. Tylko czy macie odwagę przekonać się, co się wydarzyło w Bagniskach? Tak? Czy Krwawnica budzi strach i dreszcze przechodzące po paciorkach kręgosłupa? Tak. Czy warto ją przeczytać? Trzy razy tak! Nie mogłam się oderwać, a Mieczysław Gorzka jest autorem, który zaskakuje i zdecydowanie muszę nadrobić jego wszystkie poprzednie książki. To był majstersztyk, uwielbiam być tak zwodzona. Czytajcie!

Bardzo spodobał mi się thriller Mieczysława Gorzka pt. 'Krwawnica'. Podobała mi się ta niebanalna historia, w napisanie której, pisarz musiał włożyć wiele zaangażowania. Czytałem tę książkę z wielkim zainteresowaniem, gdyż zainteresowała mnie ta opowieść, gdzie fabuła jest bardzo dobrze nakreślona, akcja jest wartka, parę razy miałem też okazję, by przeżyć dreszczyk emocji. Muszę zaznaczyć, że choć książka nie jest bardzo brutalna, drastyczna, dla fanów thrillerów jest to pomimo tego świetna pozycja. Uważam, że kiedy pisarz ma wartościowe treści do przekazania, nie musi epatować okrucieństwem, warto przeczytać.

Domek w sielskiej okolicy, nad jeziorem, w lesie, nieopodal małej wsi Bagniska, ma być rajem na ziemi dla emerytowanego policjanta Rafała i jego żony Weroniki. Czy rzeczywiście tak będzie? Wiejska społeczność jest niechętna obcym, zamknięta, czuć, że skrywa jakieś mroczne tajemnice, uważnie obserwuje przybyszy z miasta. Atmosfera się zagęszcza gdy na podwórku odkopane zostają zwłoki kobiety, za kilka godzin drugie, ktoś na ścianie czerwoną farbą napisał KRWAWNICA. Ktoś obserwuje dom, wybija okno.... Mieszkańcy są przerażeni. Okazuje się, że oni też mają przed sobą tajemnice...jak wielkie? Jaki wpływ na obecne wydarzenia mają zdarzenia z przeszłości, o których wieś zgodnie milczy?

Czyta się szybko, napięcie trzyma do ostatnich stron. Polecam miłośnikom thrillerów i kryminałów 🙂

Dawno żadna powieść nie wzbudziła we mnie tak skrajnych emocji. Były chwile, że mi się podobała, ale też takie, kiedy się zwyczajnie nudziłam, co nie powinno mieć miejsca w thrillerze, zwłaszcza połączonego z wątkami powieści grozy. „Krwawnica” momentami mnie wciągała, a momentami irytowała.

Rafał i Weronika po traumatycznych przeżyciach, postanowili zmienić swoje życie, opuszczają Wrocław i przeprowadzają się na wieś do świeżo wyremontowanego domu. Młodzi są pełni optymizmu i mają nadzieję na spokojne życie. Wieś Bagniska, nie wita ich jednak z otwartymi ramionami, gdyż mieszkańcy bardzo nie lubią nowych. W dniu ich przyjazdu na białej ścianie domu ktoś napisał czerwonym sprayem napis KRWAWNICA. Rafała najpierw ogarnia złość, bo kogoś nie szanuje jego pracy i niszczy w ten sposób dopiero co odmalowaną elewację, ale to uczucie szybko zmienia się w niepokój. Słowo Krwawnica brzmi złowrogo, jak groźba. Ich nowy dom nie cieszy się też dobrą sławą u okolicznych mieszkańców, jako że nie miał szczęścia do właścicieli, którzy albo znikają, albo umierają lub popadają w nałogi, lecz Rafał i Weronika wierzą, że z nimi będzie inaczej. Dom przecież nie może nikomu wyrządzić krzywdy, nie może być zły. Przyjazd przyjaciółki Weroniki, powoduje zamieszanie w zgodnym stadle małżeńskim. Wino leje się strumieniami, dodatkowo upojenie alkoholowe dopełniają skręty, po których Rafał nie jest pewien tego, co się wydarzyło w nocy. Na domiar złego, podczas prac budowlanych na ich podwórzu zostają wykopane zwłoki dwóch kobiet, a spotkanie z sołtysem zupełnie rozwiewa ich optymizm. Miejsce rozbawienia zajmuje obawa, a w Rafale odzywa się natura policjanta. Początkowo wolna akcja, zaczyna się w końcu rozpędzać.

Historia Mieczysława Gorzki, to powieść z ogromnym potencjałem, podczas czytania której niestety nie poczułam niepokoju, chociaż autor bardzo starał się stworzyć odpowiedni klimat grozy. Para małżeńska z dala od rodziny, zamknięta społeczność nielubiąca obcych, wieś odcięta od świata otoczona jeziorem i Upiorzyca, która skutecznie uprzykrza życie parze, a wszystko dopełnione lokalnymi wierzeniami i przesądami. W tle pojawiające się tajemnice z życia bohaterów i mieszkańców Bagnisk. I trupy oczywiście. Niestety brak tej historii spójności, chwilami jest bardzo chaotyczna. Irytujący były policjant, doskonały śledczy, który zamiast włączyć myślenie, pije sporo alkoholu. Trzeźwieje, zaczyna coś kojarzyć, ma kaca, znów pije i tak w kółko. Nie potrafi połączyć oczywistych faktów w jedną całość, chociaż rozwiązanie ma tuż pod nosem. I do tego dziwna relacja Weroniki i Edyty, która jak dla mnie jest zupełnie niepotrzebna i nic nie wnosi do fabuły. Mnóstwo innych pobocznych wątków, niezbyt istotnych dla całości. Niektóre z nich nawet nie znalazły wyjaśnienia. Wyraz krwawnica jest tak często powtarzany, że zamiast być powodem niepokoju, powodował raczej moje rozdrażnienie.

Początek powieści wywołał u mnie szok, a potem raczej się nudziłam, bo nie wiele się działo. Bohaterowie ciągle piją, palą papierosy, jędzą, śpią i odpędzają natrętne komary. Pod koniec puls lekko przyspieszył, ale zakończenie niestety nie zrobiło na mnie oczekiwanego wrażenia. Zapewne moje negatywne odczucia zostały spotęgowane przez prywatne dywagacje i poglądy autora, zwłaszcza na temat covid, które nijak mają się do całości. Nie oglądam telewizji, nie słucham radia, nie czytam wszelkiego rodzaju rewelacji w internecie, dlatego tak bulwersuje mnie fakt, że to, czego tak skrupulatnie unikam, znajduję w książce. Właśnie po to czytam książki, by oderwać się od tej niezbyt pięknej rzeczywistości, jaką kreują nam media. Autor, to dla mnie wyjątkowa osoba, to ktoś w rodzaju przewodnika i bardzo nie lubię, jak na siłę wciska mi swoje poglądy polityczne i religijne. Rozpisuje się na temat covid i jeszcze dodatkowo porusza temat orientacji seksualnej. Uważam, że poglądy każdego autora są jego prywatną sprawą i niepotrzebnie próbuje je narzucać innym.

W tekście znalazłam też sporo niedoróbek. Zamiana imienia jednej z bohaterek, mnóstwo literówek, koszmarków składniowych, które psuły mi przyjemność z czytania. Taki stan rzeczy nie jest raczej winą autora, tylko osoby odpowiedzialnej za korektę.

Nie jest to pozycja warta zapamiętania, najsłabsza ze wszystkich książek, jakie autor dotąd napisał i traktuję ją jako wypadek przy pracy, bo nie jest ona na miarę talentu i warsztatu pisarskiego Pana Mieczysława. Szkoda, że autor wpisał się w ostatnio modne schematy, zamiast podążać własną drogą. Rozumiem, że chciał napisać coś nowego, ale zwyczajnie mu to nie wyszło. Czekam na powrót Komisarza Zakrzewskiego lub powieści w podobnym stylu. Na coś, co podziała na moją wyobraźnię, bo tą historią, autor mnie niestety nie kupił.

Czy odradzam jej lekturę? Absolutnie nie. Każdy ma prawo sam się przekonać, czy dana książka jest dla niego, czy też nie. To, że mnie nie zachwyciła, nie oznacza, że innym ma się nie podobać. Może być świetną rozrywką na wakacje, w pociągu, przerywnikiem podczas czytania innych lektur, cięższego kalibru.

Niezwykle wciągająca książka. Napisana z wyjątkową łatwością , mimo tego że porusza dosyć trudne tematy. Przecież to kryminał , z mrocznymi morderstwami w tle .Autor nie ograniczył się jednak tylko do serii okrutnych zabójstw. To także studium problemów małżeńskich i nieprzychylnego postrzegania przybyszów przez zamkniętą lokalną społeczność . To pozycja wielowątkowa o dużej dynamice i co więcej dużej dozie tajemniczości. Pomimo tego że książka ma 364 strony ,czyta się ją jednym tchem. Naprawdę polecam.

Podchodziłam do tej książki sceptycznie, dostałam ją na prezent i tak nie wiedziałam, czytać czy nie. W końcu się zebrałam i przepadłam. Książka pochłonęła mnie od pierwszych stron. Mieczysław Gorzka stworzył świat, który swoją konstrukcją nas pochłania, trudno powiedzieć, żeby jakikolwiek z bohaterów był jednowymiarowy - praktycznie w każdym coś się kryje. Jest wiele tajemnic, obcości i niepokoju, które sprawiły, że podczas lektury przechodziła mnie gęsia skórka. Muszę jednak przyznać, że po tej lekturze chyba nie będę chciała już wyjeżdżać na wieś ;) Polecam tę lekturę, jeśli ktoś chce przepaść w czytaniu.

Książka Mieczysław Gorzka opowiadająca o historii policjanta Rafała Dzikowskiego i jego żony Weroniki, którzy uciekają przed mroczną przeszłością. Przeprowadzają się oni do świeżo wyremontowanego domu nad jeziorem Chobienickim we wsi Bagniska. Powiem szczerze wciągający thriller, w którym strach ma różne oblicza. Muszę przyznać, że początek niczym z baśni o złej Babie Jadze w wersji dla dorosłych zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Ciekawa fabuła, wielowątkowość, super połączenie wydarzeń, dobry kryminał na wieczór.

Z wielkim zainteresowaniem sięgnęłam po 'Krwawnicę' Mieczysława Gorzkiego. Zainteresowała mnie okładka oraz sam tytuł, nie zawiodłam się≤ gdyż jest to doskonały, wciągający thriller, który przynajmniej mnie pokazał różne oblicza pewnych spraw. Bardzo lubię atmosferę zagadkowości, tutaj to odnalazłam. Dostrzegłam, że autor ma bardzo bogatą wyobraźnię, potrafi stworzyć taki klimat, który mi odpowiada a który, w moim odczuciu potrafią wytworzyć jedynie bardzo dobrzy pisarze. Odnalazłam tutaj wiele prawd życiowych, polecam choć jedynie czytelnikom o mocnych nerwach.

Mieczysław Gorzka powraca w nieco innej, mroczniejszej osłonie z thrillerem "Krwawnica".

Małżeństwo Dzikowskich przeprowadza się z miasta na prowincję. Rafał jest byłym policjantem, który od zawsze marzył o zamieszkaniu w domu nad jeziorem, gdzie spędził najlepsze dni swojego dzieciństwa. Jednak nowy dom znajduje się w nie całkiem przyjaznej wsi Bagniska, a jego mieszkańcy zdają się być wrogo nastawieni do przyjezdnych. Niedługo potem na podwórzu wykopane zostają zwłoki dwóch kobiet. To dopiero początek niepokojących wydarzeń.

"Ja­ki­kol­wiek byłby to wiek, lu­dzie są tacy sami. Boją się nie­zna­ne­go".

Muszę przyznać, że początek niczym z baśni o złej Babie Jadze w wersji dla dorosłych zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Po takim wstępnie nie było rady, musiałam czytać dalej. Autor nie raz pokazał, że umie w mroczne i nieoczywiste tematy, przekonałam się o tym podczas lektury "Martwego sadu". Tutaj już okładka robi świetną robotę, obiecując dużo mroku, klaustrofobii i zła, a początek książki tylko nas w tym utwierdza. Choć wszystko zdaje się przemawiać za tym, że dom i jego okolice mogą być nawiedzone, to należy pamiętać, że potwory nie istnieją, a za całe zło odpowiedzialni są ludzie.

Paraliżujące poczucie, że coś tu się nie zgadza, niejasne zagrożenie i tlący się z wolna niepokój, powodują, że pełna mroku fabuła niepostrzeżenie oplata nas swymi mackami i nie wiedzieć kiedy, zaczynamy dusić się w hermetycznej społeczności, gdzie panuje zmowa milczenia, a na zbrodnie spogląda się przez palce. Ilość tajemnic przerośnie nawet samego "Dzikiego" Rafała, a to, czego się dowie, już na zawsze zmieni go jako człowieka.

"Nauczę cię widzieć w ludziach zło - odpowiada. - Ja nie będę żyć wiecznie, a ktoś dalej musi walczyć z Szatanem, żeby nie zawładnął tym światem do reszty."

Były policjant Rafał Dzikowski wraz z żoną Weroniką przeprowadzą się do domku na wsi. Liczą na spokojne życie jednak już pierwszego dnia zostają przywitani dość specyficznym graffiti. Niedługo później, podczas prac budowlanych na podwórzu wykopane zostają zwłoki dwóch kobiet. To nie koniec problemów. Robi się wręcz niebezpiecznie, a nowi mieszkańcy zaczynają coraz bardziej to odczuwać.

"Bagniska nie zrobiły na niej dobrego wrażenia. Zbiorowisko fałszywych katolików, którzy co niedzielę wciskają się w najlepsze ubrania i idą do kościoła, a na co dzień nienawidzą swoich sąsiadów, są wścibscy, złośliwi i po prostu głupi."

Ten cytat wyjaśnia wszystko. Nowym ciężko jest wejść w taką hermetyczną społeczność. Od początku poddani są krytyce, osądom i jeśli nie podporządkują się z góry narzuconym zasadom będą żyć na uboczu, ale pod czujnym okiem lokalnej ludności.

W tym wypadku problem z przeprowadzką Rafała i Weroniki ma dużo głębsze dno. Dom, w którym chcą zamieszkać skrywa mroczną przeszłość. Przesiąknięty jest złem, które emanuje wokół i drażni mieszkańców Bagnisk.

"(...) domy mają swoje dusze. Jeśli są dobre i emanują ciepłem, żyje się w nich bezpiecznie i szczęśliwie. Jeśli są neutralne (...) też jest dobrze. Jeśli jednak są złe, to traktują swoich mieszkańców jak pasożyty i zatruwają im życie."

Mimo iż przyrzekli mówić sobie całą prawdę Weronika skrywa pewien sekret. Będąc w tym miejscu jej sytuacja staje się bardziej napięta, przez co cierpi również relacja z Rafałem. Nie pomaga temu również pojawienie się przyjaciółki kobiety.

Mężczyzna, jako były policjant nie chce biernie czekać. Uruchamia znajomości i sam próbuje poznać prawdę o tym miejscu. To co odkryje totalnie nim wstrząśnie.

Fabuła jest bardzo intrygująca. Od początku Autor serwuje sporo emocji, które z czasem tylko narastają. Jeśli w grę zaczynają wchodzić lokalne wierzenia i zabobony wiadomo, że będzie się działo. Czyjeś oczy wciąż obserwują. Ktoś kręci się wokół domu. Swój to, czy obcy? A Ty w ogóle wiesz co znaczy KRWAWNICA?

Czytajcie, bo warto!