Znamię

Patrycja, nauczycielka ze Śląska, nauczycielka, za którą dzieci wręcz przepadają, ale co zrobić, kobieta z sercem wykonuje swój zawód, dla uczniów zawsze chce jak najlepiej i zawsze przyjdzie z pomocą.

Patrycja wpada na pomysł, organizuje wycieczkę do Podziemi Będzińskich, wycieczkę, aby dzieciaki choć na chwilę oderwały się od rzeczywistości, gdyż chwila odpoczynku od nauki jest nawet wręcz wskazana.

Wycieczka, która zamienia się w istne piekło.

"W głowie widziała obrazy z przeszłości. Wszystko przeleciało jej przed oczami jak w kalejdoskopie. Miała dokładnie takie samo uczucie jak wtedy, kiedy się TO stało."

Podczas wycieczki w podziemiach zostają znalezione zwłoki, ktoś dopuścił się do brutalnego morderstwa.

Lecz samo miejsce zbrodni i to co w nim znaleziono, wręcz przeraża.

"W środku paliło się mnóstwo świec. (...) Wnętrze wyglądało tak, jakby całe płonęło. Jak fragment piekła. Na ścianie były namalowane w kolorze czerwieni odwrócone krzyże."

Patrycja jest przerażona, nie, to nie może być prawda, nie, dlaczego ta cholerna przeszłość powraca?

Przeszłość, która kiedyś zrobiła z niej wraka.

Przecież było już dobrze.

Widocznie okropne wydarzenia sprzed lat, których była świadkiem musiały ponownie ujrzeć światło dzienne, ale dlaczego?

Okazuje się, że podczas tej wycieczki, która widocznie nie powinna mieć miejsca, ginie dziewczynka, Zosia, dosłownie rozpłynęła się w powietrzu a poszukiwania nic nie wniosły.

Patrycja przeczuwa, że ktoś ją porwał.

Tym samym zostaje wzięta pod lupę, policja przeczuwa, że może mieć coś wspólnego z tym wszystkim.

Czyżby to właśnie ona była kluczem do rozwiązania zagadki?

Zabójstwa... jak i porwania?

Od TAMTEGO feralnego dnia minęło ponad dwadzieścia lat, czyżby pojawiła się osoba, która była w kręgu tamtych wydarzeń, ktoś, kto chce wyrównać rachunki?

Tymczasem dochodzi do kolejnych zabójstw, policja jest niemal pewna, że mają doczynienia z seryjnym mordercą... czasu jest coraz mniej, a Szatan z Zagłębia widocznie dopiero się rozkręca.

"Znamię" to dobry kryminał a zarazem naprawdę udany debiut, który zrobił na mnie wrażenie.

Już od niemal pierwszych stron zostajemy wciągnięci w wir szokujących, momentami mrożących krew w żyłach wydarzeń. Pomysł na fabułę ciekawy... wycieczka, która wywołała lawinę brutalnych morderstw, wycieczka, która sprawiła, że z podziemnych korytarzy wyłoniły się demony z przeszłości.

Pomimo owej fabuły nie ma tutaj rozlewu krwi, z pewnością jest to powieść dla osób, które cenią lżejsze, lecz pełne mroku historie, więc jeżeli oczekujecie mocnego kryminału, od razu mówię, że go nie dostaniecie.

Ale w sumie, zależy jak dla kogo, ja jako doświadczony czytelnik tego gatunku tak go właśnie odebrałam.

Czas z książką spędziłam bardzo dobrze.

Jak potoczy się śledztwo, jakie tajemnice wyjdą na jaw?

Zachęcam do lektury, przed Wami debiut, który warto poznać!

Patrycja organizuje swojej klasie wycieczkę do zamku w Będzinie. Podczas zwiedzania cała grupa trafia na ciało brutalnie zamordowanej osoby. Na dodatek w tym samym czasie znika jedna z podopiecznych Patrycji. Kobieta zauważa, że w jej najbliższym otoczeniu bez przerwy dochodzi do brutalnych mordów. Jednocześnie odkrywa, że jako dziecko wraz z ojciec znalazła bunkier, w którym ktoś złożył szatanowi w ofierze dwójkę młodych ludzi. Przeszłość prześladuje ją przez cały czas, a żeby odkryć prawdę musi połączyć siły z jednym z policjantów prowadzących śledztwo.

"Znamię" to intrygujący kryminał, który wciąga czytelnika w świat tajemnic, intryg oraz satanistycznych rytuałów. Autor stopniowo odkrywa karty dotyczące zbrodni sprzed lat i wszystko wskazuje na to, że Szatan z Zgłębia znowu morduje.

Akcja rozwija się stopniowo, choć miejscami nieco się dłuży i niepotrzebnie przeciąga się moment kulminacyjny.

Cała historia wypada naprawdę świetnie. Autor dopisuje tutaj własne wyobrażenie o zbrodni sprzed lat - gdzie w bunkrze nr 44 w Rudzie Śląskiej dwóch chłopaków złożyło w ofierze dwójkę swoich przyjaciół.

To książka dla ludzi o mocnych nerwach, bowiem trup ściele się gęsto, czemu towarzyszą również satanistyczne rytuały. Szafraniec to kolejny autor, który udowadnia, że nie ma zbrodni doskonałej i czasem wystarczy mały błąd, żeby prawda wyszła na jaw.

Kolejny debiut literacki przeczytany. Tym razem miałem przyjemność przeczytać powieść kryminalną pana Roberta Szafrańca — Znamię. Chciałem, jak zawsze, dowiedzieć się coś więcej o autorze, ale niestety na książce nie ma żadnej informacji. Poszperałem w Internecie i znalazłem stronę autorską, ale tam pan Robert zamieścił tylko informację o swoim debiucie. Wiemy tylko, że debiut miał premierę 13 stycznia bieżącego roku. Oczywiście nie ma to dla mnie żadnego wpływu na recenzję.

Okładka wprowadza nas w mroczną historię. Mamy na niej kobietę odwróconą tyłem do fotografa. Stoi ona na tle zamku w Będzinie, gdzieś w okolicach punktu widokowego w Parku na Wzgórzu. Zamek, a właściwie jego podziemia, okażą się ważnym miejscem w powieści. Co do kobiety, zapewne jest to główna bohaterka kryminału, Patrycja.

Pati jest nauczycielką w jednej ze szkół w pobliżu Będzina. Patrycję poznajemy, gdy pewnego poranka szykuje się na dzień pełen wrażeń. Tymi miała być wycieczka do będzińskiego zamku i do podziemi, które udostępniane są zwiedzającym. Klasa miała zapoznać się z ciekawą historią zamku, który został wybudowany za czasów króla Piasta, Kazimierza Wielkiego. A Patrycja była główną organizatorką wycieczki, więc towarzyszył jej lekki stres, choć zawód nauczycielki przekazali jej w genach rodzice. Matka dziewczyny niestety zmarła, a ojciec, mimo wieku, nadal para się nauczaniem młodych pokoleń. Od rana czuła jednak lekkie poddenerwowanie w związku z niedaleką wyprawą. W będzińskich podziemiach czuła to jeszcze bardziej i jak się okazało, nie było to bezpodstawne. W pewnym momencie wycieczka, którą oprowadza pracownik zamku, natrafia na zwłoki, co wywołuje olbrzymie zamieszanie. Dodatkowo w podziemiach gubi się jedna z dziewczynek, Zosia.

To dopiero początek. Sprawą zajmuje się komisarz Mikołaj Zdenek, który bierze pod uwagę zeznania Patrycji. Ma on wrażenie, że kobieta jest w pewien sposób zamieszana w to, co wydarzyło się w podziemiach. A gdy odnajduje się Zosia, dzięki wspomnieniom Patrycji, tym bardziej chce wciągnąć w śledztwo nauczycielkę, by "wyciągnąć" od niej wszystko, co może wiązać się ze sprawą.

Kto dokonał mordu w Będzinie? Dlaczego Patrycja jest w to zamieszana?

W książce spotkacie się z trudnym tematem "inności", z dziwnymi rytualnymi zabójstwami. Powieść czyta się dobrze. Autor nie rozwija, nie rozbudowuje zdań. Czasami są one krótkie, co zupełnie nie przeszkadza przy czytaniu powieści.

Dzisiaj chciałam podzielić się refleksją po spotkaniu z prozą, konkretnie z powieścią kryminalną zatytułowaną „Znamię”. To książka, którą napisał Robert Szafraniec. Znalazłam w niej wszystko, co lubię w powieściach kryminalnych: ciekawych bohaterów, zbrodnię, zagadkę. Już sam opis wydawcy zachęca do lektury.

Fabuła powieści oraz sposób prezentacji wydarzeń wydają się precyzyjnie zaplanowane. Autor szerzej opisuje te elementy historii, które są ważne dla toczącego się biegu zdarzeń. Pozostałe zawierają się w krótkich opisach mówiących, co się działo. Dla przykładu przytoczę fragment mówiący o wycieczce, w których nie znajdziemy szczegółowo opisanych dialogów: „(…) Cała grupa szła dalej. W pałacu zostali przywitani przez przewodniczkę. Patrycja potwierdziła przybycie i opłaciła bilety. Przez niecałą godzinę grupa zwiedzała kolejne pomieszczenia i słuchała opowieści o pałacu. Kiedy dotarli do końca ostatniej ekspozycji, wszyscy podziękowali. Pani, która ich oprowadzała, podziękowała za uwagę i również się z nimi pożegnała. (…)” To wszystko można opisać szerzej, bardziej szczegółowo, ale myślę, że to jest niepotrzebne. Na następnej stronie książki miała już miejsce rozmowa z dziewczynką, która – jak się później okazało – była ważna dla fabuły i została szerzej opisana, tak samo, jak retrospekcja przeszłości.

Rozdziały są bardzo krótkie, powieść czyta się płynnie i szybko. Z każdą kolejną stroną lektura nabiera tempa. W tej książce znalazłam też to, co bardzo lubię w kryminałach, czyli łączenie faktów. Zadanie nie jest trudne, dzięki wcześniej opisanemu zabiegowi. Kreacja bohaterów jest bardzo ciekawa, nieszablonowa. Prawdę mówiąc to pierwsza czytana przeze mnie powieść kryminalna z nauczycielami w rolach głównych. Autor w znakomity sposób oddał specyfikę tego zawodu. Jego zalety, wady. Nie był to też obraz wyidealizowany, co niewątpliwie jest zaletą. Nie mogło zabraknąć policjantów, choć najwięcej uwagi poświęcone jest panu komisarzowi prowadzącemu sprawę. Poznajemy też epizodycznie inne postacie.

Wątek obyczajowy jest bardzo rozwinięty i ciekawy, zresztą niektóre elementy życia rodzinnego i osobistego bohaterów mają też związek ze śledztwem, co autor zgrabnie połączył. Nie zawiodą się na książce również miłośnicy historii związanymi z porywami serca. Na pochwałę zasługuje także to, że pociąg seksualny i wszystko co z nim związane jest opisane w sposób wyważony.

Jak czytamy w kilku słowach od autora, „(…) Większość miejsc opisanych w książce istnieje w rzeczywistości, choć są też takie, które sam wymyśliłem. Wszystkie postacie są fikcyjne. Jedynym prawdziwym elementem tej powieści jest morderstwo, do którego doszło w Rudzie Śląskiej w nocy 2 na 3 marca 1999 roku. Moja historia nie ma nic wspólnego z tamtą tragedią, była ona jedynie elementem tego opowiadania. (…)” Trzeba tu nadmienić też, że finał powieści intryguje. Jednak nie będę go zdradzać.

Powieść przeczytałam bardzo chętnie i się na niej nie zawiodłam. Znalazłam w niej wszystko, co lubię w powieściach kryminalnych: ciekawych bohaterów, zbrodnię, zagadkę. Nie zabrakło tajemnic rodzinnych. Mogłam wygodnie usiąść w fotelu, czytać i łączyć elementy układanki oraz z każdą kolejną stroną lepiej poznawać postacie. Trudno odmówić sobie takiej lektury.

"Znamię" to debiut, który w moim odczuciu wypada bardzo dobrze, a w piórze autora widzę duży potencjał.

To dobra książka dla osób chcących zapoznać się z gatunkiem, nie jest bowiem ani zbyt makabryczna, a i śledztwo nie jest jakoś mocno pogmatwane. Wprawdzie jest tu sporo różnych powiązań, ale akcja poprowadzona jest na tyle sprawnie, że nie ma chwili na zawahanie i dzięki temu czytelnik nie gubi się w rozwiązywaniu sprawy. Wielki plus za krótkie rozdziały! Było kilka momentów, które mnie zaskoczyły np. odkrycie kim jest chłopak ze zdjęć 🙂 Drażniło mnie imię Aurora, zupełnie nie pasowało mi do pozostałych. Nie do końca też lubię w kryminałach romanse między bohaterami, ale tu nie było to jakieś nachalne, bardziej stanowiło urozmaicenie treści niż clue, więc dało się przeżyć. Autor wplótł w fabułę temat wykluczenia społecznego i inności i właśnie to stanowi kanwę tej historii.

Ja oceniam ten kryminał bardzo dobrze, mam nadzieję, że autor wyda ich więcej, z chęcią po nie sięgnę.