Żmijątko. Wiedma. Tom 3

O dobrą, słowiańską książkę szalenie trudno. Na przestrzeni ostatnich lat, trafiłam na dwie warte uwagi. Dziś, z ogromną radością dzielę się z Wami informacją, że dołącza do tego grona pozycja numer trzy od Moniki Maciewicz.

O wiedźmach, które uratowały słowiański lud.

Historia napisana przez Monikę jest na wskroś słowiańska. Traktuje o młodej dziewczynie – Biwii, która rozpoczyna nauki u starej Wiedmy, po to, by w przyszłości stać się taka jak ona. Z czasem jednak, do historii dołączają inne czarownice, władające różnymi mocami, które tworzą razem z Biwią krąg mądrych i potężnych magicznych istot, dążących do wyeliminowania wroga. I w końcu, Biwia będzie zmuszona do ostatecznego starcia z nadprzyrodzonymi mocami.

Przepyszna była to historia. Początkowo miałam wrażenie jakbym czytała "Starą Słaboniową i spiekładuchy" (jedną z moich ulubionych powieści tego rodzaju).

Cudownie było czytać o leczniczych właściwościach ziół, tajemnych ingrediencjach, potrzebnych do rzucania uroków i zaklęć. Istocie wytwarzania leczniczych maści i czasu, kiedy najlepiej zbierać zioła potrzebne do czarów. Wszystko to stanowi podwaliny szeroko pojętego ziołolecznictwa, które od kilku lat przeżywa renesans.

Ta książka to nie tylko fabularyzowana historia sprzed wielu wieków, ukwiecona starosłowiańskimi dialogami, ale też uniwersalna prawda o życiu i sile kobiet, które zawsze mogą na siebie liczyć. O tym, jak wiele musi przejść człowiek by zrozumieć pewne rzeczy i dojrzeć do pewnych faktów. Jest to też cudowna opowieść o trudnej miłości i niełatwych życiowych wyborach, nie do końca takich, jakie sobie wymarzyliśmy. To też kilka życiowych mądrości wplecionych w fabułę, do których należy jedna z moich ulubionych:

"Nie ma tylko dobra i tylko zła. One są zawsze razem, jak szczęście i nieszczęście."

Polecam najgoręcej wszystkim, nie tylko wiedźmom!

Nadchodzi wiosna, ale zamiast rozkwitania przyrody panuje okropna susza. Nic nie jest w stanie przebłagać bogów by zesłali na ziemię życiodajny deszcz. Dla Wiedmy zawirowania pogodowe to jeden z kilku z problemów, które trapią ją od jakiegoś czasu. Równie ważną kwestią są perturbacje życiowe żmijątka Jaropełka, które sprowadziły na niego spore kłopoty. Kobieta nie spodziewa się, że kiedy chłopiec-żmij powierzy jej opiekę nad ukochaną dziewczyną, nad głową Wiedmy zgromadzą się ciemne chmury.

Od mojego pierwszego spotkania z Biwią sporo zmieniło się w jej życiu. Dziewczyna dorosła i nabrała doświadczenia. W tym czasie przeżyła sporo przygód. Nie raz musiała zawalczyć o życie swoje i swoich bliskich. Oczywiście nie obce było jej popełnianie błędów, jak każdemu człowiekowi, ale starała się je naprawić. Tym razem było podobnie. Wiedma po raz kolejny była zmuszona stanąć twarzą w twarz z problemami zwykłych ludzi i nadnaturalnymi.

Po raz kolejny, za sprawą autorki musiała dokonać niemożliwego. Co chwilę czytelnik był zaskakiwany wydarzeniami, które miały spory wpływ na przyszłe losy młodej kobiety. Śledząc losy Wiedmy po raz kolejny mieliśmy szansę zanurzyć się w słowiańskich klimatach i lepiej poznać słowiańską mitologię oraz wierzenia, które w cyklu Wiedma stawały się rzeczywistością. W Żmijątku autorka odkryła kolejne tajemnice świata, w którym przyszło żyć Biwii i rozwiązała kilka spraw rozpoczętych w poprzednich częściach cyklu. Zapewniam, że na nudę z tą książką nie można narzekać.

Przyznaję, że miałam obawy co do sięgnięcia po następny tom,  ale zupełnie nie potrzebnie. Książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Autorka doskonale wykreowała swój świat i zabrała mnie w niesamowitą podróż do magicznej rzeczywistości pełnej słowiańskich obrzędów i jestem zachwycona. Klimat tej książki jest przecudowny i wyjątkowy. Uwielbiam tajemnice i rozwiązywanie zagadek, a w tej książce ich nie zabrakło. Główna bohaterka wzbudziła moją ogromną sympatię. Zdecydowanie jedna z moich ulubionych książek.

To już trzeci tom o Wiedmie, który przeczytałam. Od części pierwszej znacznie dorosła i teraz to do niej przychodzą ludzie w potrzebie. Ma również partnera z którym nie potrafi się dogadać, ale ciągnie ich do siebie na tyle, że godzą się w intymny sposób. Każde z nich jest wyjątkowe i posiada pewne dary, które wykorzystuje do pomocy innym. Wiedmę nieco złości, że zawsze po skończeniu zbliżenia on ubiera się i wychodzi. Bywa, że kierowana złością zsyła pioruny i deszcz. Jednak ostatnim razem, to nie była ona.

W jej skromne progi zawita czternastoletni chłopiec, który poprosi ją o dwie strzały, również magiczne. Wiąże się to z jego kiełkującym uczuciem, lecz za wiele nie chciał nam zdradzać. Dość niepokojącą rzeczą było żegnanie zimy, a witanie wiosny. Topielica zrobiła bowiem coś, co nie było naturalne i Wiedma zamiast życzyć dobrze, zrobiła odwrotnie. To będzie moment, kiedy po plecach przebiegł mi dreszcz i strach, że wiele razy nie przypatrujemy się przypadkom. Gdybyśmy jednak to zrobili, zauważylibyśmy coś lub kogoś, kto jest obecny wśród nas. Z późniejszej wróżby wyjdzie komu pisany jest wczesny ożenek. Rodzicom panny nie podoba się co zostało ukazane, podejmują się wyzwania, by nie dopuścić do jej spełnienia. Tyle tylko, że panny nigdzie nie widać...

Powiem wam, że Wiedma ma tutaj co robić. Również osoby, które do niej przychodzą proszą o pomoc, choć dobrowolnie uczynili zło, za które ich bogowie mogą się odwdzięczyć. Ona przeczuwa, że wszelkiego rodzaju amulety i osłony przed złymi mocami będą im potrzebne. Wszystko bowiem wskazuje, że nadszedł dla nich niezbyt dobry czas. Autorka na tyle nakreśliła nam te wszystkie znaki, że i w naszym przekonaniu widać, że coś zwyczajnie musi pójść tutaj nie tak.

Niby książka jest fantastyką, ale powiem wam, że nadal żyją ludzie, którzy trzymają się dziwnych znaków i w zbieżnych sytuacjach doszukują się wskazówek. Natura wielokrotnie sama nam podpowiada co może się wydarzyć, tylko my z obawy przed spełnieniem tego, nie chcemy dopuścić myśli, że może to być prawda. Magia? A może życie zgodnie z naturą? Kiedyś wiedźma, a obecnie ziołolecznictwo. Sami więc widzicie, że to, co nie obieracie za prawdę, zwyczajnie może nią być. Lubię czytać takie książki, gdyż zawsze autora coś kieruje do tego, by napisać to, czy tamto. I choć wydaje się im, że to zwyczajny pomysł, który przyszedł niespodziewanie, to jednak nasz mózg zachował to w pamięci, czyli podobna sytuacja miała swój pierwowzór. A skoro miała, to w jakiejś części jest prawdą:-)