Złoty dom

Książkę przeczytałam jednym tchem. Jest to tom drugi Miniaturzystki, a ja pierwszego nie czytałam. Wewnątrz ma nieco mniejszy druk, więc na 425 stronach jest co czytać. Główna postać Thea Brandt obecnie kończy osiemnaście lat, lecz opowiada pokrótce jak wyglądało jej dzieciństwo. Bardzo by chciała, by rodzina z którą mieszka traktowała ją jako osobę dorosłą. Najbardziej pragnie dowiedzieć się czegoś o pochodzeniu swojej matki, lecz Ilekroć rozpoczyna ten temat, pozostaje on bardzo szybko ucięty. Znamy jej myśli, więc wiemy jak bardzo jest z tego powodu zmartwiona. Denerwuje ją to, że rodzina nie liczy się z jej zdaniem i wciąż traktuje jako dziecko. Nigdzie nie może chodzić sama, z każdego czasu jest rozliczana. Czuje jakby tkwiła w pułapce z której nie pozwalają jej wyjść. Jest jednak na tyle inteligentna, nazywa nawet siebie obserwatorką, że znajduje czas na krótkie potajemne schadzki z ukochanym. Opowieść biegnie swoim rytmem, my coraz bardziej poznajemy całą rodzinę. Z rozmów jakie między sobą prowadzą dowiadujemy się też, że zaczyna im brakować pieniędzy. Myślą nad różnymi rozwiązaniami odnośnie tego problemu, a w tle majaczy ich przeszłość. Pewnego jednak dnia, ktoś zaczyna dostawać małe figurki. Osoba, która je wysyła jest traktowana jako ponowne pojawienie się, lecz ja bez znajomości tomu pierwszego niewiele o niej wiedziałam. Domyśliłam się tylko, że cokolwiek lub ktokolwiek się tutaj pojawia ma na celu odmienić przyszłość tej rodziny. A czy na dobre czy złe, to tego już wam nie zdradzę:-)

Nie przypuszczałam, że tak bardzo opowieść mnie pochłonie. Pisana z najwyższą tajemniczością i przemyślanym najdrobniejszym wątkiem. Nic tutaj nie dzieje się bez przyczyny i miałam wrażenie, że to taka podpowiedź, by bardziej otwierać się na zmiany jakie się pojawiają w naszym życiu, bo zawsze są po coś. Nigdy też nie jest od razu zmiana na lepsze, bo by docenić przychód trzeba wcześniej doznać ubytku. Bardzo charakterystyczne postacie, dawne zwyczaje i mądrość, którą widać gołym okiem. Bardzo ją polecam!

Ta pozycja jest kontynuacją „Miniaturzystki”, którą pokochałam całym sercem. Miałam więc w stosunku do niej wielkie oczekiwania i... i się nie zawiodłam!

Amsterdam, 1705 rok. Thea kończy 18 lat i wraz ze wkroczeniem w dorosłość wiąże wielkie nadzieje. Zakochana w teatrze i w pewnym mężczyźnie patrzy na świat przez pryzmat młodzieńczej niewinności i naiwności.

Tymczasem jej ciotka Nella ma już wobec niej plany, z którymi nie chce pogodzić się jej ojciec. Nella ma nadzieję, że wydając Theę „dobrze” za mąż uda im się uratować rodzinny majątek.

W domu panuje napięta atmosfera, Nella i Otto bezustannie się kłócą, a na dodatek Thea zaczyna otrzymywać pakunki z miniaturkami tak jak 18 lat temu jej ciotka. Czy miniaturzystka powróciła? Czy Thea prawidłowo odczyta przesłanie miniaturek?

Ta z pozoru spokojna i powolna historia jest pełna emocji, uczuć i nadziei. Postaci są wyraziste, a każda wzbudza odmienne emocje. Realia Amsterdamu z tamtego czasu są skrupulatnie ukazane, nierówności społeczne, konspiracje i plotki rządzą tym miastem i odciskają się piętnem na żyjącej tam społeczności.

Pióro autorki jest wyjątkowo barwne i emocjonujące, co sprawia, że tej książki nie da się odłożyć.

Zarówno ta pozycja, jak i „Miniaturzystka” plasują się bardzo wysoko na mojej liście najlepszych książek przeczytanych w tym roku!

Z notek o autorce i jej utworach czytelnik dowiaduje się, że powieść opowiada o kolejnych latach życia Thei Brandt, którą wielu czytelników na pewno zna z wcześniejszej książki Jessie Burton - „Miniaturzystki". Niestety, przyznaję, że dotychczas nie udało mi się przeczytać, ale po lekturze „Złotego domu" na pewno wypożyczę ją, gdyż historia dojrzewającej nastolatki okazała się interesująca, a Amsterdam, historia Holandii oraz cała epoka, w której toczy się akcja, bardzo mnie ciekawią.

Panna Thea wchodzi w prawdziwe dorosłe życie, co nie jest proste, ponieważ nie ma matki, gdyż zmarła, kiedy dziewczyna urodziła się. Ojciec to czarnoskóry Otton, dawny służący, co też w tamtych czasach budziło ogromne kontrowersje. Życie Thei nie jest więc usłane różami, znajduje się trudnej sytuacji materialnej, bo majątek z przeszłości skończył się. A do tego w minionych epokach dziewczynę osiemnastoletnią uważano za kobietę, która już dawno powinna mieć męża i dzieci. Thea nie ma więc specjalnego wyboru. Targają nią silne emocje, gdyż rodzina - jak to dawniej zwykle bywało - znajduje jej kandydata na małżonka, ale dziewczyna kocha innego, a więc atmosfera „zagęszcza się". Komplikacje rosną, kiedy Thea otrzymuje dziwny, choć piękny prezencik w formie figurek. Nie wie, co to może oznaczać, nie ma świadomości, że być może powróciła pewna tajemnica z przeszłości, z czasów których nie zna. W tym momencie akcja wciąga bardziej, ale co wydarzy się dalej w życiu Thei, dowiecie się, gdy przeczytacie tę naprawdę „klimatyczną" powieść.

ZJ

Szkolny Klub Recenzenta

Jessie Burton zabiera czytelników w kolejną podróż do XVIII-wiecznego Amsterdamu pełnego blichtru.

Główna bohaterka, Thea, kończy osiemnaście lat. Nie ma w niej jednak nic z dziecka, które wciąż widzą w niej ojciec i ciotka. To młoda kobieta, która ma plany i ambitnie dąży do ich realizacji.

Wiele wydarzeń w ,,Złotym domu", ma swoje źródło w ,,Miniaturzystce", w której prym wiodła Petronella, ciotka Thei. Bezpośrednie nawiązanie stanowią [Adres usunięty]. tajemnicze miniatury zostawiane pod drzwiami.

Mamy tu świetny przykład tego, że ,,nie wszystko złoto, co się świeci". Piękny dom jest tylko fasadą, a kłopoty finansowe toczą rodzinę Brandtów od środka. Kiedyś podjęte decyzje i tajemnice, które nie miały ujrzeć światła dziennego są niczym bluszcz oplatający ich familię. Zabieganie o obecność na salonach i dobre zamążpójście wydaje się jedynym rozsądnym wyjściem z całej tej sytuacji…

,,Miniaturzystkę" czytałam parę ładnych lat temu. Z każdą retrospekcją wracały wspomnienia. Trzeba przyznać, że autorka stworzyła świetny klimat. Uwagę przykuwa również niewątpliwie porządne i piękne wydanie.

To wielowymiarowa opowieść o ambicji, determinacji, tajemnicach i marzeniach. Pokazująca, że każda decyzja ma swoje konsekwencje, a nowy początek zawsze jest możliwy. Polecam bardziej wymagającym czytelnikom. Kawał dobrej literatury.

“Miniaturzytska” Jessie Burton mnie zachwyciła. Pochłonęłam tę książkę z wypiekami na twarzy. “Złoty dom”...no cóż…”Złoty dom” w moim odczuciu powtórzył sukces swojej poprzedniczki.

Thea Brandt kończy osiemnaście lat i z przytupem pragnie wejść w dorosłość. Kocha i czuje się kochana, jednak jej uczucie i relacja z pewnym mężczyzną musi pozostać tajemnicą. Ciotka Thei, Nella koniecznie chce wydać młodą damę za mąż. To może być jedyny ratunek dla upadającego majątku rodziny. Z kolei ojciec dziewczyny, Otto ma swoje plany związane ze starą posiadłością znajdująca się poza miastem. Nella i Otto nie potrafią znaleźć kompromisu. Jedyne, co ich łączy to zapewnienie godnej przyszłości Thei. Na domiar złego, do dziewczyny zaczynają przychodzić małe figurki. Czyżby miniaturzystka postanowiła powrócić po osiemnastu latach?

Bardzo szanuję konsekwencję pióra Jessie Burton. Ta książka jest solidną kontynuacją “Miniaturzystki”. Po raz kolejny mamy do czynienia z sugestywną powieścią, pełną wyrazistych postaci i idealnie skrojonej akcji. Tu wszystko toczy się na pozór powoli i w bardzo wyważony sposób, ale jeśli spojrzeć na to z boku, to akcja mknie jak pendolino. Amsterdam 1705 roku nadal pęka od konspiracyjnych szeptów, plotek i zgryźliwości. Nadal wodzi na pokuszenie, pozwalając mieszkańcom balansować na granicy dobrych manier i grzechów. Tu sekrety sprzed lat wyłażą ze skrzyń, chcą opuścić strych, bo zbyt długo zamknięte, mogą narobić szkód.