Złodziejka matek

Cisza, spokój, synek zasnął zmęczony po nieprzespanej nocy ze względu na ospę wietrzną. Obok na krześle leży kot - wierny towarzysz, głowa zwisa mu już w powietrzu. Nie, już spadł. Ja siedzę, lekko się uśmiecham, chociaż sama chora i niewyspana to myślę, że kocham tego człowieka najmocniej na świecie.

W Złodziejce matek relacje są rozłożone odrobinę inaczej. Kobieta, która właśnie została matką próbuje odnaleźć się w nowej roli i to tym cięższe gdy nie uporała się z trudnymi wspomnieniami z dzieciństwa, które tkwią pod jej skórą i raz za razem dają o sobie przypomnienie. To też ból wspomnień, których nigdy nie było - matki pachnącej chlebem, ciastem drożdżowym i miękkiej właśnie jak to wspomniane ciasto. Wyjątkowo przemawia do mnie ten wizerunek, ponieważ ja chciałabym, żeby mój synek kiedyś pamiętał właśnie to ciepło i bliskość płynące z domu rodzinnego.

W pojawiających się naprzemiennie retrospekcjach bohaterka wspomina lata 90., swoje dzieciństwo, dorastanie, by całkiem płynnie przejść do czasów współczesnych i momentu kiedy czas rozciąga jej się pomiędzy karmieniem piersią, a zmianą kolejnej pieluchy. Galopujące hormony, baby blues i nierozwiązane problemy z przeszłości są w stanie naprawdę sporo namieszać i jestem zachwycona w jak subtelnych zdaniach autorka pokazała wszystko to co same odczuwamy. Nie musisz mieć takich samych doświadczeń z dzieciństwa, być może nie jesteś jeszcze matką lub macierzyństwo odbierasz zupełnie inaczej - nie szkodzi, gwarantuję, że ty też odnajdziesz w niej cząstkę siebie. To uniwersalna opowieść o odkrywaniu siebie, swojej kobiecości i relacjach matka - córka. To powieść o nas - millenialsach dorastających w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, do nas trafi najmocniej.

Przeczytałam ją w mgnieniu oka, jednak pozostawiła we mnie mnóstwo refleksji. Lubię polską literaturę właśnie w takim wydaniu i jestem pewna, że sięgnę po kolejne książki autorki.

Opowiem Wam o moim odkryciu ostatnich dni. O debiucie, do którego oceny brakuje skali. O kwintesencji życia kobiety spisanej na niemal dwustu stronach. O fenomenalnej powieści Magdaleny Genow (@[Adres usunięty]) pt. „Złodziejka matek”, która ukazała się nakładem niezawodnego Biura Literackiego.

Emma to suma wszystkich matek i metafora kobiecej egzystencji. W momencie, w którym staje się matką, powraca pamięcią do (nie)macierzyństwa własnej rodzicielki i matek koleżanek, by odnaleźć punkt zaczepienia i uzasadnienie dla swoich nieoczywistych zachowań. Trzeba przyznać, że bohaterka to znakomita opowiadaczka. Taka, która zawsze ma coś do powiedzenia. Za pomocą słów odsłania przed czytelnikiem siebie, zdefiniowaną przez dziesięciolecia spędzone w otoczeniu kobiet.

Matkowanie sobie, dzieciom a nawet własnej matce to nie jedyne zmartwienia Naszej bohaterki. Równie interesujące okazują się w tej opowieści relacje damsko-męskie i homoerotyczne, problemy natury psychicznej czy waśnie rodzinne, które mogą zniszczyć nawet najpiękniejszy związek. „Złodziejka matek” zaskoczy Was przepastną kolekcją kadrów z codzienności, tak bliskich i obcych jednocześnie. Przyjmując rolę obserwatora życia Emmy, nie raz odniesiecie wrażenie, że bohaterka to typowa dziewczyna z sąsiedztwa, która w zderzeniu z rzeczywistością przeżyła niemałe rozczarowanie. I słusznie, bo dorosłość bywa rozczarowująca.

Pochłonęłam „Złodziejkę matek” w jeden wieczór. Być może z tego powodu, że porodowe i macierzyńskie doświadczenia bohaterki znam z autopsji. Najpewniej jednak dlatego, że przed prozą Magdaleny Genow nie ma ucieczki. Świetnie poprowadzona narracja, intrygująca historia, przerywana równie ciekawymi kadrami z przeszłości, a do tego cała plejada charakterystycznych bohaterów z Karolem, Heleną i Dianą na czele to mocne strony powieści, które zdecydowanie zachęcają do lektury. Szczera, momentami szokująca, ale ponad wszystko mocno osadzona w codzienności historia Emmy porusza do głębi.

Jeśli chcecie pozachwycać się dobrą literaturą, polecam „Złodziejkę matek”, w nadziei, że niebawem przyjdzie mi czytać kolejne powieści tej obiecującej autorki.

Chcę Wam dzisiaj przedstawić książkę ogromnie zaskakującą, nietuzinkową, książkę, którą jeśli już się przeczyta, to z pewnością nigdy się o niej nie zapomni...

Raczej ciężko będzie usunąć z głowy to wszystko, co się w niej zadziało. To pozostanie z nami na zawsze.

A co powiecie, jeśli dodam, iż jest to debiut?

Tak, tak moi Drodzy! Debiut.

I śmiem już teraz twierdzić, że będzie to najlepszy debiut prozatorski tego roku 🔥

Czy to nie brzmi dobrze?

Autorka Magdalena Genow stworzyła świetną, bardzo bym powiedziała "doskonałą" jak na nasze czasy prozę, którą czuć każdym zmysłem i każdym kawałkiem ciała...

Taaak Kochani - czytając tę książkę czułam ją wszędzie: w głowie, we włosach, w żyłach, w sercu, palcach, w brzuchu, a nawet koniuszkach stóp...

Tak mogłabym ją zrecenzować jednym zdaniem. PO PROSTU CZUŁAM JĄ CAŁĄ SOBĄ!

To było tak (nie wiem czy użyję odpowiedniego słowa) - emocjonalne, ale tak emocjonalne, że aż przenikało człowieka na wskroś.

Coś niebywałego!

Coś genialnego!

Coś absolutnie zniewalającego!

"Złodziejka matek" to powieść o kobiecie, która została matką, ale nie rozprawiła się z demonami własnego dzieciństwa.

Mimo, iż jest objętościowo nie za duża posiada niespełna 200 stron, ale za to tak cudownie wypełniona treścią po brzegi!

Nie sądziłam, że na tylu stronach można pomieścić

tak wiele...

Akcja dzieje się tak jakby w dwóch wymiarach czasowych: w pierwszym z czasów dzieciństwa Emmy (w latach 90-tych) i drugim (w czasach obecnych), gdzie Emma jest dorosła i sama została matką. To co zasługuje na wyróżnienie to styl pisania pani Magdaleny Genow-ogromnie podobało mi się to jak operuje słowem. Jestem taka dopieszczona tą książką, że brak mi słów...

Zdarzyło Wam się przeczytać książkę i przez kilka dni nie móc dojść do siebie? Chodzić z nią w głowie, mielić emocje, próbować nazwać to, co się właśnie przeżyło? Ja tak miałam ze „Złodziejką matek” Magdaleny Genow. Po skończeniu ostatniej strony czułam, że muszę chwilę odsapnąć, zanim wrócę do normalnego życia. Tyle że… po tej książce nic nie wydaje się już do końca „normalne”.

Emma, główna bohaterka, jest matką. Ale zanim nią została, była córką – i właśnie ta przeszłość kładzie się cieniem na jej teraźniejszości. Wychowana przez matkę z chorobą dwubiegunową, nauczyła się być czujna, dostosowywać się. Teraz sama próbuje odnaleźć się w macierzyństwie, ale to nie jest opowieść o wzruszających chwilach przy kołysce. To raczej historia kobiety, która codziennie negocjuje swoją autonomię – z bliskimi i samą sobą.

Autorka nie oszczędza czytelnika. Jej styl jest momentami poetycki, momentami brutalnie dosłowny. Nie ma tu pudrowania rzeczywistości – jest zmęczenie, zagubienie, czasem wk… . Jest macierzyństwo na wielu poziomach, przepełnione emocjami – od miłości po frustrację. Któraż z nas, matek, tego nie zna?

To książka, która odziera ze złudzeń, ale nie zostawia po sobie goryczy. Bo obok trudnych tematów jest tu też życie – codzienność, która momentami bawi, momentami przeraża.

„Złodziejka matek” to książka, która zostaje na długo i zmusza do zadania sobie kilku niewygodnych pytań. Ile razy próbowałyśmy się dopasować? Do bycia „dobrą matką”, „idealną żoną”, „człowiekiem, który ogarnia”? Powieść Magdaleny Genow nie daje gotowych odpowiedzi, ale jedno jest pewne – po jej przeczytaniu już nic nie wygląda tak samo.

Bardzo gorąco Wam polecam! To powieść wybitna!

"Nad koronami drzew przelatuje para kruków kierująca się w stronę rezerwatu Pławno. One zawsze w parze. Odruchowo robię selfie na Instagram. Podpisuję #mamamawolne i próbuję dopasować filtr, ale żaden nie poprawia fotki. Coś jest nie tak, tylko nie wiem, czy ze zdjęciem, czy z rzeczywistością."

"Złodziejka matek" to historia Emmy, która została matką. Jednak, jak się okazało, macierzyństwo to nie tylko wesołe gaworzenie bobasa. Aktualne przeżycia i emocje bohaterki są przeplatane jej wspomnieniami z dzieciństwa. Jest to niewątpliwie podróż w głąb siebie, odnajdywanie swojego miejsca, swojej przynależności.

Autorka poruszyła we mnie każdą moją cząstkę. Emma to po prostu ja! Wychowana na Spice Girls, "Popcornie" i "Bravo girls". Szukająca siebie wtedy i szukająca siebie teraz. Jestem, jak ona matką, która boi się głośno powiedzieć, że macierzyństwo jest przereklamowane. Że to nie tylko piękne chwile z dzieckiem, ale przede wszystkim jest to czas odarcia z samej siebie i poświęcenia dziecku.. Mam wrażenie, że ta książka odziera ze złudzeń.

Jest to książka dosadna, prawdziwa, życiowa! Przemyślana w każdym detalu. Tutaj nic się nie dzieje przypadkowo! Każdy tytuł rozdziału, chociaż wydaje się oderwany od rzeczywistości, idealnie odzwierciedla przesłanie autorki. To książka, który zmusza do refleksji, do zastanowienia się nad naszym życiem. Ile razy poszukiwaliśmy siebie? Chcieliśmy gdzieś przynależeć? Czy to do grupy uczęszczającej na jogę, czy posiadającej Thermomixa ;)

Jedyne co mogę powiedzieć - CZYTAJCIE! Warto spędzić z nią czas!