Złodziej fal

Dosłownie przez całą książkę czułam jakbym oglądała jakiś film, ewentualnie była słuchaczem słuchowiska, gdzie narrator robił co w swojej mocy, żeby zwrócić na siebie uwagę. Wszelkie emocje, które tutaj spotkacie, zachowania postaci, czy nawet niecenzurowane słowa były tutaj w stłumionym wydźwięku. Jakby odbijały się od szklanego pomieszczenia, gdzie my byliśmy po tej drugiej stronie. Nawet nie odczułam, że ją czytam, gdyż i wydarzenia zmieniały swoje miejsce, postacie przeskakiwały od jednego do drugiego i raz czytałam o złości skontaktowanej z zaskoczeniem i później dochodziła rezygnacja, kiedy odbierający telefon musiał zrezygnować ze swoich planów na rzecz nieżyjącego mężczyzny. I jeszcze to oburzenie, że ostatnio trafia im się dużo trupów, jakby chodziło o złapanie gumy w kole:-) Nie wiem czy mnie dobrze rozumiecie, bo dla mnie było to na duży plus. Każda postać żyła sobie tutaj jakby w swoim świecie na innej częstotliwości i kiedy druga osoba pojawiała się obok bez względu w jakiej postaci, to stwarzała pozory jakby konfrontacji innych światów i wibracji. Często bowiem bywa tak, że kiedy ktoś w książce krzyczy, to reszta powiela jego intonację zachowania, więc jakby każdy jest wtedy taki sam. Tutaj tego nie ma, bo jest wielobarwność, więc nadal w konfrontacji z drugą osobą każdy z nich mówił oraz zachowywał się w swój konkretny sposób. Z mazi kolorów nie powstawał czarny, tylko taka tęcza:-) Taką barwniejszą postacią jest tutaj pisarz, który powraca do swojego miejsca w poszukiwaniu weny i spokoju. Zamiast tego napotyka na zwłoki oraz panią porucznik, która w intonacji jest jego totalną przeciwniczką. Nawet jego twórczość odbija się u niej czkawką. Miejsce, które przyjdzie im odwiedzać będzie się szczyciło złą sławą przeszłości, która jakby odżyła w postaci dawnych dusz rzekomo poruszających się po jej terenie. Historia dosyć tajemnicza, gdyż czytelnik zastanawia się czy czasami nie pada ofiarą czyjejś wyobraźni, czy faktycznie woli żyć w świadomości, że duchy nie istnieją. I tak w sumie jedna rzecz będzie tutaj pewna. Ludzie nie lubią dzielić się swoimi brudnymi sekretami. A już zwłaszcza wtedy, kiedy ktoś zbyt intensywnie zaczyna węszyć:-)

Jak dla mnie to mega opowieść, ale jestem ciekawa jak bym ją odebrała, gdybym znała wcześniejsze tomy:-) Ciężko jest odłożyć ją na bok, gdyż tutaj wciąż coś nowego dochodzi i same paranormalne wydarzenia stają się dosyć zajmujące, gdyż kiedy już łapiemy za koniec tajemnicy, to ona nam się wymyka ukazując, że jednak końce były dwa:-) Postacie są oryginalne, mają swoje zdanie oraz charakterki i sama posiadłość niesie duży cień na to, co się w niej działo. Jak dla mnie mega dzieło, chcę takich więcej!

Nigdy nie spodziewałam się, że hiszpańskie kryminały przypadną mi do gustu. A jednak Maria Oruna w pełni mnie oczarowała! Także w swojej najnowszej książce zaprezentowała się od najlepszej strony, trzymając wysoki poziom poprzedniczek.

Czy trzeba zachować chronologię czytania? I tak, i nie. Cykl Ukryty port koncentruje się na różnych wyzwaniach, ale za każdym razem nawiązuje do prywatnych losów tej samej osoby prowadzącej śledztwo. Dla fanów gatunku, dla zbudowania odpowiedniego klimatu, polecę czytać od początku, ponieważ dla mnie była to wielka literacka uczta. Maria Oruna pisze bardzo plastycznie, przykłada dużą wagę do klimatu, perfekcyjnie potrafi przedstawić tajemniczość zdarzeń. Jej opowieść jest pełna życia, wielowymiarowa i tajemnicza co tylko potęguje jej odbiór.

W nadmorskiej rezydencji odnaleziono zwłoki. Amerykański pisarz, Carlos Green, powrócił do Hiszpanii sądząc, że odnajdzie tu wspomnienia udanej młodości. Niestety Quinta del Amo nie był domem jaki pamiętał. Niepokojące nocne odgłosy i przestawione przedmioty budziły wiele wątpliwości. Porucznik Valentina Redondo nie dała się zwieść paranormalnym opisom i rozpoczęła własne śledztwo. To co w nim ujawniła zaskoczyło wszystkich zainteresowanych.

Przepadam za budynkami odgrywającymi rolę bohaterów, szczególnie gdy otacza ich mrok, sekrety oraz trudne do wyjaśnienia zjawiska. Autorka perfekcyjnie zbudowała niepokojący nastrój, postawiła na niepewność oraz stopniowaną atmosferę. Wplątała w to wszystko bohaterów, którzy wiedzieli więcej niż chcą ujawnić a poruszane treści zagubienia, mrożących krew w żyłach demonów przeszłości a także motywów morderstwa dopełniły dzieła. Tak oto otrzymałam zagadkę kryminalną noszącą znamiona thrillera utrzymaną na wysokim poziomie, idealną do poczytania wieczorem, tuż przed snem, by zagwarantować sobie jeszcze intensywniejsze wrażenia.

"Złodziej fal" to nie literacka mrzonka a książka z odpowiednio przeprowadzonym researchem. Potencjalne zjawiska paranormalne wytłumaczone są naukowo, ale nie burzy to poglądu wydarzeń. Wręcz przeciwnie, stawia jedną akcję w różnych obliczach. Maria Oruna po raz kolejny pozytywnie mnie zaskoczyła, wpłynęła na wyobraźnię, pobudziła szare komórki do działania, by zapewnić mi kilka godzin niesłychanie dobrej przygody, którą Wam również ogromnie polecam!

Wierzycie w duchy, siły nadprzyrodzone? Czy szukalibyście racjonalnych wyjaśnień dziwnych, niepokojących zdarzeń?

Amerykański pisarz, były mistrz surfingu Carlos Green, wraca po latach do Hiszpanii, do domu odziedziczonego po babci. Tu spędził najbardziej beztroskie chwile w dzieciństwie, ale i tu załamała się jego kariera surfera.

Dom, w którym mieszka to ogromna, stara rezydencja Quinta del Amo. Zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Carlos słyszy kroki, budzi się z siniakami, muzyka sama się uruchamia, a światła zapalają.

Czy w rezydencji grasuje duch, czy Carlos traci zmysły?

Kiedy pewnego ranka gosposia Carlosa znajduje ciało ogrodnika, sprawę zaczyna badać porucznik Gwardii Cywilnej Valentina Redondo. Czy doszło do morderstwa? Czy śmierć ogrodnika była wypadkiem?

Carlos w obawie, że w domu dzieją się rzeczy nadprzyrodzone włącza w sprawę łowcę duchów.

Kto jest winny dziwnych wydarzeń i zgonów? Duch czy człowiek?

"Złodziej fal" to trzeci tom cyklu z Valentiną Redondo. Ta części chyba najbardziej mnie pochłonęła. Akcja została świetnie poprowadzona i do samego końca nie wiedziałam, jak to wszystko się rozwiąże.

Valentinę polubiłam od pierwszego tomu, podobnie jak jej partnera Olivera Greena. Jest to zgrana para, chociaż każde z nich jest całkiem różne. Tym razem Olivera jest trochę mniej, jednak i tak udało mu się wkręcić w sprawę i zakończenie tego tomu należało do niego.

Ciekawym zabiegiem jest motyw książki w książce. Jako że jeden z głównych bohaterów tej części jest pisarzem, część rozdziałów stanowi wersja robocza jego książki. Można powiedzieć, że to autobiografia Carlosa Greena. Jego wspomnienia z wcześniejszych pobytów w Quinta del Amo, pierwsze miłości i pierwsze kroki na desce. Ta książka stanowi też rozliczenie z przeszłością, zamknięcie pewnego rozdziału w jego życiu, aby rozpocząć nowe.

Nie mniej interesujące są wykłady profesora Machina, który stara się przekonać swoich sluchacz, że zjawiska paranormalne nie istnieją, że wszystko da się wytłumaczyć naukowo. Ale czy ma on rację? Czy wizyta w Quinta del Amo zmieni jego nastawienie?

Oczywiście umiejscowienie akcji w starej, ogromnej rezydencji dodaje fabule więcej tajemniczości i napięcia. Wprowadza trochę mrocznego klimatu. Duchy, dziwne zjawiska i seanse spirytystyczne to coś rzadko spotykanego w kryminałach. Może dlatego ta część tak mnie wciągnęła i ciężko było mi się oderwać od historii starego pałacu.

Odważysz się wejść do Quinta del Amo?

María Oruña w kryminalnej serii z Valentiną Redondo zabiera nas na wycieczkę do hiszpańskiej Kantabrii. “Złodziej fal” to jej trzeci tom, jednak można go równie dobrze traktować jak powieść osobną - bo w tym cyklu przede wszystkim liczy się dobra historia, a ta jest dla każdego tomu odrębna. W tym zmierzymy się z tematem… duchów. Przyjemne nawiązania do starych powieści grozy - mamy dom, w którym potencjalnie straszy, klimat, jaki autorka w rozdziałach toczących się w tym miejscu buduje, jest naprawdę doskonały, sami zaczynamy powątpiewać w to, czy czytamy kryminał czy może jednak powieść grozy - ale tę nastrojową, a nie straszną. Na ziemię przywracają nas fragmenty z wykładów profesora specjalizującego się w neurolingwistyce, który wszystkie pozornie nadprzyrodzone zjawiska logicznie tłumaczy swoim studentom. Tylko co on ma do intrygi kryminalnej? Przecież w nawiedzonym domu ktoś zginął! Autorka świetnie prowadzi ten wątek balansując na granicy realności i iluzji, do tego solidnie okrasza go historią miejsca - domu, który jest prawdziwy, a którego poprzednia lokatorka była bibliofilką, dzięki czemu w pewnym momencie trafiamy też do biblioteki i klubu książki. Intryga prowadzona jest tempem spokojnym, bardzo równym, co wzbudziło (szczególnie w końcówce!) mój podziw. Jest nie tylko logiczna i dopracowana, ale i pełna ciekawej wiedzy, wiele sama z niej wyniosłam. No i są pytania - niektóre zadane wprost, niektórzy pomiędzy wierszami, ale wszystkie zmuszają do refleksji nie nad duchami, a nad człowiekiem, tego, jak kreujemy swoje życia. Świetna lektura, spokojna, wyważona, pełna ciekawych nawiązań i połączenia prawdy z fikcją literacką - gorąco polecam!

„Złodziej fal” to trzeci tom serii „Ukryty Port”. Autorka zabiera nas do nadmorskiej miejscowości na północy Hiszpanii. Pisarz Carlosa Greena wraca po latach do swojej rezydencji. Miejsce to dla niego było oazą. Ale nie tym razem. W nocy słyszy kroki, światło ktoś zaświeca a przedmioty nie leżą na swoim miejscu. A żeby było tego mało dochodzi do morderstwa.

Sprawą zajmuje się porucznik Valentina Redondo, która odkrywa, że pisarz ma wiele sekretów. Sama już nie wie co jest prawda, a co iluzją.

Ostatnio bardzo polubiłam klimat Hiszpańskich książek. Zwłaszcza tych, których akcja dzieje się nad morzem. Dlatego też „Złodziej fal” był dla mnie świetną lekturą.

Opisana tutaj historia potrafi trzymać w napięciu jak również pozwala poczuć specyficzny niepokój, który jest charakterystyczny dla thrillerów. Do tego jeśli dodamy nietuzinkowych, wielowymiarowych bohaterów, mroczne tajemnice to nie ma mowy by książkę dało się szybko odłożyć.

Jeśli lubicie kryminały i thrillery z nitką zjawisk paranormalnych to bardzo polecam „Złodzieja fal”.