Zło. Seria kryminalna z komisarz Olgą Balicką. Tom 9

Co byś zrobił, gdyby przeszłość zapukała do twoich drzwi z wiadomością, na którą nie jesteś gotowy? Czy potrafiłbyś zmierzyć się z prawdą, której boisz się najbardziej?

Gdy w moje ręce trafiło „Zło” Katarzyny Wolwowicz, wiedziałam jedno - nie będzie to łatwa lektura. Ale nie spodziewałam się też, że zostanę wciągnięta w tak duszny, przejmujący i emocjonalny świat, który przez długi czas nie pozwoli mi o sobie zapomnieć.

To już dziewiąte spotkanie z komisarz Olgą Balicką, ale spokojnie - jeśli to twoje pierwsze, nie zgubisz się. Choć uprzedzam: pewnie zaraz po lekturze sięgniesz po wcześniejsze tomy, bo autorka ma talent do budowania więzi między czytelnikiem a bohaterami. Ale zanim o Oldze, zatrzymajmy się przy kobiecie, która złamała mi serce - Iwonie Kolibrze.

Kiedyś oddała swoją nowo narodzoną córkę do adopcji, wierząc, że to jedyne wyjście. Po trzydziestu pięciu latach otrzymuje list z ośrodka - jej córka zaginęła ponad dwie dekady temu, a teraz mogą to być jej szczątki, które właśnie odnaleziono. Potrzebne jest DNA. Ale przecież to nie tylko formalność. To powrót do przeszłości, do decyzji, których nie da się cofnąć. Iwona rusza do Jeleniej Góry, by zmierzyć się z tym, co przynosi los. I ta podróż… to jeden z najbardziej poruszających wątków, z jakimi miałam do czynienia w ostatnich miesiącach.

Równolegle toczy się śledztwo. W kontenerze przy supermarkecie zostają odnalezione zwłoki nastolatki. Komisarz Balicka i jej zespół nie mają złudzeń - to dopiero początek. Kiedy ginie kolejna dziewczyna, wszystko zaczyna układać się w mroczny, niepokojący wzór. Co łączy współczesne zaginięcia z przeszłością Iwony? Czy można powstrzymać zło, które działało przez tyle lat w cieniu, niezauważone?

Katarzyna Wolwowicz znów pokazuje, że nie boi się trudnych tematów - porusza wątki przemocy domowej, samotności, systemowych zaniedbań i tego, co najtrudniejsze: jak żyć, gdy nie wiadomo, co stało się z ukochanym dzieckiem. Każde zdanie w tej książce jest przemyślane. Atmosfera chłodna, mroźna - tak jak zimowa Jelenia Góra, w której rozgrywa się akcja. Ale jeszcze zimniejszy jest lęk, który towarzyszy bohaterom. I nam, czytelnikom.

Olga Balicka nie jest superbohaterką. Jest człowiekiem - zmęczonym, poobijanym przez życie, ale nieustępliwym. To właśnie za to ją uwielbiam - za emocjonalną prawdę, za to, że czasem się myli, że ma swoje demony. A jej zespół? Cudowna mozaika osobowości, lojalności i ludzkiego zaangażowania. Tych relacji nie da się nie polubić.

„Zło” to powieść o żalu, o cichych dramatycznych decyzjach, o krzywdach, które nie miały prawa się wydarzyć, a jednak się wydarzyły. To thriller, który trzyma w napięciu, ale przede wszystkim - dramat psychologiczny, który uderza w najczulsze punkty.

A zakończenie? Takie, że zamykasz książkę i… milczysz. Bo nie wiesz, co powiedzieć. Bo w głowie huczy pytanie: czy na pewno rozpoznałabym zło, gdyby stanęło przede mną w codziennych butach, z miłym uśmiechem?

Jeśli szukasz książki, która nie zostawi cię obojętnym właśnie ją znalazłeś.

Jako wierna fanka twórczości @katarzyna_wolwowicz_pisarka sięgam po każdą jej książkę bez wahania, wiedząc, że czeka mnie historia pełna emocji i napięcia. „Zło” absolutnie mnie nie zawiodło, a wręcz przeciwnie, uważam, że to jedna z najmocniejszych i najbardziej poruszających części serii z komisarz Olgą Balicką.

Już od pierwszych stron wciągnęłam się w losy Iwony Kolibry, która po latach spokoju zostaje brutalnie skonfrontowana z przeszłością. Motyw utraconego dziecka i nadziei na jego odnalezienie sprawił, że czytałam kolejne rozdziały z bijącym sercem. Kiedy na jaw wychodzi, że historia jej córki wiąże się z makabrycznym odkryciem policji, napięcie sięga zenitu. Z każdą stroną miałam wrażenie, że ciemność tej opowieści staje się coraz bardziej namacalna.

To, co mnie najbardziej poruszyło, to los dziewczyn przedstawionych w książce. Nie raz czułam złość i bezsilność, śledząc ich dramaty i czytając o tym, jak okrutny potrafi być świat. Katarzyna Wolwowicz ma niezwykły dar tworzenia historii, które nie tylko trzymają w napięciu, ale także wywołują prawdziwe emocje, w tym przypadku zwłaszcza gniew i smutek.

Jestem pod ogromnym wrażeniem, jak autorka w każdej kolejnej części serii potrafi wymyślić jeszcze ciekawszą i bardziej skomplikowaną intrygę. „Zło” to połączenie kryminału, thrillera psychologicznego i dramatu rodzinnego w najlepszym wydaniu. Fabuła jest świetnie skonstruowana, bohaterowie żywi i wiarygodni, a zakończenie… cóż, nie tego się spodziewałam, a jednocześnie nie wyobrażam sobie, by mogło być inne.

"Zło" Katarzyny Wolwowicz to dziewiąty tom serii kryminałów z komisarz Olgą Balicką. Powieść ta została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

Książka łączy dwa główne wątki: śledztwo Olgi w sprawie zaginionych nastolatek oraz dramatyczną historię Iwony Kolibry, która po latach dowiaduje się o znalezieniu szczątek jej oddanej do adopcji córki. Kobieta postanawia dowiedzieć się, co tak naprawdę stało się z jej dzieckiem.

Wolwowicz umiejętnie buduje napięcie, wprowadzając mylne tropy i zaskakujące rozwiązania, które trzymają nas w niepewności, aż do samego końca. Intryga jest doprawdy spektakularna, fabuła złożona a śledztwa skomplikowane. Rumieńców dodaje cała plejada niesamowicie barwnych postaci. I jak zwykle bardzo mi się podoba, w jaki sposób autorka splata wszystkie podjęte wątki.

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, a krótkie rozdziały i liczne zwroty akcji sprawiają, że książkę czyta się szybko i z dużym zainteresowaniem. 

"Zło" to naprawdę dobry kryminał, z zakończeniem, które daje nadzieję na ciąg dalszy.

Iwona Kolibra, świeżo upieczona emerytka, odnajduje w ciszy samotności spokój, którego szukała przez lata. Jednak przeszłość ma swój własny rytm i nie pozwala się zapomnieć. Niespodziewany list z ośrodka adopcyjnego otwiera starą ranę – przed trzydziestoma pięcioma laty kobieta oddała córkę, a teraz dowiaduje się, że dziewczynka zaginęła dwadzieścia lat temu. Prawdopodobne odnalezienie szczątków wymaga identyfikacji genetycznej, co każe Iwonie wyruszyć śladami córki do miasta jej dzieciństwa.

Równolegle jeleniogórscy policjanci odkrywają makabryczną prawdę – w kontenerze na śmieci leżą zwłoki nastoletniej dziewczyny. Komisarz Olga Balicka wraz ze swoim zespołem podejmuje śledztwo, które szybko odsłania mroczną sieć zaginięć rozciągających się na przestrzeni dwóch dekad. Gdy znika kolejna nastolatka, sprawa nabiera zawrotnego tempa.

Obawiałam się, czy odnajdę się w tej serii zaczynając od dziewiątego tomu, na szczęście autorka umiejętnie wprowadza w świat swoich bohaterów, nie pozostawiając miejsca na dezorientację. Polubiłam wykreowane postaci i kibicowałam im w tym trudnym śledztwie. Od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w napiętą atmosferę frapujących zaginięć, gdzie każda nowa informacja rzuca inne światło na pozornie znane fakty.

Temat zaginięć i przetrzymywania ofiar porwania należy do klasycznych motywów kryminału, jednak autorka potrafi nadać mu świeżość i nieprzewidywalność. Tam, gdzie spodziewałam się znanych schematów, pojawia się zaskoczenie. Zło w tej powieści nie jest jedynie abstrakcyjnym pojęciem – przybiera konkretne oblicze, skrywa się w pozornie niewinnych gestach, czai w cieniu codzienności jak drapieżnik czekający na odpowiedni moment.

Autorka prowadzi narrację z wyczuciem tempa, budując napięcie stopniowo, co sprawia że z każdą stroną coraz bardziej jesteśmy ciekawi kto stoi za bezwzględnymi morderstwami. Jej pióro potrafi uchwycić nie tylko zewnętrzne perypetie śledztwa, ale również wewnętrzne rozdarcie bohaterów.

Zło, które przedstawia Wolwowicz nie jest jednoznaczne – ma swoje odcienie, swoje motywacje, swoją własną przewrotną logikę.

Dodatkowo urzekło mnie osadzenie akcji w Jeleniej Górze i okolicznych górskich miejscowościach. Ta część województwa dolnośląskiego kojarzy się zwykle z górskim spokojem i turystycznym urokiem, natomiast w książce staje się teatrem dla najciemniejszych ludzkich instynktów.

Finał powieści pozostawia czytelnika z uczuciem niepokoju krążącego pod skórą niczym zimny wiatr. Losy komisarz Olgi pozostają niedomknięte, co tylko potęguje pragnienie sięgnięcia po kolejny tom serii.