Zimny trop. Tomasz Winkler. Tom 2

Bardzo lubię czytać kryminały. Szczególnie zaś cenię te, które mają polskich autorów. Kilka dni temu sięgnęłam po tę powieść i muszę przyznać, że zrobiła ona na mnie spore wrażenie. Fabuła wciągnęła mnie od samego początku i do samego końca trzymała w napięciu. Tak naprawdę, nawet w najśmielszych przypuszczeniach, nie byłam w stanie odkryć, jakie będzie zakończenie tej historii. Zadbano tutaj bowiem przede wszystkim o to, aby było tajemniczo. Bohaterowie zostali wykreowani dokładnie, z dbałością o szczegóły. Nie zabrakło także niespodziewanych zwrotów akcji, niewyjaśnionych sekretów i wątków, które przyprawiały o nagłe bicie serca. Zachęcam do czytania.

Przyznaję, że zbyt późno poznałam Tomka Winklera, jestem pewna, że szybko nadrobię zaległości. Nie wiem, jak to możliwe, że pierwszy tom przygód tego niecodziennego faceta gdzieś mi umknął. Ale co się odwlecze, to nie uciecze …

Tomasz Winkler zostaje wezwany na pomoc przez ukochaną babcię, Romę. Starsza pani przebywa w sanatorium w Polanicy Zdrój, gdzie wnuczek ją wysłał. Roma przypadkiem spotyka znajomego Julka Sztyca, w którym się kochała wiele lat temu. Byli ze sobą blisko, a nawet bardzo blisko. Starszy pan nagle zniknął, nie pozostawiając żadnego śladu. Babcia się martwi i ściąga do siebie Tomka. I stawia przed nim nie lada zadanie, ma za wszelką cenę odnaleźć ukochanego …

Kim jest Tomasz Winkler ? Były policjant, odsunięty od zawodu za rzekome łapówkarstwo. Leczy rany po poprzednim zleceniu, które zdecydowanie odbiło się na jego życiu. Teraz bawi się w detektywa, a jego zleceniodawcą jest nikt inny jak babcia Roma. Autorzy stworzyli świetną i nieszablonową kreację Tomka. Były glina, nie stroniący od alkoholu i śmierdzący papierosami. Ze znakomitym zmysłem i intuicją, nie mogący się zdecydować, u boku której kobiety osiąść na dłużej. Ale podążanie z nim śladami zbrodni ta ekscytująca zabawa. Tym bardziej, że autorzy stronią od brutalności i rozlewu krwi. A to wszystko rewelacyjnie zastąpili dobrym i ciętym humorem, cudownymi dialogami i ripostami, zwłaszcza między babcią a wnukiem. Ich wymiana zdań stanowi wspaniałe tło dla całej historii, bez nich lektura straciłaby wiele na atrakcyjności. Realizując zlecenie Tomasz sam będzie narażony na wielkie niebezpieczeństwa, nieznajomi o nieciekawej aparycji depczą mu po piętach. A co detektyw na to? Przekonajcie się sami … Nie liczcie, że będzie łatwo i przyjemnie, nie jedno drżenie serca was dopadnie, policzki będą pąsowe od nadmiaru strachu i wrażeń …

Zimny trop to zdecydowanie komedia kryminalna, z ciekawym pomysłem na fabułę. Początkowo akcja toczy się powolnym i umiarkowanym tempem, by później nabrać rozpędu i się rozkręcić do granic możliwości. Liczne zwroty akcji wyprowadzają nas z przekonania, że rozwiązanie zagadki jest na wyciągnięcie ręki. A tu, bum, bum … i jesteśmy dalej finału niż na samym początku. Rozwiązanie jest zaskakujące i nieprzewidywalne, autorzy wielokrotnie celowo wprowadzali nas na niewłaściwy – zimny trop, czekając, czy się poddamy ich sugestiom. Nie można było się oprzeć pomysłom, niewiele swobody mieliśmy dla siebie.

Duet Roma – Tomasz to fantastyczny pomysł, trafiony w dziesiątkę. Babcia z koniaczkiem w jednej ręce i dymiącym papierosem w drugiej, to nie jest codzienny widok. Cięty język i nieszablonowy styl dopełniają całości. Mnie oni przekonali do siebie, miło spędziłam czas z nimi, tylko krótko. Wszystko co przyjemne szybko się kończy, i podobnie było z tą opowieścią. Chce się więcej i więcej, niedosyt czuć na odległość.

Intrygująca opowieść, ze skrojoną na miarę fabułą, wyrazistymi i charakterystycznymi bohaterami, brylującymi ciętym i sarkastycznym słowem. Z takimi bohaterami nie sposób się rozstać … Od razu robi się tęskno ...

"Zimny trop" to drugi tom serii o Tomku Winklerze czyli o prywatnym detektywie, któremu tym razem przyszło stawić czoła sprawie wyjątkowo trudnej, bo zleconej przez jego babcię! Spokojnie, można czytać w kolejności absolutnie losowej, jeśli tylko macie taką ochotę, bo mimo, że są powiązania, to człowiek się nie pogubi w wątkach.

Wracając do Dolnego Śląska, które mi jest bardzo bliskie, a Tomkowi Winklerowi także, zagłębiamy się w sprawę pewnego Juliana, miłości z lat młodzieńczych wspomnianej wyżej jego babci. Wszystko to się nałożyło na siebie w momencie, kiedy Roma miała wypoczywać w Polanicy, a Tomek odpoczywać po ostatnim śledztwie. Okazuje się, że poszukiwany mężczyzna to nie jest jakiś tam staruszek, a w tle jego przeszłości majaczą dwa zabójstwa, potężny majątek i wspólnik, któremu nie można ufać. Wszystko to w bieli, bo zastaje bohaterów grudzień, śnieg i święta za pasem, tylko zamiast gotować i szukać prezentów, szukają Juliana. Cóż za tajemnica skrywać się może w przeszłości tego człowieka?

Spodziewałam się nieco innej powieści. Szczerze mówiąc, zakładałam zimne trupy, morderstwa, krew, tortury i Bóg jeden wie co jeszcze. A tutaj kłania się kryminał w dość klasycznej postaci, gdzie zagadka jest trudna do rozwikłania, jest dziwnie, ale i dowcipnie. Dzięki temu przyjemnie się czyta i chętnie brnie z bohaterami w każdą kolejną informację, każdy szczegół, który analizują.

A, właśnie, bohaterowie. Zarówno Tomek, jak i Roma to fantastyczni ludzie, których chciałoby się znać w rzeczywistości i wybrać się z nimi na szklaneczkę koniaku, czy spróbować rozwikłać śledztwo. Winkler ma swoje problemy, bo wydalono go z policji i chciałby jednak spróbować poprowadzić związane z tym śledztwo, ale jego wspaniała babcia jest ważniejsza nawet od bigosu świątecznego.

Babcia Roma to jedna z tych przebojowych kobiet, która jak rzuci żartem, to można opluć książkę z wrażenia, co jest argumentem za tym, aby w tramwaju jednak nie czytać tej książki!

Ta dwójka bohaterów i klimat zimowo-świąteczny składają się na to, że poszukiwania młodzieńczej miłości Romy schodzą na drugi plan. Owszem, zagadka jest skomplikowana i jako czytelnik bardzo chciałam ją rozwiązać, ale jednak bardziej skupiałam się na dialogach, a te nie są sztuczne, wymyślne, a wręcz jak by z życia zainspirowane.

Kryminał, a może jednak nieco komedia kryminalna? Według mnie to mieszanka, ponieważ jest w tej książce wiele humoru, ciętych ripost, a z kolei nie leje się strumieniami krew, co jest istotne gdy poleca się taką powieść osobom o słabym żołądku!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Agora.

Co mogę napisać? Bardzo polecam tę pozycję. Świetna fabuła, która nie zostawia przestrzeni na nudę, ciekawi bohaterowie. Chłonęłam każde zdanie i z niecierpliwością czekałam na rozwiązanie zagadki. Ciężko mnie zaskoczyć, ale ,,Zimny trop'' nie pozwolił mi się domyślić dalszych losów. Autorzy nie odkrywają kart od razu i za to cenię tę książkę. Dodatkowy plus za dialogi i poczucie humoru.

Kolejan cześć przygód Timka W. Zimny trop to charakterystyczni bohaterowie i pełno humoru słownego.

Tomek wysyła babcię Romę do sanatorium. Gdy starsza kobieta dociera na miejsce, spotyka swoją dawną miłość. I pewnie gdyby był to inny gatunek literacki żyliby długo i szczęśliwie, ale Zimno Trop to kryminał. Mężczyzna ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Tomek rusza wesrzec babcię i rozwikłać zagadkową śmierć. W międzyczasie zatrudnia asystentkę. Tylko, czy ona chce faktycznie pomóc, a może wręcz przeciwnie? Jak kończy się ta historia?

Mnie mocno zaskoczyło zakończenie. Warto!

Nietypowy kryminał pełen humoru i ironii. Zimny Trop zaskoczył mnie bardzo pozytywnie. Bohaterzy nadają książce wyjątkowego charakteru, dzięki swojej charyzmie. Już na początku książki zaskoczył mnie nagły zwrot akcji, który stał się głównym wątkiem w książce. Okazuje się, że Winkler musi zająć się sprawą, którą zleca mu jego własna babcia. Sprawa jest jednak bardzo ciekawa, ponieważ dotyczy jej młodzieńczej miłości, którą spotkała w letnisku po wielu latach. Sielanka jednak nie trwała długo, ponieważ starszy Pan zniknął kompletnie bez śladu i dlatego musi prosić wnuka o pomoc.

Kolejna część przygód Tomka Winklera bardzo mnie wciągnęła. Jeszcze lepiej poznałam bohatera. Na plus oczywiście prosty język, charakterystyczni bohaterowie i pełno humoru. O co tym razem chodzi? Detektyw chce, by jego ukochana babcia odpoczęła przed świętami. W związku z tym wysyła ją na wczasy do sanatorium. Gdy starsza kobieta dociera na miejsce, spotyka swoją dawną miłość. I pewnie gdyby to był romans, to oboje żyliby długo i szczęśliwie, ale Zimno Trop to kryminał… Mężczyzna ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Na pomoc rusza oczywiście główny bohater. W międzyczasie zatrudnia asystentkę. Tylko, czy ona chce pomóc, a może wręcz przeciwnie? Jak kończy się ta historia? Przeczytajcie i dowiedzcie się sami. Mnie osobiście zaskoczyło jej zakończenie. Polecam!

Czytałem książkę bez znajomości pierwszego tomu, ale na pewno po niego sięgnę i odrobię lekcję. Zimny trop opowiada o losach byłego policjanta, a obecnie detektywa Tomasza Winklera. Fabuła zaczyna się, gdy główny bohater wychodzi ze szpitala. Wysyła swoją babcię do sanatorium w Polanicy. Niestety babcia Roma nie może liczyć tam na odpoczynek. Na miejscu spotyka mężczyznę, którego kiedyś żywiła uczuciem, ale jak to w kryminałach bywa, dawny kochanek zostaje zamordowany. Tomasz robi wszystko, by rozwikłać tę zagadkę. Książka nie należy może do najmocniejszych thrillerów, ale z pewnością jest godna polecenia.

To już moje drugie zetknięcie się z Tomaszem Winklerem. Jeśli mam być szczera, to zaskoczyła mnie ta książka. Na wielki plus, nie spodziewałam się tak rozbudowanej historii. To solidny kryminał, który na pierwszym miejscu stawia swoich bohaterów, nie zapominając, by wszystkich ich zaplątać w pajęczą sieć zbrodni. Wypada zatem jedynie gorączkowo zacierać ręce na to, co Dębscy zgotowali swojemu bohaterowi w kolejnej powieści

Głównym bohaterem powieści jest były, niesłusznie wydalony z policji Tomek Winkler. Obecnie pracuje jako prywatny detektyw (gdzie pewnie zarabia więcej niż za czasów pracy w policji ;))

Mamy do czynienia z zaginięciem starszego pana (Juliana Sztyca), który jest dawną miłością babci Winklera-Romy. Byli umówieni na spotkanie w kurorcie (w którym przypadkowo się na siebie natknęli) Jednak Julek nie zjawił się, nie było go też nigdzie na terenie ośrodka. Roma wiedząc, że jej wnuczek będzie wiedział co robić ściąga do ośrodka w którym rozpoczyna się śledztwo.

Do pomocy Winkler będzie miał z czasem dość sporą grupkę osób, ale czy na pewno każdy z nich chce dobrze? Tego musicie przekonać się sami. Polecam!

„Zimny Trop” to idealna pozycja na jesienne wieczory. To nie tylko kryminał, to intrygująca, pełna zagadek i grozy historia. Jeśli lubicie tego typu książki - nie ma na co czekać, ta jest obowiązkowa! „Zimny trop” cechuje bliskość do klasyki gatunku, jakim jest kryminał, a tego mi ostatnio brakowało w innych tytułach.

Ta książka to klasyka kryminału w najczystszej postaci - z umiejętnie zawiązaną akcją i perfekcyjnie poprowadzaną intrygą, barwnymi postaciami i lekkim dreszczykiem emocji. Lekkim, bo „Zimny trop” to nie jest książka, w której trup wychodzi z szafy na każdym kroku, a krew leje się strumieniem. Tu jest subtelnie, zagadkowo i z fajnie stopniowanym napięciem. Duet Tomek Winkler i babcia Roma po mistrzowsku układają kolejne elementy kryminalnej zagadki. Ta lektura to wielka przyjemność dla wyobraźni.

“Zimny trop” to najnowszy kryminał spod pióra Dębskich. Akcja na początku jest niepokojąco spokojna, ale kiedy wydarzenia nabierają obrotu, nic już nie jest w stanie ich spowolnić. W nowej książce Dębskich mamy okazję, aby lepiej poznać postać Tomka Winklera i jego mechanizm rozumowania. Spotykamy się więc z sympatycznym mężczyzną z krwi i kości, który jakimś zbiegiem okoliczności zawsze pojawia się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie. Poza nim, w książce występuje również bogaty wachlarz bohaterów drugoplanowych. Roma, która przez całą opowieść sprytnie pogrywa ze znajomym policjantem Konradem Derniszem, czy wnuczka zaginionego seniora Jagoda Sztyc to postacie absolutnie wybitne. Relacje między bohaterami ciągle ewoluują, co znacząco wpływa na dynamikę całej fabuły. Kolejne spotkanie z Winklerem całkowicie spełniło moje oczekiwania, a właściwie otrzymałam nawet więcej. Świetny kryminał ze świetnymi, rozbudowanymi postaciami uwikłanymi w zbrodniczą intrygę. Polecam wszystkim wielbicielom klasycznych kryminałów.

Już opinie na temat pierwszej książki popełnionej wspólnie przez małżeństwo Dębskich były pozytywne i zachęcające. Gdy pojawił się II tom przygód Tomka Winklera, nie mogłam sobie odmówić zaspokojenia ciekawości, czy rzeczywiście piszą tak dobrze, jak się o nich mówi.

Tomek Winkler liże rany ciała i duszy po ostatniej akcji. Jest już grudzień, więc bardziej niż o przyjęciu nowego zlecenia myśli jak logistycznie zadziałać, by zdążyć na święta z bigosem i prezentami. Planuje także zabrać się od nowa za sprawę, przez którą w sposób bardzo nieelegancki został wydalony ze służby z policji. Dla świętego spokoju i wolnej chaty załatwia dla babci Romy pobyt w sanatorium w Polanicy. Skąd biedaczysko mógł przypuszczać, że żwawa i błyskotliwa staruszka kochająca sudoku i koniak spotka tam dawną miłość? Miłość, która na dodatek wzięła się i zniknęła, a tego się starszej pani nie robi. Roma zwraca się do wnuka o pomoc w odnalezieniu znajomego. A przecież ukochanej babci się nie odmawia, prawda? Zamiast więc mieszać bigos, Winkler udaje się do zaśnieżonego uzdrowiska. Sprawa nie jest taka prosta, jak się z początku wydaje, bowiem trop wiedzie Tomka do morderstwa, które wydarzyło się dwa lata wcześniej.

Muszę przyznać, że bardzo przyjemnie się czytało. To dobrze skonstruowany, dopracowany kryminał z intrygującą zagadką. Toczący się w dość wolnym tempie sprzyjającym przyjrzeniu się bohaterom, ich życiu, wydarzeniom i analizowaniu każdej informacji, którą zdobył prywatny detektyw. Można poczuć klimatyczną, mroźną pogodę. To ten klasyczny typ kryminału, który nie przerazi nadmiernym rozlewem krwi, za to czasem wywoła uśmiech na twarzy, bo niektóre dialogi i przekomarzanki słowne są dowcipne, ale bez przejaskrawienia. Sami bohaterowie to dobrze wykreowane postacie z krwi i kości. Winkler trochę przypominał mi cynicznego detektywa rodem ze starych dobrych kryminałów z przenikliwym umysłem, papierosem w ustach i sarkastyczną uwagą na każdy temat. Babcia Roma porażała spostrzegawczością, błyskotliwym łączeniem faktów i degustacją koniaczka już po godzinie 12. Zakończenie w pewnym stopniu zaskakuje.

Czas spędzony z książką minął, nawet nie wiem kiedy. Myślę, że historia trafi w gusta każdego, kto lubi dobrze skonstruowaną zagadkę, ciekawie skrojone dialogi, wyraziste postacie, spokojne tempo bez wydumanej akcji, a makabrycznym opisom tortur i bebechów walających się po podłodze mówi zdecydowane nie.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję PRart Media oraz Wydawnictwu Agora.