Zgorzelisko

"Zgorzelisko" reklamowane jest jako thriller, chociaż w moim odczuciu jest to bardziej obyczajówka z elementami sensacji i wątkami historycznym oraz kulturowym. Pierwsza książka autorki, "Gniew halnego" zachwyciła mnie. Ta jej dziwność, hermetyczność, oniryzm, przede wszystkim jedna wielka niewiadoma sprawiały, że nie mogłam się od tej książki oderwać. W przypadku "Zgorzeliska" bardzo łatwo przychodziło mi odchodzenie od tej historii i zajmowanie się czymś innym.

Radek, Karolina i Gerard. Trzy obce sobie osoby przyjeżdżają do Hotelu Rysy położonego w lesie, na polanie Zgorzelisko. Każde z nich ma inne powody, aby najbliższy czas spędzić na Podhalu. Łączy ich jedno - rozprawienie się z przeszłością, odkrycie tajemnic, które skrywane od trzech dekad, same wołają o wyjście na światło dzienne.

Akcja prowadzona jest na dwóch osiach czasowych: teraźniejszość i lata 80., kiedy to okres PRL-owskich rządów miał się całkiem dobrze. I to jest fajny zabieg, bardzo lubię poznawać historie bohaterów na kilku płaszczyznach i w różnym czasie. Wątki rodzinne, zwłaszcza Karoliny też zostały rozpisane bardzo ciekawie. I gdyby to była obyczajówka z elementem thrillera lub kryminału, to oceniłabym tę książkę wyżej, ale z odwrotnym wariantem nie potrafię się zgodzić.

Kiedy próbuję na tę książkę spojrzeć z dystansu i chcę nazwać ją jednym słowem, to przychodzi mi na myśl, chaos. Dużo nic niewnoszących postaci, dużo przemyśleń, dużo wszystkiego, a jednocześnie cały czas czegoś mi tu brakowało. I chyba chodzi o trzymanie w napięciu. Tak! Tego właśnie mi zabrakło. Ta historia kompletnie nie przyciągnęła mojej uwagi, nie ścisnęła mnie za serce, nie wzbudziła strachu, nie sprawiła, że byłam ciekawa, co wydarzy się za chwilę.

Ale, żeby nie było, że tylko same minusy - dużym plusem jest tu pies i wspomniane wątki obyczajowe czy nawet te romantyczne.

Powtórzę się, ale tylko gdyby "Zgorzelisko" nie zostało nazwane thrillerem, oceniłabym tę książkę trochę inaczej. Jednak muszę być uczciwa w stosunku do innych tekstów tego gatunku. Natomiast bardzo polecam Wam poprzednią książkę autorki, "Gniew halnego" - to było świetne przeżycie, niesztampowy i genialny thriller!

„Zgorzelisko” Maria Gąsienica-Zawadzka

Radek to żołnierz, który układa swoje życie po misjach w Afganistanie. Prowadzi firmę organizującą szkolenia survivalowe i próbuje całkowicie odciąć się od rodziny.

Gdy dowiaduje się, że jego ojciec umarł musi w końcu stawić czoła przeszłości. Ostatni list i wskazówki dotarcia do głęboko ukrytej tajemnicy kierują kroki mężczyzny do zapomnianego hotelu.

Na miejscu okazuje się, że więcej osób jest zainteresowanych odkryciem skarbu i nie wszyscy mają w związku z tym czyste intencje.

Jak nowo poznana Karolina wpłynie na prowadzone śledztwo ?

Jakie sekrety skrywa dawna militarna jednostka zabawy i wypoczynku ?

Jak nasi rodzice determinują nasze życie ?

Pełna ognia i napięcia opowieść o dawnych czasach i porządkach. Polityczne rozgrywki i wojskowe układy. Kolejne pokolenie, które musi zmierzyć się z wyborami i decyzjami innych.

Górski akompaniament dodaje skrzących igieł. Determinacja bohaterów staje się punktem zapalnym. A czyhające przeznaczenie goni przeszłość nieustannie.

Historia o dawnych koneksjach i porozumieniach na wysokich stołkach. Dramatyczna przeszłość i jeszcze cięższa teraźniejszość obarczona naznaczeniem i wspomnieniami.

Momentami przewidywalna ale dość ciekawa i intrygująca. Zima się zbliża a więc może kryminalna wycieczka?

ZGORZELISKO to połączenie tajemnicy i przygody, z niepowtarzalnym klimatem tatrzańskich gór.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Marii Gąsienicy-Zawady, i muszę przyznać, że było bardzo udane. Autorka ma lekki i ciekawy styl, a opowiedziana przez nią historia wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Chociaż początkowo obawiałam się wątku poszukiwaczy, bo nie jest on moim ulubionym motywem, autorka sprawiła, że z zainteresowaniem śledziłam rozwój fabuły. Świetnie połączyła kilka narracji w spójną całość i odda klimat tatrzańskiej scenerii.

Śmiało polecam tę pozycję osobom, które uwielbiam jak ja, powieści rozgrywające się w górskim otoczeniu z nutką przygody. Po tej pozycji mam ochotę na więcej!

"Zgorzelisko” Maria Gąsienica-Zawadzka

Nie znam debiutu autorki, dlatego z wielką ciekawością sięgnęłam po tę książkę. I zaskoczyła mnie już od pierwszych stron. Bardzo szybko wskoczyłam w misternie utkaną sieć tajemnic i intryg przemieszanych z góralskimi legendami. W skrócie mogę powiedzieć, że to opowieść o ludziach, którzy muszą zmierzyć się z dziedzictwem swoich rodzin, ale i ze sobą, napotykając po drodze wiele przeszkód. Gdzieniegdzie pojawia się trup, ale znajdziecie tu też sensacyjne poszukiwania skrytki, w której znajduje się "skarb" (dla każdego jest czymś zupełnie innym), surowość górskiego klimatu i tajemnice sprzed ponad trzydziestu lat.

Fabuła splata losy trzech osób - Radka, Karoliny i Gerarda, którzy spotykają się w hotelu Rysy. Hotelu, który teraz skazany na zburzenie, jest jakby cmentarzyskiem dawnych grzechów i tajemnic czekających na odkrycie. Bardzo mi się to podobało, bo niesamowicie wciągają mnie książki, w których akcja toczy się w tajemniczym miejscu. Tutaj jest nim hotel, który jest dodatkowym bohaterem, a jego ściany, zdają się być świadkami niejednej zbrodni. Moją największą sympatię zdobył Radek, chyba ze względu jego relację z odziedziczonym po ojcu psem Atosem, który w tej historii odgrywa ważną rolę.

Każdy bohater tworzy tu odrębny wątek, a wszyscy zmagają się z demonami z czasów, gdy hotel Rysy był miejscem spotkań ówczesnej elity. Są więc trzy wątki płynnie splatające się ze sobą na tle mrocznej przeszłości.

Mamy tu dwie płaszczyzny czasowe - sylwester 1988 r. i okres świąteczno-noworoczny 2022 r. Autorka bardzo subtelnie prowadziła trójkę bohaterów do konfrontacji z przeszłością, która nie była tu jedynie tłem, lecz aktywnym uczestnikiem wydarzeń. Dodatkowo przeskoki między dwoma "epokami" były bardzo płynne, a każdy skok w przeszłość odkrywał kolejne fragmenty układanki. Z każdą kolejną stroną zagadka stawała się bardziej intrygująca, a poszukiwania tajemnic z PRL-u były dla mnie fascynujące. Mrok PRL-owskiej rzeczywistości, pełen intryg, szantażu i kłamstw, świetnie kontrastował z surowym, górskim klimatem. I ten klimat, połączony z surowością zimowego krajobrazu Podhala, idealnie współgrał z tajemniczością i niepokojem fabuły.

I co tu więcej pisać... "Zgorzelisko" zdecydowanie wciąga fabułą, urzeka klimatem gór i zmusza do refleksji nad trudnymi wyborami bohaterów.

Polecam Wam tę książkę, bo znajdziecie tu i świetną rozrywkę, i refleksję nad przeszłością, rodziną i tym, jak decyzje naszych rodziców mogą na nas wpływać przez całe życie.

Pożegnalny list od ojca majora Ryszarda Malickiego, do Radka kończy się niespodziewanymi słowami: „W noc sylwestrową 1988 roku ukryliśmy razem z Marianem w hotelu Rysy w Zakopanem dokumenty, które wszystko wyjaśnią i pomogą Ci zrozumieć…” po tych słowach nastąpiły szczegółowe wskazówki, jak znaleźć ukryte dokumenty. Problem w tym, że hotel Rysy „ukryty głęboko w lesie ośrodek wypoczynkowy dla dygnitarzy partyjnych” PRL-u, został sprzedany i ma być wyburzony zaraz po Nowym Roku. W tym samym czasie, gdy Radek zastanawia się, czy pojechać do hotelu i podjąć trud poszukiwania dokumentów, popularny youtuber Oskar dostaje mail, w którym mężczyzna podpisujący się jako „Żołnierz PRL-u” zapewnia, że „był przypadkowym świadkiem, jak dwóch oficerów w asyście esbeka i wysoko postawionego dygnitarza partyjnego przywiozło do hotelu skrzynie wypełnione sztabami złota i dziełami sztuki.” Gdy udostępnia tę informację na swoim kanale, do hotelu zaczynają ściągać tłumy poszukiwaczy skarbów. Wśród nich jest Radek, a także Karolina, która od umierającej matki poznała tajemnicę swojego pochodzenia, oraz Gerard Winter, były oficer służb, dla którego odnalezienie teczek, to być albo nie być. Czy uda się rozwikłać tajemnicę sprzed trzydziestu czterech lat? Czy może Polana Zgorzelisko znowu będzie świadkiem tragedii?

„Zgorzelisko” to po świetnie przyjętej debiutanckiej powieści „Gniew Halnego”, druga powieść Marii Gąsienica-Zawadzkiej.

W najnowszej powieści autorka postawiła na dwie linie czasowe – ostatni dzień 1988 roku, w trakcie którego dochodzi do tragicznych wydarzeń, które wpłynęły na życie bohaterów, czyli Karoliny, Radka i Gerarda, oraz ostatnie dni 2022 roku, w których trwa poszukiwanie skarbu.

Wydarzenia z przeszłości mocno rzutują na współczesne wydarzenia, pokazując, jak bardzo Polacy, nie są w stanie rozliczyć się z własną przeszłością i że teczki z hakami zgromadzone przez Służby Bezpieczeństwa, wciąż mogą zagrozić politycznej przyszłości współczesnych polityków i biznesmenów. Przywołane w treści [Adres usunięty] teczki Kiszczaka nie wywołały aż takiego politycznego zamieszania, jak mogłoby się wydawać, choć wywołały niemały szum medialny. Pomysł z teczkami był doprawdy udany, zwłaszcza gdy poznajemy motywację ludzi, którzy chcą je odnaleźć – Radek, by rozliczyć się z przeszłością swojej rodziny i swoją, odzyskać siebie, a nie być tylko synem majora Malickiego, który całe życie słuchał „Pana ojciec, Panie Radosławie, to był ktoś. A pana dziadek to dopiero legenda.” Legenda? Chyba koszmar. Dziadek, krwawy prokurator w PRL-u, a ojciec zasłużony sługus systemu, aż do jego upadku.”, a Gerard, by ocalić swoją skórę, gdyż teczka, której ukrycia był świadkiem, mogła nie tylko przywrócić go do łask aktualnej władzy, ale zaspokoić jego ambicje polityczne. Motyw poszukiwania siebie, chęci życia po swojemu, a nie tylko zaspakajania ambicji rodziców pojawia się w powieści dość często. Kolejną osobą, która w tym poszukiwaniu siebie bierze udział, jest Karolina, której matka była pokojówką w hotelu i która tragicznie zakochała się w jednym z pracujących tam żołnierzy, a który to żołnierz stał się ofiarą tragicznego ataku niedźwiedzia. Karolina, która nie znała historii swojego pochodzenia, została zraniona dwukrotnie – najpierw nie udało się uratować chorującej na raka matki, a potem dowiedziała się, że jej ojciec nie jest jej ojcem. Jak widać, ile osób tyle motywacji do działania.

We współczesnej części powieści, nie mogło zabraknąć znaku naszych czasów, czyli youtubera i influencerki, którzy zostali przedstawieni dość stereotypowo: youtuber chce się wybić, a influencerka, śliczna, lecz pusta dziewuszka, stara się wycisnąć z zainteresowania hotelem i „skarbem” ile się da.

Wśród głównych bohaterów nie można nie wymienić psa, owczarka belgijskiego, który zgodnie z rodzinną tradycją wabił się imieniem jednego z Trzech Muszkieterów, tym razem to był Atos.

Autorka pokusiła się na oddawanie mu czasami głosu i pokazywanie psich emocji. Zabieg dość oryginalny, z którym do tej pory poza książkami dla dzieci spotkałam się tylko w serii „Kryminał pod psem” Marty Matyszczak (choć Gucio z kryminalnej serii jest dużo bardziej wygadany).

Warto również wspomnieć o tym, że skoro akcja dzieje się w Zakopanem i okolicy, to nie mogło zabraknąć barwnych i plastycznych opisów tatrzańskiej przyrody oraz góralskiego folkloru. Maria Gąsienica-Zawadzka zaczyna wyrastać na kolejną po Barbarze Sabale-Zielińskiej ambasadorkę Podhala, choć różnią się literackimi gatunkami, w których się specjalizują, obie wspaniale oddają surowość gór i kulturę Podhala.

„Zgorzelisko” to moim zdaniem dobrze skonstruowany kryminał z bogatą warstwą obyczajową podlaną historycznym sosem. Bo jak głosi okładkowy opis, który idealnie oddaje ducha powieści, ta opowieść to „Trzy historie. Dwa pokolenia. Jedno miejsce skrywające mroczą prawdę o nich wszystkich.”

Serdecznie polecam, ale ostrzegam – ta powieść wciąga, ja zarwałam dla niej noc.

Po przeczytaniu debiutu, „Gniewa Halnego” byłam bardzo ciekawa kolejnych książek Marii Gąsienicy-Zawadzkiej.

Autorka ponownie zabrała mnie do stolicy Tatr. Do hotelu Rysy przybyły również trzy inne osoby: Radek, Karolina i Gerard. Każda z tych osób ma swoją historię i każda z nich szuka czegoś ukrytego w starym hotelu w Zakopanem.

Autorka stopniuje napięcie. Nie od razu wpadamy w wir wydarzeń i ciekawych wydarzeń. Z każdym kolejnym rozdziałem ujawnia nam tajemnice jakie skrywali rodzice bohaterów.

Akcja książki biegnie dwutorowo. Są to wydarzenia, które mają miejsc obecnie i te, które rozegrały się przed laty w Zakopanem. Autorka opisała tutaj piękną chociaż tragiczną miłość dwójki młodych wtedy ludzi. Jesteśmy krok za krokiem świadkami tego jak wydarzenia z 1988 roku wpływają na te z 2022. Znajdziemy tutaj wiele tajemnic i sekretów.

„Zgorzelisko” nie jest takim typowym kryminałem. Jest bardziej kryminałem z dość dobrze rozbudowanym wątkiem obyczajowym. Osobiście uwielbiam takie połączenie i książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i szybko. A do tego jeśli znajdę momenty, które sprawiają, ze zatrzymam się i pomyślę nad naszym życiem, to sprawia, że książka jest dla mnie idealna.

Autorka zadbała również o klimat. Czuć tutaj atmosferę górskiego hotelu jak również samego Zakopane.

Jeśli lubicie kryminały z nieśpieszną narracją, zaskakującymi zwrotami akcji i wyrazistymi bohaterami to bardzo polecam „Zgorzelisko”.

Maria Gąsienica - Zawadzka skradła moje czytelnicze serce swoim rewelacyjnym piórem. "Gniew Halnego" wciągnął mnie na maksa, ale nowa książki pt. "Zgorzelisko" totalnie mnie porwała i zachwyciła.

Fabuła powieści rozgrywa się na polanie Zgorzelisko, gdzie ukryty głęboko w lesie jest Hotel Rysy, dawny ośrodek wypoczynkowy dla dygnitarzy partyjnych. Obecnie hotel przeznaczony jest do rozbiórki. Nim to nastąpi przewrotny los sprawia, że drogi bohaterów powieści przeplatają się w tym hotelu, który skrywa mroczne tajemnice sprzed ponad trzydziestu lat. Radek po śmierci ojca dostaje od niego list i będzie próbował odnaleźć ukryte dokumenty w Hotelu Rysy, które w przeszłości schował tam jego ojciec. Czy Radek odkryje rodzinną tajemnicę? Karolina wraz z przyjaciółką zatrzymuje się w Hotelu Rysy, by skonfrontować się z przeszłością. Czy odkryje zagadkę śmierci swojego ojca? Jest też pewna osoba, która będzie próbowała przechytrzyć Radka, aby tajemnice z przeszłości nie wyszły na jaw.

Czy Radek i Karolina zapłacą za grzechy swoich rodziców i dziadków?

Uwielbiam takie klimaty! Górska i zimowa sceneria, niebezpieczeństwo czyhające tuż za rogiem, hotel skrywający bolesne tajemnice, kłamstwa, intrygi, manipulacje, duszna atmosfera, dwie strefy czasowe, gdzie rok 2022 przeplata się z 1988, zagadki do rozwiązania, polityka PRL-u, która miała wpływ na bohaterów powieści oraz to co kocham - pies, który skradł moje serce. Nie zabraknie tutaj emocji oraz niespodziewanych zwrotów akcji. Autorka potrafi trzymać czytelnika w napięciu, czuć niepokój z każdą przewracaną stroną powieści, a układanie łamigłówki jest tak fascynujące, że nie można oderwać się od książki. Autorka porusza tu kwestie rodzinnych relacji, konsekwencje decyzji przodków na nasze życie, udowadnia, że trzeba odpuścić i nie chować urazy, bo to niszczy człowieka od środka.

Jeśli lubicie historie, które zmuszają do refleksji, rozgrywają się w górach, intrygi, tajemnice i mroczne zagadki do rozwiązania to zapraszam Was do lektury "Zgorzelisko".

Bawiłam się znakomicie i spędziłam ekscytujący czas.

⭐️ 10/10

Czekam na więcej! Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Po pierwszej książce tej autorki „Gniew Halnego” czekałam z niecierpliwością na kolejną. Maria Gąsienica – Zawadzka ma niesamowitą umiejętność plecenia ciekawej i oryginalnej historii z cudownymi opisami przyrody. Tym razem znów przenosimy się w Polskie góry na polanę Zgorzelisko, gdzie znajdziemy przeznaczony do rozbiórki hotel Rysy. To właśnie tu, w otoczeniu majestatycznych gór, zaczyna się pełna intryg opowieść o przeszłości, która nie chce dać o sobie zapomnieć.

Fabuła skupia się na trojgu bohaterach – Karolinie, Gerardzie i Radku, którzy przybywają do hotelu z różnych powodów, ale ich losy wkrótce splatają się w jedną, wspólną misję – odkrycie ukrytych dokumentów, które mogą ujawnić prawdę o dawnych, mrocznych wydarzeniach. Autorka w umiejętny sposób kreśli napięcie, które rośnie z każdą stroną, tworząc sieć tajemnic i zagadek, które stopniowo wychodzą na światło dzienne.

"Zgorzelisko" to lektura, która nie pozwala oderwać się od książki aż do samego końca. Atmosfera jest gęsta, akcja stopniowo nabiera tempa, a tajemnice rodzinne i ukryte dokumenty tworzą intrygującą, wielowarstwową opowieść. To książka, która porusza, zaskakuje i zmusza do refleksji nad przeszłością.

Jestem zachwycona tą historią i gorąco polecam ją wszystkim, którzy lubią powieści pełne tajemnic, emocji i niespodziewanych zwrotów akcji.

25 września miała premierę nowa książka Marii Gąsienicy-Zawadzkiej „Zgorzelisko”. Po jej świetnym debiucie nie mogłam się wręcz doczekać jej kolejnej książki. Czy spełniła moje oczekiwania?

Hotel Rysy skrywa swoje mroczne tajemnice. Odpowiedzi na swoje pytania szukają tam Radek, Karolina oraz Gerard. Każdy ma swoje powody i pragnie odczarować swoją przeszłość, by móc w końcu żyć spokojnie. Nie każdy jednak ma dobre intencje. W pewnej chwili zrobi się niebezpiecznie. Wszystko ma jednak swój cel, a odpowiedzi nie wszystkich zadowolą. Czy nie lepiej, by tajemnice nadal były pogrzebane?

Po debiucie autorki spodziewałam się kolejnej mocniej, tajemniczej i trzymającej w napięciu książki. Motyw paranormalny w „Gniewie halnego” zrobił taką robotę tej historii, że nie mogłam się doczekać, co też tym razem autorka wymyśli. Od razu zauważyłam, że tym razem fabuła jest utworzona na trochę innym schemacie. Mamy dwie linie czasowe, które powolutku odkrywają nam wszystkie tajemnice. Bardzo lubię takie zagranie autora. Pozwala to fajnie dawkować napięcie. Spodobało mi się również pojawienie się psiego bohatera. Styl autorki jest przystępny i lekki. I to chyba na tyle jeśli chodzi o pozytywy. Niestety muszę uznać tę historię za mocno przeciętną. Dużo znajdziemy tutaj polityki, co prawda z okresu PRL, ale mnie to już kompletnie zbiło z pantałyku i mój zapał do czytania opadł. Sama historia jest to niby kryminał, niby obyczajówka. Poznajemy ją od strony różnych bohaterów. Ale kompletnie mnie nie wciągnęła. Brakowało mi tej tajemniczości, niepewności, którą znalazłam w poprzedniej książce. Jestem zawiedziona. Autorka bardzo wysoko sobie sama postawiła poprzeczkę i niestety w moim odczuciu z tą powieścią nie doskoczyła nawet do jej połowy. Nie mniej zachęcam was do lektury i własnej oceny.

Od samego początku, kiedy zaczynamy czytać o obserwacji jednego mężczyzny przez drugiego wytwarza się klimat dużego oczekiwania. Nie wiemy dlaczego jeden z nich szybko szykuje sobie schronienie w postaci szałasu i widzimy jak depresyjnie zawodzi, kiedy nie udaje mu się stworzyć odrobiny ognia. Drugi coś planuje, wciąż obserwuje jego kroki, widzi jak z wielkim opóźnieniem działa i kiedy nadchodzi szarówka, postanawia się ukazać. Zwracajcie uwagę na czas, który jest opisany w nagłówku, gdyż nie zawsze bywa synchroniczny. Mamy przeskoki czasowe do różnych pokoleń, by zobaczyć co takiego jedni zbroili, że teraz inni ponoszą tego konsekwencje. To tam dowiadujemy się, że jedna z postaci ma wielkie aspiracje do zostania politykiem, jednak druga postać podkreśla, że gdyby poznali jego przeszłość, nie wyszło by mu to na dobre. To krótka i treściwa rozmowa, która ma swój późniejszy wydźwięk. Z ogólnych tematów, poznamy kilka postaci, które odbędą podróż w tym samym miejscu, lecz obarczeni będą zupełnie innymi problemami. Jak to zawsze w tajemniczych pozycjach bywa, nikt nie zazna tutaj spokoju, zanim jego brudy nie wyjdą na światło dzienne. Autorka postarała się rozwinąć każdą historie na tyle, by poznać najmniejsze szczegóły z ich życia, jedynie zawsze kończyła uczuciami, jakby później coś niespodzianego miało się wydarzyć. Problemy z którymi mierzą się postacie czasami są aż nad wyraz prawdziwe i ogromnie emocjonalnie wrażliwe. Nie zawsze mogą zrobić to, co chcą, bo inni stają im na przeszkodzie. Niektórzy są naprawdę uczciwi i kochają to, co robią, oraz to do czego doprowadzili, jednak inni widzą w tym tylko same negatywy, taką totalną różnicę gustów i pokoleń. Z tego powodu niektóre sprawy są opisane dłużej i zajmują więcej miejsca. Powoduje to jednak, że utożsamiamy się z nimi, bo zaczynają stawać nam się bliscy. Choć innych to lepiej byśmy nigdy nie poznali. Osoby wrażliwe mogą się tutaj wzruszać, a nawet nabawić się nerwicy. Ja totalnie od początku się w nią wkręciłam, więc bardzo ją wam polecam:-)

🗓 1988 rok. Zakopane. Hotel Rysy. Miejsce dla partyjnych dygnitarzy. Wypoczynek elity PRLowskiego narodu, dowodzony silną ręką mjr Ryszarda Malickiego. Czasy pokazowych procesów, tortur i tajemnic. Czasy tuszowania najgorszych nawet zbrodni…

🗓 2022 rok. Zakopane. Hotel Rysy. Choć czasy świetności tego miejsca minęły bezpowrotnie, hotel, przed planowanym wyburzeniem, ściąga do siebie tłumy gości. Wszystko za sprawą plotki o rzekomym skarbie, ukrytym w jego murach, o czym skrzętnie poinformował na swoim kanale znany youtuber. Wśród gości, pojawiają się również trzy osoby, których cel wizyty w hotelu jest zgoła inny…

**

„Zgorzelisko” to pełna tajemnic z przeszłości opowieść z pogranicza książki sensacyjnej, obyczajowej, a nawet ośmieliłabym się stwierdzić, że ma elementy z thrillera psychologicznego. Czyta się ją po prostu doskonale. Dialogi są naturalne, postacie barwne i charakterystyczne, a dwutorowa akcja intryguje obietnicą powiązania przeszłości z teraźniejszością. Wstawki gwary góralskiej, opisy mojego ukochanego Podhala, wyszkolony pies, a nawet nawiązanie do Fallouta 4 -  Zima w górach jest bajeczna i to jest namacalne, czytając „Zgorzelisko”. Choć zwykle unikam motywów polityki w książkach, tutaj zupełnie nie przeszkadzał mi mocny rys PRL, który odbił się na bohaterach tej historii. Jest ciekawie, chwilami mrocznie, trochę przygodowo, a nawet smutno.

Jedyny minus tej książki? To, że tak szybko się skończyła. Polecam gorąco!

"Kłamstwo. Otacza nas ze wszystkich stron. Kłamiemy wszyscy i często. Kłamiemy werbalnie i niewerbalnie. Kłamiemy na wszystkie możliwe sposoby. Świadomie rozmijamy się z prawdą, przemilczamy niewygodne dla nas fakty i szczegóły, używamy półprawd, koloryzyjemy, wyolbrzymiamy."

🔥🔥🔥

Zakopane.

Hotel Rysy - miejsce, które już niebawem przejdzie w ręce nowego właściciela, i które ma być zrównane z ziemią; miejsce pełne tajemnic; rodzinnych i politycznych sekretów.

Miejce, w którym splata się przeszłość i teraźniejszość.

Miejsce, w którym dochodzi do tragedii...

Lata 1988 i 2022.

Tak odległe, a mimo to mające ze sobą wiele wspólnego.

To właśnie w tych dwóch okresach przebiega akcja powieści "Zgorzeliska" Marii Gąsienicy-Zawadzkiej.

Okres świąteczno-noworoczny w pełni.

Właśnie wtedy w hotelu Rysy pojawia się mnóstwo gości.

Wierzą, że gdzieś tu jest ukryty prawdziwy skarb.

Przybyli tu ludzie z całej Polski.

Sieją zamęt.

Robią zamieszanie.

Każdy czegoś szuka, chociaż tak naprawdę nawet nie wie czego.

Wśród tych ludzi są Radek i Karolina.

Nie znają się, ale oboje przybyli tu, by poznać historię swoich przodków.

On niedawno stracił ojca. Chociaż nie miał z nim dobrych relacji, to spełnia jego ostatnią wolę, by dowiedzieć się prawdy o nim.

Ona niedawno dowiedziała się, że mężczyzna, którego miała za ojca, wcale nim nie był. Wie jednak, że ten prawdziwy zginął niedaleko hotelu Rysy.

Radek pragnie odnaleźć tajne teczki, które ukryte są w hotelowej piwnicy.

Karolina pragnie poczuć więź ze zmarłym ojcem i górską naturę, która płynie w jej żyłach.

Jednak wśród hotelowych gości jest ktoś, kto nie chce dopuścić do tego, by prawda ujrzała światło dzienne.

Ktoś, kto robi wszystko, by przeszłość została tam, gdzie jej miejsce...

Ten człowiek nie cofnie się przed niczym.

Jest chytry i przebiegły.

Jest brutalny i bezwzględny.

Jest nieprzewidywalny.

Genialny manipulator, który ma krew na rękach.

Komu uda się odzyskać teczki i jakie tajemnice w sobie skrywają?

"Zgorzelisko" to moje drugie spotkanie z twórczością Marii Gąsienicy-Zawadzkiej. Jej debiut - "Gniew halnego" wyrył się w mojej pamięci, więc z wielką przyjemnością sięgnęłam po kolejny tytuł spod pióra autorki.

"Zgorzelisko" to niesamowicie genialny i skrojony na miarę thriller psychologiczny. Dzieje się tu naprawdę dużo. Wartka akcja nie zwalnia ani na chwilę, sprawiając, że kartki same się przewracają.

Dopracowany w każdym calu.

Z idealnie wykreowanymi bohaterami.

Z gęstą i napiętą atmosferą.

Z wieloma niewiadomomymi i tajemnicami, które sprawiają, że nie można oderwać się od lektury.

Niesamowity pod każdym względem.

Jestem zachwycona i z niecierpliwością czekam na kolejne powieści pani Marii.

Polecam 🖤