Zdarzyło się dwa razy

To było genialne! Franck Thilliez stworzył powieść, która nie pozwala się odłożyć i nie pozwoli o sobie zapomnieć!

Gabriel od miesiąca prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia swej córki Julie. Tropy, tak nikłe prowadzą go po raz kolejny do hotelu Falaise. Tam, w pokoju nr 29, przemęczony zasypia nad księga gości. W nocy budzi go hałas. To deszcz martwych ptaków! Żandarm orientuje się, że jest w zupełnie innym pokoju, inaczej wygląda i że minęło 12 lat odkąd zasnął w 29tce.

Co robił w tym czasie? Czy zwłoki które właśnie znaleziono należą do jego córki?

To moje pierwsze spotkanie z autorem i na pewno nie ostatnie. Żałuję, że wcześniej w ręce nie wpadła mi jego "Manuskrypt niedokończony", który bez wątpienia łączy się z tą historią. Franck Thilliez jest jedym z najpopularniejszych pisarzy francuskich, wiec mam nadzieję, że inne jego książki trafią na polski rynek.

Czytanie tej książki było wstrząsające. Wywoływało wiele emocji. Było jak jazda rozpędzonym samochodem. Naprawdę dawno żadna książka z gatunku kryminał thriller nie zrobiła na mnie tak piorunującego wrażenia. Pomysł na fabułę jest mocno zapętlony i nieoczywisty! Tyle już przecież napisano kryminałów, że ciężko nie trafić na znane motywy. Tu było zaskakująco, a w dodatku makabrycznie. Ale nie chodzi o same opisy, które mają wywołać obrzydzenie tu chodzi o zło w czystej postaci!

Autor stworzył coś na kształt labiryntu, pętli w której jesteśmy uwięzieni wraz z bohaterami. Całość jest bardzo przemyślana i zaskakująca. Jestem pod wielkim wrażeniem! Fenomenalna! Istny majstersztyk w swoim gatunku. Jazda bez trzymanki i bez hamulców. Kolejnym smaczkiem jest pojawienie się Polski na kartach powieści. Czytajcie!

Współpraca reklamowa

Franck Thilliez to francuski autor thrillerów i powieści kryminalnych. W swoim kraju jest bardzo poczytny i znany, a nawet kilka jego dzieł doczekało się ekranizacji! W Polsce znany jest trochę mniej, w pierwszych latach dwutysięcznych ukazały się u nas dwie jego książki, a w 2022 roku Wydawnictwo Czarna Owca ponownie zwróciło na niego uwagę. „Zdarzyło się dwa razy” to tom drugi serii z Calebem Traskmanem rozpoczętej „Manuskryptem niedokończonym”, jednak bez obaw można ją czytać jak powieść osobną – nawiązanie do poprzedniego tomu pojawia się późno i na krótko, a i jest też odpowiednio wytłumaczone. Za to ci, co czytali „Manuskrypt niedokończony” na końcu tej powieści znajdą małą niespodziankę :) Historię tego tomu można przedzielić na pół – zaczyna się spokojnie, w malutkiej miejscowości Sagas, od motywu zaginięcia sprzed lat i bohatera, ojca zaginionej, który teraz nagle doznał amnezji. Co stało się takiego, że zapomniał 12 lat swojego życia? To bardzo klimatyczna opowieść zwracająca uwagę na cierpienie tych, którzy nie mają pewności co do losów swoich bliskich, żyją w ciągłej niepewności, a także poruszająca jakże ciekawe zagadnienie pamięci i tego kim jesteśmy bez swoich własnych wspomnień. Druga połowa powieści od momentu, gdy bohater wyjeżdża z tego miasteczka, jest dużo bardziej dynamiczna, sensacyjna i fabularnie pokręcona. Zawiera motywy nawiązuje do literatury i ogólnego pojęcia sztuki, a nawet na chwilę pojawia się też Polska! Intryga jest tak zagmatwana, że czytelnik nie ma szans rozwiązać jej samodzielnie, ale skrupulatnie ją obserwuje – prowadzi w bardzo zaskakujące rejony. Ogólnie historia pełna jest zaskoczeń i nowych tropów, które zmieniają spojrzenie na całą fabułę. To powieść, w której każdy fan kryminału znajdzie coś dla siebie – zarówno ci, co lubią spokojne małomiasteczkowe klimaty, jak i ci, który wolą szybko i z użyciem pięści ;)

W marcu 2008 roku w górskim miasteczku Sagas w Sabaudii dochodzi do zaginięcia siedemnastoletniej Julie Moscato, córki żandarma i pielęgniarki domowej. Miesiąc później zaangażowany w śledztwo ojciec domniemanej ofiary porwania, Gabriel Moscato, zjawia się w hotelu Falaise nieopodal Sagas w celu sprawdzenia listy gości. Pracuje w pokoju numer dwadzieścia dziewięć, gdzie w końcu morzy go sen. W nocy Gabriela budzi deszcz martwych ptaków, a rano wstaje jako zupełnie inna osoba w pokoju numer siedem. I dowiaduje się, że jest listopad 2020 roku, a jego jego jedyna córka nadal ma status osoby zaginionej. Tymczasem w innej części miasta zostają odnalezione zwłoki tajemniczej kobiety, która ponad wszelką wątpliwość została zamordowana w noc spadających ptaków. Sprawę prowadzi oficer wydziału kryminalnego brygady terytorialnej w Sagas, kapitan Paul Lacroix, wieloletni przyjaciel Gabriela Moscato, z jakiegoś powodu wrogo nastawiony do zdesperowanego ojca. Byłego żandarma, który najwyraźniej, w przeciwieństwie do organów ścigania, przez ostatnie dwanaście lat nie ustawał w wysiłkach na rzecz odnalezienia swojego ukochanego dziecka.

„Zdarzyło się dwa razy” (oryg. „Il était deux fois”), książka, która swoją światową premierę miała w roku 2020, to czwarty wydany w Polsce - w 2023 roku przez wydawnictwo Czarna Owca - utwór Francka Thillieza, jednego z najlepiej sprzedających się współczesnych francuskich powieściopisarzy, działającego też w branży filmowej w charakterze scenarzysty. Urodzonego w Annecy absolwenta Institut supérieur de l'électronique et du numérique w Lille - po zakończeniu edukacji przez jakiś czas pracującego w wyuczonym zawodzie (inżynier nowych technologii). Specjalizujący się w kryminałach i thrillerach autor między innymi powieściowej serii z komisarzem Franckiem Sharko, który w swojej twórczości ma w zwyczaju czynić ukłony w stronę mrocznych dokonań innych artystów. W „Manuskrypcie niedokończonym” (oryg. „Le manuscrit inachevé”), powieści pierwotnie wydanej w 2018 roku (pierwsza polska edycja: Czarna Owca 2022) i powiązanej ze „Zdarzyło się dwa razy” , Franck Thilliez złożył hołd między innymi Stephenowi Kingowi, Agathcie Christie, Arthurowi Conan Doyle'owi i Maurice'owi Leblancowi. W 2022 roku na francuskim rynku wydawniczym pojawiła się kolejna odsłona tego luźnego cyklu Thillieza, powieść „Labyrinthes”.

„Kiedy człowiek wszystko stracił, często zatraca też samego siebie.”

Według Francka Thillieza znajomość „Manuskryptu niedokończonego” nie jest wymagana w kontakcie ze „Zdarzyło się dwa razy”. W przestrzeni publicznej porównał to do „Lśnienia” Stanleya Kubricka, filmowej adaptacji powieści Stephena Kinga (ten tytuł zresztą przewinie się też przez nieludzko poplątaną rzeczywistość Gabriela Moscato), gdzie też ukryto rożne symbole, ich odnalezienie i właściwe odczytanie zdaniem Thillieza nie jest jednak czymś bez czego nie można się obyć. Z drugiej strony Thilliez nie ukrywał, że dla osób mających za sobą lekturę „Manuskryptu niedokończonego” przygotował dodatkowe atrakcje. A największa czeka na nich na końcu „Zdarzyło się dwa razy”, mrocznego thrillera, który na polskim rynku wydawniczym zadebiutował w hipnotycznej, stylowej miękkiej okładce zaprojektowanej przez Magdę Kuc i w solidnym (w każdym razie dobrze się czytającym) tłumaczeniu Moniki Szewc-Osieckiej. Nie czytałam „Manuskryptu niedokończonego”, poszłam więc za radą autora - zawartą w posłowiu – i powściągnęłam chęć przeczytania ostatnich stron niniejszej publikacji. Chwilowo, bo naprawdę nie mam zamiaru długo odwlekać spotkania z „Manuskryptem niedokończonym” aka „Niedokończonym rękopisem”. „Zdarzyło się dwa razy” to nie jest zwykła opowieść o porwaniu, tj. twardo osadzona w konwencji, podejrzewam, doskonale znanej miłośnikom kryminałów i/lub thrillerów psychologicznych. Zaczynamy w Strefie Mroku, a potem skóra jeszcze bardziej cierpnie. Niepowstrzymanie zmierzamy w stronę ostatecznego koszmaru, okrucieństwa nie do przyjęcia. Totalnego bestialstwa. Pierwszy przystanek: fikcyjna niewielka miejscowość w Górnej Sabaudii, depresyjne miasteczko Sagas w dolinie Arve, którego architekt tego miejsca, rzecz jasna Franck Thilliez, nie nazwałby wymarzonym miejscem dla turystów. Zalega tu bowiem nader ciężka atmosfera, do czego w jakimś stopniu na pewno przyczynia się ogromne więzienie, które przypomniało mi Dom Marstenów z „Miasteczka Salem” Stephena Kinga - coś w rodzaju wstrętnego pomnika Sagas, jakby górującego nad tym nieszczęsnym mini miastem; pomnika okrutnie szpecącego górski krajobraz – ale największym odstraszaczem najprawdopodobniej jest tak zwane zjawisko czarnej śmierci. Niefortunne ukształtowanie terenu: duża wilgotność powietrza i nadzwyczaj rzadkie przebijanie się promieni słonecznych niewątpliwie energicznie pracują na złą sławę Sagas, miasteczka z wybitnie wysokim wskaźnikiem samobójstw. W 2008 roku ten duszny zakątek Francji – na dobrą sprawę malowniczy, aczkolwiek obłożony swego rodzaju klątwą – nawiedza inne nieszczęście. Domniemane porwanie podczas rowerowej przejażdżki leśną drogą. Siedemnastoletnia Julie Moscato, jedyne dziecko oficera tutejszego wydziału kryminalnego Gabriela i pielęgniarki domowej Corinne, regularnie urządzała sobie takie wypady, ale miesiąc przed fatalnym przebudzeniem głównego bohatera „Zdarzyło się dwa razy” w ponurym hotelu Falaise w Alpach Sabaudzkich, dziewczyna nie wróciła do domu. Genialne wprowadzenie w niekrótką historię pewnego porwania. Nadnaturalny horror wdzierający się w thriller. Atmosfera niesamowitości, którą pięknie podsyca nocny deszcz martwych ptaków. Przypomina hibernację, to osobliwe zdarzenie w Falaise. W sumie autor nie każe nam długo czekać na wyjaśnienie przypadku Gabriela Moscato, bestialsko okradzionego ojca, który przespał(?) dwanaście lat. W jedną noc z zasłużonego członka wydziału kryminalnego brygady terytorialnej w Sagas zamienił się w persona non grata, bezczelnego intruza w miasteczku, w którym się wychował i uwił własne gniazdko rodzinne. Od kiedy Gabriel sięga pamięcią jego najlepszym przyjacielem był Paul Lacroix, kolega z piaskownicy, szkolnej ławy i pracy, który w odróżnieniu od wybitnie zagubionego, naturalnie mocno zdezorientowanego Moscato, nadal pracuje w Żandarmerii Narodowej. Z jakiegoś nieznanego Gabrielowi powodu, Paul nie chce mieć z nim nic wspólnego. Stary przyjaciel i zaufany zawodowy partner w jedną noc przekształcił się w człowieka straszliwie zagniewanego. Wróg, który kiedyś był oddanym sojusznikiem? Jedno jest pewne: oficjalne śledztwo w sprawie zaginięcia Julie Moscato zostało przerwane lata temu. Niemniej wszystko wskazuje na to, że przynajmniej jeden człowiek nigdy nie odpuścił. Z naciskiem na „przynajmniej”.

Turpizm. Xiphopagus. Palindrom. Kryminalny rebus Franka Thillieza. Ale najpierw spadające ptaki, Jane Doe i Walter Guffin. Po świecie przedstawionym w „Zdarzyło się dwa razy” oprowadzają nas głównie Gabriel Moscato i Paul Lacroix. „Marty McFly z Powrotu do przyszłości” (porównanie poczynione przez autora książki) podąża swoim śladem. W niecodziennym stylu wraca do punku wyjścia. Dwukrotne nieoficjalne śledztwo byłego żandarma. Wybuchowego gościa z Sagas w dolinie Arve. Dziury zabitej dechami, w której dusiła się pewna ambitna siedemnastolatka, jak wielu jej rówieśników, niecierpliwie wyczekująca wyjazdu na studia – pierwsza okazja do wyrwania się z tej przygnębiającej mieściny. Jej najlepsza przyjaciółka Louise Lacroix pewnie też miała takie plany, ale koniec końców dołączyła do miejscowego zespołu śledczego. W nowej rzeczywistości Gabriela Moscato, dwanaście lat po domniemanym porwaniu Julie, Louise pracuje w tym samym wydziale kryminalnym, w którym jeszcze przed chwilą (w subiektywnym odczuciu) i on pracował. Żandarm wyklęty. Zespołem od jakiegoś czasu kieruje kapitan Paul Lacroix, na oko Gabriela wypalony gliniarz, który pokornie zarzucił podobno najważniejsze śledztwo w jego karierze. Podwójna zdrada przyjaciela... który pewnie nie bez powodu, jak to się mówi, traktuje Gabriela jak trędowatego. Pozory oczywiście mogą mylić, ale tak czy owak, słusznie zawzięty ojciec, nie widząc innego wyjścia, zasięgnie języka u tej śmiertelnie obrażonej istoty. Może nawet wciągnie dawnego kolegę w swoją sekretną działalność. Sekretną dla niego, ale zgodnie z przewidywaniami w najbliższej przyszłości niepoddającego się ojca przewiną się ludzie, których nie kojarzy, ale oni kojarzą jego. Nieznajomi znajomi. Kolejny rebus: łańcuszek z zawieszką w kształcie książki, Wanda Gerschwitz (tutaj wskazówka ode mnie: „Halloween” Johna Carpentera), szary ford, dziennik z zagadkami, wakacyjna przygoda, domek do wynajęcia, szantaż. Wszystkie drogi prowadzą do hotelu Falaise? W końcu tam doszło do Zdarzenia, nie M. Nighta Shyamalana, ale śmiem przypuszczać, że ów filmowiec nie pogardziłby i taką koncepcją. Tam życie Gabriela Moscato wywróciło się do góry nogami. Przerażająca sytuacja, ale nie tak jak utrata dziecka. Nie dla potwornie sponiewieranego protagonisty „Zdarzyło się dwa razy”, jednego z francuskich mistrzów współczesnej literatury kryminalnej. Bohater tragiczny, któremu z całego serca życzyłam odnalezienia jego Graala. Najbardziej upragnionej ostatniej stacji jego wybitnie długiej drogi krzyżowej. Czyli łaknęłam happy endu – nieczęsto mi się to zdarza, jeśli chodzi o fikcyjne historie, tym bardziej więc doceniam moc oddziaływania biednej postaci stworzonej przez bezkompromisowego literata. Właściwie wszystko we mnie – poza sercem – krzyczało, że najlepszym rozwiązaniem tej niemożliwie poplątanej, sprytnie złożonej intrygi, jest odmówienie najwytrwalszemu szachiście nagrody głównej. Bo jakie jest prawdopodobieństwo, że Julie gdzieś tam żyje? Nikłe. Ale na pewno gdzieś tam żyje ktoś, kto mógłby naprowadzić zrozpaczonego rodzica na rozwiązanie tej przeklętej zagadki. Może tajemniczy palindromista? W zasadzie dla mnie najmniej sekretny element tej wymagającej układanki; w większości nieprzewidywalnej i dość wstrętnej (to komplement) opowieści na zepsucie humoru. Niepodnosząca na duchu, żeby nie powiedzieć trująca historia, zaryzykuję twierdzenie, że wnikliwego obserwatora prawdziwego, nietelewizyjnego, świata. Tak mrocznego, że aż odechciewa się żyć. Drapieżnego, egoistycznego, wyzutego z nadziei. Pożywka dla skrajnych pesymistów? Kubeł zimnej wody dla optymistów? A może bezwstydne, nieakceptowalne demonizowanie cywilizacji? Przekraczanie granic dobrego smaku (także na terenie Polski) w oburzająco wydumanym, rażąco nieprawdziwym świecie? Chciałabym mieć takie przekonanie. Wierzyć, że takie rzeczy nie mają prawa zdarzyć się choćby raz. Frank Thilliez co prawda nie ucieka od drastycznych opisów, ale sympatycy tak zwanej prozy ekstremalnej i/lub kina gore zapewne nie nazwą tego wystawną krwawą ucztą. Bo mam nadzieję, że drogi przynajmniej niektórych z nich przetną się ze „Zdarzyło się dwa razy” Francka Thillieza, pozycją nieepatującą krwawą makabrą, bezsensowną przemocą. Gorzej: ta przemoc ma „sens”. Wstrętnie pokręcony, chory, perwersyjnie kreatywny rzekomo wyższy cel. Przyjemne z NIEpożytecznym.

Okropna rzecz. Okropnie dobra. Olśniewające szkaradzieństwo Francka Thillieza, poczytnego francuskiego powieściopisarza i scenarzysty, które, podejrzewam, lepiej brać po jego „Manuskrypcie niedokończonym”. Napisała osoba, dla której „Zdarzyło się dwa razy” było pierwszym, i co istotniejsze nadspodziewanie udanym, spotkaniem z literacką twórczością tego zdolnego pana. Zachwycona i rozżalona. Zła na siebie za niezadanie sobie trudu pochylenia się nad „Niedokończonym rękopisem” ze „Zdarzyło się dwa razy” przed zanurzeniem się w gehennę ojca „podróżującego w czasie”. Ale chyba da się to naprawić? Tak czy inaczej, spróbuję. Taki przymus po tej druzgocącej opowieści o miłości i śmierci.

Czy uwielbiacie thrillery, które wami wstrząsają? Jeżeli odpowiedzieliście pozytywnie, to koniecznie sięgnijcie po najnowszą powieść Francka Thillieza. Historia ukryta na kartkach "Zdarzyło się dwa razy" początkowo mnie nudziła, jednak z biegiem stron zrobiła się bardzo ciekawa. Finał tej opowieści mocno mnie zaskoczył. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Dosłownie opadła mi szczęka. Jeszcze do teraz nie mogę się pozbierać. Wielkie brawa dla autora. Uwielbiam takie szokujące zakończenia.

Dla samego zakończenia warto przeczytać tę książkę.

To było moje pierwsze czytelnicze spotkanie z twórczością Francka Thillieza i już teraz wiem, że koniecznie muszę poznać jego inne dzieła.

W książce "Zdarzyło się dwa razy" znalazłam:

- świetne i dla mnie nieoczywiste zakończenie

- zbrodniarzy

- zaginięcie

- zwłoki

- utratę pamięci

- ciekawe postacie (niektóre bardzo przerażające)

- dziwne motywy zbrodni

- akcję, która nie zawsze była wartka

- oryginalną fabułę

- zło w najczystszej postaci

Ogólnie podsumowując, jestem zadowolona z tej pozycji i nie żałuję, że po nią sięgnęłam.

Przejęłam się losem pewnego bohatera, który miał zanik pamięci. Nie pamiętał 12 lat. Zapomniał o swojej zaginionej córce Julie. Czy pomału odzyska pamięć? Jego córka zaginęła w 2008 roku. Obecnie mamy rok 2020. Czy w ciągu tych 12 lat jego córka została odnaleziona żywa? Czy raczej brutalnie zamordowana? A może zaprzestano jej szukania? Będzie musiał sobie to przypomnieć. Jednak to nie będzie takie proste.

Pamiętajcie, tutaj mrok nie śpi. Tutaj wychodzi na powierzchnię i sieje zło i przerażenie.

Ps.

Nie miałam pojęcia, że "Zdarzyło się dwa razy" jest drugim tomem. Dowiedziałam się o tym, dopiero czytając tę książkę. Autor radzi przeczytać najpierw "Manuskrypt niedokończony". Dlaczego?

Tego dowiecie się, czytając słowa od autora umieszczone w książce "Zdarzyło się dwa razy".

Mimo że znam zakończenie, to chętnie sięgnę po pierwszy tom. Wam radzę zacząć od "Manuskryptu niedokończonego".

Czy jesteście gotowi wejść w sam środek piekła?

Czy macie odwagę poznać prawdziwe potwory w ludzkiej skórze?

Niewielkie górskie miasteczko Sagas żyje zaginięciem siedemnastoletniej Julie, której zrozpaczony ojciec- porucznik żandarmerii Gabriel Moscato rozpoczyna śledztwo, na którego punkcie ma z oczywistych powód obsesje. Trop doprowadza go do hotelu Falaise, w którym postanawia się zatrzymać na jedną noc. Po dziwacznej nocy, w której z nieba spadały martwe ptaki, zdezorientowany odkrywa, że obudził się w roku 2020 co oznacza, że od zaginięcia jego córki minęło 12 lat…

Fabuła książki „Zdarzyło się dwa razy” to po prostu majstersztyk. Przedstawiona historia jest niezwykle złożona i z każdą kolejną stroną coraz bardziej uzależniająca, by na końcu móc powalić dosłownie na kolana swoim ładunkiem emocjonalnym. Franck Thilliez dokonał rzeczy niebywałej, bo o ile sam pomysł na fabułę książki jest rewelacyjny, tak wykonanie zdaje się być jeszcze lepsze. Książka ta oszałamia i zachwyca niemal w każdym jej momencie, a autor prowadzi z czytelnikiem wyrafinowaną grę, której ten działaniu poddaje się całkowicie. Thriller, fantastyczny, kompletny, znamienity i majestatyczny, godzien tylko najlepszych z najlepszych pisarzy…

„Zdarzyło się dwa razy” to tak naprawdę kontynuacja „Manuskryptu niedokończonego”, o czym należałoby wspomnieć, pomimo iż brak znajomości tej pierwszej książki w niczym nie przeszkadza przy czytaniu drugiej osobno. Mimo wszystko doradzam zaznajamiać się z ich fabułami chronologicznie, bo tylko spotęguje i tak już piorunujący efekt. Moja topka 2023 bez dwóch zdań…

Współpraca z wydawnictwem Czarna Owca.

"W tym momencie Gabriel zrozumiał, że jego przeszłość to niekończący się zwój drutu kolczastego, który będą przed nim rozwijać. Nikt mu nie opowie o radościach, śmiechu, chwilach wytchnienia. Będzie tylko o cierpieniu i śmierci."

Nie miałam pojęcia, że "Zdarzyło się dwa razy" to kontynuacja wydanej już w wydawnictwie Czarna Owca "Manuskryptu niedokończonego". Tak, nie zajrzałam na tył książki, więc skąd miałam wiedzieć. Jednak zaskoczył mnie fakt, jak dobrze czytało się książkę nawet bez znajomości poprzedniego tomu.

Na początku miałam wrażenie, że będzie to historia oparta trochę na sci-fi. Jeden z głównych bohaterów, Gabriel, budzi się rano i czas przeskoczył o 12 lat do przodu. Późniejsze wydarzenia rozwiały moją niepewność i wyszła z tego naprawdę ciekawa sprawa kryminalna. Franck Thilliez stworzył zawiłą intrygę, w której ciężko przewidzieć kolejne wydarzenia i zakończenie.

Historia Gabriela i jego dawnego przyjaciela, Paula, przedstawia obraz ludzi, którzy po zaginięciu córki tego pierwszego, odczuwają konsekwencje zaistniałego wydarzenia. Jak nadzieja popycha człowieka do niewyobrażalnych czynów, ale również niszczy od środka. Nie sposób wyobrazić sobie ból takiej osoby, gdy samemu nie przechodziło się przez taką sytuację.

Kolejnym zaskoczeniem jest nawiązanie do malarstwa i ogólnie szeroko pojętej sztuki. Przyznaję, że podczas niektórych opisów aż włos jeżył się na skórze. Uważam, że śledztwo, jak i rozwiązanie sprawy, wywrze na Was mocne wrażenie. Fanom kryminałów polecam, więc mimo trudniejszego początku, nie zrażajcie się.

Gdy w tajemniczych okolicznościach znika siedemnastoletenia Julie, jej ojciec, Gabriel, poprzysięga sobie, że nie spocznie, póki jej nie odnajdzie. Zasypiając w hotelu Falaise, do którego doprowadziło go własne śledztwo, nie ma pojęcia, że obudzi się nie tylko w innym pokoju, ale i... dwanaście lat później. Co wydarzyło się w sennym Sagas przez ten cały czas? I przede wszystkim - czy jego córka w końcu się odnalazła?

Kilka słów wstępu. NIE CZYTAŁAM W TYM ROKU LEPSZEGO THRILLERA.

Ależ to miało klimat! Rodem z kultowego Twin Peaks - małe, zapomniane przez świat górskie miasteczko, trup znaleziony nad rzeką, zamknięta społeczność i ich liczne brudy oraz małe sekreciki, które stopniowo wychodzą na światło dzienne. Od samego początku jest gęsto, posępnie i piekielnie intrygująco, ale nic nie jest w stanie przygotować nas na tak mroczną i złożoną historię. Z każdą kolejną stroną coraz mocniej zżywamy się z głównym bohaterem, który by dociec prawdy, jest gotów przekroczyć wszystkie granice. Jedna z końcowych scen kompletnie złamała mi serce, jednocześnie napawając odrazą. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się po tej powieści tak ogromnego ładunku emocjonalnego. Ponadto występuje tu jeden z moich ulubionych zabiegów, czyli motyw książki w książce - fenomenalnie utkana historia!

Nie wiem, co Thilliez ma w głowie, ale wiem jedno. Cokolwiek z niej wypełznie, będę chciała to przeczytać. Jeśli macie sięgnąć w tym roku tylko po jeden thriller z mojego polecenia, niech to będzie właśnie "Zdarzyło się dwa razy". Wiele bym dała, żeby móc przeczytać go znów po raz pierwszy - polecam, polecam, polecam!