Zbrodnia po polsku

Co udało wam się ustalić? (s. 142)

Czekałam na tę książkę, gdyż znam poprzednie komedie kryminalne autorki. Kolorowa okładka przyciąga wzrok i… zadziwia. Miny bocianów bezcenne! Szczegóły znajdziecie w treści. Akcja jest dynamiczna. Sporo się dzieje w ciągu kilku dni. Ofiara za ofiarą, seryjny rozkręca się z teatralnymi morderstwami. Jego metody zabijania mogą budzić przerażenie i niedowierzanie. Sza-po-ba dla autorki za kreatywność! Niemrawe dochodzenie wiąże się z problemami w policji, przyuczaniem posterunkowego do zawodu oraz życiem osobistym komisarza. Rozwiedziony Jan Polak mieszka na stancji, ciągle ma problemy z nastoletnią córką oraz walczy o prawo do ukochanej Jolanty. Też ją pokochałam! O ile książkę czytało mi się znakomicie, to finał nie do końca mnie usatysfakcjonował.

Kto ma złapać Polaka jak nie Polak? (s. 170)

W Zbrodni po polsku przedstawiono w pigułce polską policję i jej wady, polityków, nauczycieli, celebrytów, prywatnego detektywa i ogólnie Polaków oraz nasze przywary. Tu absurd miesza się z ironią. Bez dystansu i przymrużenia oka podczas czytania się nie obejdzie. Wprawdzie nie zaśmiałam się w głos ani razu, ale uśmieszek pod nosem był i miał się bardzo dobrze. Dlaczego?

Ju noł, na czym polega twój problem, bro? (s. 45)

Ta komedia kryminalna zawiera wszystkie rodzaje komizmu. Skupia jak w soczewce obraz Polaków i Polski, zwłaszcza z ostatnich lat. Bawiły mnie wpadki komisarza i prawda o nim, efekty pracy profilera, ponglish prokuratora, czarny dowcip patologa Lulejki, a nawet nepotyzm. Jednak największą frajdę miałam z wyłapywania niuansów o Polakach, jednostkach z różnych kręgów i życiu w Polsce. Wiele tu odniesień do konkretnych sytuacji politycznych, jak wysyłanie samolotu rządowego, zmiany ustaw na cito, losowanie spraw i sędziów, dbanie policji o poprawność polityczną. Zakupy i promocje w biedasklepach, miłość do wszelkich strajków i demonstracji to samo życie. Są nasze polskie bociany (jeden z nich łypie na czytelnika z każdej kartki), czerwone maki, pieśni patriotyczne i narodowe trunki. Pojawia się także ulubiony w „naszym” kraju piosenkarz i gatunek muzyki. Powieść skłoniła mnie do wielu przemyśleń na temat Polski i Polaków.

Zaczęli mi grozić czasowym oddelegowaniem na jakieś zadupie. (s. 190)

Uwielbiam poczucie humoru Aleksandry Rumin i jej zmysł obserwacji. Autorka jak nikt potrafi celnie wytknąć paluszkiem nasze słabostki, przywary. Uderza w Polaków prawdą o nich samych bez zahamowań. Niektórych może to zaboleć, lecz trzeba pamiętać, że w powieści ukazano przejaskrawioną rzeczywistość. To obraz Polski i Polaków w krzywym zwierciadle, choć nie odbiega ON tak daleko od prawdy. Dystans wskazany, gdyż książka to licentia poetica. Sama autorka, notabene „biedna”, przyznała się, że nie ponosi żadnej odpowiedzialności za „obrazoburczą treść powieści”, którą napisała w trakcie przymusowej izolacji i znieczulania się „przemysłowymi ilościami sześćdziesięcioprocentowej wódki”.

Jacyś podejrzani? (s. 52)

Aleksandra Rumin ma jeszcze jedną umiejętność. Nie tyle znakomicie charakteryzuje swoich bohaterów, ile dobiera im wymowne nazwiska, które wiele mówią o swoich właścicielach. Ach ta onomastyka! Miałam przednią zabawę w rozszyfrowaniu prawdy o postaciach. W powieści pojawiają się [Adres usunięty].: Lukrecja Cynamonka, Norbert Prędzioch, Olivier Chuć-Duszyński, Ksawery Pieścik, Jeremi Głąbik. Specjalnie nie dopisałam ich zawodów, by za dużo nie zdradzić.

I o co tyle szumu. (s. 25)

Zbrodnia po polsku to satyra podszyta ironią, lecz niepozbawiona prawdy, na polską policję, tych na górze łącznie z najważniejszymi głowami w kraju, pewne grupy zawodowe oraz na nas samych, polskie społeczeństwo. Przejrzyjcie się w krzywym zwierciadle i dajcie sobie czas na chwilę refleksji. Możecie nawet założyć prochowiec…

„Jak każdy pracownik budżetówki, nienawidził poniedziałków. Właściwie nie znosił też wtorków, nie przepadał za środami, pałał niechęcią do czwartków i z bliżej nieokreślonych powodów nie cierpiał piątków, ale tych przeklętych poniedziałków nienawidził w szczególności.”, czyli o Polakach i zbrodniach słów kilka.

Zbrodnia po polsku to już czwarta komedia kryminalna Aleksandry Rumin. Trzy pozostałe części już dawno za mną i strasznie wyczekiwałam kolejnej książki tej autorki, ponieważ kupiła mnie ona już Zbrodnią i Karasiem. Każda jej kolejna książka tylko jeszcze bardziej mnie zachwycała. Czy ze Zbrodnią po polsku będzie podobnie?

Na mieszkańców Warszawy pada blady strach, ponieważ na ulicach stolicy grasuje zabójca, który za cel obrał sobie młode kobiety.

Jego tropem podąża kiepsko opłacany, ale niezwykle dzielny kwiat polskiej policji. Członkowie specjalnej grupy dochodzeniowej, na czele ze steranym życiem komisarzem, który zasłynął schwytaniem aż trzech seryjnych morderców, harują dzień i noc, by powstrzymać niebezpiecznego maniaka. Mogą liczyć na pomoc szkolonego za granicą profilera, wschodzącej gwiazdy polskiej prokuratury, rzeszy ekspertów, a nawet hierarchów kościelnych oraz samego ministra spraw wewnętrznych i administracji, ale dochodzenie, niestety, stoi w miejscu. Kiedy w wyniku przecieku wychodzą na jaw drastyczne szczegóły zbrodni, rozpętuje się medialna burza, a „góra” domaga się natychmiastowych wyników. Czy niestrudzonym stołecznym policjantom uda się złapać zwyrodnialca, zanim życie straci kolejna niewinna kobieta?

Oczywiście! Aleksandra Rumin po raz kolejny zachwyca swoim zmysłem obserwatorskim. Autorka w swoich książkach nie tylko przedstawia wszelkie stereotypy o Polakach, ale i nawiązuje (oczywiście, z humorem) do sytuacji panującej w kraju. A to wszystko okraszone jest sarkazmem i satyrą. Lubię Rumin za jej dystans i poczucie humoru. Autorka ma lekkie pióro, dzięki czemu książkę czyta się z przyjemnością i błyskawicznie. Cechą charakterystyczną historii jest przerysowanie bohaterów oraz ich zachowań. Jednocześnie jednak jest zachowana równowaga i całość prezentuje się wyśmienicie.

Czy można stworzyć zabawną opowieść z morderstwem w tle? Jak najbardziej! Aleksandra Rumin to udowadnia na każdej stronie swojej książki. Czasami z komediami kryminalnymi jest tak, że albo skupiają się głównie na humorze, albo na zbrodni. Tutaj mamy idealne połączenie wątków komediowych z brutalnymi morderstwami. Styl autorki bardzo mi się podoba – przypomina trochę ten Martyny Raduchowskiej i Marty Kisiel, więc jeśli czytaliście książki tych autorek i wam się podobały to na pewno i Rumin przypadnie wam do gustu. Do samego końca nie domyśliłam się, kim jest zabójca. A rozwiązanie wątku Jolanty, którą tak pragnie odzyskać główny bohater, jest wisienką na torcie. Genialne!

Zbrodnia po polsku to książka, przy której uśmiech nie schodzi z ust. Ja miejscami dosłownie płakałam ze śmiechu. Jeśli jeszcze nie czytaliście poprzednich książek, to jak najszybciej musicie to narobić. Nie trzeba ich czytać po kolei, gdyż każda z nich jest oddzielną historią. Mam nadzieję, że nie jest to ostatnia komedia kryminalna Aleksandry Rumin, ponieważ jestem oczarowana tymi książkami i chcę więcej! Mogę wam ją z czystym sumieniem polecić. To idealne książki na poprawę humoru. Nie da się nie śmiać przy lekturze.

"Zbrodnia po polsku" nie rozśmieszyła mnie tak jak inne książki Aleksandry Rumin. Nie mogę jej zarzucić braku humoru, czy złego wykorzystania stereotypów, które w tak charakterystyczny dla siebie sposób wyolbrzymia i wyśmiewa, po prostu tym razem nie trafiła do mnie tematyka. Policja. Temat tak często obśmiewany, że już czuję przesyt, głównie dlatego tak ciężko szła mi lektura.

Obiektywnie na pewno wielu osobom przypadnie do gustu. Autorka jest bardzo dobrym obserwatorem, co widać w zachowaniach jej bohaterów, ich wypowiedziach, często nawet wyglądzie. Nie boi się bawić tymi nie do końca pozytywnymi cechami, które w jakiś sposób definiują, akurat w tej powieści funkcjonariuszy, w oczach innych. Czy słusznie? Jak mówi przysłowie, wyjątek stanowi regułę, więc warto przyjrzeć się przywarom okiem autorki.

Mnie podobała się najmniej ze wszystkich dotąd wydanych, ale czy tak będzie z każdym czytelnikiem? Nie sądzę, warto się przekonać.

Nareszcie po 20 latach znowu śmiałam się czytając kryminał, tak jak kiedyś przy książkach Joanny Chmielewskiej. Porównanie idealne, nawet wstęp autorki przypomina Chmielewską. Wspaniała książka, napisana dobrze i z niesamowitym poczuciem humoru., zawierająca cudowne snaczki nawiązujące do sytuacji panującej w kraju. Wybuchy śmiechu i rechotanie towarzyszy czytaniu przez cały czas i za to dziękuję pani Rumin. Fantastyczne poczucie humoru i dar opisywania sytuacji z taką dozą humoru i ironii, że czlowiek czytając cały czas się uśmiecha. Jolanta...to po prosu rewelacja, a scena porodu cidowna. Opisy postaci tak barwnych i różnych są fenomenalne. Przez te moje wybuchy śmiechu mąż zorientował się, że trafiłam na cos dobrego i po zapytaniu co czytam, odparłam: drugą Chmielewską. On też kiedyś przeczytał wszystkie jej książki, wyrywaliśmy je sobie z ręki i teraz nie mógł się doczekać, kiedy skończę. Takie cudowne zabawne sytuacje, szczere wytykanie przywar i krytyka tego co się dzieje w kraju to prawdziwa perełka czytelnicza. Właśnie tego nam teraz brakuje - szczerego śmiechu.

Zamowilam już 3 poprzednie książki i nie mogę się doczekać kiedy wpadną w moje ręce.

P.S. UWAGA, mały spoiler!!! TYLKO PO PRZECZYTANIU KSIĄŻKI!

Jedna rzecz mi zgrzyta w całej książce, dlaczego ten chlopak "wykorzystany przez 30-letnią nauczycielkę ma 13 lat??? Doprowadziło to do tego, że wyszedł ze szkoły cały roztrzęsiony prosto na ulicę i...wypadek, śpiączka. Ta sytuacja tak mi zgrzyta w tej komedii, bo nie jest śmieszna. Molestowanie nigdy nie jest śmieszne i nie ma wyjaśnienia na końcu, ani spotkania ojca z synem. Czekałam na : łot??? Przydałby się dalszy ciąg tej powieści, bo zakończenie jest rewelacyjne i na pewno wszyscy byliby zachwyceni szukaniem "praktykującego katolika".

Już na samym początku powinnam ostrzec, że moja recenzja może być nie do końca obiektywna i bynajmniej nie dlatego, że znam autorkę osobiście czy mam z tego jakiekolwiek korzyści. P raz kolejny bowiem okazuje się, że Aleksandra Rumin dostarczyła nam świetną komedie kryminalną, nie tracąc poziomu poprzednich książek a wręcz, mam wrażenie, że można tu znaleźć jeszcze więcej humoru oraz drobnych smaczków, które nadają niepowtarzalnego uroku całej opowieści.

" Są ludzie, którzy uważają, że z tymi bocianami to ściema"

Na Warszawę pada blady strach, pod przykryciem mordercy młodych kobiet. Sam o sobie mówi "Prawdziwy Polak". Czyżby brzmiało znajomo, na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy? Autorka zdecydowanie potrafi sprawić, że nasz polskie przywary, to powód do śmiechu, bez obrażania kogokolwiek a to już ogromny plus w dzisiejszych, dość dziwnych czasach. Spytacie jak mordownie może być zabawne? Jeśli ktoś wie co robi i na czym polega komedia kryminalna zrozumie to od razu. I pomimo, że śmierć to zawsze tragedia, sposób w jaki została pokazana, naprawdę powoduje, że kąciki ust same wędrują do góry. Na sporą uwagę zasługuje kwiat polskiej policji, który podąża śladem zabójcy, niejaki Jan Polak. Przypominał mi posterunkowego z serialu Ranczo, na którego zwaliły się wszystkie nieszczęścia tego świata i ON biedny musi sobie z nimi radzić. Taki trochę policjant z dowcipu.

Oczywiście mamy wschodzącą gwiazdę, profilera szkolonego za granicą, rzesze bohaterów - niech was jednak nie zmyli to w jaki sposób zostały opisane! Każdy z nich w jakiś sposób jest powiązany ze sprawą, w ten czy inny, bardziej pokrętny sposób. Wplatanie typowej amerykańszczyzny w to wszystko, było świetnym autorskim zabiegiem. Humor wylewa się z kartek, naprawdę nie pamiętam kiedy się tak mocno śmiałam, podczas czytania książki.

Cała akcja dzieje się dość szybko a pomimo to nie miałam wrażenia, że jakiś wątek został pominięty czy potraktowany po macoszemu. Wszystko idealnie się zapętla i łączy, pomimo nagłych zwrotów akcji. Cały czas zastanawiałam się kto jest zabójcą a Aleksandra Rumin jak zwykle zawiodła.

"Zamkniemy go za marnowanie policyjnego czasu!"

Każda książka jest tak naprawdę nawet lepsza od poprzedniej a to wydawało mi się wręcz niemożliwe! Okładka jak zwykle przyciąga wzrok a u mnie i uśmiech, bo mogę mieć pewność, że dostanę komedię kryminalną na najwyższym poziomie. Autorka naprawdę nie zwalnia obrotów i nie mogę już doczekać kolejnej książki. Polecam wszystkim, którzy chcą dostać dobrą zagadkę i mnóstwo śmiechu. Jeśli jednak obrażacie się z powodu stereotypów, to lepiej po nią nie sięgajcie ;) Powiem tyle, ze fani disco polo i Zenka Martyniuka, również tu coś dla siebie znajdą.

Sylwia "Sirroco" Stinia