Zazdrościsz mi?

W planach na ten rok miałam poznanie twórczości Agnieszki Peszek. Uwielbiam dobre kryminały, a po Waszych licznych zachwytach po prostu musiałam sprawdzić fenomen autorki. Udało mi się to już w połowie roku, więc jest wielka szansa, że do jego końca przeczytam duuużo więcej. A po lekturze „Zazdrościsz mi?” mam na to naprawdę ogromną ochotę!

„Mamy jedną nogę i kilka zagadek”

Okazuje się, że takie „atrakcje” można znaleźć w Juracie poza sezonem, prócz morskiej bryzy i piaszczystych plaż, oczywiście. Odpoczywająca w tej okolicy aspirant Zuzanna Kruk ma szczęście lub pecha znaleźć się w samym centrum dramatycznych zdarzeń. Do sprawy szybko zostaje skierowany również jej partner z Warszawy, Andrzej Woźniak.

Autorka, oprócz dynamicznie prowadzonego śledztwa, pozwala nam zajrzeć w przeszłość rodziny Wieczorków, w której niespodziewanie umiera nestorka rodu. Pozostawiony przez nią testament budzi nie tylko negatywne emocje, ale również podejrzenia o sfałszowanie. Jedynym zadowolonym z przekazania udziałów w firmie jest jej syn, Artur Wieczorek. Mężczyzna ma jednak wyjątkową umiejętność zyskiwania sobie wrogów i pakowania się w ciemne interesy. Pytanie nasuwa się więc automatycznie: czy to jego noga została odnaleziona na wydmach?

Stopniowo odkrywamy zdarzenia, które doprowadziły bohaterów tej historii do Juraty i do punktu granicznego, w którym ginie więcej niż jedna osoba. Śledzimy poczynania policjantów, którzy mają trudniejsze zadanie niż czytelnik i swoimi metodami muszą dojść do prawdy. Autorka zgrabnie wprowadza do fabuły prawdziwą postać grafolożki, Magdaleny Deuar-Partyki, dzięki której w sprawie wiele się wyjaśnia, a my możemy poznać fascynujące niuanse związane z odręcznym pismem. Byłam zaskoczona, jak wiele można z niego wyczytać!

Oprócz zawiłej sprawy kryminalnej, w której dopatrujemy się motywów chciwości i zemsty, prawdziwą solą tej powieści jest duet śledczych. Zuzanna Kruk, ze swoimi umiejętnościami, ograniczeniami i wyzwaniami wynikającymi z autyzmu, szczerze mnie zafascynowała i wzbudziła ogromną sympatię. Odebrałam ją bardzo osobiście, bo odnajdywałam w niej zachowania, które tak dobrze znam z własnego otoczenia, a autorka oddała je z olbrzymim zrozumieniem tematu. To, że Zuzanna znakomicie uzupełnia się z Woźniakiem, czyni z nich nie tylko skutecznych policjantów, ale przede wszystkim bohaterów, za którymi chce się podążać.

Agnieszka Peszek stworzyła powieść wielowymiarową, w której zgrabnie przenikają się różne wątki. Nie brakuje tu wiarygodnych postaci, również tych drugoplanowych i równie przekonujących motywów. Zazdrość jest tym tytułowym, ale czy najważniejszym? Żywe dialogi, krótkie rozdziały i naturalny język to kwestie techniczne, ale to właśnie one w połączeniu ze stale podtrzymywanym napięciem i niespodziewanymi zwrotami akcji nie pozwalały mi oderwać się od lektury.

Wprawdzie nie znałam pierwszego tomu z duetem Kruk i Woźniak, ale po tej książce mam wielką nadzieję, że jeszcze nieraz przyjdzie mi czytać o prowadzonych przez nich śledztwach.

Więc jak, pakujecie już walizki do Juraty? Tylko zamiast kostiumu kąpielowego koniecznie zabierzcie ze sobą ten kryminał! Choć woda w Bałtyku ma teraz te swoje 13 stopni, gwarantuję Wam, że przy lekturze „Zazdrościsz mi?” będzie Wam naprawdę gorąco. Szczególnie jeśli szukacie znakomitej, trzymającej w napięciu rozrywki, która przy okazji pozwala lepiej i z ogromną wrażliwością zrozumieć świat osoby w spektrum autyzmu.

Jakie trzeba mieć szczęście by wyjechać na urlop, by odpocząć od spraw kryminalnych i znaleźć w lesie nogę? To pytanie może zadać sobie genialnie wykreowana aspirant Zuzanna Kruk. Co w niej takiego wyjątkowego, a to, że ma autyzm więc część zachowań ludzi musi sobie tłumaczyć logiką, przez co jest absolutnie irytująca (dla większości ludzi) a przy okazji skuteczna. Czytając tę książkę, po prostu nie da się tej postaci nie lubić.

Samo śledztwo prowadzi natomiast do poznania kolejnych wielowymiarowych bohaterów. Każdy z nich jest inny, a za fasadą pozorów i cudownego życia być może ukrywa coś co łączy całą sprawę w jedną całość. Dodam w sekrecie, że do sprawy głównej dostaniemy do rozwikłania sprawę poboczną (też ciekawą) gratis.

Książkę czyta się szybko, język jest bardzo przystępny, a emocje naprawdę dobrze oddane. To historia, która przypomina, że zazdrość często rodzi się z wyobrażeń, a nie z faktów. I właśnie dlatego warto spojrzeć głębiej, zanim ocenimy czyjeś życie jako lepsze od naszego.

Ocena: 9/10

„Zazdrościsz mi?” to bardzo udana kontynuacja serii z Zuzanną Kruk. Tym razem autorka zabiera czytelnika nad morze, gdzie spokojny urlop szybko zamienia się w skomplikowane śledztwo. Znaleziona przy wydmach ludzka noga staje się początkiem historii pełnej tajemnic, niedomówień i zwrotów akcji.

Najbardziej podobało mi się to, że do samego końca nie wiadomo, komu można ufać. Każdy bohater ma coś do ukrycia, a kolejne odkrywane fakty tylko komplikują sytuację. Dodatkowym atutem jest oczywiście Zuzanna Kruk, której sposób myślenia sprawia, że seria wyróżnia się na tle innych polskich kryminałów. Polecam wszystkim fanom nieoczywistych zagadek.

Jeden spacer zamienia urlop w śledztwo.

Zuzanna Kruk dała się przekonać do krótkiego urlopu i wyjeżdża nad morze. Jeden ze spacerów kończy się tragicznym znaleziskiem. W krzakach leży odcięta noga. Wspólnie z Woźniakiem przekonuje komendanta i rozpoczyna śledztwo w nieznanym otoczeniu.

„Zazdrościsz mi?” to kolejna część z Zuzanną Kruk w roli głównej. Bohaterka nieraz nas zaskoczy i udowodni, że inność nie musi być wadą. W wielu przypadkach potrafi pomóc.

Kruk odpoczywa, a przynajmniej próbuje. Woźniak tęskni za uporządkowaniem i dziwnymi natręctwami Zuzy. Nowy partner, z którym przyjdzie mu współpracować, doprowadza go do szewskiej pasji.

Autorka prowadzi równolegle dwa śledztwa, ale to sprawa odciętej nogi szybko kradnie całe show i rzuca nas w wir wydarzeń. Im głębiej bohaterowie drążą temat, tym bardziej podejrzane wydają się powiązania w rodzinnej firmie.

Podwójna oś czasowa pozwala nam lepiej poznać historię ofiar i wzajemne relacje. Od samego początku czułem, że coś jest ukartowane. Miałem swój typ, lecz zupełnie nie trafiłem. Wyjaśnienie całej sprawy i motywacja sprawcy były dla mnie sporym zaskoczeniem.

Ciekawostką jest specjalistka od grafologii. Interesujący wątek. Dowiemy się kilku rzeczy o stylu pisania, na które sami prawdopodobnie nie zwrócilibyśmy uwagi.

Podoba mi się para głównych bohaterów. Kruk z jej podejściem do świata i Woźniak, który czasami czuje się za nią odpowiedzialny. Widać, że mimo różnic tworzą zgrany duet. Całość uzupełniają rozmyślania Woźniaka o swojej rodzinie i o poprzednich sprawach. Pozwala to lepiej poznać bohatera.

Sam początek jest dość powolny. Wydaje mi się, że ma na to wpływ wrzucenie dwóch różnych spraw do fabuły książki. Przeskakujemy między wydarzeniami i akcja powieści wolno się rozkręca.

„Zazdrościsz mi?” pozytywnie mnie zaskoczyła. To kryminał z dobrze poprowadzoną zagadką, świetnym duetem bohaterów i finałem, który skutecznie wyprowadza czytelnika w pole. No i zakończenie. Dla takich zwrotów akcji czyta się kryminały. Ode mnie 8/10. Nawet pomimo wolniejszego początku.

RECENZJA

„Zazdrościsz mi?”

Autor: Agnieszka Peszek

Wydawnictwo: 110 Procent

„Ja zawsze ci mówię, że nie ma zbrodni idealnej, są tylko takie, gdzie człowiek, czyli my, policja, technicy, lekarze, laboratorium popełniliśmy błędy. A tutaj to ta druga strona coś zrobiła źle. Ktoś się nie postarał.”

Czy istnieje emocja bardziej niebezpieczna od nienawiści? Taka, która potrafi latami dojrzewać w ciszy, żywiąc się cudzym sukcesem, szczęściem i pozornie idealnym życiem? Agnieszka Peszek udowadnia, że najgroźniejsze zbrodnie rodzą się nie z nagłego impulsu, lecz z emocji, które przez lata skrywane są głęboko pod powierzchnią.

„Zazdrościsz mi?” to kryminał, który od pierwszych stron wciąga czytelnika w misternie skonstruowaną sieć kłamstw, manipulacji i sekretów. Wszystko zaczyna się od makabrycznego odkrycia na nadmorskich wydmach. Znaleziona ludzka noga staje się początkiem śledztwa, które z każdą stroną komplikuje się coraz bardziej. Początkowo wydaje się, że odpowiedź jest blisko, jednak autorka szybko pokazuje, że w tej historii nic nie jest takie, jakim wydaje się na pierwszy rzut oka.

W centrum wydarzeń znajduje się Artur Wieczorek, człowiek sukcesu, ambitny, pewny siebie, ale jednocześnie arogancki i budzący niechęć wielu osób. Lista ludzi, którzy mieliby powody, by życzyć mu źle, jest wyjątkowo długa. Była żona, rodzina, wspólnicy czy znajomi, każdy skrywa własne tajemnice, a każda rozmowa odsłania kolejne warstwy skomplikowanej układanki. Im więcej faktów wychodzi na jaw, tym trudniej oddzielić prawdę od manipulacji.

Jednak prawdziwą gwiazdą tej powieści pozostaje Zuzanna Kruk. To jedna z najbardziej oryginalnych bohaterek, jakie miałam okazję spotkać w polskim kryminale. Jej analityczny umysł, niezwykła spostrzegawczość i umiejętność dostrzegania szczegółów niewidocznych dla innych sprawiają, że śledzenie toku jej myślenia jest fascynujące. Jednocześnie pozostaje postacią niezwykle autentyczną. Autorka nie idealizuje jej, pokazując zarówno wyjątkowe zdolności, jak i trudności, z którymi mierzy się każdego dnia. Dzięki temu Zuzanna staje się bohaterką z krwi i kości, której trudno nie kibicować.

Ogromnym atutem książki jest sposób prowadzenia fabuły. Agnieszka Peszek doskonale manipuluje emocjami czytelnika, podrzucając kolejne tropy i sugerując rozwiązania, by chwilę później całkowicie wywrócić wszystko do góry nogami. Każde nowe odkrycie rodzi więcej pytań niż odpowiedzi, a obraz sytuacji nieustannie się zmienia. Wielokrotnie byłam przekonana, że już wiem, kto stoi za wydarzeniami, jednak autorka skutecznie burzyła moje teorie. Finał okazał się dla mnie całkowitym zaskoczeniem i pozostawił bardzo satysfakcjonujące wrażenie.

Na uwagę zasługuje również fakt, że równolegle prowadzone są dwa śledztwa. Zaginięcie Artura Wieczorka przeplata się ze sprawą brutalnego morderstwa przedszkolanki. Obie historie stopniowo odsłaniają kolejne tajemnice, budując napięcie i sprawiając, że czytelnik nieustannie pozostaje w stanie czujności. Każdy rozdział wnosi nowe informacje, a obraz całej sytuacji zmienia się niczym w kalejdoskopie.

Nie sposób pominąć klimatu tej powieści. Nadmorska sceneria daleka jest od wakacyjnej sielanki. Opustoszałe plaże, chłodny wiatr, szum wzburzonych fal i rozległe wydmy tworzą atmosferę niepokoju oraz osaczenia. To miejsce, w którym tajemnice zdają się ukrywać za każdym zakrętem, a pozorny spokój jest jedynie iluzją. Autorka wykorzystuje otoczenie w mistrzowski sposób, sprawiając, że czytelnik niemal czuje słoną bryzę i chłód nadmorskiego powietrza.

„Zazdrościsz mi?” to jednak znacznie więcej niż kryminalna zagadka. To również opowieść o ludzkich słabościach, toksycznych relacjach, niespełnionych ambicjach, poczuciu krzywdy i zazdrości, która potrafi zatruwać człowieka od środka. Agnieszka Peszek pokazuje, jak cienka granica dzieli zwykłe konflikty od tragedii oraz jak łatwo pozory mogą przesłonić prawdę.

To książka, która nie pozwala się nudzić ani przez moment. Pełna zwrotów akcji, wyrazistych bohaterów i zaskakujących odkryć, trzyma w napięciu do samego końca. A kiedy wydaje się, że wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce, autorka serwuje finał, który zmusza do spojrzenia na całą historię z zupełnie nowej perspektywy.

„Nie było tutaj mowy o zbrodni w afekcie, ale o skrupulatnie przemyślanym planie. Niestety nawet w taki może wkraść się pomyłka”.

„Zazdrościsz mi?” to kryminał dla czytelników, którzy cenią inteligentnie skonstruowane intrygi, wielowymiarowych bohaterów i historie zmuszające do refleksji. To opowieść udowadniająca, że najgroźniejsze sekrety nie kryją się w ciemnych zaułkach, lecz w ludzkich sercach. Zdecydowanie jedna z najlepszych polskich premier kryminalnych tego roku.

Zazdrość potrafi zatruć wszystko. Relacje, rodzinę, przyjaźń, a czasem nawet całe życie. Wystarczy, że ktoś ma odrobinę więcej pieniędzy, powodzenia, pewności siebie czy szczęścia i... nagle wokół niego zaczynają narastać emocje, które z czasem wymykają się spod kontroli. Ale co, jeśli zazdrość staje się tak silna, że prowadzi do zbrodni? I czy naprawdę da się odróżnić ofiarę od człowieka, który przez lata sam prowokował innych do nienawiści?

Po książkę "Zazdrościsz mi?" sięgnęłam bez chwili zawahania, bo Agnieszka Peszek należy do grona autorek, których książki biorę w ciemno. Każdej premiery wyczekuję z ogromną niecierpliwością, bo doskonale wiem, że czeka mnie historia, która pochłonie mnie bez reszty i nie pozwoli oderwać się od czytania aż do ostatniej strony. Ogromną radość i dumę daje mi również fakt, że jestem patronką tej serii, a w losy Zuzanny Kruk od samego początku mocno się zaangażowałam. Zuza to bohaterka inna niż wszystkie, jest wyrazista, nieoczywista i niezwykle autentyczna, dlatego z ogromną ciekawością chciałam ponownie wejść do jej świata.

Tym razem wszystko zaczyna się od pozornie spokojnego wyjazdu nad morze. Zuzanna Kruk trafia na przymusowy urlop, który miał być chwilą oddechu od codzienności i pracy. Jednak sielankowy klimat bardzo szybko zamienia się w koszmar, kiedy przypadkowa turystka znajduje w pobliżu wydm… ludzką nogę. I właśnie od tego momentu zaczyna się prawdziwa gra pozorów, niedomówień i sekretów.

Najbardziej fascynowało mnie to, że praktycznie do samego końca nie wiedziałam, komu można ufać. Autorka fenomenalnie manipuluje czytelnikiem. Gdy wydawało mi się, że już wszystko rozumiem i wiem, w jakim kierunku zmierza śledztwo, nagle pojawiał się kolejny zwrot akcji, który całkowicie wywracał moje przypuszczenia. Uwielbiam takie kryminały, które są nieprzewidywalne, mroczne i pełne psychologicznych gierek.

Bardzo ciekawie została przedstawiona postać Artura Wieczorka. To bohater, którego trudno polubić. Wokół niego gromadzi się mnóstwo ludzi żywiących do niego żal, złość i zazdrość. Była żona, rodzina, osoby z najbliższego otoczenia, praktycznie każdy miał wobec niego jakieś pretensje. I właśnie to sprawia, że ta historia jest tak angażująca. Bo kiedy niemal każdy może mieć motyw, człowiek zaczyna podejrzewać absolutnie wszystkich.

Ogromnym atutem tej książki jest również sam nadmorski klimat. Agnieszka Peszek świetnie wykorzystała scenerię wydm, szumu fal i pozornego spokoju. Ten kontrast między pięknym otoczeniem a brutalnością wydarzeń robi niesamowite wrażenie i buduje napięcie niemal od pierwszych stron. Podczas czytania miałam momentami wrażenie, jakbym sama spacerowała po tych pustych plażach, czując w powietrzu coś niepokojącego.

Zuzanna Kruk po raz kolejny pokazała, że jest bohaterką nietuzinkową. Jej upór, inteligencja i sposób analizowania rzeczywistości sprawiają, że nie da się przejść obok niej obojętnie. Bardzo lubię w niej to, że nie jest wyidealizowana. Ma swoje trudności, swoje specyficzne zachowania i momenty, w których działa wbrew wszystkim. Dzięki temu wydaje się prawdziwa. To jedna z tych bohaterek, które albo się pokocha, albo będzie się nimi irytować... ale na pewno nie da się o niej zapomnieć.

Czytając tę książkę, czułam ogromne napięcie, ciekawość, ale też nieustanny niepokój. Były momenty, kiedy kompletnie nie wiedziałam, komu wierzyć. Kilka razy autorka naprawdę mnie zaskoczyła, a zakończenie tylko potwierdziło, że Agnieszka Peszek doskonale wie, jak budować mocny finał. Uwielbiam, kiedy kryminał nie daje czytelnikowi chwili odpoczynku i dokładnie tak było tutaj.

Najbardziej spodobało mi się to, że ta historia nie opiera się wyłącznie na samej zbrodni. To również opowieść o ludzkich emocjach, toksycznych relacjach, zazdrości i tym, do czego potrafi doprowadzić skrywana latami frustracja. Autorka świetnie pokazuje, jak cienka granica oddziela zwykłą niechęć od prawdziwej obsesji.

„Zazdrościsz mi?” to kryminał, który wciągnął mnie od pierwszej strony i nie pozwolił się odłożyć aż do samego końca. Pełen tajemnic, emocji, mylnych tropów i świetnie wykreowanych bohaterów. Jeśli lubicie historie, w których nic nie jest oczywiste, a napięcie rośnie z każdym rozdziałem, to zdecydowanie polecam Wam tę książkę. Dla mnie było to kolejne bardzo udane spotkanie z twórczością Agnieszki Peszek i już nie mogę doczekać się następnych losów Zuzanny Kruk.

Znamy to już z seriali i literatury obyczajowej czy pięknej, ale z kryminalnej? Agnieszka Peszek w serii z Zuzanną Kruk wprowadza w ten gatunek postać w spektrum autyzmu, co ma uzasadnienie podwójne: przede wszystkim w sposób bardzo jasny obrazuje jak taka osoba myśli i postrzega świat, a po drugie, dzięki niej można całkowicie odmiennie spojrzeć na dowody, rozmowy ze świadkami, całe śledztwo. “Zazdrościsz mi?” to drugi tom przygód tej bohaterki, można jednak bez problemu czytać go w oderwaniu do “Zabijesz mnie?”. Historia tomu drugiego zbudowana jest podobnie - poza śledztwem, przyglądamy się też postaci uwikłanej w sprawę, choć tym razem nie jest jasne czy to ona jest ofiarą. Dzięki rozdzieleniu akcji na dwa czasy: teraz, podczas śledztwa, i w przeszłości, którą poznajemy z perspektywy tej kluczowej postaci, czytelnik dostaje nie tylko dobrą historię kryminalną, ale też solidne studium psychologiczne osoby żyjącej w ciągłej potrzebie wzbudzania zazdrości. Pozornie jest to więc postać negatywna, a jednak dzięki doskonałemu umotywowaniu jej działań, w pewien sposób budzi też w czytelniku współczucie. Zresztą nie tylko ona wzbudza ciekawość - przez historię przewija się też grafolożka, która w bardzo dokładny sposób przedstawia czytelnikowi zawiłości swojej profesji. Intryga kryminalna rozdzielona na dwie sprawy, jedną bardziej absorbującą, drugą bardziej poboczną, prowadzona jest spokojnie z elementami dygresyjnych historyjek, acz z satysfakcjonującymi twistami, które są rozmieszone w fabule perfekcyjnie. Całość dopełnia klimat nadmorskiego miasteczka po sezonie, latem tętniącego życiem, teraz praktycznie wyludnionego, tworzącego zamkniętą społeczność całorocznych mieszkańców. Coś dla fanów kryminałów spokojnych z dobrym uzasadnieniem psychologicznym.

Kto tak jak ja zna już aspirantkę Zuzkę Kruk ? Nie mogłam się doczekać kolejnego tomu z tą jakże wyjątkową bohaterką co więcej objęłam go swoimi patronackimi skrzydłami.

Przymusowy urlop kobiety w jednej z nadmorskich miejscowości zamienia się w wyczerpujące śledztwo. Na wydmach zostaje bowiem odnaleziona ludzka noga. Czy należy ona do Artura Wieczorka, człowieka, który prowadził otwarte konflikty z wieloma osobami. Bo gdy chodzi o władzę i kasę nie liczą się ani rodzina ani przyjaciele. Po trupach do celu... W otoczeniu mężczyzny jest wielu, którzy chętnie by się go pozbyli.

Do czego może doprowadzić chora zazdrość? Do czego zdolny jest człowiek, który za długo tłumi emocje?

Kto mnie zna ten już wie, że lubię mocno i szybko. Kto zna książki Agnieszki ten wie, że u niej jest mocno i szybko. W jej powieściach nie ma czasu na nudę. Ona wie jak pogrywać z czytelnikiem tak by go zmanipulować zamieszać w głowie. Jej bohaterowie są JACYŚ, możesz ich lubić lub nie ale na pewno nie pozostaną Ci obojętni. Cykl z Zuzką jest o tyle szczególny, że porusza temat funkcjonowania osób neuroatypowych w służbach, w tym przypadku policji. "Odmienny" sposób myślenia Kruk sprawia, że widzi ona więcej, czuje mocniej. Ma to również swoją cenę jak choćby przebodźcowanie i potrzeba wyciszenia.

Co mnie dodatkowo urzekło w tej książce to smaczki z pracy grafologa. Według mnie ciekawym zabiegiem jest również umieszczenie fragmentów pamiętnika, które pozwoliły mi zrozumieć powody, które kierowały sprawcą.

To książka dla miłośników mocnych wrażeń ale i dla czytelnika, który docenia aspekt przemycania ciekawostek z różnych dziedzin (historia, grafologia) w książkach.

Polecam całym sercem i mocno otulam patronackimi skrzydłami.

Artur Wieczorek to zadufany w sobie człowiek. Nie liczy się z nikim i z niczym. Ku zaskoczeniu otoczenia, po śmierci matki otrzymuje spadek w postaci udziałów w galerii sztuki. Jest wyrafinowany, a przez to skuteczny. Połączenie tych cech powoduje, że lista osób, które go nienawidzą systematycznie rośnie. W myśl zasady „po trupach do celu” realizuje swój biznesplan – pytanie tylko, czy przysłowie, jakim się kieruje nie zmaterializuje się w najgorszym dla niego momencie.

Zuzanna Kruk mimo, że tego nie planowała, wyjeżdża do Juraty na przymusowy urlop. Wypoczynek to ostatnia rzecz, o której w tej chwili marzy, postanawia jednak skorzystać z okazji i zamierza dobrze się bawić. Szybko się okazuje, że praca, którą zostawiła daleko za sobą szybko ją znalazła.

W okolicy zostaje odnaleziona odcięta noga. Zuzanna nie była by sobą, gdyby nie zaangażowała się w tę sprawę mimo, że ewidentnie nie jest to jej rejon służbowy. W wyniku decyzji przełożonych na miejscu pojawia się też jej partner. Pierwsze ustalenia, jakie poczynili wskazują, że odnaleziona część ciała może należeć do Artura Wieczorka.

Rozpoczyna się nietypowe śledztwo, którego wynik na pewno nie będzie oczywisty.

„Zazdrościsz mi?” to druga odsłona serii z policjantką Zuzanną Kruk, wyjątkową policjantką, której styl pracy mocno odbiega od klasycznego modelu. Tym razem policjantka zmuszona jest zmienić otoczenie, co nie pomaga jej w prawidłowy wejściu w sprawę.

Agnieszka Peszek po raz kolejny udowadnia, że jej znakiem rozpoznawczym jest wręcz tytaniczna praca wykonana na etapie researchu. Czytelnik szybko zauważa, że za każdą sceną, dialogiem i psychologicznym niuansem stoi ogrom przygotowań oraz wnikliwa analiza materiałów źródłowych. Tym razem szczególnie imponuje sposób, w jaki zgłębiła temat grafologii. Nie traktuje jej jedynie jako efektownego dodatku fabularnego, lecz buduje na niej istotne elementy narracji. Dzięki temu książka zyskuje wyjątkową wiarygodność, a cała historia nabiera intelektualnej głębi, która jeszcze długo pozostaje w głowie po zakończeniu lektury.

Polecam bardzo gorąco

Zazdrość! Uczucie, które chyba każdy z nas zna. Czy zazdrość zawsze rodzi się z pragnienia posiadania tego, co ma ktoś inny? A może czasem wyrasta z poczucia krzywdy, niespełnienia, zranionego ego albo tłumionych emocji? Do czego może popchnąć człowieka, gdy przeradza się w zawiść?

Jurata, Hel, nadmorski klimat poza sezonem. Cisza, spokój, niemal pusta plaża, szumiące wiatr i fale i... odcięta noga w lasku przy morzu. Do kogo należała? Czy możliwe, aby jej właściciel jeszcze żył?

Uwielbiam sposób, w jaki autorka prowadzi fabułę. Wszystko jest klarowne, przemyślane, logiczne. Nie ma chaosu ani momentów, w których czytelnik zaczyna się gubić. Historia rozwija się stopniowo, a podział na „wcześniej” i „obecnie” sprawia, że kawałek po kawałku odkrywamy, co właściwie wydarzyło się przed tragedią i dlaczego napięcie między bohaterami narastało aż do punktu krytycznego.

Bardzo zaciekawił mnie wątek grafologii. To niesamowite, jak wiele o człowieku może powiedzieć charakter pisma - nacisk, pochylenie liter, sposób stawiania znaków. Ten motyw został wpleciony w fabułę naprawdę interesująco.

Doceniam również poruszenie tematyki osób w spektrum autyzmu. Próbę pokazania, jak często społeczeństwo nie dostrzega ich wyjątkowych zdolności i nie potrafi właściwie ich zrozumieć.

Zbliżając się do końca książki miałam ochotę wziąć urlop na żądanie, by tylko móc nie odrywać się od tej historii i poznać rozwiązanie zagadki - tak mocno mnie wciągnęła! 😄 A plot twist związany ze śledztwem dotyczącym wydarzeń w przedszkolu, był dla mnie całkowitym zaskoczeniem!

To lektura zdecydowanie godna polecenia. Nie tylko trzyma w napięciu i zaskakuje do samego końca, ale też porusza tematy, które zostają z czytelnikiem na dłużej i skłaniają do refleksji nad ludzkimi emocjami i relacjami.

Zuzanna Kruk to wyjątkowa postać wśród innych stróżów prawa na stronach książek. Bohaterka tej serii ma Zespół Aspergera, co istotnie utrudnia jej funkcjonowanie w społeczeństwie, nie wyczuwa ironii, ciężko jej ocenić rozmowę, jeśli nie widzi twarzy osoby mówiącej, czy nie łapie żartów, ale za to dostrzega rzeczy i niuanse, które umykają innym, oraz przydaje się jej branie życia w dosłownym znaczeniu. Dzięki temu i zawodowemu partnerowi, który umie ją poprowadzić, jest świetną śledczą, a my otrzymujemy ciekawą i wciągająca lekturę na bazie jej przygód. Tym razem Zuzanna przerywa wymuszone wakacje, by zająć się sprawą odnalezionej męskiej nogi, która zaś prowadzi do Artura Wieczorka i jego zagmatwanego życia. W tej historii nic nie jest takie, jakby mogłoby wydawać się na pierwszy rzut oka, a sytuacja co chwilę się zmienia, ukazując kolejny trop i możliwe wyjaśnienie sprawy. Kłamstwa, tajemnice i intrygi wylewają się z każdą kolejną stroną, a my patrzymy, jak Zuzanna wraz z partnerem próbują poskładać to w całość, która zaskoczy nawet ich samych. Książka trzyma w napięciu do ostatniej strony i pozostawia nas z nadzieją na kolejne, szybkie spotkanie z bohaterką tej serii.