Zawsze i na zawsze. Życie po Tobie. Tom 2

Eliza traci nadzieję na miłość, choć jeszcze przed chwilą była w zasięgu ręki! Filip pragnie ratować to, co między nimi było, jednak pozostawia Elizie czas i przestrzeń do przemyśleń. Lekarstwem na cały smutek jest pomoc ciężarnej Milenie. Przypadkowe spotkanie skrzyżuje na nowo ścieżki tych dwojga.

Nie ma drugiej autorki, która w tak piękny sposób pisze o uczuciach i miłości. Właśnie z tego powodu tak chętnie sięgam po książki Klaudii Bianek. Druga część cyklu “Życie po Tobie” to kolejna historia napisana przez życie. Mamy tutaj sporo wątków, ale co najfajniejsze, każdemu z nich poświęcono odpowiednią ilość czasu i rozwinięto tak, że ani przez moment nie czułam niedosytu. Pojawia się nowa postać, która zmąci dotychczasowy spokój bohaterów. Tym razem fabuła trochę zwolniła, by na sam koniec dostarczyć nam odpowiednią ilość dreszczyku emocji. A zakończenie? Bez kolejnego tomu pod ręką po prostu się nie da. Autorka zapuściła haczyk na czytelnika i uwierzcie mi, nie da się za niego nie chwycić. W całej powieści było mi trochę za mało Elizy i Filipa, tych iskier między nimi, które pokochałam w pierwszym tomie cyklu. Dużo się dzieje dookoła, a ich wątek miłosny na moment zajął drugi plan. To nie zmienia faktu, że książki Klaudii Bianek czyta się z przyjemnością. Naprawdę lubię jej styl. Tym razem podczas lektury nie czułam tak ogromnych emocji, ale mam wrażenie, że kolejna i jednocześnie ostatnia część cyklu będzie swoistą wisienką na torcie, za którą chwycę już niebawem!

Zawsze i na zawsze to drugi tom cyklu Życie po tobie. Czytając pierwszy tom cyklu, bardzo mocno zaprzyjaźniłam się z Elizą i Filipem, a także z całą rodziną. Postaci zostały dobrze wykreowane, bardzo ludzkie, ze swoimi obawami i słabościami. Filip wydaje mi się idealnym mężczyzną, troskliwy, przystojny, zaradny. Z ogromnym zainteresowaniem czytałam kontynuację ich losów. Autorka ponownie zaserwowała nam ogromną dawkę emocji, całe morze wzruszenia, radości, ale też złość - złość na ojca Elizy, niewyobrażalną wściekłość na Elżbietę. Trudne relacje w rodzinie to jeden z ważniejszych wątków w tym tomie.

Spora część książki została poświęcona Jasiowi i walce o jego samodzielność. Podziwiałam upór i konsekwencje Elizy, by chłopczykowi żyło się lepiej, był czuł się akceptowany i kochany. Mogę sobie tylko wyobrazić, jaki ogrom pracy muszą włożyć rodzice dzieci z niepełnosprawnością. Mam ogromny podziw i szacunek dla takich osób.

Zawsze i na zawsze to wciągająca historia o miłości, przyjaźni, przepełniona rodzinnym ciepłem. Jednak tym razem w tej kochającej się rodzinie pojawiły się rysy, co sprawiło, że opowieść zyskała na wiarygodności, stała się bardziej „życiowa”. Bardzo lekki język sprawił, że książkę czytało się szybko i przyjemnie. Zdecydowanie polecam fanom obyczajowych powieści, emocji tutaj nie brakuje. Sama z niesłabnącym zainteresowaniem sięgnę po 3 tom cyklu – Taka, jaka jesteś. Zakończenie sugeruje, że dużo się jeszcze wydarzy w życiu Elizy i Filipa.

„ZAWSZE I NA ZAWSZE” Klaudia Bianek Wydawnictwo Czwarta Strona

Czy naprawdę ufasz osobą, które dopiero co poznałeś? Eliza zaufała. Stworzyła nowy związek z Filipem. On akceptował ją i jej dzieci. Niestety, życie nie jest takie piękne. Sielanka nie trwała zbyt długo. Po raz kolejny zawiodła się. Los z niej zadrwił. Przemilczana prawda wyszła na jaw. Tylko czy ta prawda, którą zna Eliza jest całkowitą prawdą? O tym musicie się dowiedzieć sami, czytając drugi tom pastelowej serii „Zawsze i na zawsze”.

Klaudia Bianek po raz kolejny wzruszyła mnie do łez. Czytając tom 2 „Zawsze i na zawsze” wylałam wiadro łez. Co ty robisz z czytelnikami. 😁 Uwielbiam książki, przy których można sobie popłakać. Klaudia masz niesamowity umysł. Potrafisz stworzyć książki, które wzruszają. Wchodzisz i pokazujesz głębokie historie, które nie ulatują z chwilą zamknięcia ostatniej strony.

Przykład Elizy i Filipa pokazuje, że można się podnieść pomimo przeżytych traum. Filip to człowiek, który zasługuje na medal. Nie miał łatwego życia. Wyrósł na wartościową osobę. Pokochał kobietę z dziećmi . Nie widzi problemu w tym, że jedno z nich jest chore. Traktuje je tak samo jak zdrowe. Pokochał jak własne. To jest piękna. Jednak w prawdziwym życiu to rzadko się zdarza. Zazwyczaj mężczyźni nie chcą kobiet z dziećmi i to w dodatku chorymi. To jest przykre.

Klaudia po raz kolejny dajesz nadzieję.

Barwni bohaterowie. Dobra akcja i temat powieści. Zakończenie szok. Daje nadzieję, że może kiedyś nastąpi ciąg dalszy przygód Elizy i Filipa.

Polecam przeczytajcie „Zawsze i na zawsze”. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Uwaga ta powieść wciąga.

10/10

Eliza wciąż nie może pogodzić się z informacją, którą przypadkowo odkryła. Mimo, że nadal czuje coś do Filipa nie umie mu wybaczyć. Mężczyzna nie poddaje się w swoich staraniach. Jedno przypadkowe spotkanie daje im cień nadziei na to, że wszystko jeszcze może się ułożyć. Życie nie jest jednak proste. Jakie kłody pod nogi rzuci im jeszcze los? Czy w końcu odnajdą drogę do siebie?

.

"Zawsze i na zawsze" to drugi tom po "Życie po Tobie" i jego bezpośrednia kontynuacja. Dlatego koniecznie trzeba je czytać w kolejności.

To cudowna książka o sile uczuć i prawdziwej miłości. O przeciwnościach życia codziennego, rodzinnych problemach i konfliktach. Pełna emocji, wzruszeń opowieść o życiu po stracie i budowaniu siebie od nowa. Oprócz rozterek dwojga zakochanych ludzi mamy również chłopca z Zespołem Downa. Autorka ukazuje jak wielką pracę trzeba włożyć by zapewnić takiej osobie prawidłowy rozwój i w miarę normalne życie.

[Recenzja nie zawiera spoilerów pierwszego tomu.]

Eliza po stracie męża ma problem z odnalezieniem się w rzeczywistości, ale trzyma się jej dla dzieci i bliskich. Z czasem kolejne osoby stają się jej wsparciem, gdy życie rzuca pod jej nogi następne– mniejsze i większe – przeciwności. Każda rodzina miewa sprzeczki, a dorastające dzieciaki wymagają ogromu uwagi. W dodatku jej serce na nowo budzi się do życia.

Czyli: Wiele smutku, wiele zaciskania zębów i wiele czułości.

Klaudia Bianek jest jedyną żyjącą autorką, która tworzy bohaterów, z którymi tak mocno potrafię się zżyć. Nawet nie wiecie jaka byłam szczęśliwa chociażby mogąc obserwować kolejne kroczki ku samodzielności Jasia – synek Elizy, który urodził się z zespołem downa. Moje serce puchło, gdy czytałam o tym jaki był dzielny! I jasne, zespół downa jest tutaj przedstawiony bardzo łagodnie, bez wielkich krzyków czy najgorszych momentów, ale czytanie o nim w takiej formie może ludziom otworzyć oczy. Pokazać, że każdy zasługuje na miłość. Hm, może nawet pokuszę się o stwierdzenie, że to główne przesłanie tej książki?Bohaterowie kochają pięknie i szczerze. Zarówno główni jak i poboczni. Czasami cierpią, ale w ich życiu zawsze istnieje słońce. To ogrzewa serce.

Tym razem byłam psychicznie gotowa na kolejne dawki bólu, o których autorka tak z uczuciem pisze, więc nareszcie udało mi się przez Klaudię nie popłakać, choć w dwóch momentach byłam naprawdę blisko. Mało książek tak silnie działa na moje uczucia. Przy sporej części lektur, które czytam, czuję ogrom wszystkiego, ale jednocześnie wiąże się to z natłokiem przemyśleń, nie łez. Przy tej autorce jednak to te drugie wygrywają, bo Klaudia Bianek wspaniale pisze o uczuciach. Wciąż nie wiem, co takiego jest w jej stylu, ale czuć w tym serce. Czuć w tym szczerość, która przebija się przez wszystkie moje tarcze i sieje spustoszenie wśród moich emocji.

Nie jestem fanką romansów. Gdy wątek romantyczny jest dodatkiem – okej; ale gdy staje się najważniejszy lub prawie najważniejszy, to zwykle kręcę na takie twory noskiem. Tutaj jednak nigdy tak nie miałam. Okej, relacja Elizy i Filipa nie jest najważniejsza w tej serii (autorka nie zapomina o innych postaciach, a radzenie sobie z żałobą głównej bohaterki to chyba istota tej opowieści), ale nie oszukujmy się. Jest to wątek bardzo ważny. Taki, który wprowadza zamęt i popycha akcję. Bianek kreuje go tak, że mogę przeczytać wszystkie jej książki, poważnie. Jest w tym tyle ciepła i tyle realnych uczuć. Uczuć, w które pragnę wierzyć. Nie ważne, czy są pozytywne, czy negatywne.

Kontynuacja „Życie po tobie” podobała mi się odrobinę mniej, ale wciąż podobała i wciąż była satysfakcjonującą lekturą. Napełniła mnie przeróżnymi emocjami i sprawiła masę przyjemności. Dobrze bawiłam się podczas czytania i ciężko było mi odłożyć książkę choć na chwilkę. Jeśli macie ochotę na historię o pięknych formach miłości oraz pragniecie czuć wiele dzięki napisanym słowom – czytajcie. Czytajcie, czytajcie, czytajcie.

„Nic nie jest nam dane ot tak, na zawsze. A już zwłaszcza życie."