Zaśnij, diabeł patrzy

Mam za sobą wszystkie dotychczas napisane książki przez @cyryl_sone , więc nie mogłam przegapić najnowszej powieści, rozpoczynającej cykl "Prawo Dunli", która premierę miała równy tydzień temu.

Maciej Siembieda (którego książki uwielbiam ❣) podsumował ją takimi oto słowami:

"Szybkie. Mocne. Niepokojąco wiarygodne."

I uważam, że to najbardziej trafne podsumowanie. Zgadzam się z każdym słowem.

NIE-SPOKÓJ.

"Dunla jest zaborcza i wciąga jak ruchome piaski."

Spodobało mi się, że akcja nowej serii rozgrywa się w małym miasteczku, pośród hermetycznej społeczności, która skrywa wiele sekretów i za nic nie chce ich ujawniać. Każdy z zewnątrz to potencjalny wróg, który dla własnego bezpieczeństwa lepiej by nie interesował się lokalnymi sprawami. Tu życie toczy się zupełnie innym torem. Tutaj obowiązuje własne prawo, prawo Dunli. Ręka rękę myje. Układy, powiązania, zależności, interesy, zmowa milczenia... Jak w takiej atmosferze jakiekolwiek poważne śledztwo może znaleźć rozwiązanie?

Nikodem Rand, szukający źródła inspiracji do napisania nowej książki, trafia w sam środek afery, związanej z odnalezionymi w jeziorze zwłokami młodej kobiety.

Mogłabym się rozwodzić nad fabułą, mocnymi stronami książki, ale wymienię dwa elementy, za które najbardziej cenię tę historię. Jest to wyczuwalny na każdym kroku autentyzm oraz wyraziste, zapadające w pamięć postacie. Z pewnością nie bez znaczenia jest tutaj fakt, że autor od podszewki zna zagadnienia związane z pracą prokuratora.

Język jest mocny, wulgarny, więc nie spodziewajcie się grzecznych dialogów 😉. To mi jednak mniej przeszkadzało niż liczne watki erotyczne, których nie jestem entuzjastką w książkach.

Trudno nie zaangażować się emocjonalnie w historię, w której cierpią dzieci... 💔

Jedno jest pewne - nie przegapię kolejnych części tej trylogii. 🔥

Wyobraźcie sobie pisarza, który uległ pokusie sławy i wielkiego miasta. Czerpał z życia pełnymi garściami – korzystał z wszystkich dobrodziejstw sławy i pieniędzy. Wiecie o co chodzi.

Nikodem Rand, bo o nim tu mowa, to szukający weny 40-latek, który w wyniku jednej decyzji wpada w sam środek kryminalnej zagadki, w której życie straciła młoda dziewczyna, a on jako ostatni widział ją żywą.

Dunla, mała mieścina na północy kraju. Piękna, położona przy jeziorze, ale mająca swoje tajemnice. Rand, czując się zobowiązany do rozwikłania zagadki śmierci Sary postanawia podjąć własne prywatne śledztwo. Szybko się przekona, że lokalna społeczność nie chce współpracować. Według nich najlepiej jakby wszystkie problemy zostały tam i tylko tam – w Dunli.

„Zaśnij, diabeł patrzy” to duszny thriller z małomiasteczkowym klimatem. Właśnie te okoliczności powodują, że czytając, cały czas czuje się napięcie i ciekawość co wydarzy się na kolejnych kartach książki. Klimat w niej opisany jest rewelacyjny. Przeplatające się motywy kultu religijnego, wręcz zahaczające o sektę i tajemnica, którą da się odkryć tylko kopiąc bardzo głęboko w historii miasteczka i jego mieszkańców.

Nie jest to ostatnie spotkanie z Nikodemem Randem. To dopiero początek serii. Już nie mogę doczekać się kontynuacji.

Polecam gorąco.

"Dobry dom to miejsce, w którym chronimy się przed światem."

👹 Nikodem Rand znany pisarz, szukając weny twórczej, za sprawą autostopowiczki trafia do Dunli, wprost na leśny festiwal Dunla Fest. Muzyka, alkohol, narkotyki i ostra zabawa do rana. Poranek oprócz kaca przywitał Randa informacją o śmierci dziewczyny z którą przyjechał do Dunli. Autor nie pamięta co wydarzyło się ostatniej nocy i za wszelką cenę chce znaleźć zabójcę Sary. Mieszkańcy Dunli tworzą jednak hermetyczną społeczność i niechętnie zdradzają sekrety, których w tym miejscu nie brakuje. Tu sam diabeł nocą odwiedza domy by popatrzeć na swoje ofiary. A ty nie chcesz być jedną z nich.

👹 Nie jest to typowy kryminał a prowadzący śledztwo robią to tak, jakby nie chcieli znaleźć odpowiedzi. Do tego aura czegoś złego wiszącego w powietrzu, co wzbudza jakiś podskórny "Nie - spokój". Czujemy na sobie wzrok zła czającego się w mroku i nie jesteśmy w stanie stwierdzić czy to wymysł dziecięcego umysłu, czy realne zagrożenie.

"Bo zawsze tam, gdzie światło, musi kryć się też mrok."

👹 Czytając z jednej strony czułam irytację na bohaterów a z drugiej nie mogłam się oderwać. Do tego ten duszny, małomiasteczkowy klimat społeczności, która chroni tajemnice tego miejsca. To co wydarzy się w Dunli, zostaje w Dunli. Całość składa się na intrygującą fabułę i dobre zakończenie.

👹 To moje pierwsze spotkanie

z autorem i muszę przyznać, że podoba mi się jego styl i z ochotą sięgnę po kolejne części.

Polecam 😊

Cyryla Sone pewnie sporo osób kojarzy z jego serii z prokuratorem Konradem Kroonem. Chyba każdy kto sięgnął po te książki sprawdzał później skąd wziął się w ogóle autor. A to czynny śledczy i publikuje pod pseudonimem, co w zasadzie nie byłoby dziwne, gdyby nie to, że można znaleźć jego zdjęcia. A może one także nie są prawdziwe?

Prawo Dunli. Taką nazwę nosi nowa seria spod pióra Cyryla Sone i to miejsce, do którego w pierwszej jego części zmierza pewien pisarz. Po drodze zabiera ze sobą autostopowiczkę, a następnego dnia zostaje ona znaleziona martwa. Sam nic nie wie, a noc była upojna, także pełna alkoholu. Postanawia więc, że tę zagadkę rozwiązać musi we własnym zakresie. Natomiast miasteczko jest małe, ociekające cierpkim klimatem społeczności zamkniętej, niechętnej do pokazywania swoich tajemnic. I gdyby tego było mało, to przychodzi nocą diabeł...

Spodziewałam się raczej dreszczowca i przyznam szczerze, że z pełną premedytacją nie czytałam opisy z tyłu okładki aby pozwolić na zaskoczenie i na przepadnięcie w treści. Okazało się, że to pełnokrwisty kryminał i to ten z najwyższej półki. Mimo, że sposób, w jaki autor uknuł intrygę, jak pokazał małą społeczność i jak klasycznie podszedł do tematu śledztwa, nie przeszkodziło w cieszeniu się fabułą. A ta jest niepokojąca, powodująca, że po plecach przebiegają dreszcze. Momentami wręcz trzeba sobie zrobić chwilę przerwy na złapanie oddechu, a później jak narkoman ląduje się z powrotem w samym środku akcji.

Po serii, w której mieliśmy okazję poznać ciekawą postać prokuratora dostajemy pisarza. Nie jest to postać, do której pała się sympatią, bo jako kobieciarz (delikatnie mówiąc) jest on momentami po prostu irytujący niczym stary wujek opowiadający sprośne żarty. Ale jest też inteligentny, dociekliwy i zapadający w pamięć.

Mam to szczęście, że dość późno zabrałam się za tę książkę i otrzymałam jedną paczką z Wydawnictwa oba tomy więc mogę od razu przeczytać kolejny i dowiedzieć się, co jeszcze wykluło się w wyobraźni autora, a przy tym zastanowić się nieco, jak wielki wpływ może mieć jego praca na to, co tworzy w swoich powieściach.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Znak Koncept.

Przychodzę do Was z recenzją najnowszej serii autorstwa Cyryla Sone, autora niebanalnego, prywatnie prokuratora i człowieka który tworzy fajne story na Instagramie. O fabule słów kilka.

Dunla małe, hermetyczne miasteczko, to tam przez zupełny przypadek trafia Nikodem Rand, pisarz który chwilowo stracił wenę. Impreza, narkotyki, dobra zabawa, Niko sobie nie żałuje, rano odkrywa, że nowo poznana dziewczyna, którą wiózł na stopa nie żyje. Czy to on za tym stoi? W tym mieście każdy ma swoje tajemnice, legenda diabła rządzi tym miejscem od lat, mieszkańcy zrobią wszystko by pokazać, że to co dzieje się w Dunli na zawsze musi w niej pozostać.

Poprzednia seria autora była rewelacyjna, poważny pan prokurator i sprawy trudne do rozwiązania. Co się zmienia w Prawie Dunli? Wszystko, główny bohater to lekkoduch, żyje chwilą i z każdej chwili wyciska ile się da. Zaczyna badać sprawę morderstwa, idzie tam gdzie nie powinien się pojawiać i nie zawsze ma szczęście. W tej książce nikt nie jest nijaki, a miasteczko ma takie tajemnice, że starczyło by ich dla wielkiej metropolii. Lubię akcje dziejące się w takich miejscach, Dunla mnie nie zawiodła.

Książka napisana lekkim i prostym językiem z bardzo dobrymi dialogami. Cyryl Sone ma swój unikatowy styl którym przyciąga czytelnika, a ten oddaje się książce bez reszty. Zapowiada się kolejna rewelacyjna seria autora, ja już nie mogę się doczekać kolejnego tomu szczególnie, iż bardzo zżyłam się z głównym bohaterem.

Książkę polecam a jeśli nie znacie serii z Konradem Kroonem warto po nią sięgnąć. Zachęcam też do odwiedzenia profilu autora na Instagramie.