Zaproszenie

Od samego początku nie polubiłam głównego bohatera, ma wysokie mniemanie o sobie, lubi za swoje porażki i złe decyzje obwiniać innych. Pomysł z tajemniczym zaproszeniem i stowarzyszeniem jest lekko absurdalny. Jego decyzje to równia pochyła, jedna gorsza od drugiej, a sam Artur wypada tu bardzo naiwnie. Za to śledztwo policyjne mi się podobało, było oryginalne, bo nie często trafiam na skorumpowanych policjantów. Śmiesznie było obserwować jak jeden duet próbuje rozwikłać zagadkę, a drugi im to utrudnia. Z zaciekawieniem obserwowałam czy policjanci, którym brakowało doświadczenia, w końcu odkryją całą intrygę i kto za tym faktycznie stoi. Czuć przemyślaną fabułę w każdym szczególe. Akcja jest dynamiczna, a w niej znajdziecie kłamstwa, przemoc, zdrady, manipulacje, zemstę. Zakończenie książki też jest oryginalne, bowiem autorka przygotowała dwa i to czytelnik decyduje, które zakończenie chce poznać. Poznałam drugie zakończenie i mnie usatysfakcjonowało. Autorka w najnowszej powieści porusza temat przemocy domowej, psychicznej i fizycznej, i kładzie duży nacisk na to jak ciężko w Polsce jest uzyskać konkretną pomoc dla takich osób. Historia Lidii szczególnie mnie poruszyła.

Zaproszenie Agnieszki Pietrzyk to książka, która łączy w sobie elementy thrillera psychologicznego i obyczajowego dramatu. Choć temat wydaje się obiecujący, powieść pozostawia mieszane uczucia. Nie jest ona zła, ale...

Fabuła skupia się na losach Artura Martynowa, prezesa banku, który otrzymuje zaproszenie na tajemnicze spotkanie. Sądzi, że to tylko żart. Po przybyciu na miejsce odkrywa, że zamiast zabawy czeka go coś zupełnie innego. Wkrótce poznaje Annę, co sprawia, iż jego dotychczasowego, poukładane życie diamteralnie się zmienia. Jednak w tle czai się tajemniczy nadawca zaproszenia, który wciąga Artura w niebezpieczną grę o wysoką stawkę.

Agnieszka Pietrzyk stara się zbudować napięcie. Autorka łączy elementy sensacyjne i psychologiczne. Jednak sam plan to nie wszystko. Całość nie do końca przekonuje. Postać Artura, choć początkowo wydaje się interesująca, jest dość przewidywalna. Jego reakcje na nieoczekiwane wydarzenia często wydają się nieautentyczne. Kiedy Artur zaczyna angażować się w tajemniczą grę, fabuła nabiera tempa, ale pojawiają się też wątki, które mogą rozczarowaći czasami nudzić.

Autorka stara się skupić na zbudowaniu atmosfery tajemnicy. W niektórych momentach to się udało. Jednak 2x wkradła się zbytnia powtarzalność narracji. Dodatkowo, zakończenie książki, choć zaskakujące, nie do końca satysfakcjonuje. Pozostawiło ono we mnie pewien niedosyt.

Zaproszenie to książka, która ma potencjał, ale nie do końca go wykorzystuje. Dla fanów lekkiego thrillera psychologicznego może być całkiem interesującą lekturą. Jednak nie jest to powieść, która zapada w pamięć na długo. Autorka dobrze potrafiła zbudować klimat tajemnicy, ale zabrakło głębszego zanurzenia w psychologię postaci i konsekwencji ich działań. To książka, która może zainteresować, ale nie porusza w sposób, w jaki mogłaby. Mimo to zachęcam do lektury. Warto poznać Zaproszenie i samemu wyrobić sobie opinię. [Adres usunięty]

Powieść Pietrzyk zaczyna się dość niepozornie, ponieważ Artur Martynów prezes banku dostaje zaproszenie na tajemnicze spotkanie. Od tego momentu nic nie idzie po myśli bohatera, a gra do której został zaproszony, zaczyna przybierać coraz bardziej mroczny charakter.

Zdecydowanie odpowiadało mi tempo, jakie narzuciła autorka, ponieważ stopniowe budowanie napięcia wraz ze wplataniem kolejnych tajemnic sprawiła, że powieść usidliła mnie zupełnie.
Spora też zasługa w tym usidleniu stworzenie właśnie klaustrofobicznej atmosfery i narastającemu lękowi i niepewności, która dotykała zarówno bohatera jak i mnie samej.

Główna bohater w pełni zaskarbił sobie moją sympatię, ponieważ widzę w nim sporo samej siebie. Artur człowiek do bólu pragmatyczny biznesmen, lubiący kontrolować otoczenie, natomiast na drugim biegunie mamy dużą podatność na bodźce, czy emocje.

Doceniam to jak autorce udało się stworzyć wielowarstwową fabularnie powieść, w której gra pozorów trwa w najlepsze. Ciągła akcja, decyzje bohatera sprawiają, że dynamika powieści jest spora, a moje myśli przewracały się niczym zamki z piasku na wietrze. Muszę przyznać, że Pietrzyk obrany motyw powieści wykorzystała znakomicie, a mnie jako czytelniczce dało mnóstwo frajdy.

Słowem muszę jeszcze wspomnieć o finale, bo ten pomimo jakiejś satysfakcji mnie nie dał mi w 100% spełnienia, liczyłam na zbieranie szczęki z podłogi, ale tak się niestety nie stało.

Pietrzyk wykreowała świetną historię, która wchłania i oplata niczym pajęcza sieć. Intrygująca powieść o dylematach moralnych, trudnych wyborach, manipulacji i nieprzewidywalności człowieka przypartego do muru. Jako fanka powieści nieoczywistych, gdzie nic nie jest czarne i białe mogę tę powieść polecić i zachęcić do czytania.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Czwarta Strona Kryminału.

Powieści Agnieszki Pietrzyk czytam i cenię od lat. Ta, również porwała mnie totalnie. To „Zaproszenie”, z którego i Wy musicie skorzystać, jeśli lubicie kopiące w głowę historie wyłamujące się wszelkim schematom. Co więcej, sami możecie wybrać zakończenie, które bardziej Wam odpowiada. Zaintrygowani?

Dużo mówi się o tym, by nie pozostawać obojętnym na cudzą krzywdę i reagować na przem0c, której jesteśmy świadkami. Ale czy dokonanie właściwego, wydawać by się mogło, wyboru może wciągnąć nas w wir intryg, tajemnic i zła? Autorka w przewrotny sposób pokazuje, że tak. Jedno przypadkowe zdarzenie może wywołać druzgocące konsekwencje. Ale co tak naprawdę wpływa na nasze decyzje? Okoliczności czy może nasza natura, głęboko skrywane instynkty? I jak daleko można posunąć się w imię sprawiedliwości?

Artur Martynow, szanowany prezes banku, mąż i ojciec, otrzymuje tajemnicze zaproszenie. Myśląc, że to żart kolegów, postanawia stawić się w wyznaczonym miejscu. Nieoczekiwanie staje twarzą w twarz z aktem przemocy wobec kobiety. Decyzja, którą wtedy podejmuje przewraca do góry nogami jego poukładane życie. Zostaje wciągnięty w wir zdarzeń, które niczym upadające kostki domina pociągają za sobą kolejne nie dając się już zatrzymać.

Żuławy, które zwykle kojarzą mi się z letnią beztroską, autorka przedstawia w surowej, niemal mrocznej atmosferze, czyniąc je niemal bohaterem powieści. Odludne tereny, opuszczone domki letniskowe, zaniedbane drogi i samotne domiszcza tworzą idealne, choć niepokojące tło dla opowieści o namiętnościach, manipulacjach, tajemniczym stowarzyszeniu i zbr0dniach.

Naprzemienna narracja Martynowa i policji daje czytelnikowi szerszą niż bohaterom perspektywę i podsyca ciekawość, jak te dwie płaszczyzny się splotą. Z jednej strony poznajemy dylematy człowieka, odsłaniające jego wewnętrzne lęki i demony przeszłości, który brnie coraz bardziej w bagno przem0cy i zdrady, z drugiej skorumpowanych i kierujących się osobistym interesem policjantów, co tylko potęguje napięcie. Jednak gdzie nagromadzi się zbyt wiele kłamstw, prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw. Pytanie tylko, jaka jest prawda?

Nie mogłam oderwać się od tej zagmatwanej historii, w której zdarzenia spiętrzają się niczym kra na rzece, by w końcu spłynąć z niszczycielskim impetem, odblokowując zator. Pochłonęła mnie totalnie! Zostałam wciągnięta w wir niepokoju, moralnych rozterek głównego bohatera i jego wyborów, z którymi często wewnętrznie się kłóciłam. A zakończenie to prawdziwy majstersztyk, bo czy spotkaliście się kiedyś z możliwością wybrania finału, który bardziej Wam odpowiada?

To jednak jedyne, na co macie wpływ, bo jeśli chodzi o tę fabułę, możecie spodziewać się wyłącznie niespodziewanego.

Bardzo cenię sobie twórczość autorów, którzy niezmiennie mnie zaskakują, mimo że wydaje mi się, że już doskonale znam ich styl. Oczywiście nie przeszkadza mi to, że niektórzy konsekwentnie piszą według jakiegoś klucza, który już się sprawdził, w końcu też dla tego sięgam po ich kolejne książki. Jednak jest coś niesamowitego w tym momencie, gdy otwieram książkę i wiem tylko, że będzie dobra, a wszystko inne muszę dopiero odkryć.

"Zaproszenie" to najnowsza powieść Agnieszki Pietrzyk. To właśnie ta autorka przychodzi mi pierwsza na myśl na hasło "oryginalność". Każde jej dzieło różni się zupełnie od poprzedniego, a mimo to wszystkie znakomicie się czyta, dzięki jej świetnemu stylowi i umiejętności snucia pasjonujących opowieści. Zawsze z radością reaguję na zapowiedzi jej nowości, bo wiem, że dam się znów pochłonąć intrygującej fabule.

Wspominałam już o oryginalności? Można o niej mówić w zasadzie przy każdej książce autorki, ale w tym konkretnym przypadku kolejny raz przeszła samą siebie. Zupełnie nie byłam w stanie wpaść nawet na kierunek, w jakim będzie toczyła się akcja, nie mówiąc o zakończeniu. To jedna z tych historii, które z perepektywy czasu wydają się możliwe tylko w literackim świecie, ale w trakcie lektury po prostu trzymają w potęgującym się napięciu.

Nie będę ukrywać, że były momenty, w których nie czułam tej historii. Wydawała mi się za bardzo nieprawdopodobna, taka odrealniona, szczególnie pod koniec. Nie kupiła mnie ta koncepcja, mimo wszystko bawiłam się naprawdę dobrze. Ukształtowałam sobie już opinię na temat całej fabuły, zastanawiałam się nad finalną oceną, a wtedy Agnieszka Pietrzyk wytoczyła najcięższe działo - zaskoczyła po raz kolejny i ostatni w ramach tej powieści. I to rozwiązanie konstrukcyjne stworzyło dla mnie klamrę z intrygującym początkiem, co pragnę podkreślić i docenić bez względu na ten nieco naciągnięty środek.

"Zaproszenie" to jedna z tych książek, których nie wolno odłożyć przed poznaniem zakończenia, gdyż może ono zupełnie wywrócić postrzeganie całego dzieła. Agnieszka Pietrzyk pozwoliła sobie na kolejny fabularny eksperyment utkany z wielu mniejszych i cieszę się, że miałam możliwość skorzystać z tego wyjątkowego "zaproszenia". Polecam Wam tę literacką ucztę, szczególnie pod względem konstrukcyjnym.

Moje 8/10.

Agnieszka Pietrzyk wystosowała do swych czytelników niezwykłe „Zaproszenie”, któremu nie będą w stanie się oprzeć.

Artur Martynow, prezes lokalnego banku, mąż i ojciec, dostaje nietypowe zaproszenie i jest przekonany, że to żart jego kumpli. Postanawia jednak zagrać w tę grę, w wyniku czego jest świadkiem małżeńskiej awantury, podczas której poznaje tajemniczą Annę. To spotkanie już na zawsze odmieni jego życie.

Uwielbiam powieści Agnieszki Pietrzyk to znawczyni ludzkich charakterów i mistrzyni w kreowaniu postaci — są złożone, skomplikowane, niejednoznaczne, autentyczne, realne.

Autorka doskonale opanowała technikę stopniowania napięcia, a ciekawy pomysł fabularny i związana z nim zagadka od początku wciągają nas w swoje lepkie macki. Niepokój narasta wprost proporcjonalnie do przeczytanych stron. Akcja jest dynamiczna i bardzo rozwojowa, naszpikowana zaskakującymi plot twistami; biegnie dwutorowo w naprzemiennej trzecioosobowej narracji: z perspektywy głównego bohatera, czyli Artura oraz policjantów zajmujących się podejrzanymi morderstwami.

Nasze zmysły postawione zostają w stan najwyższej gotowości — po prostu MUSIMY się dowiedzieć, o co tutaj chodzi?!

"Zaproszenie" zaskoczyło mnie wieloma rzeczami. Po pierwsze rejon, w którym toczy się akcja jest mi znany.U

Po drugie mega wciągająca i intrygująca fabuła, gdzie główny bohater podejmuje decyzje moralnie trudne.

Po trzecie podwójne zakończenie 🥰 Autorka daje czytelników dwa zakończenia i możliwość wyboru.

Artur otrzymuje dziwne zaproszenie, ma się stawić w konkretnym miejscu, i o konkretnej porze. Sam ma zdecydować co zrobi z tym co zobaczy. Jedzie... od teraz wszystko leci lawinowo. Jedna zła decyzja pociąga za sobą szereg innych, mniej lub bardziej głupich 🤦🏼‍♀️

Znajdziecie tu morderstwa, kryminalną zagadkę, przekupną policję, szantaż, zdradę, zazdrość i tajemniczego ktosia, który wszystkim steruje 😉

Artur Martynow wiedzie spokojne życie jako prezes banku. Jest szczęśliwym mężem i ojcem. Tak by się mogło przynajmniej wydawać. Pewnego dnia znajduje zaproszenie na tajemnicze spotkanie. Gdy dociera pod wskazany adres, staje się świadkiem kłótni małżeńskiej. Postanawia interweniować i puka do drzwi, ale jest przepędzony przez mężczyznę.

Jednak Anna prosi go o pomoc i w ten sposób jego stabilne i ułożone życie zmienia się. W między czasie tajemniczy nadawca przypomina o sobie. Artur po raz kolejny ratuje kogoś życie.

Kto i dlaczego wysyła mu te zaproszenia? Czy to dzieje się naprawdę czy bohater poddany jest manipulacji. Dowiecie się jak sami dacie się zaprosić do tej gry.

Książka wciąga od samego początku. Brak tu zbędnych opisów, które nie jednej raz potrafią znudzić. Tutaj czytelnik od razu udaje się z Autorem pod wskazany adres. I od tego momentu akcja jest dość dynamiczna, co bardzo lubię w tym gatunku. Minusem tej opowieści są rozdziały o policji, które muszę przyznać, ze mnie rozbijały. Dopiero później nabrały one dla mnie znaczenia i trochę mniej przeszkadzały.

Chociaż jest to thriller, to historia tu opisana zmusza nas do przemyślenia swoich działań. Bardzo lubię tego typu książki, które zmuszają do takich refleksji.

Książka posiada tajemniczy klimat i na pewno nie jest przewidywalna. Do końca nie wiadomo o co właściwie chodzi. Bardzo polecam!

Książki Agnieszki Pietrzyk od jakiegoś czasu wydawane są regularnie i są to w zasadzie powieści jednotomowe, zamknięte historie, które być może nadawałyby się od razu do ekranizacji. Thriller, z wątkiem kryminalnym poruszające także trudne tematy.

Tym razem też autorka postanowiła coś w tym stylu czytelnikom zaprezentować.

Artur, główny bohater otrzymuje dziwne zaproszenie. Myśli w pierwszej chwili, że to kumple organizują jakąś imprezę, bo już nie raz w taki sposób organizowali spotkania. Jednak, gdy dociera na miejsce zastaje kłócącą się parę, która nie ma nic wspólnego z zabawą. Artur obserwuje jak mężczyzna stosuje przemoc wobec swojej partnerki i postanawia interweniować. Nie kieruje się tym, że powinien, że tak nie można, ale tym, że w dzieciństwie nie obronił matki przed takim samym losem i nie chce być znów w tej samej sytuacji i się zadręczać. Jakie to egoistyczne, prawda?

Ale poznajemy także policjantów. Skorumpowanych, do których od razu czuje się potężną niechęć, a przez to podświadomie ma się satysfakcję z podkładanych im kłód pod nogi, a także patrząc na ich zupełny brak jakiegokolwiek profesjonalizmu...

Mamy trupa, mamy też skomplikowaną relację ofiary z jej wybawcą od oprawcy. Każde z tych bohaterów jest irytujące i do żadnego nie czuje się grama sympatii, współczucia i w ogóle się im nie kibicuje. Niestety, ale w takim przypadku nie chciałabym nawet czytać jakiegoś rodzaju kontynuacji, bo zwyczajnie pałałam gniewem i irytacją na samą myśl o tych postaciach.

Natomiast nie można autorce odmówić kreatywnego i ciekawego tworzenia fabuły. Od pierwszych stron ciekawość zjada czytelnika i chce się od razu wiedzieć co się wydarzy dalej. A, że wszystko jest naciągane i wręcz nierealne? Cóż.

Dlatego ta książka jako dobra rozrywka jest całkiem dobrym pomysłem i czyta się ją naprawdę szybko, ale nie można brać zbyt poważnie tego, co się w niej dzieje.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czwarta Strona.

Czy z szanowanego obywatela można zrobić mordercę? Jakie okoliczności popychają ludzi do mrocznych czynów? Czy naprawdę trudno jest przekroczyć granice prawa? A może granice pomiędzy tym, co złe, a tym, co moralnie usprawiedliwione, jest naprawdę cienka?

Być może te wszystkie pytania nieustannie zadaje sobie prezes lokalnego banku Artur Martynow. Patrząc na niego, można nazwać go człowiekiem sukcesu. Jest bardzo oddany swojej pracy, lubiany przez współpracowników, osiąga dobre wyniki zarządzając bankiem. Równie wspaniale układa mu się w życiu prywatnym – ładny dom, kochająca żona i dwójka udanych dzieci, z którymi nie ma żadnych problemów, dopełniają tego pięknego obrazka. Tyle tylko, że jak się tej sielance przyjrzeć dokładniej, to widać pęknięcia. Artur coraz więcej godzin spędza w pracy, podświadomie unikając spotkania z żoną, która po urodzeniu syna przestała być dla niego atrakcyjna. Ma do niej żal, że się zaniedbała, ale jednocześnie nie potrafi z nią o tym otwarcie porozmawiać. Jego niepokój wzbudza też chłopak córki, który odstaje nieco od wizji idealnego partnera. Być może ten wewnętrzny niepokój, który Artura trawi, a może stagnacja w związku, a może po prostu fakt, że uważa się na porządnego człowieka sprawia, że nie ignoruje pewnego zaproszenia od nieznanego stowarzyszenia „Lea uxor leonis est”.

Artur jest przekonany, że otrzymany list kierujący go do jednego z domów poza miastem, jest w istocie początkiem imprezy. Jego przyjaciele lubują się bowiem w nieszablonowych przyjęciach, tyle tylko, że tym razem to raczej nie oni. Po przyjeździe na miejsce, we wskazanym domu w Osłonce, Artur jest świadkiem przemocy domowej. Reaguje dzwoniąc do drzwi i wchodząc w konflikt z oprawcą, ale maltretowana kobieta odmawia przyjęcia pomocy i nie chce zgłosić sprawy na policję. I na tym właściwie powinna skończyć się jego rola jako obywatela – zrobił wszak więcej, niż większość ludzi odwracających głowy od przemocy. Tyle tylko, że sprawa ta bardzo niepokoi Artura i to na tyle, że znów wraca do Osłonek. To zapoczątkowuje serię tragicznych wydarzeń, które – być może – zmienią nasze pojęcie o byciu dobrym człowiekiem. Bo czy może być usprawiedliwienie dla morderstwa? Czy można samemu wymierzać sprawiedliwość? To oczywiście nie nasze zadanie, ale jednak, stając w obliczu ludzkiej tragedii i problemu, którego rozwiązaniem jest śmierć jednej zmiennej w równaniu, to możemy się pokusić o takie myślenie, że jedynym wyjściem jest jego ostateczna eliminacja.

O tym, jak łatwo można przekroczyć granicę, i co najważniejsze – jeszcze to sobie zracjonalizować – przeczytamy w porywającej powieści Agnieszki Pietrzyk pt. „Zaproszenie”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona powieść to nie tylko prawdziwa łamigłówka, a raczej wciągająca gra dla bohaterów powieści, ale również dla czytelników, którzy być może będą musieli zweryfikować swoje pojęcie moralności, a także dobra i zła. Bohater powieści uległ złudzeniu, że może rozwiązać problemy pokrzywdzonych kobiet. Ale tak naprawdę czy to nie megalomania podsycania jeszcze umiejętnie przez tajne stowarzyszenie, a przy tym podlana sporą dozą frustracji małżeńskim życiem?

Powieść ze swoją frapującą fabułą i wielowymiarowym spojrzeniem dzięki oddaniu narracji poszczególnym bohaterom, nie tylko wciąga, ale i zmusza nas do rozważań. Również na temat naszego postępowania albo … zaniechania działań w niewygodnych dla nas sytuacjach. Wisienką na torcie jest ostatni rozdział, który otwiera pole do domysłów i weryfikuje nasze wcześniejsze sądy na temat bohaterów. Na dodatek pozostajemy po lekturze nie tylko z przekonaniem, że po kolejną książkę autorki sięgniemy bez wahania, ale i ze sporym kacem moralnym…