Zapomniana piosenka

Agatę Bizuk znam z jej poprzednich powieści, które są utrzymane w takim lekkim i komediowym stylu, a że trafić w moje specyficzne poczucie humoru jest trudno, to książki autorki nie wywoływały u mnie dużego zachwytu. Ale przecież książki świątecznej nie mogę sobie odmówić!

Autorka potraktowała święta jako tło dla dużych emocji, wzruszeń i bólu, ale też nadziei. To nie jest książka pokroju tych wcześniejszych, tutaj jest dojrzałość, świetna fabuła i uczucia mocno trzymajace za serce. Poleją się łzy, smutek będzie dławił, ale możemy liczyć na to, że magia świąt zadziała. Agata Bizuk nie bała się poruszyć trudnych tematów takich jak ciężki los dziecka umieszczonego w Domu Dziecka czy samotność starszego pana, opuszczonego przez rodzinę. Ale odwaga się opłaciła, bo to jej najlepsza powieść. Poznamy dwóch mężczyzn, których losy się przetną i to odmieni ich życie. Bohaterowie są prawdziwi, dobrze wykreowani, to tacy ludzie, ktorych chciałoby się spotkać w realnym świecie.

Jeśli szukacie ciepłej i prawdziwie świątecznej książki to muszę Wam polecić właśnie tą. Powieść ta sama się czyta i nie można jej odłożyć, napisana jest prostym językiem, ale dobitnie i treściwie. Mnie się bardzo podobała i myślę że zostanie w mojej pamięci na dłużej.

Ostatnio dzięki uprzejmości @wydawnictwo_dragon miałam możliwość przeczytania najnowszej książki Agaty Bizuk "Zapomniana piosenka". Jeśli chodzi o twórczość autorki to niestety, zanim nie przeczytałam tej książki to nie miałam jeszcze przyjemności poznać więc nie do końca wiedziałam czego się spodziewać. Słyszałam wiele dobrych opinii jeśli chodzi o twórczość Pani Agaty i nareszcie mogłam sama się przekonać jak to jest według mnie. A jak jest? Jak myślicie potwierdzę tę opinię czy się wyłamię?

No oczywiście, że potwierdzam!!!

Przepiękna historia opowiadająca równolegle losy dwóch bohaterów, ponad 80 letniego mężczyzny Ksawerego oraz mężczyzny, który ledwo co wkroczył w dorosłość - Dominika. Co połączy te dwie historię? Musicie się przekonać sami, ja Wam tylko obiecuje lekturę przepełnioną emocjami. Wzruszenie gwarantowane!!! Były momenty, że zalewałam się łzami tak mocno, że nic nie widziałam. Jeśli bierzecie się za lekturę tej książki to koniecznie zaopatrzcie się w chusteczki.

.

Styl pisania autorki jest bardzo lekki i przyjemny, bohaterowie bardzo wyraźni i cała paleta emocji - czyli wszystko czego potrzeba w dobrej książce.

Zapraszam również do odwiedzania @ksiazkowa_nutka na Instagramie oraz Facebooku

„Po prostu nie potrafił kochać. Nie pamiętał już, jak to jest i co to w ogóle znaczy. Nikt go tego nie nauczył…”

Dominik ma dwadzieścia lat, wynajmuje mieszkanie, pracuje. Próbuje ułożyć sobie życie, wychowywał się w domu dziecka. Gdy miał cztery latka niespodziewanie zaginęła jego matka, a tylko ją miał na świecie. Mimo usilnych prób i poszukiwań, nigdy nie udało mu się dowiedzieć, co tak naprawdę się stało z jego mamą. Popyt w domu dziecka trwale odcisnął na nim swoje piętno. Czy Dominik dowie się w końcu, co stało się z jego mamą?

Pan Ksawery skończył osiemdziesiąt dwa lata, jest bardzo samotnym, wciąż samodzielnym mężczyzną. Pięć lat temu zmarła jego ukochana żona, od tego czasu nic już nie jest tak jak powinno być. Ma syna Michała, który w raz z rodziną mieszka w Londynie. Niestety dla Michała ojciec stał się już tylko kłopotem i ciężarem. Rozżalony i zarazem dumny mężczyzna zmaga się z coraz trudniejszą codziennością. Ulega wypadkowi, doskonale zdaje sobie sprawę, że sam sobie nie poradzi. Na pomoc syna nie ma, co liczyć. Wybawieniem dla niego stają się sąsiedzi i Dominik.

Drogi tych dwojga poranionych i samotnych mężczyzn w pewnym momencie się krzyżują. Zaprzyjaźniają się, dobrze się czują w swoim towarzystwie. Dokąd zaprowadzi ich ta niespodziewana znajomość? Kim tak naprawdę jest Ksawery dla Dominika? Koniecznie sprawdźcie, ogromne emocje i zaskoczenie gwarantowane!

Pokomplikowane, trudne relacje rodzinne, nieumiejętność okazywania sobie uczuć, bark szczerych rozmów, brak zainteresowania wobec własnego dziecka. Obojętność w stosunku do syna, bo ten nie spełnia oczekiwań rodzica. Jakie to przykre i krzywdzące. Miłość dziecka do matki, nieustająca nadzieja na jej powrót, życie w ciągłej niepewności, niewiedzy, nadziei. Przejmujący obraz życia w dzieci w domach dziecka. Pozostawianie ich samym sobie i na pastwę silniejszych. Powieść przepełniona bólem, niemocą, bezradnością, cierpieniem. Bezinteresowna, płynąca prosto z serca pomoc. Zwykła codzienność otulana magią świąt.

Pięknie opowiedziana, mądra, smutna, trudna historia o przyjaźni między młodym i sędziwym mężczyzną. Dzieli ich dużo, a łączy ogromna, porażająca samotność. Czy jednak tylko? Powieść głęboko porusza, niesie przesłanie, aby doceniać to, co mamy, nigdy nie wiemy, co może zdarzyć się jutro. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Ksawery to osiemdziesięcioletni samotny mężczyzna, który doznał wypadku. Jego syn który mieszka za granicą, nie zgadza się na pomoc w rekonwalescencji staruszka. Z pomocą przybywa córka sąsiadki Ewa oraz jej chłopak Dominik. Mężczyźnie nie jest łatwo ale dzięki pomocy ze strony młodych, coraz szybciej dochodzi do zdrowia.

Dominik to samotny, skryty nastolatek, który ma tylko Ewkę oraz psa Henryka. Chłopak w wieku czterech lat stracił matkę i trafił do domu dziecka. Nie wie nic o sobie, oraz o tym co się stało z jego ukochaną mamą. Po ciężkich przeżyciach, próbuje poukładać swoje życie na nowo.

Czy samotność jest jedyną rzeczą, która łączy Ksawerego z Dominikiem?

Cudowna historia pokazana z perspektywy dwóch pokoleń. Retrospekcje czasowe pozwalają nam poznać losy bohaterów od najmłodszych lat. Pełna wzruszeń, nostalgii, cierpienia oraz żalu. Jestem pewna, że nie jednej osobie łza w oku się zakręci. Tak bardzo się cieszę, że mogłam poznać tą piękną historię, pomimo tego, że już od samego początku czułam, jak ta historia się skończy😉

"Oglądał fotografie, uśmiechał się do siebie i wspominał. I pielęgnował te wspomnienia jak najprawdziwszy skarb. Czas nie leczy ran, jedynie pozwala im sie zabliźnić, przez co zawsze będą dokuczać jak złamana kiedyś noga na zmianę pogody."

Zaczęło się. Mamy listopad, a wraz z nim wysyp książek świątecznych (chociaż, akurat ta miała premierę 14 października), więc postanowiłam małymi kroczkami, powoli zacząć wczuwać się w klimat. "Zapomniana piosenka" była dokładnie tym czego oczekiwałam, bo choć zimy czy samych świąt jest tutaj niewiele, to ta ciepła i wzruszająca powieść i tak się broni, dzięki emocjom jakie wywołuje. Historia Dominika, chłopaka z domu dziecka, który próbuje się dowiedzieć co stało się z jego mamą, i starszego, samotnego pana Ksawerego nie dość, że łapie za serce i wyciska łzy, to czyta się po prostu sama. Ja wiem, że jest dużo malkontentów, którzy nie lubią tego typu książek, zarzucając im schematyczność i przewidywalność, ale wiecie co, mi to nie przeszkadza, a szczególnie w tym okresie przedświątecznym, kiedy potrzebuję tego typu historii, które ogrzewają niczym ciepły koc i zapewniają, że wszystko będzie dobrze.

To pierwsza świąteczna książka jaką przeczytałam. I chociaż świątecznej atmosfery było mało, to magia świat się tu zadziała.

"Zapomniana piosenka" odpowiada o losach dwóch mężczyzn. Dominik to młody człowiek, który dopiero wszedł w dorosłość. Wychowywał się w domu dziecka, nie ma żadnej rodziny. W domu dziecka dowiedział się, że jego matka nie żyje, ale brak dokumentów to potwierdzających, daje mu nadzieję, że jednak gdzieś tam jest.

Ksawery to starszy mężczyzna. Mieszka sam. Jego dorosły syn mieszka z rodziną za granicą. Żona zmarła kilka lat wcześniej.

Zrządzenie losu krzyżuje drogi obu mężczyzn. Czy to spotkanie wypełni pustkę panującą w ich życiu? Czy Dominikowi uda się odkryć prawdę o swoim pochodzeniu?

Książka opowiada piękną i wzruszającą historię. Niesie ona dobroć i nadzieję. Porusza jednak trudne i smutne tematy, samotność, krzywda i cierpienie.

Pokazuje jak wygląda życie w domu dziecka z perspektywy dziecka. Jak czuje się samotne i opuszczone.

Z drugiej strony widzimy też samotność starszego człowieka. Jak czuje się już nikomu nie potrzebny.

Z tej historii przebija jednak dobro, empatia i wiara w drugiego człowieka.

Było to moje pierwsze spotkanie i muszę przyznać, że jak najbardziej udane! Pomimo tego, że świąteczna okładka wskazuje na taki rodzaj książki, praktycznie dopiero na samym końcu mamy motyw Bożego Narodzenia. Cała książka jednym słowem jest nostalgiczna. Towarzyszymy bohaterom w ich przeszłości, zagłębiając się w ich wspomnienia. Nie ukrywam, że rzadko lubię takie przeskoki i pomimo, że było ich dużo, nie przeszkadzało mi to. Dużo razy się wzruszyłam, ta książka pokazywała prawdziwe życie, realne emocje i chyba za to najbardziej przypadła mi do gustu.

Poznajemy historię młodego chłopaka, który pragnie poznać swoją historię. Nie wie co się stało z jego mamą, która go zostawiła, nie wie kim był jego ojciec. Jedyne co mu towarzyszy, to skrawki wspomnień. Na jego drodze pojawia się starszy mężczyzna, który wkrótce zostaje jego dziadkiem. Obaj czują się samotni, obaj podejrzewają, że coś ich łączy, ale nie wiedzą jeszcze co.

Przepiękna historia, która Was oczaruje. Zakończenie, które Was zaskoczy i nostalgia, która Was rozczuli. Polecam!

Dominik wychował się w domu dziecka. Dziś ma już 20 lat i jest samodzielny, ale nadal próbuje odnaleźć swoją mamę. Nie ma pewności, czy zmarła, czy go porzuciła.

Pan Ksawery szykuje się do Wigilii, którą znów ma spędzić w pojedynkę. Jego jedyny syn, zajęty swoimi sprawami, nie zamierza pojawić się przy świątecznym stole.

Losy dwóch samotnych mężczyzn przetną się niespodziewanie, a połączy ich przypadek… albo przeznaczenie.

Czy Dominik dowie się prawdy o swojej przeszłości?

Co tak naprawdę łączy chłopaka z panem Ksawerym?

I czy magia świąt pomoże im zapełnić pustkę, którą noszą w sercach?

Szczerze przyznam, iż spodziewałam się, że "Zapomniana piosenka" będzie typową prostą powieścią świąteczną. Zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona, gdyż książka niesie ze sobą wiele uniwersalnych wartości. Autorka przypomina o tym, co powinno być dla każdego z nas najważniejsze. Szacunek do drugiego człowieka, bezinteresowna pomoc, życzliwość czy wdzięczność - to coś, co zawsze będzie w cenie.

"Ludzie nie potrafią docenić tego, co mają. Spokojne codzienne życie staje się dla nich normalnością, traktują je jak coś, co im się zwyczajnie należy. Dopiero kiedy stracą to, co kochali, zaczynają zdawać sobie sprawę, jak wiele mieli i jak łatwo przyszło im z tego zrezygnować."

Powieść utrzymana jest w świątecznym klimacie, który z miejsca mnie urzekł. Im dalej brnęłam w tę historię, tym coraz bardziej wciągała mnie jej atmosfera.

Agata Bizuk porusza wiele ważnych tematów, które zmuszają do refleksji i zmiany naszego zachowania. Moją szczególną uwagę przykuł wątek starości i przemijania. To część naszego życia, z którą każdemu z nas przyjdzie się zmierzyć. Gdy jesteśmy młodzi, w pełni zdrowia i sił witalnych nie myślimy o tym, że kiedyś tego wszystkiego może nam zabraknąć. Jest jeszcze bolesne poczucie samotności, tego że nie jesteśmy już nikomu potrzebni. Pamiętajmy, że my też będziemy w podeszłym wieku i poczujemy silną potrzebę obecności drugiej osoby obok, jej wsparcia, uwagi, rozmowy, pomocy w drobnych sprawunkach.

"Czuł się trochę jak zepsuty mebel na śmietniku - nikomu niepotrzebny i zupełnie bezwartościowy."

Z książki wyziera niewyobrażalny smutek, ból, krzywda, ale i prawda. Myślałam że powieść będzie bardziej optymistyczna. Dla mnie to kolejne wielkie zaskoczenie tej lektury. To pozycja zdecydowanie otwierająca oczy na otaczający nas świat i ludzi. To również historia pokazująca, jak decyzje i wybory, które podejmujemy w przeszłości, niosą konsekwencje w przyszłości.

"Zapomniana piosenka" to smutna i emocjonalna powieść, która oplata czytelnika świątecznym klimatem. To książka o tęsknocie, samotności, nadziei, męskiej przyjaźni międzypokoleniowej, życzliwości, bezinteresownej pomocy, niezbadanych ścieżkach ludzkiego losu. Spłakałam się jak nigdy. I niech to będzie ode mnie najlepszą rekomendacją!

W ramach weekendu z polskimi autorami przeczytałam piękną książkę Agaty Biziuk pt. "Zapomniana piosenka". Ta książka bardzo mnie rozczuliła... Nawet nie wiem co mam napisać. Historia jest tak piękna i wzruszająca, że przywraca wiarę w ludzi.

Poznajemy dwóch kluczowych bohaterów:

Dominik - w wieku czterech lat trafił do domu dziecka. Miał ciągłą nadzieję na to, że jego mama wróci i zabierze go domu, ale tak się nie stało. Nie wróciła ani mama ani nikt inny kto mógłby dać mu miłość.

Ksawery - starszy pan, który jak co roku szykuje się do samotnej Wigilii. Jego syn mieszka z rodziną w Londynie i nie ma za dużo czasu dla swojego ojca. W jego życiu pojawia się odrobina radości kiedy to przez przypadek dostaje od losu dwójkę przypadkowych "wnuków".

Dominik dorósł i usamodzielnił się. Ma piękną i kochającą dziewczynę Ewę. Niepewność związana z tym czy jego mama umarła, nie pozwala mu na co dzień normalnie funkcjonować. Mimo tego, że ma bliską osobę to brakuje mu rodziny...

Kiedy pewnego dnia pomaga Panu Ksaweremu, który złamał nogę, jego życie diametralnie się zmienia. Razem z Ewą stają się dla niego wnukami, a Dominik zyskuje dziadka. Oboje bezinteresownie odwiedzają starszego człowieka w szpitalu, a gdy ten wraca do domu codziennie spotykają się z nim i pomagają w czynnościach domowych.

Dominik czuje, że żyje. Jego życie nabrało sensu. Razem ze swoim psem spędza u "dziadka" każdą wolną chwilę.

Koniec...!

Nie będę Wam zdradzać więcej szczegółów. Ta książka to obowiązkowa pozycja na nadchodzące święta!

Przyznam się Wam, że po przeczytaniu zakręciła mi się łezka w oku... Już od dawna nie mam dziadka i zatęskniłam za nim... Chciałabym, żeby był jeszcze obok...

Pamiętacie, że to święta Bożego Narodzenia i CUDA się zdarzają... Ja w nie wierzę!❤ A Wy?

Jeżeli chcecie się dowiedzieć czy Dominik dowiedział się co stało się z jego mamą i czy Pan Ksawery nawiązał lepsze relacje ze swoim synem to odsyłam Was do lektury! A @po_prostu_rudy_lis gratuluję Pięknej książki! 😘😘

Zapomniana piosenka” to na wskroś optymistyczna i ciepła powieść, gdzie przy ostatniej stronie uśmiechniecie się do siebie i pomyślicie, że tak musiało być. To nie jest typowy zimowy wyciskacz łez, a dobrze napisana historia, która właściwie mogłaby dziać się o każdej innej porze roku, ale akurat okolice świąt mają tę niesamowitą magię i ją tu widać. Widać niestety również to, co częste w życiu młodych, zabieganych ludzi na tzw. dorobku. Pogoń za pieniądzem, łatwiejszym życiem, ale poświęceniem więzi z rodziną, myśleniem, że mam czas, zdążę, a ten czas ucieka, rodzice czy dziadkowie nie młodnieją, warto o tym pomyśleć. Dodatkowo syn jednego z głównych bohaterów mieszka za granicą i na co dzień nie ma fizycznego kontaktu z ojcem. Kiedy ten potrzebuje pomocy, nie ma go obok, a przyjazd to nie kilka, a tysiące kilometrów. Agata Bizuk emigrację zna z własnego podwórka, co pewnie ułatwiło jej oddać emocje związane z bezsilnością obu stron.

Mam wrażenie, że autorka od debiutu, bardzo poprawiła swój styl i język. Bohaterowie mają osobowość, widać i czuć ich emocje, które przekładają się na czytelnika, a ja bardzo lubię być kimś obok, lubię, kiedy książka zabiera mnie do swojego świata, a „Zapomniana piosenka” tak właśnie jest, odcina od tego, co na zewnątrz i pochłania uwagę. Emocjonalna, ale nie przytłaczająca fabuła sprawia, że kartki uciekają spod palców. Całość bardzo ciekawie się zazębiała, aż zgrała do właściwie jednej, wspólnej historii. Bardzo polecam, zwłaszcza teraz, kiedy aura za oknem nie daje powodów do uśmiechu.

"Zapomniana piosenka" to najnowsza powieść obyczajowa Agaty Bizuk. Dominik to młody młodzieniec, który jakiś czas temu opuścił dom dziecka. Chłopak trafił tam w wieku 4 lat i przez te wszystkie lata wielokrotnie zastanawiał się, co stało się z jego matką, która z dnia na dzień zniknęła z jego życia. Ksawery jest już po 80ce i swoje najlepsze lata ma już za sobą, w momencie gdy umiera jego małżonka zaczyna doskwierać mu samotność. Choć małżeństwo doczekało się potomka, to jednak jego dorosły już syn ma swoją rodzinę i przeprowadza się do Londynu, a staruszek zostaje sam. To historia o dwóch samotnych i opuszczonych duszach, które odnajdą wspólną drogę do szczęścia... "Zapomniana piosenka" to historia o miłości, tęsknocie i samotności. Jeśli ktoś z Was nastawia się na typowo świąteczny klimat w książce to muszę Was niestety zmartwić, bo jest tego niewiele, ale spokojnie brak atmosfery świątecznej rekompensuje nam przemiła historia, która ma to coś i przy której na pewno nie przejdziemy obojętnie. W końcu porusza odwieczny temat miłości i samotności, który chyba nikomu nie jest obcy, ale co najważniejsze ma pozytywny przekaz, że życie naprawdę potrafi nas zaskoczyć i to w najmniej oczekiwanym momencie, zwłaszcza w tak wyjątkowym dniu jak Wigilia. Samą książkę czyta się ekspresowo, to zapewne przez jej ciepły i wzruszający klimat, więc każdy z czytelników nie powinien mieć problemu z oswojeniem jej treści. To jedna z tych historii, które się połyka, a nie czyta. Polecam💕

"Siedzenie samotnie przy wigilijnym stole to największe okrucieństwo, jakie los mógł sobie wymyślić. W święta wszystko czuje się mocniej i dotkliwiej. Samotność boli podwójnie, a echo bardziej niż zwykle odbija się od pustych ścian. Dlatego lepiej przejść obok świat tak, jakby zupełnie nie istniały."

Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Dragon dotarła do mnie przepiękna, świąteczna historia "Zapomniana Piosenka", napisana przez Agatę Bizuk. Czy obok historii Dominika i pana Ksawerego nie można przejść obojętnie jak można przeczytać na okładce? Dla mnie jest to pierwsze spotkanie z autorką i zdradzę, że nie ostatnie.

Chociaż do świąt zostało dwa miesiące, książki świąteczne jak co roku zaczynają kusić czytelników swoimi okładkami. Błysk bombek przyciąga wzrok, choinkowe igiełki kłują w palce, zapach pierników wdziera się do nosa a my, chcemy zaplątać się w anielskie włosie. Jeśli nie mieliście jeszcze na liście "Zapomnianej piosenki" to jak najszybciej koniecznie ją dopiszcie. Dajcie się porwać magii. Ale nie tylko takiej świątecznej. Także magii dobrych serc, magii bycia człowiekiem dla człowieka, magii bezinteresownej pomocy. A wszystko to przy akompaniamencie kolęd i przy miękko padającym śniegu.

Dominik ma dwadzieścia lat. Kiedy był małym chłopcem trafił do domu dziecka. Czterolatek nie rozumie dlaczego trafił do tego dziwnego miejsca. Dlaczego jego mama nie przychodzi kiedy tak bardzo ją woła żeby go zabrać. Kim są ludzie go otaczający. Dziś, jako dorosły człowiek, nie wie, czy jego mama go porzuciła czy umarła. Niewiedza uwiera jak kamyk w bucie.

Ksawery to starszy pan, którego żona zmarła a syn z rodziną wyjechał do Anglii. Doskwiera mu samotność i odrzucenie. Syn, zbyt pochłonięty pracą nie ma czasu żeby dzwonić do ojca przez co Ksawery czuje się niepotrzebny i pominięty, ponieważ dla starszych ludzi największą wartością jest rodzina, bliskie sercu osoby.

Opowieść toczy się dwutorowo. Każdy rozdział zatytułowany jest imieniem jednego z nich, Ksawerego lub Dominika. Poznajemy małego, czteroletniego Dominika i jego mamę. Widzimy łączącą ich bezwarunkową miłość, troskę, przywiązanie. Spotykamy Ksawerego w dniu, w którym traci ON swoją ukochaną żonę. Po pięćdziesięciu latach zostaje sam.

"Przeszłość ciążyła mu mocno, cały czas nie pozwalając ruszyć się z miejsca. Ale teraz powoli, krok po kroku, zaczynał głębiej nabierać powietrza w płuca i oddychać bez ciążącego mu na piersi kamienia domysłów i niedopowiedzeń. Być może niedługo wreszcie poczuje się prawdziwie wolny."

Losy tych dwóch mężczyzn, pozornie tak różnych przetną się niepodziewanie. Różni ich wszystko ale łączy wiele, tak naprawdę obaj są samotni i tak samo poranieni przez życie. Obaj marzą o rodzinie, o ciepłym domu, pełnym miłości, zrozumienia i akceptacji. Dlatego też, kiedy los, a może przeznaczenie zetknie ich ze sobą każdy z nich coś zyska. Żaden z nich już nie będzie sam.

"Dom to ludzie, do których się wraca z przyjemnością, dom to zapachy, smaki, śmiechy i łzy. To zapach porannej kawy wypitej w dobrym towarzystwie, to granie w karty, kiedy za oknem pada, i możliwość ugotowania drugiej osobie zupy. To takie emocje, których nie czuje się, będąc w pojedynkę."

Od początku czytałam "Zapomnianą piosenkę" z uczuciem, którego do końca nie potrafię określić. Taką mieszanką rozczulenia, wzruszenia i nadziei. Od pierwszych stron chciałam przytulić do serca Dominika. Otoczyć go troską i miłością. Chciałam powiedzieć temu małemu chłopcu, że wszystko się ułoży i jeszcze kiedyś będzie szczęśliwy, z mamą lub bez. Chciałam złapać Ksawerego za rękę i powiedzieć, że nie jest sam, że wystarczy się rozejrzeć a dostrzeże pomocne dłonie.

"Ludzie nie potrafią docenić tego co mają. Spokojne, codzienne życie staje się dla nich normalnością, traktują je jak coś, co im się zwyczajnie należy. Dopiero kiedy stracą to, co kochali, zaczynają zdawać sobie sprawę, jak wiele mieli i jak łatwo przyszło im z tego zrezygnować."

Autorka przepięknie pokazuje rodzącą się więź między mężczyznami, którzy zaczynają wzajemnie się uzupełniać, ukazuje, że możliwa jest przyjaźń międzypokoleniowa. Pokazuje, co w świętach jest ważne. Nie dokładnie wyliczone dwanaście potraw, nie pięknie przystrojona choinka i masa prezentów pod nią a bliska sercu osoba, ciepły dom, akceptacja drugiej osoby.

Agata Bizuk oddała w nasze ręce niezwykle emocjonalną historię. Wystarczy spojrzeć dalej niż czubek własnego nosa a wtedy może dodatkowe nakrycie przy wigilijnym stole dla strudzonego wędrowca nie będzie stało puste.

Czytając, miałam w głowie obraz pochylającej się matki nad zasypiającym dzieckiem, nucącą z miłością zapomnianą później melodię. I do tej pory to moje wyobrażenie mam przed oczyma. To chyba najlepszy dowód na to, że przeczytana książka zostaje z czytelnikiem na długo.

Polecam. Nawet jeśli Wasze serca są skostniałe i tak do końca nie działa na Was magia świąt to i tak gwarantuję, że nie będzie to czas stracony.

"Tak to czasem jest: ludzie przychodzą i odchodzą. Pokazują, że można żyć inaczej - a potem idą dalej, zostawiając po sobie nowe doświadczenia i emocje, których nawet byśmy się po sobie nie spodziewali. Jedni są po to by czegoś nas nauczyć - i to najczęściej o nas samych, drudzy po to, by sprawiać radość. Jedni są błogosławieństwem, a inni lekcją, al wszyscy bez wyjątku na koniec zostawiają po sobie ogromną pustkę."

"Zapomniana piosenka" to książka o niesamowitej empatii i bezinteresownej pomocy, która w obecnych czasach niestety nie jest powszechna.

Nic mnie bardziej nie porusza niż bezradność i niemoc dzieci i starszych ludzi, a w tej książce znajdziemy jedno i drugie.

Osobiście boję się samotności i czytając tę pozycję zaczęłam trochę za dużo myśleć "a co jeśli.." :P .

Książka skłania czytelnika do refleksji ale chyba nie nazwałabym jej świąteczną, wprawdzie kulminacja wydarzeń ma miejsce w Wigilię ale generalnie cała akcja toczy się wrzesień - listopad. Chociaż trzeba przyznać, że udało się autorce przez te parę stron przygotowań do świąt stworzyć tą niepowtarzalną bożonarodzeniową magię, widziałam choinkę, słyszałam kolędy 🎄

Pomimo tego, że w pewnym momencie zakończenie było już jasne nie przeszkodziło to, żeby na koniec podczas rozmowy Dominika z Michałem gdzieś tam łezka w oku się zakręciła.