Zanim wystygnie kawa. Tom 1

Zanim wystygnie kawa powstała na kanwie sztuki teatralnej, która zdobyła nagrodę główną na festiwalu Suginami Drama. Toshikazu Kawaguchi stworzył więc z utworu dramatycznego wersję beletrystyczną, a ta zainteresowała twórców filmowych – zekranizowała ją Ayuko Tsukahara.

Mała, niepozorna kawiarnia, ulokowana gdzieś w bocznej uliczce. Poza swoim codziennym menu, serwuje także… podróż w czasie. Żeby jednak udać się do przeszłości (lub przyszłości, jeśli się uda) trzeba spełnić szereg określonych zasad. A każda kolejna dziwniejsza od poprzedniej. Najważniejsze jednak, by wrócić „zanim wystygnie kawa”.

I tak, Kawaguchi dość niepozornie zaprzyjaźnia nas z bohaterami swojej książki. Najwięcej czasu spędzamy z pracownikami kawiarni i poznajemy ich rozmaite problemy, choć przecież głównymi bohaterami są osoby, które czekają na upragnioną podróż.

Fumiko to kobieta sukcesu, skupiona wyłącznie na pracy, relacje z mężczyznami to tylko epizody w jej życiu. Dopóki nie spotyka Goro. Po kilku latach związku on jednak ją porzuca dla… własnej pracy. Duma nie pozwala kobiecie go zatrzymać, czego, rzecz jasna, potem żałuje. Dlatego kawiarnia Funiculi Funicula jest dla niej jak wybawienie. Bo oto może przenieść się do momentu ich ostatniej rozmowy i wyznać Goro wszystko co czuje, choć wie, że to i tak nie zmieni teraźniejszości (jedna z zasad).

Bardzo ciekawą postacią jest kobieta czytająca książkę. Budzi zainteresowanie, fascynację, ale i niepokój, czy wręcz grozę. Ona nie dotrzymała warunków podróży w czasie, jest więc zawieszona między byciem a niebyciem, potrafi rzucać klątwy, a i czytane lektury wcale nie są przypadkowe…

Zająć krzesło przenoszące w czasie nie jest łatwo. Ale pan Fusagi się nie poddaje, musi przecież spotkać się z żoną, która mu nagle zniknęła i oddać list. Jego historia porusza chyba najbardziej. I nie wiem, czy samym faktem miłości tego małżeństwa, czy wstydliwą tajemnicą mężczyzny, czy może okrutną chorobą, prowadzącą go w mroki krainy zapomnienia.

Kawaguchi, poza ciekawym motywem wędrówki w przeszłość i przyszłość, pokazał oczywiście uczucia! Zanim wystygnie kawa to swoista próba wejrzenia w struktury dzisiejszych relacji. Autor przedstawił silne więzi i te zupełnie porozrywane. Ludzi zagubionych przez brak bliskości i ludzi zagubionych właśnie przez tę bliskość. W tle każdej historii znajdziemy też subtelny komentarz dotyczący współczesności. Pisarz mówi [Adres usunięty]. o nieokiełznanym pędzie do technologii, o życiu w przestrzeni wirtualnej, o niedomaganiach oraz starości i ich miejscu w dzisiejszym świecie, o przedkładaniu kariery, pracy i rywalizacji nad pielęgnowanie stosunków z najbliższymi, o egoizmie jako niemal chorobie cywilizacyjnej.

Proza Kawaguchiego skupia się na detalu. Autor musi najpierw „odmalować” postaci, potem naszkicować im tło do opowieści o rzeczach najbardziej istotnych, czyli o emocjach. Najwięcej uwagi pisarz poświęca twarzom, jakby to z nich wyczytał właśnie historie dla każdego ze swoich bohaterów. Podobała mi się specyficzna atmosfera tych opowieści. Tu realne miesza się w wyobrażonym, codzienne z efemerycznym, a logiczne – z magicznym. Unosi się tu jakaś mgła absurdów, ale też nadziei, wynikającej z wiary, że wszystko jest możliwe. To proza pełna dziwności i nieoczywistości. Potrafi zaczarować!

Dawno nie czytałam tak pomysłowego i nietuzinkowego zbioru opowiadań, jak "Zanim wystygnie kawa". Każde kolejne opowiadanie jest lepsze od poprzedniego, a całość skłania ro refleksji na temat najważniejszych wartości w życiu człowieka. Po każdym miałam ochotę zadzwonić do bliskich albo spędzić z nimi więcej czasu, doceniając to, że mamy siebie nawzajem. Podoba mi się pomysł na wspólny mianownik wszystkich czterech opowiadań, a mianowicie tokijską kawiarnię, która pozwala na cofnięcie się w czasie, jeśli tylko dana osoba zdąży wrócić zanim wystygnie kawa. 

Czy wiedząc, że podróż w żadnym stopniu nie wpłynie na teraźniejszość, chcielibyście przenieść się w czasie?

"Tej jednej reguły absolutnie nie może pani złamać (...) Jeśli ją pani złamie, spotka panią coś potwornego..."

Piękna, wzruszająca, pokrzepiająca i uświadamiająca. Taka w mojej ocenie jest właśnie "Zanim wystygnie kawa" autorstwa Toshikazu Kawaguchi. Osobliwa narracja, która nie każdemu przypadnie do gustu. Przede wszystkim ze względu na ogromną ilość powtórzeń, czy to imion, czy zasad przenoszenia się w czasie. Myślę, że ma to nieodłączny związek z charakterem literatury azjatyckiej. Choć przyznam szczerze, mogę się mylić.

Bałam się, sięgając po "Gdy wystygnie kawa", że tak jak wielu innym osobom, nie przypadnie mi do gustu. Jednak gdy odłożyłam, przeczytaną już książkę, poczułam ciepło i smutek. Ciepło, bo choć uświadomiłam sobie, że każda podróż w czasie niewiele zmieniła, to jednocześnie zmieniła wiele. Smutek, bo przywiązałam się do bohaterów, do właścicieli kawiarni, a to ich historia okazała się być tą najsmutniejszą.

Po raz kolejny przekonałam się, że uwielbiam literaturę azjatycką, a przede wszystkim japońską. Pragnę więcej tak pięknych historii.

"Zanim wystygnie kawa" nie jest co prawda napisana jakimś pięknym stylem, który by mnie uniósł na wyżyny, ale jednak ma w sobie magię, która sprawiła, że pochłonęłam ją w jeden dzień, od razu po wyciągnięciu z paczkomatu (nawet nie zdążyłam jej odłożyć na półkę!). Przede wszystkim pomysł i fabuła sprawiają, że jest to książka, po którą warto sięgnąć, i którą czyta się z wypiekami na twarzy.

W pewnej tokijskiej kawiarni, kryjącej się w piwnicy bez okien, w której nie idzie odróżnić dnia od nocy, czas odmierzają trzy stare zegary, a każdy z nich wskazuje zupełnie inną godzinę. Wnętrze jest mało doświetlone nawet przez lampy, rysuje się w kolorach sepii. Znajdują się tu zaledwie trzy stoliki dwuosobowe oraz trzy miejsca przy barze. Trudno stwierdzić, czy lokal ten jest bardziej uroczy, czy bardziej ponury. Na pewno zupełnie inny niż wszystkie. Legenda miejska głosi, że w knajpce tej można się przenieść w czasie. Są jednak pewne zasady:

☕ "W przeszłości można się spotkać tylko z osobami, które odwiedziły kiedyś kawiarnię".

☕ "Cokolwiek zrobisz w przeszłości, nie zmieni to teraźniejszości".

☕ Tylko jedno krzesło w kawiarni pozwala na cofnięcie się do przeszłości.

☕ "Jest limit czasu".

Większość wstępnie zainteresowanych podróżą do przeszłości, po wysłuchaniu warunków, które muszą spełnić, zrezygnowało. Przede wszystkim, wydawało im się bezsensowne, że nie można zmienić teraźniejszości. Tylko niektórzy się decydowali. Dlaczego? I czy rzeczywiście niczego to nie zmieniało?

Gdybyście sami chcieli przenieść się w czasie, musicie wiedzieć, że ten proces poprzedzał cały rytuał. Najpierw trzeba zdobyć odpowiednie miejsce przy stoliku. Problem polega na tym, że ktoś już przy nim siedzi... Jeżeli odkryjesz sposób, by na nim usiąść, wiedz, że tylko jedna kelnerka obsługuje osoby gotowe na tak daleką podróż. Przygotowuje ona kawę w specjalnym imbryczku. Kiedy podejdzie do Ciebie do stolika, przypomni o zasadach, naleje gorzki napój do filiżanki, a Ty w jego oparach uniesiesz się do czasu, którego pragniesz. Pamiętaj tylko o najważniejszym: musisz stamtąd wrócić, zanim wystygnie Twoja kawa...

@odkrywczamama

Zanim wystygnie kawa - Toshikazu Kawaguchi.

PREMIERA 13 lipca a już teraz możecie ją zamówić w promocyjnej cenie na —> [Adres usunięty]

Opis od Wydawnictwa:

„A gdyby móc cofnąć się w czasie? Gdyby choć na chwilę wrócić do przeszłości i spróbować coś wyjaśnić, czemuś zaradzić, spotkać się z kimś, może po raz ostatni…
W małej bocznej uliczce w Tokio ukryła się klimatyczna kawiarnia, która od ponad stu lat serwuje starannie parzoną kawę. Krążą pogłoski, że swoim klientom oferuje też wyjątkową możliwość podróży w czasie.

W „Zanim wystygnie kawa” spotykamy cztery osoby, z których każda ma nadzieję skorzystać z tej oferty. Ktoś chce się skonfrontować z dawną miłością, ktoś powrócić do czasów sprzed utraty pamięci, zobaczyć się z siostrą, spotkać córkę, której nigdy nie było okazji poznać.

Wszystko może się wydarzyć, ale pod wieloma warunkami. Najważniejszy: musisz wrócić, zanim wystygnie twoja kawa”.

Przyznam, że Wydawnictwo Relacja często doprowadza mnie albo do łez albo do głębokiej zadumy.

Tym razem było identycznie. Nie wiem jak to robicie, ale niesamowicie idealnie trafiacie w moje serce.

Czyta się przyjemnie i z nie małą dozą ciekawości. Czy można zrobić coś w czasie tak krótkim jak stygnięcie kawy?

Wrócić do sytuacji, w których chcielibyśmy powiedzieć coś zupełnie innego lub przeżyć to… na nowo?

Magiczna kawiarnia, gdzie siadając na odpowiednim krześle możemy przenieść się w czasie… Trzeba tylko pamiętać o kilku zasadach i… wrócić, zanim wystygnie kawa.

Świetny pomysł na książkę! Nie wiem czy sama potrafiłabym oprzeć się, by usiąść i przenieść się w czasie. Pewnie od razu bym chciała skorzystać, byle przeżyć coś tak odmiennego. By naprawić pewne sprawy ale… no właśnie. Nie mogę Wam za dużo zdradzić, bo warto to po prostu przeczytać.

Nie jest prosta w odbiorze. Nie jest taka, że będziemy się śmiać. Ba. Ja nawet zapłakałam.

Polecam zaparzyć sobie kawę i zanurzuć się w lekturze. Ile przeczytacie w czasie, zanim wystygnie? Ile słów powiedzielibyście do drugiej osoby nim magiczny płyn się ochłodzi?

Czy w ogóle usiedlibyście na krześle i przenieśli się w czasie? A może… do przyszłości?

Poruszyła mnie dogłębnie i ode mnie otrzymuje zdecydowanie 9/10.

Z całej książki najbardziej trafił do mnie sam tytułowy motyw - potrzeba skupienia się na tej jednej chwili, magiczna wręcz zasada, aby coś zrobić "zanim wystygnie kawa". Picie kawy zadziałało jak taki międzynarodowy łącznik, wielu z nas wykonuje tę czynność codziennie i często machinalnie. Innymi razami ten napój faktycznie jest wyznacznikiem czasowym ("już idziemy, tylko jeszcze napijemy się kawy"). W książce coś tak znajomego i prostego stało się mechanizmem motywującym i umożliwiającym wewnętrzne rozliczenie się ze swoimi emocjami.

Sami bohaterowie są bardzo "japońscy", czyli nie do końca zrozumiali w zachowaniu i bardzo niezręczni w relacjach z innymi. Było ok... i u mnie to tyle z zachwytów. Rozumiem, co mogło tak urzec innych czytelników w historiach bohaterów, ale ja jakoś nie dałam się oczarować. Polecam miłośnikom literatury japońskiej i obyczajowej.

Mała kawiarenka, prawie niewidoczna z ulicy, a w niej stolik, przy którym wypicie kawy przenosi pijącego w przeszłość na określony czas - dopóki kawa nie wystygnie. Tylko czy warto? Jedna z zasad głosi, że przeszłości nie można zmienić; ona już się zadziała. Skąd więc biorą się amatorzy na tę wycieczkę w przeszłość?

Fumiko właśnie się dowiedziała, że mężczyzna, którego kocha, dostał pracę w Ameryce i za chwilę wyjeżdża. Czy powrót do ich ostatniego spotkania może jeszcze coś odmienić w ich relacjach?

Mąż Kohtake cierpi na chorobę Alzheimera. Coraz częściej zdarza się, że nie rozpoznaje żony. Kohtake nie potrafi sobie z tym poradzić, choć jest pielęgniarką i zna objawy tej choroby. Czy wypicie kawy przy magicznym stoliku pomoże jej dokonać wyboru?

Hirai od lat skłócona jest ze swoją rodziną. Choć jest starszą siostrą, nie zgodziła się przejąć od rodziców zajazdu i ten obowiązek spadł na młodszą Kumi. Rodzice trzymają się od niej z daleka i tylko Kumi regularnie przyjeżdża do Tokio, by przekonać starszą siostrę do powrotu. Czy wgląd w przeszłość pomoże Hirai pozbyć się wyrzutów sumienia i zmienić swoje życie?

Kei, żona właściciela kawiarni, jest w ciąży, choć poród może skończyć się jej śmiercią, bo ma chore serce. Czy jest możliwe, by mogła zobaczyć swoja córkę, nim umrze?

Zasada mówi, że przeszłości nie można zmienić. Ale może powrót do przeszłości sprawi, że bywalczynie zagubionej w Tokio kawiarenki dostrzegą coś, co kiedyś umknęło ich uwadze?

Książka zamiast kwiatka

Krótka, chwytająca za serce opowieść. Na jeden wieczór polecam.

Duży pakiet emocji wszelakich gwarantowany. Doceniam wpisanie (trzeba to przyznać, dość oklepanego) motywu fantastycznego w ramy literatury pięknej. Wyszło ciekawie, na tyle nieinwazyjnie, że bez zwyczajowej niechęci mogłam skonsumować wszystko, co w realnym świecie raczej nie ma racji bytu.

Opowiadanie nr 2 roztrzaskało moje serducho na kawałki, nie mogło być inaczej 💔

Kiedy dotykają nas nasze osobiste ludzkie dramaty wówczas często się za nie obwiniamy. Mamy poczucie, że nie zrobiliśmy nic, albo zbyt mało, aby być może wszystko potoczyło się inaczej. Żyjemy w przeświadczeniu, że być może zabrakło kilku niewypowiedzianych słów, szczerości, otwartości, a dziś już na wszystko jest za późno. Wtedy bardzo często w naszej głowie pojawia się myśl „gdybym tylko mogła/mógł cofnąć czas to...” No właśnie, co wtedy by się stało? My niestety obecnie nie mamy możliwości, aby to sprawdzić, ale taką szansę otrzymali bohaterowie książki Toshikazu Kawaguchi „Zanim wystygnie kawa”, będącej pierwszą częścią cyklu o tym samym tytule, z której recenzją dziś do was przychodzę.

Zapraszam was zatem do kraju kwitnącej wiśni, na pyszną kawę do maleńkiej, klimatycznej kawiarni, która, choć nie rzuca się w oczy potencjalnych klientów, to jednak jest bardzo znana przez tamtejszą społeczność. Swoją popularność zyskała dzięki krążącej na jej temat miejskiej legendzie, jakoby tym, którzy ją odwiedzą, dawała ona możliwość przeniesienia się w czasie do wybranego przez nich momentu w ich życiu.

Na kartach książki poznajemy historię czterech osób, które zaryzykowały i zdecydowały się na taką podróż w czasie. Nie bez powodu użyłam zwrotu zaryzykowały, gdyż każdy, kto zdecyduje się na ten krok musi wykazać się dużą cierpliwością i determinacją, dlaczego przekonacie się sami. A także spełnić kilka zasad, które mogą budzić strach i zniechęcać. Abyście mogli dokładniej zrozumieć, w czym tkwi istota tej niezwykłej podróży, pozwólcie, że wspomnę o dwóch z nich:

„Choćby nie wiem, jak się starać w przeszłości, nie można zmienić teraźniejszości”.

„Obowiązuje limit czasu. Wróć, zanim wystygnie twoja kawa”.

W przeciwnym razie... Tego, co stanie się w przeciwnym razie musicie już dowiedzieć się sami, czytając książkę, do czego serdecznie każdego z was zachęcam.

W tym miejscu rodzi się pytanie, jaki zatem sens ma taka podróż skoro bez względu na to, jak będzie ona wyglądała, nie zmieni niczego co dzieje się tu i teraz. Ja wam oczywiście tego nie zdradzę, ale pamiętajcie o jednym, najważniejsze zmiany zawsze dokonują się tam, gdzie nie docierają oczy.

Nasi bohaterowie stanęli w obliczu bolesnych przeżyć i trudnych wyborów, z którymi musieli się zmierzyć. Choć każdy z nich czuł, że stoi pod ścianą, to zrozumieli, że wiele zależy od tego, w jaki sposób postrzegamy sytuację, w której się znaleźliśmy, ponieważ nigdy nie jest za późno na to, by odmienić swoje serce. Jeśli tylko zaczniemy patrzeć na to, co nas spotyka sercem, ono doda nam sił, abyśmy poradzili sobie ze wszystkim, co szykuje dla nas życie.

„Zanim wystygnie kawa” to mocno poruszająca historia spleciona z trudnych przeżyć i doświadczeń pracowników oraz stałych klientów ponad stuletniej podziemnej kawiarni w klimacie retro. Choć są zupełnie różne, to jednak splatają się ze sobą w niezwykle ciekawy sposób, tworząc zajmującą i wciągającą lekturę. Taką, w której czytelnik, jeśli tylko da się jej pochłonąć, odnajdzie głębię niedostrzegalną po pobieżnym przeczytaniu książki. Autor pozwala nam doświadczyć czegoś niezwykłego, bo choć owe podróże w czasie nie są w stanie zmienić tego, co już się wydarzyło, to my czytelnicy jesteśmy niemalże namacalnymi świadkami przemian zachodzących w ludzkich sercach. A one mogą być początkiem czegoś nowego, nieść spokój i ukojenie odczuwanego bólu, trosk i niepokojów.

Choć, jak widzicie, jest to książka oparta na motywie fantastycznym, to stanowi on jej drugorzędny aspekt. Wcale nie musimy mieć swego rodzaju wehikułu czasu, aby odbyć tę najważniejszą być może podróż w naszym życiu. Powinna być nią dla nas podróż w głąb siebie. To tam wszystko ma swój początek i swój koniec. Tylko od nas zależy czy jesteśmy na nią gotowi.

Oczywiście serdecznie zachęcam was do sięgnięcia po tę wspaniałą książkę. Jednak uważam, że jest to tytuł dla nieco starszego czytelnika. Aby docenić jej wartość i dostrzec wyjątkowość, trzeba posiadać pewną dojrzałość emocjonalną. Tylko wówczas czas spędzony na jej czytaniu będzie nas ubogacał wewnętrznie, wzbudzi silne emocje, a także skłoni do głębokich refleksji i przemyśleń na płaszczyźnie naszego życia. Jest to powieść mocno angażująca, dlatego można przeczytać ją bardzo szybko, ale myślę, że warto nie spieszyć się z czytaniem, a dawkować po trochu, właśnie po to, żeby dać sobie czas i przestrzeń dla własnych rozważań. Pamiętajcie, tylko aby zakończyć jej czytanie, zanim wystygnie wasza kawa.

Poznajcie kawiarnię, która zmienia ludzkie życia. Choć nie można w niej zmienić przeszłości i otaczającego świata, wizyta w niej potrafi działać cuda. To właśnie tu bohaterowie przenoszą się w czasie, by po raz kolejny ujrzeć i spotkać się z tymi osobami, których już między nimi nie ma. W kolejnym już tomie "Zanim wystygnie kawa" poznajemy cztery ujmujące serca historie, które są warte o wiele więcej niż ten malutki przeczytany fragment. Każdy z nich bowiem budzi refleksje nad życiem, wyborami, wypowiedzianymi i przemilczanymi słowami. Można powiedzieć, że bohaterowie doznają swego rodzaju oczyszczenia duszy, a to wszystko podczas zaledwie kilku minut bacznie zważając na moment zanim wystygnie kawa...

Jeśli ktoś zapytałby mnie czy polecam tę książkę wybalałuszyłabym oczy i odparła "Żartujesz? Ja nakazuję Ci ją przeczytać!". Ten tom po raz kolejny utwierdził mnie w przekonaniu, że Toshikazu Kawaguchi to autor, który ukazuje nam prawdziwe oblicze wyimaginowanych wydarzeń. Choć na dzień dzisiejszy nie możnością jest cofnąć się w czasie, gdyby to tylko było możliwe ta kawiarnia byłaby pierwszą na liście do odwiedzenia.

Jakże uradowało się moje serce, gdy dowiedziałam się, że będzie tom trzeci! 💙

Jeśli nie znacie części pierwszej zalecam sięgnąć najpierw do niej, bo choć historie są zupełnie inne potrafią wiązać się z tymi z poprzedniej książki 🙂

recenzja opublikowana na instagramie: [Adres usunięty]er

❝ Czas, który może Pan spędzić w przeszłości, zacznie się w chwili, gdy napełnię filiżankę, a zakończyć musi się, zanim wystygnie kawa…❞

A co gdybyśmy mogli przenieść się do przeszłości, by móc, chociaż na chwilę, znaleźć się w tym samym miejscu i czasie co dawniej? W małej kawiarni w Tokio klienci mają taką możliwość. Mogą cofnąć się do konkretnie wybranego momentu w ich życiu, jednak są zobowiązani pamiętać o najważniejszej zasadzie- niezależnie od powodu, dla którego decydują się na swoją podróż w czasie, muszą wrócić, nim wystygnie ich kawa.

,,Zanim wystygnie kawa” i ,,Opowieści z kawiarni” to moje niepierwsze spotkania z literaturą azjatycką- mimo tego za każdym ta twórczość pokazuje mi, jak wiele ma jeszcze do zaoferowania.

Forma zwięzłych i krótkich opowiadań powoduje, że czułam się zaangażowana w losy bohaterów poszczególnych historii, jednak bywały i takie, które zainteresowały mnie nieco mniej. Akcja obu książek nigdzie się nie spieszy, ale nie przeszkadzało mi to zbytnio w zagłębieniu się w lekturze. Sięgając po literaturę azjatycką, za każdym razem jestem pełna podziwu, jak w tak niewielkiej objętości, zawarte jest tyle wartościowych treści- w tym przypadku nie było wcale inaczej. Swoim prostym językiem książki Kawaguchiego przekazują więcej niż tysiąc słów, skłaniając czytelnika do refleksji na temat zarówno życia codziennego, jak i relacji międzyludzkich.

Urokliwy klimat książek Kawaguchiego jest doskonale wyczuwalny od pierwszych stron, niczym zapach świeżo parzonej kawy. Naprawdę urzekła mnie atmosfera niewielkiej, przytulnej kawiarnii w Tokio ze wieloletnią tradycją. To właśnie ona połączyła lub rozdzieliła wielu ludzi. Jest miejscem, które łączy wzruszające historie przypadkowych osób, mających z kawiarnią zarówno bolesne, jak i szczęśliwe wspomnienia- osób, które postanowiły powrócić do przeszłości w konkretnym celu. Mimo że nie mają możliwości wpłynięcia na teraźniejszość w żadnym stopniu to mogą w ten sposób zaspokoić własne sumienie.

Historie bohaterów spowodowały, że zupełnie inaczej spojrzałam na pewne aspekty życia. Książki Kawaguchiego z pewnością uświadamiają czytelnika w kwestii przemijalności i nieuchronności ludzkiego losu, ale też dają nadzieję- bohaterowie otrzymali swoją szansę i każdy z nich postanowił ją wykorzystać najlepiej, jak potrafił

,,Zanim wystygnie kawa” i ,,Opowieści z kawiarni” to tytuły naprawdę godne uwagi, zupełnie odmienne, wyróżniające się spośród innych. Każdy, kto potrzebuje zwolnić i sięgnąć po spokojną, niepędzącą historię powinien zwrócić uwagę na książki Kawaguchiego- gwarantuję, że zatrzymają was na chwilę w miejscu.

4/5 ☆

4,5/5!

W Tokio znajduje się kawiarnia, która umożliwia przenoszenie się w czasie, jednak wiąże się to z przestrzeganiem wielu zasad, gdzie jedną z najważniejszych jest to, żeby wrócić zanim wystygnie kawa.

W książce zawarte są historie 4 osób, które z najróżniejszych powodów chciały odbyć taka podróż - żeby się z kimś spotkać, porozmawiać, coś zrozumieć, czy wyjaśnić. Opisane są ich pobudki, ale również to jak to wszystko wpłynęło na ich życie.

Książka zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Nie sądziłam, że będzie taka smutna i wzruszająca. Dodatkowo podczas czytania poczułam taką melancholię, spokój.

Nie jest to książka w której akcja toczy się galopem aż nie możemy złapać oddechu.

Jest to właśnie książka, która pozwala nam się wyciszyć i skłonić do refleksji. Przemyśleć jak wygląda nasze życie, czy doceniamy to co mamy wystarczająco mocno.

Jedyne czego mi brakowało, to historia kobiety z krzesła, która moim zdaniem mogła by być naprawdę ciekawa i żałuje, że ten wątek nie został bardziej rozwinięty.

Myślę, że jest to idealna historia, aby spokojnie usiąść i odpocząć przy filiżance ulubionej kawy i razem z bohaterami wybrać się w podróż.

Tylko pamiętajcie, żeby wrócić zanim wystygnie kawa..

ig: goosediaries_

Długo czekałam na taką powieść. Szarpnęła mną, potrząsnęła i zostawiła. Polecam lekturę "Zanim wystygnie kawa". To książka o relacjach, które nadszarpnięte zostały przez niewypowiedziane słowa, które mogły wiele zmienić, zadziałać jak balsam na wątpliwości i obawy, o bliskości, która nabrałaby rumieńców, gdyby miała szansę porozumieć się i zamiast lęku wprowadzić zaufanie, to dzieło, które portretuje zakochanych, rodzeństwo, małżeństwo dziecko i matkę w najprostrzych odsłonach, takich codziennych, bliskich każdemu, tak dobrze znanych z jednym wyjątkiem. Można przenieść się w przeszłość, wyjaśnić niedopięte sprawy, powiedzieć to, czego nie zdołano wypowiedzieć wcześniej, poznać tajemnicę, która daje spokój, ukojenie, ale nie zmienia teraźniejszości. Te krótkie rozmowy, wymowne gesty nie mogą trwać dłużej jak czas stygnięcia kawy w filiżance.

Przejmująca to powieść. Ubrana w 4 opowiadania, które spaja kawiarnia, w której dzieją się zjawiska nadludzkie. 4 piękne, subtelne, wzruszając historie ludzi, którzy zapragnęli powrotu do czasu minionego.

Polecam, gorąco zalecam, dla ukojenia myśli, uświadomienia sobie tego, jak ważny jest drugi czlowiek.

Bardzo spodobał mi się sam zamysł na książkę. W końcu kto z nas nie przeżył momentu, który chciałby powtórzyć, choć ten jeden raz, lub nie podjął decyzji, której przykre konsekwencje ciągną się za nim aż do teraz? Zapewne każdy ma w swoim życiu taki moment. Niektórzy pewnie bardziej poważne, inni nieco banalniejsze. Właśnie dlatego chciałam zobaczyć, jak z tym problemem poradzi sobie sam autor. Muszę jednak przyznać, że czuję pewien niedosyt, a same dialogi można byłoby wykonać nieco lepiej. Mimo to pomysł wciąż pozostaje wartościowy i godny pochwały.

Dajcie zaprosić się dziś do niezwykłej tokijskiej kawiarni, która zachwyca swoim przyjemnym klimatem retro. Kawiarni z grubymi słupami i drewnianą belką w kolorze kasztanów. Z jasnobrązowymi ścianami, na których wiszą trzy duże zabytkowe zegary, a cały lokal ma odcień sepii.

Dajcie się zaprosić w krótką podróż do przeszłości. Może zanim wystygnie kawa uda nam się wrócić?

Prosta, a ujmująca. Prosta, a poruszająca. Prosta, a niewiarygodnie do mnie przemawiająca książka. Spokojna. Niebanalna. Niepozorna. Delikatna. Subtelna.

Cztery historie. Każda niosąca przesłanie. Konfrontacja z przeszłością nigdy nie jest łatwa. Ale czy warto do niej wracać? Teraźniejszości i tak nie można zmienić. Można jednak żyć tak, by nie żałować niewypowiedzianych słów. To, co ważne można powiedzieć teraz. Teraz jest na to czas i miejsce.

Ta prosta w swojej formie lektura ujęła mnie swoim zwyczajnym wydźwiękiem. I w tym tkwi właśnie jej urok. W zwyczajności, prostocie i finezji. W ukazaniu relacji międzyludzkich, z których każdy z nas może wyciągnąć swoje wnioski. Ja już swoje wyciągnęłam. Może Ty również się skusisz?

"Zanim wystygnie kawa" ☕to książka z pogranicza gatunku - jest to niby literatura piękna, ale występuje w niej pewien istotny element fantastyczny - podróż w czasie.

Powieść podzielona jest na 4 rozdziały i opowiada 4 historie, które rozgrywają się w azjatyckiej kawiarni. Część pierwsza opowiada o kochankach, druga o pewnym małżeństwie (i ta historia najbardziej mi się spodobała, chwyciła mnie za serce 😍), trzecia o siostrach, a czwarta, również budząca emocje, chociaż już w moim przypadku nie takie duże jak druga, o matce i córce.

Jest to specyficzna książka, nie sądzę, by spodobała się wszystkim. Wydaje mi się, że lepiej, by sięgali po nią miłośnicy literatury pięknej, bowiem fani fantastyki mogą doszukać się przeszkadzających im w odbiorze braków logiki w zasadach podróży w czasie 😅

Przekaz płynący z tej opowieści jest wartościowy, lecz bardzo prosty i nasuwający się na myśl od samego początku. Niestety autor nie odkrył przede mną niczego nowego czy niespodziewanego.

To, co najbardziej mi się podobało to wspomniana wyżej druga opowieść, która dostarczyła mi najwięcej emocji i rozgrzała serce ❤️ inne niestety nie zaangażowały mnie do tego stopnia, 1 i 3 średnio mi się podobały.

Na pochwałę zasługuje też klimat książki, który świetnie oddaje atmosferę tajemniczej kawiarni i jej bywalców. Autor momentami opisuje pewne rzeczy zbyt dokładnie - np. każdą część ubioru danej postaci, lecz poza tym był całkiem przyjemny.

Ciężko mi ocenić tę książkę. Nie żałuję, że po nią sięgnęłam, bo byłam bardzo ciekawa czym tak zachwyca się cały świat i wiadomość, że jest ona u nas wydawana bardzo mnie ucieszyła.

Spodziewałam się jednak literatury trochę wyższych lotów, skłaniającej do przemyśleń i budzącej więcej emocji, a nie tak prostego przekazu i historii.

Dla samego 2 opowiadania czuję, że warto było po nią sięgnąć 😍 nie umiem jednak podzielić zachwytów wypisywanych o tej książce, niestety nie porwała mnie do tego stopnia. Nie mniej jej koncepcja jest bardzo ciekawa i chyba warto samemu przekonać się czy to tytuł dla was.

O dumie, która nie pozwala wypowiedzieć uczuć. O chorobie, która zmusza bliskich do poświęceń. O żałowaniu swojej upartości i odnalezieniu drogi do domu. O ofiarowaniu życia i wdzięczności. Stracie i miłości.

Niewielka kawiarnia Funiculi Funicula to miejsce odwiedzane przez garstkę stałych klientów. Lata temu słynęła z przenoszenia w czasie, ale legenda osłabła i sława przeminęła. Dzięki temu miejsce to stało się ostoją dla ludzi zagubionych, poszukujących i znajdujących. Dla nieznajomych, którzy przeżyli trudne chwile w swoim towarzystwie, co dało początek pięknym przyjaźniom. I dla ludzi, którzy rok po roku stawali się sobie coraz bliżsi.

„Niezależnie od tego, z jakimi trudnościami zmierzą się ludzie, zawsze odnajdą w sobie siłę, by je przezwyciężyć. Potrzeba do tego tylko serca. A jeśli to krzesło jest w stanie odmienić czyjeś serce, to jego istnienie zdecydowanie ma sens."

„Zanim wystygnie kawa" swoją formą przypomina zbiór czterech opowiadań składające się na powieść. Każdy rozdział to bowiem odrębna historia, choć łączą się one w jedno. Zabieg nietypowy, nadający całości klimatu. Klimatu, którego w książce nie brakuje.

Stara kawiarnia, gdzie udogodnienia elektryczne są obecne, ale nie ma ich nadmiaru. Dźwięk filiżanki, która uderza o spodek położony na drewnianym blacie. Tarcie o krzesło sukienki i szelest przewracanych stron gazety. Zapach świeżo zaparzonej kawy. Czytelnik wszystko to czuje swoimi zmysłami i buduje to klimat na granicy jawy i snu. Jest przytulnie, ale nie do końca zwyczajnie czy codziennie. W powietrzu czuć jakąś moc i trudno określić, czy chodzi o krzesło, które przenosi w czasie, czy o emocje ludzi i ich codzienne troski, które w kawiarni znajdują ukojenie.

Lubię prozę japońskich autorów. Ma w sobie coś specyficznego. Coś, co wyróżnia ich na tle pisarzy europejskich czy amerykańskich. Oczywiście uogólniając. Lubię ich prozę, a jednak jestem z nią często na dystans. Czytam, podoba mi się, ale nie wchodzę w nią tak mocno jakbym chciała. Sprawia to, że tytuły takie jak ten, który stworzył Toshikazu Kawaguchi, podobają mi się, a jednak nie pochłaniają mnie emocje, jakie kolejne zdania powinny mi dać. Czerpię przyjemność z lektury, ale nie tonę w niej, a ogromnie lubię to robić.

Tytuł dobry, ale pozostający na dystans z moim sercem. Z cudownym klimatem, który zachwycał mnie strona po stronie. Barwnymi bohaterami kreślonymi z uwagą i różnorodnymi problemami, którym musieli stawić czoła. Z garścią magii i tajemnicą unoszącą się w powietrzu. Oto czym jest ta książka.

przekł. Joanna Dżdża

„Zanim wystygnie kawa” to króciutka, klimatyczna książka opowiadająca o japońskiej kawiarni, która daje możliwość podróży w czasie. Możemy wrócić do przeszłości lub ujrzeć naszą przyszłość, jednak jednym z warunków jest konieczność powrotu - zanim wystygnie kawa.

Bardzo zaintrygował mnie pomysł na fabułę, a książka była jedną z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie premier tego roku.

Jej forma jest niezwykle zwięzła, królują tutaj krótkie, rzeczowe zdania oraz brak rozbudowanych opisów uczuć czy emocji bohaterów - autor ukazuje tyle, ile moglibyśmy zobaczyć. Akcja nie wykracza poza kawiarnię, a jej dźwięki i zapachy są wyjątkowo wyraźnie zilustrowane. Wszystko to pozwala nam przenieść się w tamto miejsce i stać się aktywnymi obserwatorami wydarzeń.

Było nadzwyczaj kameralnie i urokliwie, w każdej z czterech przedstawionych historii zawarto poruszające, wartościowe treści, a każda z nich, na swój sposób, wywołała we mnie pewne emocje. Jedyne co w tej książce mnie gryzło i uwierało to niepotrzebne powtórzenia, zbyt częste powielanie praktycznie tych samych zdań, nie było to jednak na tyle rażące, że mogłoby odebrać mi przyjemność z czytania i myślę, że nie wszyscy zwrócą na to uwagę.

Ogromnie lubię takie krótkie formy, a przy tym tak realne i rzeczywiste. Będę bardzo ciepło wspominać tę książkę i z pewnością wyczekiwać kolejnych części.

Szczerze pokochałam koncepcję książki. Z pozoru prostą historię autor doprawił subtelnie nutą japońskiego oniryzmu. To właśnie wśród aromatu kawy i kłębów pary unoszącej się z filiżanek dzieją się niespotykane rzeczy – czas płynie inaczej. Zachwyciła mnie prostota formy i treści oraz spokój i powściągliwość charakterystyczne dla literatury japońskiej. Łagodna narracja Kawaguchiego koncentruje się na ludzkich emocjach i fundamentalnych wartościach.

"Zanim wystygnie kawa" to słodko-gorzka opowieść o związkach i relacjach, miłości, stracie, przebaczeniu i przeznaczeniu. Napisana z wrażliwością – przemówiła do mnie (a nawet wzruszyła). Będę ją miło wspominać. Polecam.

Q: Czy przenieślibyście się w przeszłość, wiedząc, że teraźniejszość się nie zmieni?

Czarne, aromatyczne, następnie zmielone ziarna zalewam wrzątkiem. Dodaję trochę cukru i śmietanki. Kiedy wszystko jest gotowe zasiadam wygodnie w fotelu i zagłębiam się w niesamowitą historię. Czy zdążę ją opuścić zanim wystygnie kawa?

„Zanim wystygnie kawa” to przecudowna historia o niewielkiej, ukrytej kawiarni, która wyróżnia się swoim niezwykłym klimatem i snutymi o niej legendami. Otóż Funiculi Funicula pozwala swoim gościom na przenoszenie się w czasie. Oczywiście jest to możliwe tylko pod wieloma warunkami – podróżujący w czasie musi wrócić zanim wystygnie kawa. Ponadto taka podróż nie odmieni teraźniejszości. Tego typu zasad jest wiele, więc nic dziwnego, że mało kto decyduje się na tą ofertę. W książce poznajemy jednak historie czterech osób, które są gotowe podjąć odpowiednie kroki i udać się w podróż w czasie…

Każda z tych historii jest wyjątkowa, każda porusza jakieś czułe struny w sercu czytelnika. Na pierwszy rzut oka łączy je tylko mała, tokijska kawiarnia, dopiero z czasem orientujemy się, że to coś znacznie większego, głębszego – ważniejszego. Nie zliczę, ile razy podczas czytania byłam na skraju płaczu. Ile razy powtarzałam sobie, jak genialna jest ta książka. Od jej skończenia nie raz powracałam do niej myślami i żałowałam, że jej lekturę mam już za sobą. Jej jedyną wadą jest właśnie długość. Jest zdecydowanie za krótka!

„Zanim wystygnie kawa” to dla mnie przepięknie napisana, ciepła i rodzinna opowieść, którą można delektować się właśnie jak tym aromatycznym napojem. Jest niezwykle oryginalna, wzruszająca i pochłania nas oraz zaurocza od pierwszych stron. Zazwyczaj wstrzymuję się z takimi słowami, ale tu mogę śmiało powiedzieć, że ta książka trafia do ulubieńców! Mam nadzieję, że i wy skusicie się na tą smakowitą historię! 🤍☕️

To cztery wzruszające, niezwykle subtelne opowieści o czterech osobach, które mają nadzieję skorzystać ze sposobności cofnięcia w czasie. Mała kawiarnia w Tokio pozwala swoim klientom na podróż w czasie. Pod warunkiem, że wrócą, zanim wystygnie kawa.

Książka zawiera historie kobiety pragnącej konfrontacji z dawną miłością, mężczyzny chcącego powrócić do czasów sprzed utraty pamięci. To również losy sióstr, z których jedna z nich ginie w wypadku samochodowym oraz matki wędrującej do przyszłości, by spotkać się ze swoją córką.

Literatura japońska zdecydowanie różni się od tej, którą czytamy na co dzień. Tu wszystko ma swój czas.Nikt tu nie goni ,akcja rozkręca się bardzo powoli, a bohaterowie są przybliżani w szczegółowy, mogłabym powiedzieć w ślimaczy sposób.Ale z drugiej strony ma to swój urok,bo pozwala to na przemyślenia,refleksje i wyciągnięcie wniosków .

Warto czasem oderwać się od rzeczywistości i zapomnieć o problemach dnia codziennego, dlatego myślę, że warto przeczytać tę książkę.

Zaparzyłam kawę i usiadłam w fotelu odcinając się od mediów społecznościowych i innych pożeraczy czasu chcąc przemyśleć właśnie przeczytaną lekturę. A jest nią "Zanim wystygnie kawa" japońskiego autora Toshikazu Kawaguchi.

Książkę czyta się błyskawicznie, ale historie w niej przedstawione (a są 4!) zdecydowanie zajmują więcej czasu, aby je przemyśleć. Teoretycznie są one oddzielne ale summa summarum łączą się ze sobą.

Kawiarnia jest wyjątkowa, bo można w niej przenieść się do przeszłości. Jednakże jest kilka konkretnych zasad. Nie są też proste w wykonaniu, bo jest tylko jedno krzesło, z którego można w tym celu skorzystać. Nie jest ono jednak wolne... Ale przede wszystkim trzeba wrócić do teraźniejszości zanim kawa przygotowana przez pracownicę zdąży wystygnąć! W przeciwnym razie na zawsze zostanie się duchem...

Zasadą jest, że przeszłości nie można zmienić, ale przyszłość już tak. Więc po co bohaterowie zapragnęli przenieść się do przeszłości skoro nic to nie zmieni? Warto poznać te kilka historii opisanych w książce, by zupełnie inaczej spojrzeć na relacje międzyludzkie. Żona, która chciałaby się spotkać z mężem. Dziewczyna, która pragnie jeszcze wyznać coś chłopakowi zanim wyjedzie w daleką podróż. Siostry, które ciągle się rozmijały. I w końcu matka i córka...

Pojęcie czasu jest względne, a jak wiemy kawa szybko stygnie. Czy dotrwaliście do końca zanim Wasza kawa ostygła? 😅

❗Dla ciekawskich! Jest adaptacja powieści, którą też obejrzałam (po przeczesaniu całego internetu, bo łatwo nie było). To japoński film z 2018 roku "Cafe Funiculi Funicula". Chcąc poznać historię dogłębnie na prawdę warto go obejrzeć. Choć jest wiele różnic i książka jest zdecydowanie lepsza, to film ma też swój urok. Klimat przytulnej kawiarni, jej wystrój, sam proces parzenia kawy... Po prostu przyjemnie się na to patrzy, a czas podczas oglądania faktycznie inaczej płynął.

Wszyscy w życiu doświadczamy takich chwil, w których dochodzimy do wniosku, że jest za późno, a my jedyne czego pragniemy to odrobiny zrozumienia. Bo decyzje zostały podjęte, błędy popełnione, a konsekwencji nie da się uniknąć. Bo życie pędzi naprzód, ale zrozumieć da się tylko to co się już wydarzyło. A co, gdybyśmy mogli wrócić do tego jednego, konkretnego, kluczowego momentu, ale pod pewnymi warunkami? Czy zdecydowalibyśmy się na to? A może nie podjęli ryzyka, by nie zaburzyć teraźniejszości? Lub po prostu, wybralibyśmy kawę…

Próbuję ułożyć swoje myśli w słowa, ale jedyne co osiągam, to łzy zbierające się w oczach, tak piękna i delikatna to była książka. Tak inna od wszystkiego co ostatnio czytałam, pozostawiająca ponadczasowy spokój w mym sercu. Więc tak trwam w tej małej kawiarni, gdzieś pośród szumu wentylatora, pośród płynących rozmów, w towarzystwie trzech zegarów, choć słychać tykanie tylko jednego. Tutaj każdy zna moje imię, nawet duch, który zajmuje specjalne miejsce. Tutaj czuję się bezpiecznie, więc raz po raz wracam do tego co na kartach, by rozpłynąć się w tym przytulnym miejscu. I wciąż nie potrafię mojego zachwytu ubrać w słowa. Bo to co stworzył Toshikazu Kawaguchi jest dla mnie po prostu perfekcyjne. Bo ta na poły antologiczna powieść bawi się czytelnikiem, tak jak autor bawi się gatunkami, przedstawiając prostą i łatwą do zrozumienia historię, pełną magii, która ustępuje miejsca znacznie większym opowieściom o życiu, smutku i żalu. I mimo, że historie Toshikazu są raczej smutnymi historiami, to w jakiś sposób sprawiają, że czuć się zadowolenie z płynących z nich wniosków. Bo szczęście, które możemy czerpać ze smutku i boleści, jest znaczeniem, jakie nadajemy temu uczuciu smutku. Ta uroczo magiczna powieść o odkrywaniu szczęścia pomimo przeszłości, do której desperacko pragniemy wrócić, czy nas, że nawet jeśli możemy ponownie odwiedzić naszą przeszłość, nasze przyszłe szczęście zależy tylko od nas. Nic dawno nie roztrzaskało mi tak serca i nie sprawiło, że trwam w emocjonalnej rozsypce, a mimo to, uwielbiam tę podróż. I chcę odbywać ja jak najczęściej.

Lejący się żar z nieba, odgłos cykad mieszający się z odległym szumem aut - szukając miejsca wytchnienia mija się zatłoczone kawiarnie, by zauważyć niepozorny szyld. Ukryte w piwnicy miejsce same w sobie wydaje się kapsułą czasu - wszystko w kolorze sepii, kobieta w białej sukience, niezależnie od pogody, stali bywalcy, na których ciągle można wpaść. Wchodząc do tej z pozoru zwyczajnej kawiarni czuć coś magicznego - zniknął ten straszny upał, choć nie ma klimatyzacji, odgłosy miasta gdzieś znikły, pozostały jedynie cykady i subtelne dźwięki pianina... Czytając "Zanim wystygnie kawa" czułam się zanurzona w świecie Studia Ghibli - ale nie tych wielkich produkcji, gdzie magia jest na każdym kroku, tylko tych subtelniejszych historii jak "Makowe wzgórze". Gdzie dominuje prostota i spokój - i gdzie w tych najzwyklejszych miejscach i relacjach z innymi jest odrobina magii, trzeba tylko umieć ją dostrzec. Powieść oczarowała mnie swoją prostotą!

Zdjęcie profilowe aggieczyta

aggieczyta

• ZANIM WYSTYGNIE KAWA •

Odważysz się na podróż w czasie, którą musisz zakończyć zanim wystygnie kawa?

Wiedząc jeszcze, że cokolwiek wydarzy się podczas tej podróży nie będzie miało żadnego wpływu na teraźniejszość i przyszłość? Nie ma efektu motyla, nie ma konsekwencji takiego spotkania…

Nie czytam często literatury azjatyckiej, tak naprawdę to moja pierwsza książka od czasu przeczytania „Przygody z owcą” Murakamiego, a było to lata temu.

Czytając „zanim wystygnie kawa” czułam się tak, jakbym siedziała razem z bohaterami w kawiarni Funiculi Funicula i mogła swobodnie obserwować sceny ich życia, które odbywały się właśnie w tej małej, zaciemnionej kawiarni.

Tylko… Momentami brakowało mi emocji, które mogłabym współodczuwać. Nie rozumiałam podejmowanych przez postacie decyzji… Może to różnice kulturowe?

Z czterech opowiadań, to dopiero właśnie te czwarte bardzo mocno do mnie trafiło i sprawiło, że na całość książki patrzę inaczej. Gdyby nie one, nie podobała by mi się na tyle, aby powiedzieć: czytajcie ją.

Trzeba jednak przyznać, że całość jest specyficzna i z pewnością nie każdemu się spodoba.

Czytając opowiadanie „Matka i dziecko” (czyli ostatnie) uderzyła we mnie fala emocji, a łzy wzruszenia pojawiły się w oczach.

Będąc na miejscu Kei… Też zdecydowałabym się na taką pozdrów w czasie. Nie musiałabym się długo zastanawiać, po prostu usiadłabym na odpowiednim krześle i zamówiła kawę. Nie wiem tylko, czy zdążyłabym wrócić w odpowiednim momencie.

☕️Nie mam słów.

☕️Jak na książkę, która ma tylko około 200 stron, to była tak przejmująca, że aż się dziwie jak to możliwe. Przystąpiłam do tej historii nie wiedząc nic i jestem bardzo zadowolona, że to zrobiłam, ponieważ jest niepodobna do niczego, co czytałam wcześniej. Nie miałam żadnych oczekiwań, ale to tylko sprawiło, że mnie ta pozycja absolutnie porwała!!!

☕️Powieść opowiada o istnieniu kawiarni o nazwie Funiculi Funicula, która stała się sławna dzięki temu, że miejsce to ma zdolność do sprawiania, że klienci mogą się cofnąć w czasie. Lista warunków jest długa, [Adres usunięty]. musisz wypić kawę, zanim wystygnie. Resztę zasad będziecie musieli sami poznać ;)

☕️To było piękne i chwytające za serce. Uwielbiałam bohaterów i ich historie. Mimo oszczędności w opisach, mogłam zobaczyć kawiarnię i żywe wręcz postacie w mojej głowie, jakbym widziała je na filmie.

☕️Ta książka serwuje nam mądrą wnikliwość i delikatne postrzeganie ludzkich słabości, nieświadomych myśli… Coś cudownego.

☕️Jest to najlepsza książka z literatury azjatyckiej, jaką czytałam. O wiele bardziej spodobał mi się ten tytuł od popularnego “Ukochanego równania profesora”. Bardzo Was zachęcam do lektury “Zanim wystygnie kawa”!

☕️Podsumowując: lekka, lekko figlarna, przejmująca, oryginalna powieść, którą WARTO przeczytać, szczególnie jeśli szukasz książki, która będzie rozpieszczeniem dla Twojej duszy!