Zamieć

Ależ to była historia!! Wciągająca od pierwszych stron, intrygująca i zmuszająca do myślenia i analizowania. Właśnie takie lubię. Ciężko było mi książkę odkładać, ale zmęczenie niestety dawało mi się we znaki dość mocno. Mimo to naprawdę wręcz próbowałam przezwyciężyć zamykające się oczy byle tylko poznać dalszy ciąg tej historii. Autorka genialnie buduje napięcie i prowadzi fabułę w taki sposób, że daje nam przedsmak danego wątku, po czym przenosi się do innego, by później znowu wrócić do tego głównego (pokazuje nam wydarzenia aktualne i te sprzed lat, które doprowadziły bohaterów do obecnego miejsca). Bardzo spodobał mi się sam pomysł autorki na historię. Widziałam dość zróżnicowane opinie - bardzo dobre albo bardzo złe. Cieszę się, że te negatywne nie odstraszyły mnie od tej pozycji, gdyż w moim mniemaniu to naprawdę bardzo dobra książka.

Rok 1988. Odosobnione miejsce w górach w Kanadzie, w środku sezonu zimowego - zamieci śnieżnych, lawin spadających z gór prosto na „autostradę śmierci”. Osamotniona stacja benzynowa, której pracownicy zostają odcięci od cywilizacji. Callie zostaje tam tylko z swoim niepełnosprawnym umysłowo współpracownikiem Griffinem. Nie spodziewają się żadnego ruchu. Kto w taką pogodę wychyliłby nos za drzwi ciepłego domu? Nikt. Niemożliwe, żeby pojawił się chociaż jeden samochód. To będzie zimna, ale spokojna noc. Przynajmniej tak się Callie wydaje. Jak wielkie jest jej zaskoczenie, gdy na stacji zatrzymuje się ciężarówka, a do środka wchodzi dwóch mężczyzn. Szukając pomocy i wsparcia, a Callie decyduje się by im pomóc. To jednak była chyba najgorsza decyzja jaką mogła popełnić. Już po chwili ta „spokojna nocna zmiana” zamienia się w piekło…

Callie nie do końca zdobyła moje serce, przynajmniej na początku. Potem trochę zmieniłam zdanie. Natomiast od samego początku intrygował Griffin - jąkała, „głupek”, niepełnosprawny umysłowo. Fragmenty z jego perspektywy sprawiały, że stawało mi serce, a mózg po prostu mi parował od tego co przeżył ten bohater i jak wyglądało jego życie odkąd skończył osiem lat. Ile cierpienia i bólu może zostać zafundowane takiemu dziecku. Jak życie może się zmienić z powodu jednego, traumatycznego przeżycia. Autorka przedstawia szpital psychiatryczny Riverview, który wręcz był małym miasteczkiem i skrywał naprawdę mroczne tajemnice (leczenie elektrowstrząsami, lobotomia, sterylizacja kobiet i wiele, wiele innych). Czytając tę książkę człowiek wręcz zastanawia się czy naprawdę istniały takie miejsca? Czy działy się tam tak koszmarne i niewyobrażalne rzeczy?

I to za co najbardziej cenię te książki, to to, że do końca nie byłam w stanie odkryć jak doszło do morderstw.

"Zamieć" to książka,którą czyta się jednym tchem.

Mamy tu śnieg,zamieć,lawiny ,jest górska jedna droga i jedna noc gdzie wszystko może sie zdarzyć..Jest to historia,która zaskakuje ,a kiedy bedziemy myśleć ,że wszystko wiemy to niestety ,okaże się ,że tak faktycznie nic nie wiemy.

Mamy tu ogrom tajemnic i sekretów,które z biegiem czytania odsłaniają swoje oblicze a to za sprawą rozdziałów,które są opowiedziane z perspektywy Callie i Griffina,głównych bohaterów.

W książce tej autorka poruszyła również trudny temat jakim jest traktowanie dzieci,które maja różne dysfunkcje i są pozostawione samym sobie.Mamy tu pokazaną przemoc,okrucieństwo w stosunku do dzieci ale i jest chęć zemty i ukaranie tych osób,które nie miały jakichkolwiek hamulców by to zatrzymać..Ciężko to się czytało..

Książkę jednak polecam ,bo warta jest swej uwagi.

Ależ to była książka, o ludzie słodcy!

Karolina Wójciak - oczywiście znacie, prawda?

To jedno z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk na naszym rodzimym rynku wydawniczym, choć fizycznie autorka jest mieszkanką Stanów Zjednoczonych, a do niedawna Kanady. I właśnie w Kanadzie, dokładnie w Zopkios w prowincji Kolumbia Brytyjska, podczas jednego piekielnego, zimowego dnia na stacji benzynowej w 1988 roku, Karolina umieściła fabułę swojej najnowszej powieści, „Zamieć”.

I powiem Wam jedno: zapomnijcie, że czegokolwiek się domyślicie!

Byłam wręcz pewna tego, z jakim schematem historii mam do czynienia, a więc: odcięta od świata z powodu zamieci śnieżnej lokalizacja (tu stacja benzynowa), bohaterzy, którzy na niej utknęli (jedna dziewczyna i jeden chłopak - niepełnosprawny umysłowo, którzy pełnią dyżur w razie, gdyby jednak ktoś potrzebował zatankować paliwo) oraz podejrzani podróżni (w tym przypadku dwójka, a w zasadzie trójka niespodziewanych podróżnych - strażników wiozących niebezpiecznego więźnia) i… zbrodnia. No właśnie - musi być zbrodnia!

A później okazało się, że nic nie potoczy się według schematu. Absolutnie nic. I w ten sposób zobrazowałam Wam, jak wygląda czytanie książek autorstwa Karoliny Wójciak. Nastawiasz się, człowieku, na thriller/kryminał/sensację, a kończysz książkę z kacem moralnym, czytelniczym, rozbiciem emocjonalnym i zastanawiasz się, co, u licha, właściwie przed chwilą miało miejsce?!

Tak jest również, a może przede wszystkim, w przypadku „Zamieci”. Powieść, która zapowiadała się jako klasyczny thriller, okazała się tak emocjonalną historią, tak szokującą (!), tak intensywną w każdym możliwym wymiarze, że nawet, gdybym bardzo się starała, nie wymyśliłabym równie niesłychanej i mocnej fabuły. A kolorytu całości dodaje jeszcze fakt, że inspiracją do napisania „Zamieci” były autentyczne wydarzenia…

Karolina pisze niesamowicie. Jest znakomitym obserwatorem o ogromnej wrażliwości i ciekawości świata, dzięki czemu historie przez nią opisywane są piekielnie intensywne, nasączone emocjami, ukazują najgorsze ludzkie instynkty i psychologiczne mechanizmy, które nimi rządzą. I to właśnie aspekt psychologiczny jest tym, co w książkach autorki cenię najmocniej - zawsze świetnie nakreślony, sprawiający, że te powieści czyta się z fascynacją i zapartym tchem.

„Zamieć” to historia z drugim dnem, w której nic nie jest oczywiste, zaś „krwawy” wątek jest jedynie pretekstem do przedstawienia ludzkiego dramatu.

Jestem pod ogromnym wrażeniem…

Rewelacja!

To moja ulubiona książka autorki . Nie mogłam się oderwać, a w momentach kiedy nie czytałam i tak myślałam o jej bohaterach. To wydanie twórczość Karoliny jakiej nie znacie, a ja pokochałam je od pierwszych zdań.

Już ma początku dostajemy cztery trupy i czytamy z niecierpliwością, żeby dowiedzieć się co tak naprawdę się wydarzyło. Po kolei poznajemy szczegóły i staramy się domyślić kto i dlaczego. Tu towarzyszy nam strach i niepewność, a to, że wszytko dzieje się w miejscu odcietym od cywilizacji, w zamieci śnieżnej potęguje napięcie.

Z czasem historia przeplatana jest retrospekcjami z życia bohaterów, które po kolei wyjaśniają ich motywacje i  zachowania. To są te części w książce, które łamały mi serce, przerażały, zaskakiwały i jednocześnie najbardziej były dla mnie najcenniejsze i najbardziej mi się podobały. Połączenie tego tworzy dla mnie idealną powieść. 

Autorka opowiada historię trochę "na Kinga"😉 bardziej rozwijając wątki i łączy z tym co znany z poprzednich jej książek czyli z zaskoczeniem i napięciem.

"Zamieć" Karolina Wójciak

Nie wiedzieć czemu śnieg od najmłodszych lat budzi w nas fascynację. Kiedy tylko nadejdzie zima, wszyscy z niecierpliwością wyczekujemy jego pierwszych opadów. A gdy wreszcie biały puch pokryje wszystko wokół, ulegamy urokowi tej niczym bajkowej aurze. Jednak, jak wszystko w życiu także aspekt nastania zimy wygląda zupełnie inaczej, jeśli spojrzymy na tę porę roku z zupełnie innej perspektywy. Czego świadomość mają osoby mieszkające w górach. W nich zima budzi strach i nierzadko spędza im sen z powiek. To oni doskonale wiedzą, jak nieprzewidywalne i niebezpieczne bywają siły natury, a przede wszystkim, jak bezbronny w ich obliczu staje się człowiek. We mnie samej zima wzbudza lęk. Mam wrażenie, że może sprzyjać przebudzeniu się uśpionego zła, a jednocześnie jest idealnym jego sprzymierzeńcem. A piszę wam o tym, gdyż właśnie przeczytałam najnowszą książkę Karolina Wójciak „Zamieć”, która nie tylko w pewien sposób utwierdziła mnie w słuszności moich obaw, ale także mocno je nasiliła. A już za chwilę, w dalszej części mojej recenzji przekonacie się, dlaczego tak się stało.

Wraz z rozpoczęciem lektury powieści przenosimy się do Kanady 1988 roku i trafiamy na stację paliw w Zapkios. Stacja, jak i wszystkie okoliczne miejscowości została sparaliżowana przez szalejącą zamieć, odcinając jej pracowników od reszty świata. Właśnie nastała pora nocnej zmiany, którą pełnić będzie Callie wspólnie ze swoim współpracownikiem Griffinem. Młoda kobieta nie pała entuzjazmem na myśl o swoim towarzystwie podczas tej zmiany, gdyż nigdy nie żywiła do swojego kolegi z pracy zbytniej sympatii. Mężczyzna jest upośledzony umysłowo, przez co porozumienie się z nim oraz współżycie społeczne jest mocno utrudnione. Dziewczyna ma jednak nadzieję, że z uwagi na tragiczne warunki pogodowe, nikt nie przyjedzie na stację i będzie to tylko nudny dyżur. Ku jej zaskoczeniu jednak na stacji pojawiają się mężczyźni, którzy potrzebują pomocy. Nasza bohaterka oczywiście udziela schronienia przybyszom. Nie wie jeszcze, że właśnie rozpoczął się największy koszmar w jej życiu, a ona będzie musiała walczyć o przetrwanie. Zdradzę wam, że książka rozpoczyna się swego rodzaju wycinkiem prasowym informującym czytelników, że na stacji zginęły cztery osoby. Nie wiadomo jednak, kto i dlaczego zabił.

Każdy, kto zdecyduje się sięgnąć po tę powieść, do czego już teraz serdecznie wszystkich zachęcam, od pierwszych jej stron zostanie wciągnięty niezwykle emocjonującą trzymającą swojego czytelnika w nieustannie rosnącym napięciu historię. Nasza bohaterka bardzo szybko zdaje sobie sprawę, że chcąc pomóc, sprowadziła na siebie i Griffina śmiertelne niebezpieczeństwo, a śnieżyca stała się dla nich pułapką. Fabuła pochłonęła mnie bez reszty i nie mogłam oderwać się od czytania książki. Strach i niepewność tego, co wydarzy się za chwilę, wypełniły każdą komórkę mojego ciała. Nawet przez moment nie przypuszczałam, że to, co najbardziej przerażające i szokujące, a jednocześnie mocno chwytające za serce dopiero przede mną.

A to za sprawą podzielenia opisanych w książce wydarzeń na dwie perspektywy czasowe. Tym razem przenosimy się w czasie do roku 1969 i obserwujemy piekło pacjentów szpitala psychiatrycznego Riverview. To właśnie tutaj stosuje się nieludzkie metody leczenia. Osoby, które tu trafiają, cierpią i choć przebywają wśród ludzi, są pozostawione samym sobie. Oczywiście nie będę zdradzała zbyt wiele, gdyż to bardzo ważne, abyście sami niemalże na własnej skórze poczuli okrucieństwo, ból i bezsilność, jakiej doświadczali podopieczni tej placówki. Zapewniam was, że to, o czym przeczytacie, poruszy nawet najtwardsze serce, a tych silnych przeżyć, dopełni fakt, że ten szpital naprawdę istniał i działał. Autorka w mocno przejmujący sposób skonfrontowała nas z tamtejszymi realiami początków leczenia psychiatrycznego. Jesteśmy mocno przejęci tragedią, którą przeżywali ci ludzie i ich rodziny. Zastanawiamy się także, czy po tak traumatycznych przeżyciach i doświadczeniach da się zbudować normalne i szczęśliwe życie? Odpowiedź na to i wiele innych pytań, intrygujących zagadek i niewyjaśnionych tajemnic oczywiście czeka na was na kartach książki, więc niezwłocznie spędźcie swój wolny czas z tą wstrząsającą, niepokojącą, ale jednocześnie mocno zajmującą opowieścią.

Jak się zapewne domyślacie, obie płaszczyzny czasowe zastosowane w książce w pewnym momencie zazębiają się ze sobą i uwierzcie mi, tworzą zaskakującą, nieoczywistą całość, która jeszcze długo po odłożeniu książki na półkę siedzi w naszej głowie. Skłania nas do trudnych refleksji i przemyśleń. Zanim zaczniecie czytać „Zamieć” zarezerwujcie sobie dużo wolnego czasu, gdyż na pewno odetnie was ona od otaczającej rzeczywistości. Klimat tej powieści jest tak mocno wyrazisty i odczuwalny, że nie będzie przesadą, jeśli napiszę, że czytając ją, czułam przejmujące zimno na ciele. To z kolei sprawiało, że miałam wrażenie, iż jestem częścią wszystkiego, o czym czytam i wspólnie z Callie robię wszystko, co w mojej mocy, by przeżyć. Przy czym, obie czujemy się bardzo osamotnione w tej walce, nie wiedząc, czy jest jeszcze, ktoś, komu możemy zaufać. A mogę wam zdradzić, że tutaj do końca nie można być niczego pewnym. Nie wszystko jest takie, jakim wydaje się na początku, więc nie ufaj nawet samemu sobie.

Karolina Wójciak oddała w nasze ręce nieprzewidywalną, dopracowaną w każdym calu historię, która na pewno wywoła silne emocje. Nie tylko, ze względu na zagadkę kryminalną, ale także, a może przede wszystkim ze względu na jej bardzo życiowy i boleśnie prawdziwy wymiar. Uświadamia nam, że w życiu nic nie dzieje się bez przyczyny. Wszystko jest konsekwencją czegoś. Bagaż życiowych doświadczeń i przeżyć budujący naszą przeszłość, bez wątpienia wpływa na naszą teraźniejszość. A tym samym na nasze wybory, decyzje i podejmowane działania. Autorka nie pozostawia nas jednak bez nadziei, zostawiając z bardzo ważną myślą. Nigdy nie trać nadziei na lepsze jutro. Nie każdy z nas miał szansę na dobry życiowy start, ale jeśli tylko będziemy chcieli i się postaramy, mamy szansę na piękną przyszłość. Z tą pozytywną myślą was zostawiam i życzę zaczytanego weekendu. Mam nadzieję, że spędzicie go na lekturze „Zamieci”.

Kolejny rewelacyjny thrillier od Karoliny Wójciak.

Książka trzyma w napięciu, zaskakuje, a akcja nie spowalnia ani na chwilę.

Dobra rozrywka.

„Wiedza to balast. Ludzie nie potrafią go unieść, chcą go gdzieś wyrzucić, więc zmęczeni szukają kogokolwiek, kto z nich zdejmie ten ciężar. Powierzają go byle komu, żeby tylko było im lżej”.

Gdy tylko na @czytamzlegimi pojawiło się najnowsze literackie dziecko Karoliny Wójciak, no nie mogłam się oprzeć..

Brookmere w prowincji Kolumbia Brytyjska.

Kanada.

24-11-1988 r.

Prognoza pogody na najbliższe dni nie napawała optymizmem. Zima zapowiadała się na długa, mroźna i męczącą. Dziś serwowała zaledwie -15, lecz wiatr z godziny na godzinę potęgował odczucie zimna. Do tego właśnie rozkręcająca się śnieżyca.. Oj lepiej było nie wychodzić z domu, bo to, że zawieje i zamiecie, było bardziej niż pewne.

Mała stacja paliw przy autostradzie, gdzieś w górach pomiędzy dwoma miastami, mimo wszystko musiała funkcjonować, choć nikt tu nie spodziewał się gości. Obsługa – młoda kobieta Callie i jej niepełnosprawny umysłowo współpracownik, Griffin – szykowali się na nudną nocną zmianę bez fajerwerków. Nieoczekiwanie podczas burzy śnieżnej na stacji zjawia się ciężarówka z trzema pasażerami. Udzielający im schronienia pracownicy stacji, jeszcze nie wiedzą, że zbliżająca się noc, będzie najdłuższą nocą w ich życiu i na zawsze zmieni ich przyszłość..

„Zamieć” to znakomity thriller pełen emocji i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Historia od pierwszej strony zaciekawia. Najpierw dzwoniącą w uszach ciszą, jak przed burzą. Potem owiewa aurą tajemniczości. Klimat mrozi krew w żyłach. Historia zasypuje ogromem zaskoczeń i tworzy zaspy obaw naprężających ludzką wrażliwość.

Karolina Wójciak po raz kolejny stawia trudne pytania. O granicę „po której przekroczeniu człowiek traci duszę”, o pokorę, której można się nauczyć, o samotność wśród ludzi, życie w poczuciu końca świata i w końcu o istotę zła, którego doświadczają ludzie i tego jak to doświadczenie na nich wpływa..

„Zamieć” wymiata!

Polecam.

Gdy @karolina_wojciak_author oznajmia,że jej najnowsze dziecko jest już dostepne nie pozostaje nic innego jak tylko rozsiąść się wygodnie i dać się porwać historii.

A wierzcie mi porwie...Nim się człowiek obejrzy już ostatnia strona.

To co wyprawia Karolina zadziwia mnie za każdym razem jakimi ścieżkami chodzą jej myśli gdy tworzy historię. Jaką atmosferę wprowadza,dozuje napięcie to mistrzyni wodzenia czytelnika za nos. Już zdarzyłam się przyzwyczaić,że za każdym razem dam sie wyprowadzić w pole...I za każdym razem zaskoczeniem jest zakończenie książki.

Każdą książką podnosi poprzeczkę i co jest fenomenem za każdym razem jej się udaje. Ta kobieta to geniusz...Z tej książki byłby rewelacyjny film.

Zima,śnieżyca...niedostępne pasmo górskie...Z pozoru spokojna okolica mała stacją paliw ot niby nic takiego...I oni uwikłani w szereg zdarzeń które mrożą krew w żyłach.