Zamglone

„Zamglone” to debiutancka powieść Marcela Frątczaka, który postanowił z przytupem wkroczyć na salony polskiej literatury, pisząc kryminalną powieść, która jednak przyciągnie uwagę czytelników szukających głębszych refleksji i przemyśleń.

Autor w powieści zabiera czytelników do Łodzi, gdzie w tajemniczych okolicznościach zaginął student prawa, Adrian Nadzieja. Sprawa po dwóch latach powraca, a poszukiwaniami rozwiązania tajemniczej zagadki mają się zająć reportażystka Agata Kryspin oraz były policjant Michał dziedzic. W toku ich dochodzenia zaczynają dostrzegać wiele niespójności, braki dowodów, a także fakt, że tajemnice i kłamstwa dotyczące śledztwa otaczają zarówno ofiarę, jak i osoby zaangażowane w śledztwo. Powieść stawia pytania o granice prawdy, lojalności i cenę, jaką płaci się za odkrywanie mrocznych sekretów.

Marcin Frątczak posługuje się prostym językiem, który jednak skutecznie buduje atmosferę niepokoju i tajemnicy. Narracja prowadzona jest z perspektywy różnych bohaterów, co pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć motywacje postaci i ich wewnętrzne konflikty. Choć tempo akcji jest umiarkowane, autor skutecznie utrzymuje napięcie, wprowadzając zaskakujące zwroty akcji oraz odkrywając kolejne tajemnice.

„Zamglone” nie jest tylko zwyczajnym kryminał, ale niesie ze sobą głębsze przesłanie, zmuszając czytelnika do zastanowienia nad naturą prawdy i kłamstwa. Autor zadaje pytania o to, jak łatwo można zniknąć w miejskim tłumie, jak łatwo można zatuszować ślady i jak daleko można się posunąć, by ukryć niewygodne fakty. Powieść skłania do zastanowienia się nad tym, jak nasze własne tajemnice mogą wpływać na innych i jakie konsekwencje niosą za sobą nasze decyzje.

Myślę, że „Zamglone” zdecydowanie znajdzie swoje szerokie grono odbiorców, choć nie każdemu przypadnie do gustu, gdyż nie jest typowym kryminałem, w którym skupiamy się wyłącznie na rozwiązaniu zagadki zbrodni! Osobiście jednak uważam, że książka trzyma w napięciu, zaskakuje, ale przede wszystkim zmusza do przemyśleń, dlatego warto!

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

Mgła powoli się przesuwa, zasłania widok, sączy się, wnika, tracimy orientację, zaczynamy się bać… Dokładnie tak jest z książką „Zamglone” Marcela Frątczaka. Toczy się powoli, myli tropy, wzbudza zainteresowanie, ale jednocześnie powoli dochodzi do nas groza sytuacji.

Agata Kryspin to znakomita reportażystka, która nie boi się niebezpiecznych, wrażliwych społecznie tematów. Michał Dziedzic, były policjant, prowadzący agencję detektywistyczną o wdzięcznej nazwie „Dziedzictwo”. Nie znali się, ale połączyło ich nietypowe śledztwo. Razem, ale osobno, a nawet przeciwko sobie, dochodzą prawdy, gdzie, w jakich okolicznościach zniknął Adrian Nadzieja. Młody chłopak rozpłynął się w wielkiej mgle. Uciekł, czy został zamordowany?

Nie ma śladów. Ludzie milczą. Wszystko pochłonęła mgła i czas…

Jeżeli chcecie strzelanin i pościgów, to nie jest ta lektura, ale jeżeli chcecie dać się porwać nietypowemu śledztwu, zaprosić na wędrówkę po Łodzi i jej mrokach, to zdecydowanie to jest ta książka.

Bardzo dobry debiut Marcela Frątczaka. Nie ma w tej historii niczego przypadkowego, dokładnie przemyślał, co chce osiągnąć, jakie wrażenie wywołać i jakimi środkami. Studiował filmoznawstwo i miałam wrażenie podczas lektury, że powieść pisana jest tak, jak patrzy oko kamery, zauważając szczegóły, wyostrzając obraz, albo rozmywając tło.

Nietypowi bohaterowie, to też atut tej powieści. Adrian Nadzieja nie był nikim ważnym: kolegą, chłopakiem, synem, przyjacielem, ale nie zdążył dokonać w życiu niczego ważnego. Każdy młody człowiek mógł znaleźć się w jego skórze. Agata Kryspin, dziennikarska, samotniczka, nie bardzo umiejąca współpracować z ludźmi, ale nigdy nie odpuszczająca, nawet wtedy, kiedy zagrożone jest jej życie. Michał Dziedzic, spokojny, ułożony, nie lubi pchać się tam, gdzie można oberwać, no, chyba że już musi. Też boi się związków, zależności, uwikłania. Są jeszcze ci źli, którzy myślą, że są wieczni i bezkarni.

Nie jest to czystej krwi kryminał, może bardziej powieść detektywistyczna z elementami powieści drogi, dramatu psychologicznego, przewodnika po Łodzi.

Szykujcie się na długie czytanie, bo mgła Was otuli, wciągnie, pochłonie, ale zamglone strzępki informacji w końcu doprowadzą do rozwiązania. Ale czy takiego właśnie się spodziewaliście? Nie! Z mgły wyłoni się zupełnie inny obraz. Nigdy nie wiadomo, co czeka za rogiem, kiedy się rozwieje…