Zakrystia

" [...] Poczucia wstydu doświadczasz wtedy, gdy uznasz siebie albo ktoś cię uzna za złego. [...]"

"Zakrystia" to kolejny mocny reportaż Artura Nowaka dotyczący duchowieństwa. Niektóre momenty mocno mną wstrząsnęły. Tym razem oprócz księży pod lupę trafiły między innymi siostry zakonne.

Łzy się cisną do oczu na samą myśl o tylu okrucieństwach, których dopuszczają się ci, którzy powinni świecić dla nas przykładem.

Autor opisał przerażającą rzeczywistość, często ukrywaną i zatajaną przed wiernymi. Nie mogę pojąć, dlaczego księża, którzy dopuścili się czynów zabronionych, zamiast zostać wydalonymi z Kościoła, zostają przeniesieni do innych parafii. Tam dopuszczają się podobnych pedofilskich czynów. Z ambon głoszą piękne słowa, a potem zamieniają się w potworne diabły, które wyrządzają innym krzywdę na całe życie. Często mają na sumieniu życia swoich ofiar. Na szczęście są jeszcze księża z prawdziwego powołania, którzy są wierni Bogu, a nie mamonie, czy popędzie seksualnym.

Kolejną kwestią omówioną w tej książce był brak wyrozumiałości proboszcza w stosunku do jego własnych wikarych. Jak można nie szanować swoich podwładnych?

Polecam rozdział poświęcony samobójstwom księży. Uwaga, tutaj mogą polecieć wam łzy. Ilu księży mogłoby żyć, gdyby tylko byli szanowani i wysłuchani przez proboszcza lub biskupów. Równie wstrząsający jest rozdział poświęcony siostrom zakonnym. Tam, to już w ogóle dzieją się dantejskie sceny. Księża pomiatają zakonnicami i często dopuszczają się wobec nich czynów zabronionych. Czy ponoszą za to jakąś karę?

Warto przeczytać ten reportaż, żeby mieć oczy szeroko otwarte i w razie czego móc szybko zareagować.

Artur Nowak skupił się jedynie na czarnych owcach, które od środka niszczą Kościół. Może kiedyś stworzy książkę, w której skupi się na pozytywnych duchownych, którzy zbliżają nas do Boga i nie sieją spustoszenia.

Jestem za tym, żeby nie ukrywać sprawców pedofili, tylko ich upubliczniać, żeby ostrzec innych przed możliwym kolejny atakiem.

Jesteś pedofilem lub gwałcicielem — twój wizerunek i twoje dane powinny być upublicznione, bez względu na to, jaki wykonujesz zawód. Może w ten sposób zmniejszyłaby się liczba ofiar tych przestępców.

Reportaż Artura Nowaka pod tytułem "Zakrystia" zmusza czytelników do głębokiej refleksji.

„Zakrystia” Artura Nowaka, to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, jednak dużo kontrowersyjnych treści słyszałam na temat jego twórczości. Autor pisze reportaże, nie przebierając w środkach, za wszelką cenę chce przedstawić światu prawdę, która często w dzisiejszych czasach jest tuszowana przez ludzi. W tym tytule porusza sporny i niezwykle kontrowersyjny temat, którym jest życie i działalność duchownych w naszym kraju.

Autor przedstawia nam dosadnie obraz życia księży, sióstr zakonnych, oraz innych osób, które w swoim życiu mają bezpośredni z nimi kontakt. Pokazuje zależności, które panują w tym społeczeństwie, a także to jak wszystkie mroczne sekrety są skrzętnie „zamiatane pod dywan”, aby nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Nowak w książce pokazuje mroczny obraz kleru, w którym dochodzi do szantaży przez kochanki, czy kochanków, wyzyskiwania, mobbingu, którego dopuszczają się przełożeni względem osób, które są niżej w hierarchii kościoła. Są to skrajne przykłady, które nawet potrafiły doprowadzić do targnięcia się na swoje życie, gdyż brak pomocy był tak dotkliwy, że żaden człowiek w pojedynkę nie byłby w stanie sobie poradzić z przytłaczającym światem.

Przyznam szczerze, że książka mnie nieco przeraża. Artur Nowak przyrównuje działanie kościoła do działań mafii, która sieje zło i spustoszenie. Obraz pokazany przez autora zdecydowanie jest prawdziwy, aczkolwiek uważam, że jest również jednostronny. Kościół jednak to nie tylko zło, które pokazuje autor, ale zdarzają się w nim osoby, które nie znalazły się tam z powołania. Niemniej jednak nie generalizujmy, bo jest to również krzywdzące dla tych osób, które służą Bogu, bo mają powołanie, niosą pomoc i dobro innym, a są przyćmiewani przez wyjątki, które przecież trafiają się zawsze, w każdej dziedzinie i na każdej płaszczyźnie, nie tylko w kościele.

Książka zawiera wiele prawdy, aczkolwiek brakowało mi w niej obiektywnego spojrzenia na całość kościoła, które pozwoliłoby czytelnikowi wyrobić rzetelną opinię na ten temat. Nie ulega jednak wątpliwości, że Kościół wymaga zmian, wymaga dokładnego przyjrzenia się jego działaczom i doprowadzenia do tego, aby był bezpieczną i pozytywnie odbieraną instytucją.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję Wydawnictwu.

Powiedzieć, że Artur Nowak ma conajmniej ambiwalentny stosunek do kościoła to nie powiedzieć nic. W tym reportażu autor zaprosił mnie w owiane pewnym mistycyzmem i tajemnicą zakamarki duchowieństwa.

Nowak odsłania tajemnice życia mieszkańców plebanii i kurii, ukazuje także słabości, skandale obyczajowe, czy finansowe. Ta książka ma w sobie znacznie więcej mroku niż zakładałam, ponieważ pisarz porusza tematy z zakresu mobbingu, szantażu, czy samobójstw, a co gorsza Nowak pokazuje, że często wszystkie tego typu zjawiska są skrzętnie przez zwierzchników kościoła tuszowane.

„Zakrystia” w moich oczach jest absolutnie bezkompromisowa. Autor nie boi się porównywać struktur duchownych z strukturami mafijnymi ukazując przy tym mechanizmy władzy oraz kontroli.
Nowak wprost ukazuje jak duchowni szantażowanie przez kochanki, czy partnerów stają niemal pod ścianą zostając bez wyjścia. Ukazany jest również obraz, w którym duchowni doświadczający mobbingu ze strony przełożonych doprowadzeni są do graniczy często dramatycznej i kończącej się targnięciem na własne życie.

Nowak zadbał, żeby książka wybrzmiała w sposób dosadny co sprawiło, że moje podejście do niej było jeszcze bardziej emocjonalne. Padają pytanie trudne powodujące dyskomfort, autor niejako rozprawią się z pewnymi schematami, które są zakorzenione w ludziach na temat duchowieństwa.

Mogłabym napisać, że „Zakrystia” to pozycja obowiązkowa dla ludzi zainteresowanych tematyką kościoła i duchowieństwa jednak uważam, że to pozycja obowiązkowa dla każdego kto ceni solidny i rzetelny reportaż. Nowak kolejną publikacją udowadnia, że bezkompromisowo rozprawia się z kłamstwem i obłudą, a ujawnianie niewygodnych spraw jest dla niego niczym dyscyplina sportowa.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Prószyński i S-ka

[RECENZJA]

ZAKRYSTIA

Autor: Artur Nowak

Wydawnictwo: Prószyński i Ska

Premiera: 14.01.2025

DLACZEGO LUDZIE POWOŁANI PRZEZ BOGA CHCĄ ZE SOBĄ SKOŃCZYĆ?

CZY PORÓWNYWANIE ZASAD DZIAŁANIA KOŚCIOŁA DO MAFII JEST NAPRAWDĘ PRZESADZONE?

KIM SĄ KOBIETY MIESZKAJĄCE NA CO DZIEŃ Z KSIĘŻMI?

JAK WYGLĄDA PRAWDA O ŻYCIU ZAKONNIC?

Na te i inne pytania stara się odpowiedzieć Autor książki ZAKRYSTIA - Artur Nowak – adwokat, publicysta i pisarz. Autor i współautor wielu książek i publikacji związanych z tematyką kościoła i księży.

Przy okazji premiery ZAKRYSTII udało mi się nadrobić wcześniejszą książkę PLEBANIA w której Autor na tapetę bierze: chłopców, kobiety i dzieci księży. A także zgorszenie, patologię, samotność, agresję, butę wśród księży. Szokująca, wywołująca emocje, niedowierzanie, złość i smutek, odzierająca ze złudzeń, straszna. Czy ZAKRYSTIA pokaże świat kościoła w lepszych barwach?

ZAKRYSTIA zaczyna się od kryminalnych historii polskiego Kościoła – przekręty, wyłudzenia, kradzieże, oszustwa, tworzenie prywatnych majątków i wydawanie na prawo i lewo pieniędzy zebranych od wiernych. Kolejny rozdział poświęcony jest samobójstwom księży, które jak zresztą wszystko co złe również są ukrywane. Mam wrażenie, że dotyczą zwłaszcza księży na początku drogi kapłańskiej, tych którzy nie radzą sobie z codziennością i nie potrafią poradzić sobie w zderzeniu z prawdziwymi realiami. Ich wyobrażenia dotyczące kapłaństwa, a to co dzieje się naprawdę to dwa zupełnie różne światy, naciski przełożonych, samotność, brak możliwości podjęcia innych decyzji.

Sporo mówi się tutaj również o siostrach zakonnych oraz kobietach zatrudnionych na plebaniach –panie do pomocy, gotowania i sprzątania, ale z biegiem czasu stają się również najbliższymi osobami dla księży. Zakonnice również skrywają mnóstwo mrocznych sekretów, a władza ma dla nich szczególne znaczenie. Wśród bohaterów nie mogło zabraknąć organistów i kościelnych często „zatrudnianych” bez umowy, zapłaty i ubezpieczenia. Kwitnie również kościelny biznes okołopogrzebowy – „za dobre pieniądze ksiądz łamał przepisy o liturgii”.

„Wszystkie te sprawy są wyciszane. Jeśli nie dotarli by do nich dziennikarze, nigdy byśmy się o nich nie dowiedzieli. Kościół bowiem za wszelką cenę nie chce dopuścić do zgorszenia.”

Dużo mówi się ostatnio o przedstawianiu Kościoła w złym świetle, nagonce medialnej, tym, że gdyby różne szokujące sprawy i afery dotyczyły zupełnie innej grupy zawodowej przeszły by bez echa. Ale czy od księży czyli tych „wybranych”, łączących światy, będących autorytetami i często wyrocznią dobrych i złych zachowań zwykłych ludzi nie powinno wymagać się więcej? Każdy człowiek ma gorsze momenty, chwile słabości, popełnia błędy, ale czy jawne oszukiwanie ludzi i trwanie w tym co złe, pod przykrywą dobra jest w porządku?

Zarówno w PLEBANII jak i ZAKRYSTII znajdziecie mnóstwo przykładów faktycznych sytuacji, które wydarzyły się naprawdę. Autor rozmawiał z wieloma osobami związanymi z Kościołem, a nawet z samymi księżmi, pracownikami, ofiarami. Kościół ukrywa, wycisza i zamiata pod dywan to co złe. Jedyna interwencja to przeniesienie na inną parafię. Brak jest oficjalnych badań i statystyk dotyczących finansów, samobójstw, dzieci czy kobiet księży. Artur Nowak zadaje pytania, składnia do refleksji, wywołuje w Czytelniku mnóstwo emocji.

ZAKRYSTIA to „gotowy scenariusz na trzymający w napięciu thriller o namiętności, chciwości i fasadowości życia kasty kapłańskiej” – taka informację znajdziecie na okładce.

Przeczytajcie i oceńcie sami.

"Worek, korek i rozporek (...) ta trójca zawsze doprowadzała księży do zguby." Niby nic dodać, a ja przecież mam ryl w do napisania ;⁠)

Ludzie tworzący kościół to mafia działająca w białych rękawiczkach, którym wolno więcej, jak nie wszystko. Jest bezkarna, a równocześnie bezwzględna, pozbawiona sumienia, zorientowana na pieniądz i uciechy ciała. Taką mam opinię od kiedy pamiętam i przeczytanie tej książki tylko mnie w niej utwierdziło. Wiem (przypuszczam), że mogą być wyjątki i pewnie takie głosy tu padną ale dla mnie wszyscy duchowni są winni, bo każdy z nich doskonale zdaje sobie sprawę co wewnątrz ich organizacji się dzieje.

Książka Artura Nowaka jest reportażem więc merytoryki nie brakuje, a że bohaterowie są, jacy są to dostarczają "akcji" jak w najlepszym thrillerze. Różnica jest taka, że człowiek się wyjątkowo frustruje czytając, bo to same fakty, a one uświadamiają jak bardzo jesteśmy robieni przez tych, których powinniśmy najmniej. Znaczy, człowiek jak człowiek, istota do grzechu stworzona, ale przez swoją profesję mogliby chociaż oni prowadzić się przykładnie.

Reportaż bardzo ciekawy, oparty na scenach prosto z polskiego podwórka (choć nie tylko, bo sieć to skomplikowana). Co mi się bardzo podobało, to garść nawiązań do zasad i praw w odniesieniu do historii, np. w rozdziale o samobójstwach, autor przytacza jak traktowano samobójców na przestrzeni lat czy w innych miejscach świata, a w rozdziale o siostrach zakonnych jak zmieniała się ich posługa (choć zdaję się, że są ciągle w tej samej, czarnej d...)

Wyjątkowo interesująca dla mnie była część o powiązaniach kleru z kolekcjonowaniem i handlem dziełami sztuki. Jest o samotności wśród księży i problemie samobójstw. Jest o przemocy i wykorzystywaniu podległości "służbowej".

Także podejściu do kobiet, nie tylko w kwestii stałych partnerek, płatnej miłości ale również gospodyń na plebanii. A o organistach, chyba wcześniej słyszałam jedynie podkast, a to ciekawe nawet w ujęciu socjologicznym.

W ogóle sporo tu autor podjął tematów, i z jednej strony chciałam więcej, z drugiej - dla mojej równowagi psychicznej dobrze się stało. Książka z rodzaju nieodkładalnych, wciągająca, bez dłużyzn i trzymająca się tematu. Mogłabym nawet napisać, że rytmiczna, szybka jak powieść sensacyjna, choć treść poważniejsza i boli, że to nie fikcja literacka. Po przeczytaniu całości, jedno tylko cisnęło mi się na usta, co babcia zawsze w różnych sytuacjach zwykła mówić; "boszeee, ty widzisz i nie grzmisz!".