W imię miłości. Opowieść o wielkim uczuciu w najtrudniejszych chwilach

Amy Bloom dostrzegła zmiany, w zachowaniu swego męża, w tym o czym mówi. Z towarzyskiego mężczyzny stał się domatorem, prowadził rozmowy głównie o przeszłości. Gdy udali się do specjalistów została postawiona mu diagnoza. Alzheimer. Może nie jest to wyrok, jednak życie, że świadomością, że cały czas będzie się dla kogoś ciężarem nie jest łatwe. Dodatkowo wiedzieć, że któregoś dnia możesz obudzić się i nie poznawać swojej ukochanej, oraz wiele innych podstawowych czynności potrzebnych do życia, to straszne.

Brian wraz z małżonką podjął najtrudniejszą decyzję w swoim życiu, postanowił umrzeć z godnością. W Szwajcarii znaleźli organizację, do której zwrócili się o pomoc. To właśnie tam udali się w swoją ostatnią wspólną podróż, by mężczyzna mógł spokojnie zakończyć życie.

Powiem szczerze, że nigdy nie chciałabym mieć do czynienia z tą brutalną chorobą i nikomu tego nie życzę. To musi być przerażające usłyszeć taką diagnozę. Nawet nie chcę myśleć by ktoś z moich najbliższych musiał zmierzyć się z tą chorobą.

Amy Bloom wykazała się ogromną odwagą by napisać tę książkę. Nie wiem czy mi nie byłoby ciężko wracać do tego wszystkiego. Razem z miłością życia podjęli najcięższą decyzję.

Przyznam, że nawet nigdy nie orientowałam się, że takie organizacje istnieją. Oczywiście by skorzystać z ich pomocy trzeba przejść cały proces i mieć zdiagnozowaną poważną chorobę. To nie tak, że każdy może tam pójść i skorzystać z ich usług. Dodatkowo to wszystko jest bardzo drogie.

Ta książka nie jest tylko o umieraniu ale głównie o miłości, o tym jak ważne jest wsparcie drugiej osoby. Historia o tym jak zdiagnozowana choroba rozsypuje życie nie tylko jednej osoby. W tym wypadku Amy wykazała się ogromem cierpliwości i zrozumienia, po prostu wspierała ukochanego na każdym kroku. Ta książka jest z jednej strony przerażająca, a z drugiej piękna, bo opowiada o bezgranicznej miłości.

Książkę jak najbardziej polecam, czyta się ją błyskawicznie i ciężko było mi się od niej oderwać. Ta szczera historia poruszy niejedno serce.

Amy i Brian cieszą się życie jak tylko mogą, czerpiąc pełnymi garściami. Spełniają się w tym, co kochają, pasję które uwielbiają i bliskimi, którzy są dla nich wszystkim.

Niestety w pewnym momencie Amy zauważa, że jej ukochany mąż nie jest już sobą. Zmiany z początku są małe, jednak z każdym dniem zaczynają się pogłębiać. Wizyta u lekarza stawia straszną diagnozę – Alzheimer.

Jest podstępną chorobą, która przyczynia się do szybkiej degradacji komórek mózgowych. Atakowane są neurony odpowiedzialne za procesy poznawcze oraz pamięciowe.

Bardzo chciałam jak najprędzej przeczytać tę książkę, ponieważ  choroba nie jest mi  obca – mój tato na nią chorował.

I wiem, ile musieliśmy poświęcić, aby być przy nim cały czas. Jest to choroba nieuleczalna, która z każdym dniem sprawia bliskim ból i wielkie cierpienie. Chcąc pomóc ukochanej osobie nie możemy zrobić nic.

Czytając „W imię miłości. Opowieść o wielkim uczuciu w najtrudniejszych chwilach.”przede wszystkim jest cudowna historią, która z pewnością poruszy każde serce, doprowadzając czytelnika do łez. Decyzja, która została wspólnie podnieta nie należy do najłatwiejszych, ale myślę, że warto zrozumieć i nie wyciągać pochopnym wniosków. Rodzina chciała tak mocno pomóc mężczyźnie, że byliby wstanie sami pozbawić go życia.

W tej książce jest wiele cudownych chwil małżeństwa, ale i również smutku, żalu i cierpienia po samą złość, czy braku sił na kolejny dzień.

Kochani tej książki nie możemy klasyfikować na tą złą czy dobrą myślę, że przede wszystkim trzeba ją przeczytać i zrozumieć.

Książka, którą ukazuje ogrom miłości, zrozumienia oraz zaakceptowaniu woli ukochanego.

Z czystym sumieniem polecam.

Choroba Alzheimera postępuje stopniowo. Początkowo chory zapomina imiona bliskich osób, zapomina o spotkaniach, choć zawsze był obowiązkowy i punktualny, zaczyna gubić wątki rozmowy czy gubić się w znanych okolicach. W kolejnych stadiach rozwoju choroby ma trudności z rozpoznawaniem osób czy z używaniem podstawowych przedmiotów. Z czasem może pojawić się wzmożona agresja i impulsywność.

Gdy Amy Bloom zauważyła u swojego męża Briana problemy z zapamiętywaniem dat spotkań, braku zainteresowania klubem książkowym, do którego należał od lat, czy stopniowe odsuwanie się od przyjaciół i znajomych myślała, że to depresja. Diagnoza, którą usłyszał Brian była jak wyrok: choroba Alzheimera. Wg. lekarzy Brian mógł żyć z tą chorobą przez następne kilka-kilkanaście lat, jednak Brian zdecydował inaczej. Postanowił zakończyć życie na swoich warunkach, póki jeszcze rozpoznaje swoich najbliższych.

„W imię miłości. Opowieść o wielkim uczuciu w najtrudniejszych chwilach” to opowieść o szukaniu możliwości zakończenia życia z godnością, w godnych warunkach. W USA, skąd pochodzą Amy i Brian, tzw. „samobójstwo wspomagane” jest dozwolone tylko w niektórych stanach i tylko wtedy, gdy dysponuje się zaświadczeniem, że pozostało mu nie więcej niż sześć miesięcy życia. Jak pisze Amy „na prośbę Briana zorientowałam się w sytuacji i okazało się, że jedynym miejscem na świecie zapewniającym bezbolesne, spokojne i legalne samobójstwo jest Dignitas na przedmieściach Zurychu.”

Kolejne strony to nie tylko zapis ich wspólnej drogi, która ma zakończyć się śmiercią Briana, ale także wspomnienia wspólnego życia: od poznania się, przez pierwsze randki, ślub, wspólne podróże, radości i smutki, po szok wywołany diagnozą i poszukiwanie sposobów na zakończenie życia Briana.

W książce wielokrotnie możemy przeczytać, jakie warunki należy spełnić, aby móc zakończyć życie w siedzibie Dignitas, o ilości papierologii, spotkaniach z konsultantami, lekarzami etc. Amy poszukiwała dla swojego męża również innych sposobów na samobójstwo, gdyby niemożliwe okazało się samobójstwo wspomagane w siedzibie Dignitas, jednak każda jej pomoc przy samobójstwie męża mogłaby być traktowana jak zabójstwo. Szokujące dla mnie okazały się wzmianki o tym, że rodzina zarówno Amy jak i Briana oferowała mu, że go zabije, skoro on sobie tego życzy.

„W imię miłości. Opowieść o wielkim uczuciu w najtrudniejszych chwilach” to trudna lektura, zmuszająca do refleksji, jak my postąpilibyśmy, gdyby bliska nam osoba postanowiła zakończyć swoje życie z powodu nieuleczalnej choroby np. raka, AIDS, czy właśnie choroby Alzheimera, która odbierze mu nie tylko wspomnienia, ale i osobowość i godność? Jaką my podjęlibyśmy decyzję, gdyby taka choroba dotknęła nas? Czy w tym przypadku samobójstwo jest wybawieniem dla naszych bliskich, którzy nie muszą patrzeć na nasze zmagania i cierpieć z nami? Czy jednak jest to akt tchórzostwa, ucieczka i zostawia naszych bliskich z poczuciem winy i żalu?

W tych niezwykle intymnych zapiskach znajdziemy ogrom miłości, wzajemnego wsparcia, chęci zrozumienia drugiej strony, ale również pokłady smutku, złości czy frustracji.

Na karcie pamiątkowej rozdawanej na pogrzebie Briana, znajdowało się jego zdjęcie i „kilka linijek z Rumiego („Czym jest ciało? Trwałością. Czym jest miłość? Wdzięcznością. Co skrywamy w piersiach? Śmiech. Co jeszcze? Współczucie”).”

I te kilka linijek z Rumiego moim zdaniem idealnie podsumowuje ludzkie życie, nie zależnie od tego jak i kiedy się skończy.

Książka zdecydowanie warta przeczytania.

Od kilku dni chodzi za mną książka, która wręcz zmusza do zajęcia pewnego stanowiska, a ja czuję się przygnieciona jej ciężarem, wręcz spłaszczona jak naleśnik, więc jak tu podjąć decyzję...

Mowa tu o niedawnej premierze wydawnictwa @filianafaktach  „W imię miłości. Opowieść o wielkim uczuciu w najtrudniejszych chwilach”, która jest zapisem niezwykłym, dotyczącym bowiem śmierci na własnych warunkach. Śmierci w pełni legalnej, zaznaczam. Historia amerykańskiego małżeństwa, architekta Briana Ameche i pisarki Amy Bloom pokazuje nie tylko, jak łatwo można przeoczyć symptomy choroby trawiącej mózg, ale też jak żyć, kiedy ta ostateczna diagnoza zyska potwierdzenie.

Brian Ameche nie chciał być ciężarem dla żony, jej dzieci i wnuków, i choć decyzję o odejściu podjął w tydzień po badaniach, upłynie jeszcze dużo czasu, zanim nastąpi ostateczne. Okazuje się bowiem, że w Ameryce legalna śmierć na własnych warunkach jest praktycznie niemożliwa. Autorka wymienia na kartach tej książki wszystkie obwarowania  i absurdalne wymogi, które utrudniają pacjentom godne pożegnanie się z tym światem. Kiedy Amy znajduje już kraj, w którym wspomagane samobójstwo jest możliwe, papierologia sięga granic absurdu (przeszkodą jest nawet zły format wymaganego formularza).

„W imię miłości” nie jest jedynie smutnym zapisem ostatniej prostej. Między jednym a drugim problemem do pokonania wciąż jeszcze wibruje życie, a to, z jaką swobodą opowiada o tym Bloom, jest godne pozazdroszczenia. Ta książka nie tylko daje wskazówki, jak radzić sobie z chorobą Alzheimera, ale też udowadnia, jak ważne jest spotkanie osoby, z którą można przeżyć absolutnie WSZYSTKO, jakie to szczęście mieć ją przy sobie. Wyjątkowa pozycja na rynku, czytajcie.

IG @angelkubrick

"[...] Jedynym miejscem na świecie zapewniającym bezbolesne, spokojne i legalne samobójstwo jest Dignitas na przedmieściach Zurychu. [...]"

Biorąc do ręki książkę Amy Bloom pod tytułem "W imię miłości", nie miałam świadomości, że dotyczy ona eutanazji. Po kilku przeczytanych stronach łzy stanęły mi w oczach. Nie mogłam uwierzyć w to co czytam. Niektórzy ludzie walczą o każdy oddech, a tutaj bohater marzy jedynie o odejściu z tego świata. Nie wiem, jak ja bym się zachowała na miejscu autorki gdyby mój mąż chciał dobrowolnie odejść z tego świata.

Nie jest to lekka historia. To książka o miłości większej od śmierci.

Brian i Amy byli małżeństwem przez 12 lat. Czy doczekali trzynastej rocznicy?

Bardzo dobrze napisana książka. Mogłam się z niej dowiedzieć, jak wygląda życie na początku choroby zwanej Alzheimerem. Z drugiej strony mogłam przekonać się, co czuje otoczenie chorego. Dowiedziałam się również tego, jakie warunki trzeba spełnić, żeby móc poddać się eutanazji w Dignitas w Szwajcarii. Powiem wam, że te warunki mnie mocno zszokowały. Oczywiście poznacie je podczas czytania.

Alzheimer to straszna choroba, która zmienia chorego nie do poznania. Szanuję decyzję Briana, ale ja ze względów religijnych nie poszłabym tą drogą.

Poznałam historię miłości Briana i Amy. To była cudowna relacja. Wszystko byłoby piękne, gdyby nie dopadł ich ten straszliwy potwór. Dzięki tej książce towarzyszyłam razem z nimi w ich najgorszej i najtrudniejszej drodze. Drodze po wyzwolenie i ulgę w cierpieniu. Byłam bardzo ciekawa, jak na decyzję brata zareaguje jego rodzeństwo i mama. Czy przyjmą to ze spokojem, czy raczej będą go odwodzić od tej decyzji?

Mimo trudnego tematu przeczytałam tę powieść w ciągu jednego dnia. Od pierwszej chwili wciągnęła mnie w wir swojej historii.

Chciałam dowiedzieć się, dlaczego Brian nie chciał walczyć z tą chorobą, tylko się poddał. Mam cichą nadzieję, że za jakiś czas powstanie cudowny lęk, który uwolni wszystkie osoby od tej choroby.

Z jednej strony rozumiem, że nasz chory nie chciał być ciężarem dla swojej żony i że nie chciał jej ranić, z drugiej strony kompletnie tego nie rozumiem.

Po tej książce jestem kompletnie rozbita. Wylałam morze łez podczas czytania. Czułam ból, który czuła Amy. Razem z nią przeżywałam wszystkie porażki. Czy na końcu drogi Briana wierzyła, że robią dobrze? Czy próbowała pomóc mężowi w inny sposób?

Cieszę się, że powstała ta książka, która porusza bardzo ważny i trudny temat śmierć przez eutanazję.

Jeżeli lubicie czytać biografie i wspomnienia, to ta książka będzie idealna dla was.

Jeszcze jedno pytanie, które dręczy mnie, odkąd poznałam tę historię: Dlaczego osoby, które chcą poddać się eutanazji, sami sobie nie odbiorą życia, tylko narażają innych na poczucie winy za zamordowanie drugiej osoby? Nie oszukujmy się eutanazja to morderstwo, a nie samobójstwo. W niektórych krajach jest to legalne w innych nielegalne.

Nasza para bohaterów ze Stanów Zjednoczonych musiała udać się do Szwajcarii w celu spełnienia ostatniego życzenia Briana.

Jeżeli interesuje was temat śmierci i eutanazji, to odsyłam was do książki Amy Bloom pod tytułem "W imię miłości".

Polecam