Zaginiona

„Zaginiona” to kolejny warty uwagi kryminał autorstwa Piotra Kościelnego. Autor ukazuje absurdy pracy policji.

Krzysztof pokłócił się z narzeczoną i wychodzi z domu. Budzi się w obcym mu miejscu i nie pamięta co się stało. Gdy wraca do siebie, okazuje się, że Agnieszki nie ma. Nikt nie wie gdzie jest, a podejrzenia padają na Krzysztofa. Jedyną osobą, która chce mu pomóc jest komisarz Tomasz Świderski. Ma on w tym swój interes. Jego kariera w policji upada i rozwiązanie tajemniczego zniknięcia Agnieszki może mu pomóc. Czy będą kolejne ofiary? Przekonacie się sami.

Książkę czyta się bardzo szybko. A wszystko to za sprawą dynamicznej akcji i napięcia, które rośnie stopniowo. Jest to książka przeznaczona dla czytelników od 18 lat. Autor nie oszczędza nas. Jest tutaj mrocznie i brutalnie. Świetnie tutaj zostało przedstawione jak traktowany jest niesłusznie oskarżony obywatel i to jak zmienia się jego świat.

Mocną stroną tej książki jest wykreowanie psychopaty. To, że każdy w miasteczku go zna, ale nikt nie wie co kryje się w jego głowie i do czego jest zdolny.

Drugą mocną postacią tej historii jest postać komisarza Tomasz Świderski. Jest to bohater, który trochę upadł. Często sięga po butelkę. Ale ma on dużo w sobie z samozaparcia i bardzo chce rozwiązać na własną rękę sprawę zaginionej Agnieszki.

Jeśli lubicie mocne, brutalne kryminały to polecam „Zaginioną”.

Od pierwszych stron "Zaginionej" Piotra Kościelnego czułam, że to nie będzie lekka lektura na leniwe popołudnie. To wejście w mroczny, brutalny świat, gdzie po kłótni narzeczonych jedno wyjście z domu zmienia wszystko. Klimat jest przytłaczający, szary i niepokojący – autor świetnie buduje poczucie zagrożenia, które towarzyszyło mi aż do ostatniej strony.

To emocjonalny rollercoaster bez łatwych odpowiedzi. Akcja kręci się wokół tajemniczego zaginięcia Agnieszki, które od początku nosi znamiona czegoś znacznie gorszego niż przypuszczano. Jej narzeczony, Krzysztof, budzi się po nocy z wielką luką w pamięci i szybko staje się głównym podejrzanym. Piotr Kościelny nie oszczędza nikogo – śledztwo prowadzi w rejony obsesji, ludzkich dewiacji i systemowej bezradności. Fabuła jest dynamiczna i pełna zwrotów. Postacie w tej książki nie są czarno-białe i niełatwo je polubić, ale z pewnością wywołują silne emocje. Komisarz Tomasz Świderski to klasyczny, zmęczony życiem gliniarz z bagażem problemów osobistych i nałogiem. Jego walka o sprawę jest też walką o siebie, ale bywa bierny, co może irytować. Krzysztof przechodzi prawdziwe piekło, a jego dramatyczna historia czasem przyćmiewa nawet główny wątek zaginięcia. Świat przedstawiony to niemal osobny bohater: zaniedbana prowincja, marazm i przemoc, które niemal czuć przez strony. To wizja, która mocno przybija i zostaje w pamięci.

Jest intensywnie i bez taryfy ulgowej! Piotr Kościelny pisze w sposób intensywny i brutalny. Styl jest bezpośredni, momentami surowy jak policyjny protokół, ale to chyba celowy zabieg, by oddać ciężar sytuacji. Tempo akcji jest dobre – historia rozwija się sprawnie, a krótkie rozdziały sprawiają, że ciągle chce się czytać "jeszcze jeden rozdział". Napięcie jest stałe, choć finał jest kontrowersyjny i trochę rozczarowujący.

Dla kogo jest "Zaginiona"?

🔍 Ta książka NIE jest dla Ciebie, jeśli:

🚫 Szukasz lekkiej rozrywki i optymistycznego zakończenia.

🚫 Drażni cię schemat "pijanego, zmęczonego gliniarza".

🚫Nie lubisz mocnych, naturalistycznych scen przemocy.

❤️ Ta książka JEST dla ciebie, jeśli:

✅️ Cenisz sobie mroczne, polskie kryminały w klimacie noir.

✅️ Lubisz historie, które nie boją się brudu i trudnych tematów oraz zmuszają do refleksji.

✅️Szukasz intensywnej lektury, która trzyma w napięciu i długo po niej zostaje w głowie.

Moja ocena: 7/10 ⭐

"Zaginiona" to solidny, mroczny kryminał, który wbija w fotel. Nie rewolucjonizuje gatunku, ale oferuje mocne, emocjonalne czytadło. Działa na nerwy, przybija, ale też wciąga. Dla fanów mocnych wrażeń.

BRUNETTE BOOKS

„Zaginiona” Piotra Kościelnego to kryminał, który od pierwszych stron udowadnia, że autor nie oszczędza nikogo ani niczego. Jego styl jest brutalny i intensywny — czytając miałam ochotę zasłonić rolety, żeby poczuć choć odrobinę bezpieczeństwa. Kościelny od lat potrafi wywołać ten charakterystyczny dreszcz, który wciąga i trzyma w napięciu do ostatniej strony.

Jednym z najmocniejszych elementów książki jest obraz świata, w którym rozgrywa się akcja. Autor zabiera nas do szarego, przytłaczającego środowiska — miejsc przypominających postindustrialne bloczki po tzw. pegieerach, wioski z czasów komuny, gdzie większość ludzi żyje z zasiłków, a alkohol leje się strumieniami. Atmosfera tej przestrzeni jest tak sugestywna, że niemal czuć odór alkoholu na kartach książki. Widać, jak nałóg zniekształca myślenie ludzi, którzy są gotowi poświęcić naprawdę wiele, byle tylko się napić. A jeśli dodatkowo ktoś taki jest przedstawicielem władzy… efekty mogą być katastrofalne.

Autor obnaża prawdę o człowieku i o systemach władzy — także tych na wyższych szczeblach. Pokazuje, jak łatwo czyjeś życie może zostać zrujnowane przez bezpodstawne oskarżenia, dziwne przeczucia innych ludzi, czy nawet plotki. Dla mnie ten motyw był wręcz przerażający i przyćmił samą postać tytułowej zaginionej Agnieszki. Jeśli tak działają nasze służby nawet w malutkim % … brak mi słów.

Jednocześnie autor nie szczędzi cierpienia swoim bohaterom. Każdy z nich jest przeczołgany przez życie, bez taryfy ulgowej.

Punktem, który nieco mnie rozczarował, był komisarz Świderski. To interesująca, zmęczona życiem postać, ale w momentach, gdy Krzysztof najbardziej potrzebował wsparcia, Świderski pozostawał bierny, malując mieszkanie. Ta bierność trochę mnie gryzła, bo można odnieść wrażenie, że gdyby Świderski od początku działał efektywniej, chłopak nie przeszedłby przez tak wiele zła.

"Zaginiona" to niezwykle wciągający i emocjonujący kryminał, pełen napięcia i brutalnej prawdy. Nie jest dla osób szukających lekkiej rozrywki — ale jeśli cenisz historie, które nie tylko trzymają w napięciu, lecz także zmuszają do refleksji nad człowiekiem i światem, Kościelny ponownie nie zawodzi.

Współpraca: Skarpa Warszawska

To moje pierwsze spotkanie z lekturą napisaną przez pana Piotra Kościelnego. Do tej pory nie miałem okazji przeczytać niczego, co wyszło spod jego pióra. Jednak po Zaginionej już wiem, że muszę powrócić do wcześniejszych powieści. Ta wybitnie mnie przekonała, że warto.

Piotr Kościelny związany jest z Dolnym Śląskiem. Prowadzi tam biuro detektywistyczne, które działa na terenie stolicy regionu, we Wrocławiu oraz w Głogowie. Jest prywatnym detektywem, specjalistą od spraw bezpieczeństwa oraz windykacji terenowej. Przeprowadza szkolenia z samoobrony, a jego pasją jest sport. Oczywiście nie sposób nie wspomnieć, że jego książki cieszą się ogromną popularnością wśród fanów mocnych kryminałów, sensacji czy thrillerów psychologicznych. Za powieść Łowca otrzymał nagrodę Złotego Kościeja w 2021 roku.

Okładka jest bardzo sugestywna. Już samo spojrzenie w oczy człowieka, który się na niej znajduje, wywołuje spory niepokój, wręcz ma się przeświadczenie, że ów mężczyzna może być zarówno ofiarą, jak i sprawcą. Oznaczenie na okładce, że powieść przeznaczona jest dla osób powyżej osiemnastego roku życia, świadczy o tym, że nie będzie tu niczego „owijanego w przysłowiową bawełnę”. A dopisek: Brutalny i trzymający w napięciu kryminał jasno sugeruje, że… zapinamy pasy i ruszamy w świat stworzony przez pana Piotra.

Cała akcja powieści obejmuje zaledwie kilka tygodni na przełomie lipca i sierpnia 2017 roku. Miejscem akcji są okolice Wrocławia, trójkąt Ścinawa–Zaborów–Lubin. To tam pewna para, Krzysztof i Agnieszka, próbuje układać sobie życie. Nie są jeszcze małżeństwem, ale mają wspólne plany. Niestety jedna kłótnia, jedno nieporozumienie, brak zrozumienia, sprawiają, że Krzysztof wychodzi z domu i nie wraca na noc. Gdy po nocy, podczas której upija się do nieprzytomności, wraca do mieszkania, nie zastaje tam swojej narzeczonej.

Zgłasza ten fakt na policję. Ta próbuje odnaleźć kobietę, jednak głównym podejrzanym szybko staje się sam narzeczony. Zbieg okoliczności oraz źle, bądź zbyt szybko, podjęte decyzje sprawiają, że trafia on do aresztu. Tam jednak wpada w niewłaściwe ręce. Jeszcze przed aresztowaniem chłopakowi chce pomóc pewien policjant, dawniej o nieposzlakowanej opinii, skuteczny w swoim fachu. Po rozstaniu z żoną stacza się jednak na dno. Zesłany na posterunek w małej miejscowości, ma się nie rzucać w oczy i dotrwać do emerytury. Problemy alkoholowe sprawiają, że współpracownicy nie mają do niego zaufania i traktują go jak piąte koło u wozu. Przypadek sprawia jednak, że angażuje się w poszukiwania zaginionej.

Brutalny świat więzienia, psychopata mordujący niewinne kobiety, światy walące się jak domki z kart praktycznie każdemu z bohaterów — i ten finał…

Ja wciąż jestem w szoku i pod ogromnym wrażeniem po lekturze. Powiem szczerze: nie schodźcie na drogę przestępczą pod żadnym pozorem. Sceny z książki powinny was skutecznie do tego zniechęcić.

"Pije, bo lubi, a nie dlatego, że mu smakuje. Na stare lata sommelierem nie zostanie”.

Komisarz Tomasz Świderski po bolesnych wydarzeniach w swoim życiu, ląduje na prowincji w komisariacie w Ścinawie. Tu po rozpadzie małżeństwa, zatapia się w marazmie i coraz częściej zagląda do kieliszka. Dopiero zaginięcie młodej kobiety i rozpacz jej chłopaka wyrywa go z letargu i pijackiego ciągu. Świderski chce odnaleźć Agnieszkę i udowodnić niewinność Krzysztofa. Czy jednak zdąży uratować kolejną ofiarę psychopaty?

Mam mieszane uczucia. Książkę czyta się szybko i autor stworzył bohatera, którego da się lubić, ale znając jego pióro wiem, że stać go na więcej. Fabuła miała ogromny potencjał, który w moim mniemaniu, nie do końca został wykorzystany. Po przeczytaniu większości książek autora wiem, że Kościelny potrafi zaskoczyć nie tylko brutalną i surową treścią, ale również świetnie skrojonymi bohaterami i historiami z życia wziętymi, które potrafią wbić czytelnika w fotel bezpośredniością, autentycznością i realistycznymi opisami. Tu brakło mi tego pazura. Podobała mi się postać Świderskiego, ale już praca śledczych i prokuratora pozostawiała wiele do życzenia. Niektóre sytuacje były irytujące a momentami wręcz niedorzeczne. Do tego ośmioletni Karol przerażony tym, że śledzi go KGB. Drogi autorze, 2017 to nie jest rok w którym dzieci boją się KGB. Na plus były bardzo mocne sceny w więzieniu do którego trafił niewinny człowiek i to jak to miejsce zniszczyło go fizycznie i psychicznie. Pobyt Krzysztofa w areszcie z jednej strony był absurdalny a z drugiej przerażający. Wiedząc ile niewinnych osób ląduje za kratkami, mamy świadomość, że taka sytuacja mogłaby wydarzyć się naprawdę. I w sumie tylko w tych scenach czuć było prawdziwy i mocny styl autora.

Komuś kto nie zna twórczości Kościelnego i lubi mniej brutalne treści, książka może się podobać, ale fanom autora i takich książek jak Nielat, Szymek, Decyzja, Dom czy Łowca, nie polecam, tu nie znajdziecie tego dreszczyku, który towarzyszył wam w tamtych książkach.

Po gwałtownej awanturze Krzysztof wybiega z domu i pozostawia Agnieszkę samą na noc. Gdy wraca do domu, dziewczyny nie ma. Policja oskarża go o zamordowanie zaginionej. Jedyną osobą, która wierzy Krzysztofowi jest komisarz Tomasz Świderski.

Już od pierwszych stron śledztwo podąża w niewłaściwą stronę. Policja szybko typuje mordercę i robi wszystko aby osadzić Krzysztofa w więzieniu. Nikt nie zwraca uwagi na podejrzane ślady i niezgadzające się fakty. Kula śnieżna ruszyła i wygląda na to, że nikt nie chce jej zatrzymać. Tymczasem zaginiona Agnieszka walczy o życie. Im dłużej nikt jej nie szuka tym jej szanse na przeżycie są coraz mniejsze.

Nieco powolne tempo na początku książki bardzo przyśpiesza z kolejnymi rozdziałami. Napięcie nakręca się niczym spadający z dużej wysokości ciężki przedmiot. Wszystko pędzi ku nieuniknionej tragedii. Przerażenie ogarnia czytelnika a brutalność i mrok owijają się mocnym supłem wokół jego szyi.

Kolejne zdarzenia uderzają nas mocnym ciosem w brzuch i odbierają oddech. Zadajemy sobie pytanie jak to jest możliwe? Czy nie mam wyjścia z tej matni? Czy morderca pozostanie bezkarny?

Kolejne krwawe, pełne adrenaliny i odrzucenia sceny malują się nam pod powiekami. Ognie piekielne wybuchły i wygląda na to, że nikt ich nie ugasi. Finałowe kadry wbijają się tnącym niczym skalpel klinem w nasze uczucia, dewastując je, rozjeżdżając i pozostawiając nas w bolesnym osłupieniu.

Krzysztof po kłótni ze swoją dziewczyną wychodzi z domu. Agnieszka musi odreagować awanturę i wybiera się na spacer do lasu. Miała pecha obserwowana przez psychopatę zostaje uprowadzona.

Krzysztof następnego dnia po odreagowanie wraca do domu, nie zastaje w nim Agnieszki. Telefon, torebka, dokumenty dziewczyny zostały w domu. Krzysztof zaniepokojony dzwoni do siostry dziewczyny ale u niej też jej nie ma. Postanawia zgłosić sprawę na policję. Brak alibi i świadków, Krzysztof staje się głównym podejrzanym. Tylko komisarz Tomasz Świderski wierzy w niewinność chłopaka. Walczący z uzależnieniem alkoholowym, nie jest lubiany na komisariacie, wysłany na urlop, bo za bardzo interesuje się śledztwem. Czy pomoże Krzyśkowi?

Przesłuchanie sąsiadów nic nie wnosi do śledztwa, wszyscy zgodnie mówią że to miła młoda para, a kłótni nikt nie słyszał.

Tymczasem Agnieszka uwięziona w piwnicy, przykuta łańcuchem przez szaleńca w głowie układa plan ucieczki. Mężczyzna ma zaburzenia emocjonalne, jest nieobliczalny.

Dzieciak z okolicy znajduje łańcuszek zaginionej, widział też porywacza i ofiarę. Przez przypadek Krzysztof jest świadkiem sprzedaży łańcuszka w lombardzie. Dziewczyna na policji zeznaje że dostała łańcuszek od chłopaka, potem pod wpływem chłopaka zmienia zeznania że Krzysztof jej go dał do sprzedania. Mężczyźnie zostają postawione zarzuty i zostaje aresztowany.

W areszcie zostaje brutalnie pobity i zgwałcony.

Agnieszce udaje się uciec z piwnicy. Czy uzyska pomoc i wróci do domu.

Uprzedzenia prokuratora do imienia Krzysztof mają konsekwencje czy odpowie za to?

Świderski nie przestaje szukać zaginionej dziewczyny, sprawca jest na wyciągnięcie ręki. Czy zdąży na czas i ocali kolejną ofiarę.

Zaginiona to brutalny kryminał, trzyma nas w napięciu. Pomyłki w śledztwie zmieniają życie Krzysztofa , zostawiają ślad.

Chory psychicznie człowiek porywa kobietę, więzi ją bo ma taki kaprys. Nieudolne śledztwo, psychiczne i fizyczne znęcanie się współwięźniów nad Krzysztofem. Zaginięcie kobiety zamienia życie narzeczonych w koszmar. Polecam 😈