Zaginiona

Nawet jeśli nie interesujecie się zagadkami kryminalnymi, to z pewnością słyszeliście o głośnej i znanej sprawie zaginięcia Iwony Wieczorek. I to była moja pierwsza myśl, po przeczytaniu opisu książki. Wiele szczegółów łączy tę fikcyjną historię z tą prawdziwą, nurtującą wielu z nas. Bohaterka książki znika bez śladu, bez świadków i tropów. Czy tak się w ogóle da? Czy możliwym jest, by nikt nic nie wiedział? Wiele pytań nurtowało mnie podczas czytania tej książki. Sara nie należy do postaci, które da się lubić, nawet jeśli bardzo by się chciało. Ale! W tej książce nie można ufać nikomu. To jedna z tych historii, przez które się płynie, a strony uciekają nie wiadomo kiedy. Jednak zakończenie (chociaż w teorii wiemy co i jak) wydaje się ucięte, niekompletne. I tylko do tego mogę się przyczepić. Poza tym to fajna książka z elementem thrillera, gdzie każdy może okazać się sprzymierzeńcem, ale też wrogiem.

"Widmo przeszłości" było naprawdę dobrą lekturą. "Zaginiona" jednak wznowi poprzeczkę znacznie wyżej. Aneta Kisielewska zaskakuje pomysłowością i otwiera drzwi do historii pełnej ukrytych znaczeń.

Zaczyna się banalnie, ale każda przeczytana strona niesie ze sobą lawinę silnych emocji. Autorka postawiła na dynamiczną akcję, wszystko skoncentrowała wokół dramatycznych wydarzeń, nie pozwoliła nam na wzięcie głębokiego oddechu, ponieważ na niespełna trzystu stronach zbudowała imponujący ciąg przyczynowo-skutkowy, w którym każdy ruch postaci wydawał się mieć podwójny wydźwięk. To mocno zaangażowało mnie w treść, poruszyło moją wyobraźnię do działania i zapewniło jeden wieczór z przygodą, której szybko nie zapomnę.

W nieoczekiwanym momencie Sara Maj przepada bez wieści. Mimo pokaźnego tłumu na ulicach nikt nie dostrzegł wskazówek mogących pomóc w odnalezieniu dziewiętnastolatki. Sierżant Gaik zrobi wszystko, by odnaleźć ją żywą, ale każde kolejno odkryte fakty związane z przeszłością dziewczyny wzbudzają w nim niepokój. Wydaje się, że Sara podpadła wielu ludziom i ktoś ewidentnie chciał się jej pozbyć. Tylko czy na pewno wszystko jest takie oczywiste jak wydaje się malować z odkrytych dotąd faktów?

Fabuła koncentruje się wokół tajemnic, które wydają się być czołowym bohaterem. Atmosfera gęstnieje, mrok nadciąga nad rodzinę głównej bohaterki a my z zachwytem przerzucamy kolejne strony, by po nitce do kłębka zbudować własną wersję zdarzeń. To nietypowy thriller, który przede wszystkim ujawnia nam wewnętrzne przeżycia Sary, rozkłada na czynniki pierwsze towarzyszące jej demony a także ukazuje jak popełniane błędy mogą prowadzić do prywatnej zguby. Czytamy o samotności, poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, nieumiejętności oddzielenia dramatów od prozy życia. Zauważamy jak zaangażowanie (bądź też nie) rodzinne wpływa na wybrane osoby. Więcej analizujemy bohaterów niż błądzimy w labiryncie mroku, ale wszystko zostało tak przedstawione, by tworzyć spójną całość, więc każdy detal miał znaczenie. A sama historia? Dynamiczna, szokująca, ekscytująca, oryginalna, emocjonalna.

Idealna do poczytania po ciężkim dniu. "Zaginiona" pozwala odłożyć na bok wszystkie obowiązki, podążać wraz z prowadzącym śledztwo drogą nowych informacji, próbować rozgryźć zachowanie rodziny Sary oraz jej trudną przeszłość. Aneta Kisielewska po raz drugi zaskakuje pomysłowością oraz wykonaniem, szczególnie w porównaniu ze stosunkowo niewielką ilością stron. Jej książka zaskoczy każdego fana gatunku i pozostanie w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Gdybym miała określić, powieść „Zaginiona” to chyba padłoby na słowo - poruszająca.

Osią fabuły jest jak nietrudno po tytule wywnioskować, zaginiecie dziewczyny… Wokół tego tematu autorka bardzo umiejętnie buduje duszną, i klaustrofobiczną atmosferę. Kisielewska wciągnęła mnie w śledztwo, dzięki czemu mogłam poznać nie zawsze jawne tajniki dochodzenia. Proce śledczy jawił mi się w sposób niezwykle surowy, dzięki czemu czuć realizm i dramaturgie wydarzeń, a granica między prawdą i manipulacją dzieli cieniutka nić.

Autorka dotyka trudnych tematów, które mogą powodować taki niewygodny dreszcz na plecach, ponieważ motyw zdrady zaufania jest dla każdego w jakimś stopniu bolesny, bo chyba każdy go doświadczył na jakimś etapie życia i ja momentami czułam jakbym miała rane posypywaną solą.

Tempo powieści jest całkiem szybkie, a liczne zwroty akcji utrzymywały napięcie i moje zainteresowanie samą historią. Warstwa psychologiczna tej powieści również stoi na wysokim poziomie, a autorka bardzo dbale kreśli rozterki i problemy postaci, co oprócz ciekawego tła w znacznym stopniu całą powieść w moich oczach uwiarygodniło.

Co mnie absolutnie odrzuciło to bohaterowie, pomimo ich ciekawego nakreślenia to absolutnie nikt nie wzbudził we mnie sympatii, z nikim się nie utożsamiłam, bo każdy na swój sposób mnie irytował niczym kamień w bucie.

„Zaginiona” jest mocnym thrillerem psychologicznym odsłaniającym cienie ludzkiej natury i najgorsze ludzkie oblicza. To książka, po której można mieć liczne wątpliwości komu ufać, a komu nie co tylko pokazuje, jak autorce udało się znakomicie zagrać motywem zaufania.


Kisielewska bardzo sprawnie wykorzystuje szkielet kryminału. Autorka nadaje mu jednak głębię psychologiczną i obyczajowy kontekst. Każda z postaci w tej bardzo ciekawej historii, skrywa jakąś tajemnicę, jakiegoś przysłowiowego trupa w szafie. I to właśnie z tych ukrytych szczegółów, przemilczeń i pozornie nieistotnych faktów rodzi się siła tej opowieści.

Na szczególne uznanie zasługuje postać sierżanta Gaika, śledczego z krwi i kości, który nie boi się brnąć w najmroczniejsze zakamarki ludzkiej psychiki. Gaik robi wszystko by dojść do prawdy. Jego postać jest bardzo ciekawie nakreślona. Co najważniejsze, Gaik nie jest przerysowany, ale jest wyrazisty, uparty, inteligentny, ale też zmagający się z własnymi demonami. To śledczy, któremu chce się kibicować i którego z przyjemnością zobaczylibyśmy w kolejnych książkach autorki. Inni bohaterowie także są bardzo ciekawie nakreśleni i na dlugo zapadją w pamięć czytelnika.

Zaginiona nie jest tylko opowieścią o zbrodni. To także historia o zagubieniu, niezrozumieniu i samotności. Kisielewska z wyczuciem pokazuje złożoność relacji rodzinnych i młodzieńczych dramatów. Relacje Sary z rodzicami są pełne napięcia, niedomówień i braku wzajemnego słuchania. Równie niepokojący jest jej związek z chłopakiem. Jeest on ciekawie i subtelnie pokazany jako źródło wyjątkowego cierpienia. Te wątki dodają powieści głębi, a jednocześnie czynią ją bardzo prawdziwą. Z tymi wątkami, problemami i przeżyciami bohaterki, może się utożsamiac wiele kobiet. .

Narracja jest prowadzona na dwóch płaszczyznach czasowych. Autorka sprawnie miesza przeszłość z teraźniejszością, pokazując, że to, co działo się dawno temu, ma bezpośredni wpływ na teraźniejsze tragedie.

Zaginiona to idealna propozycja dla fanów kryminałów psychologicznych i powieści inspirowanych historiami z życia wziętymi, w stylu true crime. Ci, którzy cenią sobie nie tylko wartką akcję, ale i pogłębione portrety psychologiczne oraz społeczne komentarze, znajdą tu coś dla siebie. Kisielewska nie oferuje łatwych rozwiązań – zmusza do myślenia, a zakończenie pozostawia z pewnym niepokojem, który jeszcze długo siedzi w głowie.

Zaginiona to dojrzała, dobrze przemyślana powieść kryminalna, która angażuje czytelnika zarówno emocjonalnie, jak i intelektualnie. To książka, która wciąga, zaskakuje i nie daje o sobie zapomnieć. Polecam.

Gdy zaczęłam czytać „Zaginioną” Anety Kisielewskiej, nie spodziewałam się, że wciągnie mnie do tego stopnia, że wieczorne „przeczytam tylko kilka stron” zamieni się w pół nocy śledzenia sprawy dziewiętnastoletniej Sary Maj. Jej historia zaczyna się banalnie: impreza, kłótnia z przyjaciółką, samotny powrót… i nagłe zniknięcie. Środek miasta, lato, mnóstwo ludzi - a jednak nikt nic nie widział. Jak to możliwe?

Autorka bardzo trafnie zbudowała napięcie - z rozdziału na rozdział wchodzimy głębiej w sprawę, która z pozoru wydaje się zwykłym zaginięciem, ale szybko staje się labiryntem pełnym tajemnic, przemilczeń i niedopowiedzeń. Sara przestaje być jedynie zaginioną nastolatką - staje się symbolem młodych ludzi, którzy próbują wywalczyć sobie miejsce w świecie, a przy tym coraz bardziej gubią się we własnych emocjach.

Sierżant Gaik to postać, która mocno mnie poruszyła. Uparty, skupiony na śledztwie, ale też niepozbawiony empatii. To nie jest bohater z papieru - on żyje, zadaje pytania, których i my zaczynamy sobie nieświadomie zadawać coraz więcej. Co się naprawdę stało z Sarą? Czy ktoś jej pomógł zniknąć? A może wręcz przeciwnie - zadbał o to, by już nigdy się nie odnalazła?

Kisielewska świetnie operuje konstrukcją narracyjną - przeskoki czasowe między „przed” a „po” dodają historii głębi i dynamiki. Dzięki temu nie mamy tylko jednego punktu widzenia, ale zaczynamy rozumieć, jak skomplikowane są relacje w rodzinie Sary, jak trudne emocje buzują w niej samej. Każda kolejna postać - czy to matka, ojczym, przyjaciółka, były chłopak - dodaje coś od siebie, ale żadna nie mówi całej prawdy. I właśnie to sprawia, że trudno się od tej książki oderwać.

Szczególnie uderzył mnie motyw relacji rodzinnych - niby zwykłych, a jednak pełnych pęknięć i ran, które latami nie zostały opatrzone. Sara nie pasuje do schematu „grzecznej córki”. Jest zbuntowana, momentami wręcz irytująca, ale przez to tak bardzo prawdziwa. I nie da się jej nie współczuć, gdy poznajemy kulisy jej codzienności.

„Zaginiona” to książka, która przypomina, że każdy coś ukrywa. Czasem za głośnym śmiechem kryje się samotność, za impulsywnością - głód bliskości, a za złością - strach. To nie tylko kryminał w stylu true crime, ale także wnikliwa opowieść o tym, jak łatwo można kogoś stracić - dosłownie i w przenośni.

Zakończenie? Nie powiem, że mnie zszokowało, bo gdzieś podskórnie czułam, że to zmierza w tym kierunku. Ale i tak serce zabiło mi szybciej. Bo Kisielewska pokazuje, że sprawiedliwość nie zawsze wygląda tak, jakbyśmy chcieli. I że czasem to, co nazywamy „pomocą”, może być przerażającą transakcją.

Jeśli lubisz historie, które łączą elementy kryminału, dramatu psychologicznego i społecznego komentarza, to ta książka jest dla Ciebie. Ale ostrzegam - nie da się po niej tak po prostu przejść do porządku dziennego.