Zabierz dzieci, wyjedź z miasta

„Zabierz dzieci, wyjedź z miasta” Agnieszka Bednarska

Jest to kontynuacja „Piętna Katriny”, w której poznajemy dalsze losy Amy, młodej Polki z wyjątkowym darem. Po powrocie ze Stanów, dziewczyna wraca na studia. Jednak życie przygotowało dla niej inny plan. Wraz z nowymi znajomymi wyrusza w podróż do Prypeci, miasta wyludnionego po katastrofie elektrowni w Czarnobylu.

Czy pomoże rozwikłać zagadkę dawno zaginionej dziewczyny?

I czy uda jej się uniknąć starcia, z żadnym zemsty mężczyzną?

Na początku mamy dwutorową narrację, jedną z perspektywy Amy, drugą Oksany, kobiety żyjącej w 1986 roku w Prypeci. Bardzo mi się to podobało. Później oba wątki się łączą i linia czasowa sprzed lat znika. W miedzy czasie bohaterkę powoli doganiają demony przeszłości, przez co kontynuowany jest wątek z poprzedniego tomu.

Pierwszą częścią byłam zachwycona, ta niestety nie podobała mi się aż tak bardzo.

To wciąż dobra historia, a zaczyna się świetnie. Po domknięciu wątku Czarnobylskiego, powieść nie jest już aż tak angażująca. Nie mówię, że dalej nić się nie dzieje, ponieważ dzieje się wiele, a zakończenie jest jednocześnie straszne i na swój sposób piękne. Ale miałam wrażenie, jakby książka kończyła się 2 razy i to ta pierwsza część, podobała mi się bardziej.

Powracają postaci, które poznaliśmy w Norco Valley, mamy też nowych ciekawych bohaterów, Igora i Ewę. Podobnie jak za pierwszym razem, to co paranormalne wypada bardzo dobrze. A osadzenie w Czarnobylskiej rzeczywistości jeszcze to podbija, łącząc w sobie fikcję, z prawdziwą tragedią. Do tego doszedł najmniej angażujący, według mnie, wątek zemsty. Być może, tego wszystkiego było po prostu za dużo i dlatego trudniej było wsiąknąć w tę opowieść.

Podsumowując, książkę czytało mi się przyjemnie, ale nie porwała mnie tak jak jej poprzedniczka. Mimo to dobrze spędziłam czas i nie żałuję lektury, chętnie sprawdzę też inne powieści autorki.

Dzisiejsza recenzja rodziła się w wielkich bólach, została okupiona palpitacją serca i poczuciem winy. To najtrudniejsza recenzja w mojej karierze, bo dotyczy książki mojej ulubionej autorki, której jestem wielką fanką, a nie jest zbyt pochlebna.

Gdy kończyłam czytać niesamowite „Piętno Katriny”, nie sądziłam wtedy, że powstanie ciąg dalszy tej opowieści. Z ogromną radością więc sięgnęłam po lekturę „Zabierz dzieci, wyjedź z miasta”, w której miejscem akcji miał być Czarnobyl. Początek powieści mnie zachwycił, bo jest genialny. Wspaniale zawiązana intryga, wciągająca historia, od której trudno jest się oderwać, lecz w którymś momencie mój entuzjazm lekko osłabł. Niestety nie wszystko w tej książce przypadło mi do gustu, chociaż nadal uważam, że jest to bardzo dobra książka, którą warto polecać, zapewniająca świetną rozrywkę na bardzo dobrym poziomie literackim. Wielka szkoda, że nie oczarowała mnie tak samo jak Piętno Katriny, bo jest to historia z wielkim potencjałem, w której czegoś mi zabrakło, co znacznie obniżyło moją ocenę tej książki. Tak bardzo chciałabym ją chwalić jak poprzedniczkę i jest mi niezmiernie przykro, że nie mogę tego zrobić. Trudno bowiem wypisywać na jej temat wbrew sobie, peany zachwytu i tworzyć polukrowaną recenzję. Nie byłabym uczciwa wobec siebie, czytelników mojego bloga, a przede wszystkim wobec mojej ulubionej autorki.

O wszystkich za i przeciw piszę w mojej recenzji, zastrzegam jednak, że to są moje subiektywne odczucia i ktoś inny może tę książkę odbierze zupełnie inaczej. Kocham polskich autorów i ich książki. Bardzo lubię je też chwalić, nie znoszę krytykować, bo chwalenie wychodzi mi zdecydowanie lepiej niż krytyka , ale szczerość jest u mnie na pierwszym miejscu.

„Zabierz dzieci, wyjedź z miasta” zaczyna się znakomicie, byłam zachwycona tym początkiem. Dwie osi czasu, dwie historie, które miałam nadzieję, że doskonale się ze sobą połączą.

Zanim w Prypeci wydarzy się straszna katastrofa jądrowa, największa tragedia wszech czasów, której echa do dziś pobrzmiewają, ludzie żyją normalnie. Ich sytuacja materialna jest dużo lepsza niż w całej Ukrainie, więc nie zastanawiają się nad tym, czy przypadkiem nie żyją w cieniu bomby zegarowej, która wciąż tyka, a beztroska władzy ludowej, której całkowicie ufają, może doprowadzić do tragedii. Tragedii, której skutki chyba nigdy do końca nie zostały oszacowane. Oksana ma kochającego męża, wspaniałe dzieci i gdy stary profesor, któremu pomaga, ostrzega ją przed tym, co ma nastąpić, sugerując wyjazd z miasta, ona to bierze za rojenia zaburzonego człowieka, chociaż jego słowa wzbudzają w niej niepokój. Mąż natomiast ją uspokaja, bo pracuje w elektrowni i jest bardzo oddany władzy ludowej, której bezkrytycznie ufa i nie potrafi dopuścić do siebie myśli, że mogłoby im coś grozić. Potem na ratunek będzie już za późno.

Amy, po tym co przeżyła w Norco Valley, wróciła do Polski i zamierza zgodnie z oczekiwaniem rodziców kontynuować studia w Poznaniu. Wynajmuje pokój wspólnie z Izą, za którą specjalnie nie przepada, ale potrafi zaakceptować jej ekscentryczny charakter. Potem pojawiają się Igor i Ewa. Znakomity cukiernik, doświadczony przez los i była zakonnica, stłamszona najpierw przez matkę, a potem zakon, przypominający bardziej sektę niż bogobojne zgromadzenie. Cała ta niezwykła czwórka nieoczekiwanie dla siebie, bardzo szybko się zaprzyjaźnia.

Ten niezwykły team rusza w drogę do Prypeci, by odszukać tam, zaginioną podczas katastrofy elektrowni, siostrę Igora. Iza przyzwyczajona do luksusów zachowuje się jak rozkapryszone dziecko. Ewa jest nieśmiała i przestraszona, bo klasztor odebrał jej tożsamość i pozbawił możliwości decydowania o sobie. Igor, któremu katastrofa Czarnobyla zabrała wszystko, co kochał, jest zdeterminowany, by wszystkimi możliwymi sposobami, odnaleźć siostrę, bo chce ulżyć w cierpieniach swojej matce. Amy natomiast, mająca niezwykłe predyspozycje do zjawisk paranormalnych, próbuje nawiązać kontakt ze zmarłymi i odnaleźć Polinę.

Przyznaję szczerze, że mam ogromny problem z oceną najnowszej książki Agnieszki Bednarskiej. Z jednej strony bardzo mi się podobała, bo jest świetnie napisana i bardzo dobrze się ją czyta, szybko i z ogromnym zainteresowaniem, a z drugiej, niestety nie znalazłam tego, co tak bardzo urzekło mnie w „Piętnie Katriny”. Nie jest to już znakomicie połączony thriller psychologiczny z elementami powieści grozy, w którym można by odnaleźć klimaty znane z horrorów i z wplecionymi w fabułę wątkami obyczajowymi. Kilka gatunków, które zostały połączone w „Piętnie Katriny”, stworzyły zaskakująco dobrą całość, lecz tu zostały zastąpione zlepkiem różnych historii, które nie przysłużyły się książce. Czarnobyl, który miał być motywem przewodnim powieści, stał się w niej zaledwie epizodem, a zasługiwał na dużo więcej uwagi. Po kapitalnym początku, który mógł stać się kanwą znakomitej powieści, „Zabierz dzieci…”, w pewnym momentalnie przekształciło się w kontynuację „Piętna Katriny” i nie byłoby w tym nic złego, ale czuję pewien niedosyt, z powodu wątku Czarnobyla, który został mało rozwinięty i do tego bardzo szybko znajduje on swoje rozwiązanie, a ciąg dalszy książki, zmierza już w zupełnie innym kierunku.

Nowa powieść Agnieszki Bednarskiej zapowiadana jako kontynuacja „Piętna Katriny”, okazała się być dla mnie, nie tym, czego oczekiwałam. Trudno mi było bowiem, znaleźć w niej to, co tak mnie, zachwyciło w „Piętnie Katriny”. Nie sądziłam, że będę zmuszona to napisać, ale kontynuacja nie dorównuje niestety swojej poprzedniczce. Nadal uważam, że Agnieszka Bednarska świetnie pisze i stworzyła bardzo dobrą powieść, w której doskonale buduje napięcie i dostarcza wielu emocji i wzruszeń, ale brakuje mi tej atmosfery grozy i horroru, który mnie tak urzekł poprzednim razem.

To wciąż historia Amy, która dość często wraca myślami do tego co spotkało ją w Norco Valley, co tym samym daje obraz tego co się wtedy wydarzyło, nawet tym czytelnikom, którzy „Piętna Katriny” nie czytali. Bohaterka, która wtedy mi tak zaimponowała, stała się teraz, osobą skupioną na sobie, która ewidentnie ignoruje swoje przeczucia. Myśli o sobie, że jest niezwykle wyjątkową osobą, a jednocześnie zatraca swój naturalny instynkt i nieopatrznie naraża się na niebezpieczeństwo. Niefrasobliwie zapomniała o tym, że ciągnie się za nią ponura przeszłość z Luizjany.

Oczekiwałam, że „Zabierz dzieci, wyjedź miasta”, zachwyci mnie równie mocno jak jej poprzedniczka, lecz po jej lekturze czuję pewien niedosyt i lekkie rozczarowanie. I nawet nie chodzi mi tu o zaskakujące zakończenie, pełne niedomówień, ale sądziłam, że osią powieści będzie Czarnobyl i jego historia, podobnie jak w Piętnie Katriny Norco Valley, ale ten wątek jest zaledwie jednym z motywów, który pojawia się w książce i do tego bardzo szybko znajduje swoje rozwiązanie, by w efekcie stać się mało znaczącym epizodem w całej historii. Uwierał mnie też wątek klasztoru, który najwyraźniej bardzo dużo znaczy dla autorki, lecz moim zdaniem, nadała mu zbyt dużego znaczenia, co w efekcie burzy odbiór całości. Prawdopodobnie postać Ewy poprzez pryzmat tego, co przeżyła w klasztorze, miała wypaść bardziej wiarygodnie, ale poświęcanie temu tak dużo miejsca w powieści, wydaje się nie na miejscu, bo ten wątek nie ma istotnego znaczenia dla całej fabuły, zwłaszcza w drugiej części powieści.

Dla mnie zadeklarowanej fanki twórczości Pani Agnieszki Bednarskiej zabrakło w „Zabierz dzieci, wyjedź z miasta”, odpowiedniego klimatu, którym autorka tak mnie, oczarowała w „Piętnie Katriny”, pogłębionej psychologii postaci i oczywiście bardziej rozwiniętego wątku Czarnobyla. A szkoda, bo autorka ma ogromny potencjał i potrafi pięknie pisać i być może zaskoczy mnie jeszcze w trzeciej części, na co bardzo liczę.

"Zabierz dzieci, wyjedź z miasta" Agnieszki Bednarskiej @[Adres usunięty]z jest drugim tomem z cyklu Amanda Pietrzak.

W tej części autorka osadza fabułę na dwóch płaszczyznach czasowych i przenosi nas do wydarzeń, które miały miejsce w nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Około godziny 1:24 dla mieszkańców miasta Prypeć świat przewrócił się do góry nogami. Stracili wszystko... Dobra materialne można z czasem odkupić, ale zdrowia i bliskich,którzy odeszli nie odzyskasz za żadne pieniądze.

Po raz kolejny autorka zachwyciła mnie swoją wiedzą i zręcznością jaką posługuje się w słowie pisanym. Oczarowała mnie swoim pomysłem na książkę wplatając w fikcję cierpienia bohaterów, które mogły wydarzyć się naprawdę. Mamy tutaj również wątek kryminalny, który świetnie łączy pierwszy tom z drugim.

Autorka w tej części poruszyła temat, który można powiedzieć jest trochę kontrowersyjny. Ja jestem osobą, która z chęcią go zgłębi, ponieważ mnie zainteresował, ale człowiek oddany "kościołowi" (proszę nie pomylcie tego z wiarą) może poczuć się urażony.

Zakończenie wbiło mnie w fotel i wyrwało z butów. Zupełnie się nie spodziewałam... A to tylko świadczy o tym jak dobra jest książka 😊

Duchy przeszłości zawsze już będą krążyć nad miejscem, gdzie kiedyś tętniące życiem miasto zamieniło się w atrakcję turystyczną.

Ostatnio odniosłam wrażenie, że jestem jedną z niewielu osób, które do tej pory nie miały przyjemności spędzić czasu na lekturze jej książek… Ale na swoje usprawiedliwienie mam informację, że po ostatnim weekendzie jestem bogatsza o dwie napisane przez autorkę historie i z niecierpliwością czekam na kolejną spod jej pióra…

Tym razem autorka w książce "Zabierz dzieci, wyjedź z miasta" zaznajomi czytelników z tragedią w Czarnobylu. Powrócą demony z przeszłości, pojawi się kolosalne niebezpieczeństwo, a główna bohaterka kolejny raz znajdzie się w samym centrum tajemniczych wydarzeń.

Na uwagę tutaj kolejny już raz zasługuje zarówno kreacja bohaterów jak i tło całej powieści. Nic nie jest przypadkowe, wszystkie wydarzenia zaprezentowane na kartach książki w pewnym momencie zacieśniają się jak warkocz tylko po to, by czytelnik poczuł się coraz bardziej wtajemniczony w dzieje z przeszłości… I choć odnoszę wrażenie, że mniej jest tutaj elementów grozy czy elementów horroru tak charakterystycznych dla pierwszego tomu, nadal autorka potrafiła zbudować napięcie i zmusić czytelnika do ekscytacji. Wielowątkowość tej historii podsycana jest obawą o życie głównej bohaterki, gdzie przeszłość zaciska swoje macki na przyszłości dziewczyny….

Odnajdziemy tutaj powiązanie z wątkami poruszonymi w pierwszym tomie, dlatego polecam rozpocząć od „Piętno Katriny”. A tym, którzy zdecydują się na lekturę tej serii życzę emocjonujących wrażeń podczas spotkania z piórem autorki…

"-Zabierz dzieci i wyjedź z miasta - nakazał ochrypłym głosem kogoś, kto dawno nie mówił. Nie było w nim wahania, żadnego cienia wątpliwości, co sytuacji dodawało grozy. Jego uścisk jak kajdanki wzmagał w Oksanie poczucie zagrożenia. - Jesteście w niebezpieczeństwie. Jutro będzie za późno"

Po traumatycznych przeżyciach w Luizjanie, Amy wraca do Polski i wiedzie studenckie życie. Pewnego dnia los stawia na jej drodze dwoje młodych ludzi. Ewa, była zakonnica, która uciekła z klasztoru i Igor, chłopak z Ukrainy, który wyjechał do Polski zaraz po wybuchu w elektrowni w Czarnobylu. Oboje zostali ciężko doświadczeni przez los i oboje potrzebują pomocy.

Tym razem Amy, dziewczyna z niezwykłym darem, której przeznaczeniem są mroczne klimaty i trudne zagadki z pogranicza rzeczywistości, trafia do Czarnobyla. Chce pomóc Igorowi rozwiązać tajemniczą zagadkę dotyczącą Jego rodziny. Czy Amy dojdzie do prawdy?

Przy recenzji książki "Piętno Katriny" wspomniałam, że od teraz wszystko co wyjdzie spod pióra Pani Agnieszki, biorę w ciemno. Nie mogłam odmówić sobie poznania dalszych losów Amy. Tak jak w poprzedniej części, tak i tutaj dzieje się dużo, jest mrocznie i tajemniczo. Książka wciąga i zaskakuje niesamowicie. Poraz kolejny się nie zawiodłam. Jedyne co mnie odrobinę rozczarowało, to mało rozbudowany wątek Czarnobyla. Jednak dla mnie, osoby, która w sumie za bardzo nigdy nie zagłębiała się w tej tragedii, myślę że Autorka zamieściła wystarczającą ilość informacji by wzbudzić w czytelniku chęć poszerzenia wiedzy na ten temat.

W moim odczuciu ta część była dużo lepsza od poprzedniej i mam nadzieję, że Autorka nie spocznie na laurach, i niebawem znowu usłyszymy o Amy.

Jeżeli lubicie thrillery z wątkiem paranormalnym to ta pozycja jest właśnie dla Was. Ale najpierw koniecznie sięgnijcie po pierwszą część.