Za szczytem

Na hasło "góry" zawsze jestem na tak, a zwłaszcza uwielbiam je w powieściach. One nie tworzą tylko tła, dla mnie są bohaterem drugiego planu, nieodzownym elementem całej historii.

Gdy tylko zobaczyłam tę okładkę - przepadałam, nic innego nie miało już znaczenia. Grupa nieznajomych znajduje schronienie przed zamiecią w górskiej chacie na totalnym pustkowiu. Następnego dnia wszyscy są martwi. Jedną z ofiar jest matka słynnej himalaistki Alicji Kandory. Kobieta postanawia odkryć prawdę o jej śmierci.

Akcja powieści toczy się dwutorowo i obie perspektywy są szalenie intrygujące, zwłaszcza przeszła, zawierająca pewien element trudnej do wyjaśnienia zagadki, którą za wszelką cenę pragniemy rozwiązać. Teraźniejsza dotyczy prowadzonego przez policję oraz Alę śledztwa, a nie będzie ono należało do najprostszych, okazuje się bowiem, że miejscowi nie chcą, by prawda ujrzała światło dzienne. Jakie mroczne sekrety skrywa to małe górskie miasteczko?

Przez cały czas podczas lektury towarzyszyła mi ciekawość, a stworzony przez Sebastiana Sadleja klimat niepokoju i grozy powodował szybsze bicie serca. Rozgrywające się w górach wydarzenia i ich bohaterowie okazali się bardziej złożeni, niż mogłoby się to na pierwszy rzut oka wydawać.

"Za szczytem" to niezwykle nastrojowa powieść kryminalna, która zadowoli nawet najbardziej wybrednych czytelników.

Kiedy otrzymałam propozycję przeczytania i zrecenzowania powieści Sebastiana Sadleja, nie mogłam się powstrzymać i natychmiastowo się zgodziłam. Po przeczytaniu opisu tej książki doszłam do wniosku, że jest to tytuł, który po prostu chcę poznać bliżej i to jak najszybciej. Przychodzę więc dzisiaj z moją opinią na temat tego tytułu — czy zasługuje on na wysoką ocenę? Ciekawskich zapraszam do recenzji poniżej.

Kiedy za oknem trwa największa zamieć, w pewnej górskiej chatce czas spędza kilka osób — starsza kobieta, bezdomny mężczyzna, prawdziwy biznesmen i bandzior. Żadne z nich nie wie, że już zaraz, za moment wszyscy będą martwi, a ich ciała zostaną odnalezione przez przypadkowych ludzi, w związku z czym ruszy śledztwo. Jakiś czas później polska himalaistka, Alicja Kandora przyjeżdża do Międzygórza, by dowiedzieć się, dlaczego zginęła jej matka. Czy wersja o samobójstwie jest prawdopodobna? Alicja postanawia na własną rękę odkryć prawdę o jej śmierci, ale nie wie, że nie wszyscy w miasteczku, chcą, by wyszła ona na jaw...

Zasiadając do lektury tej powieści, nastawiłam się po prostu na dobrą rozrywkę i przede wszystkim powieść kryminalną, która być może wciągnie mnie na długie godziny i nie pozwoli o sobie zapomnieć. No cóż, z pewnego rodzaju przykrością stwierdziłam, że nie do końca tak się stało, aczkolwiek nie oznacza to, że sama książka jest zła.

Główną bohaterką jest tutaj Alicja, z którą miałam mały problem. Z jednej strony widziałam, że autor włożył trochę pracy w jej kreację, ale z drugiej nie potrafiłam się z nią w żaden sposób zżyć, jak zdarza mi się to zazwyczaj przy okazji lektury jakiejkolwiek beletrystyki. Nie wiem sama, dlaczego tak się zadziało — jakoś nie poczułam do niej szczególnej sympatii, a co za tym idzie, nie zdołałam aż tak wczuć się w jej sytuację, na czym oczywiście ucierpiał mój odbiór całej powieści.

Na plus jednak muszę zaliczyć górski klimat, jaki udało się autorowi oddać w stu procentach. Ten mrok, czające się gdzieś niebezpieczeństwo i taka niepewność tego, co czeka na nas za kolejnym zakrętem czy szczytem – nie mogę odmówić tej książce tego, że udało jej się mnie pod tym względem oczarować.

Sebastian Sadlej ma dobre pióro i widać, że wie, jak się nim posługiwać. Budowanie narracji, kreacja bohaterów czy wprowadzanie kolejnych zwrotów akcji raczej nie sprawia mu problemów, choć samo przedstawienie głównej bohaterki mogło wyglądać ciut inaczej (niewykluczone, że to tylko moje subiektywne odczucia). Myślę, że jest to tego typu powieść, która może przypaść do gustu, tym którzy cenią historie, w których dużo jest wątków bardziej obyczajowych i psychologicznych, niż tych rzeczywiście kryminalnych lub thrillerowych.

Za szczytem to książka, co do której miałam pewne oczekiwania, które nie do końca zostały spełnione. Jednak nie uważam, że jest to słaba książka — wręcz przeciwnie. Jej lektura upłynęła mi dość szybko i na swój sposób przyjemnie. Doceniam również fakt, że akcja dzieje się w moim regionie, także samo to daje mi już pewną satysfakcję. Jeżeli poszukujecie książki do pochłonięcia w jeden wieczór, a która sprawi, że nie spojrzycie na góry tak samo, jak wcześniej, to być może jest to powieść dla Was.

Jakiś czas temu otrzymałam od wydawnictwa SQN książkę w ciemno. Nie było oznaczonego tytułu ani autora. Uwielbiam takie niespodzianki i ochoczo zabrałam się do czytania. Okazało się, że jest to książka Sebastiana Sadleja “Za szczytem”. Było to moje pierwsze spotkanie z autorem, dlatego nie było możliwości, bym zgadła po samej lekturze tej powieści, kto ją stworzył.

W trakcie zamieci górskiej w chacie spotykają się trzy osoby, które są od siebie kompletnie różne. Starsza kobieta, tutejszy biznesmen oraz okoliczny bandzior. Za jakiś czas wszyscy kończą martwi, a policja bardzo się stara by ustalić co się stało. Sprawę również stara się wyjaśnić Alicja Kandora, znana himalaistka, która straciła w tej chacie matkę. Czy droga do prawdy będzie prosta?

Uwielbiam klimaty górskie w książkach. Mimo, że zima dawno za nami czułam ten mroźny klimat. Bez problemu potrafiłam się wczuć w książkową aurę. Mamy tutaj dużo zagadek i niedopowiedzeń. Autor przeskakuje z teraźniejszości w przeszłość odkrywając przed nami kolejne części układanki. Ale nie było to dla mnie takie oczywiste. Musiałam się mocno wysilić, by powiązać wszystko ze sobą. Bo oprócz zbrodni na pierwszy plan wysuwają się również problemy Alicji. Jej trudna relacja z matką. Dużo tutaj wewnętrznych rozterek i przemyśleń głównej bohaterki. Do tego niespieszna akcja sprawia, że napięcie w książce czasem opada. Oczywiście to nic złego, bo finał historii skłania nas do dłuższych przemyśleń. Książka nie jest zła, ale tego typu literatura nie jest dla mnie. Często czułam się znużona podczas czytania. Lubię gdy akcja postępuje szybko. Nie mniej jeśli lubicie niespieszne, nieoczywiste historie to ta książka jest zdecydowanie dla was.

Lubicie historie osadzone w zimowej scenografii?

Jeśli macie chęć poczuć ten mroźny klimat, to dziś mam dla Was pewną propozycję.

Czwórka bohaterów odciętych od świata w czasie zamieci zostaje odnaleziona martwa, a miejscowa policja próbuje ustalić okoliczności ich śmierci. Co łączyło starszą miłośniczkę gór, tajemniczego bezdomnego, miejscowego chuligana i człowieka biznesu? Czy znana himalaistka, córka kobiety będącej jedną z czterech wspominanych osób, zdoła odkryć mroczną prawdę skrywającą się w wśród zaśnieżonych górskich szczytów? Co takiego wydarzyło się w górskiej chacie?

Rozpocznę może od tego, iż ta powieść nie jest typowym kryminałem osadzonym w zimowej scenerii, jakiego zapewne możecie się spodziewać. Tutaj autor najwięcej uwagi poświęcił na nakreślenie kreacji bohaterów i ich przemyśleń, co ma swój urok i jest ewidentnym zamierzeniem pisarza. Dzięki powyższemu warstwa psychologiczna dopracowana jest na najwyższym poziomie. Akcja płynie powoli, aczkolwiek sukcesywnie wraz z lekturą kolejnych stron się zagęszcza i prowadzi czytelnika do przepełnionej smutkiem konkluzji. W mojej opinii to właśnie zakończenie niniejszej historii jest jedną z największych wartości dodanych tej powieści. Zaskakuje, skłania do głębszej refleksji i zostaje z czytelnikiem na dłużej. Bezapelacyjnie oryginalności odmówić mu nie można.

Jeśli lubicie niespieszne historie z motywem wspinaczki wysokogórskiej i niebanalnym klimatem, to ta historia jest dla Was.

„Za szczytem” Sebastian Sadlej

Międzygórze. W trakcie zamieci śnieżnej, w górskiej chacie będącej prowizorycznym schroniskiem dla turystów, spotykają się cztery osoby. Osoby, które w normalnej sytuacji raczej nie spotkałyby się, a jednak warunki pogodowe powodują, że spędzają ze sobą jak się później okaże, ostatnie dni swojego życia.

Do Międzygórza przyjeżdża gwiazda światowego himalaizmu, Alicja Kandora – prywatnie córka kobiety, znalezionej w górskiej chacie. Nie wierzy w samobójczą śmierć matki i rozpoczyna prywatne śledztwo. Alicja próbując dowiedzieć się do czego doszło w ostatnich godzinach życia matki, mierzy się z pewnego rodzaju zmową milczenia. Nie każdy chce jej pomoc, może liczyć tylko na siebie. Upór i ambicję, którą wyrobiła sobie w trakcie lat spędzonych na zdobywaniu najwyższych szczytów świata będzie musiała wykorzystać do wyjaśnienia tragedii, która była udziałem jej matki.

„Za szczytem” to powieść przesiąknięta górskim klimatem. Nie brakuje tu pięknych opisów gór, historii dotyczących bohaterskiego zdobywania szczytów, ale i wewnętrznej walki, walki jaką przeżywa córka próbująca wyjaśnić tragiczną śmierć matki. Autor bardzo wyraźnie zaznacza, że relacja obu kobiet nie była łatwa. Alicja, główna bohaterka ewidentnie traktuje chęć wyjaśnienia tragedii, jako pewnego rodzaju rozliczenie z przeszłością.

Nie znajdziecie tu krwawych opisów miejsc zbrodni, zmasakrowanych ciał czy spektakularnych akcji zatrzymania zbrodniarzy. Znajdziecie za to tajemnicę. Ta tajemnica właśnie powoduje, że książkę czyta się bardzo dobrze. Do ostatniej strony jesteśmy w umyśle Alicji, która zmaga się z własnymi demonami.

„Za szczytem” to nie jest typowy kryminał. Mimo to styl pisarza przypadł mi do gustu. Książka godna polecenia.