Za horyzontem zdarzeń

Życie głównego bohatera z zewnątrz wygląda idealnie. Ma dobrą pracę i jest w związku z kobietą, którą kocha. Wewnątrz jednak narasta w nim niepokój. Pogrzeb ciotki staje się momentem, w którym otworzył się na przeszłość, którą długo ukrywał. Od lat toczy walkę z samym sobą. Wśród ludzi czuje się nie na miejscu. W jego głowie dzieją się różne rzeczy Szansą na wyjście z labiryntu jest wyjazd do małej miejscowości i rozmowa z człowiekiem, o którym jego rodzina chce zapomnieć.

To książka pełna emocji i pytań, która rozrywa serce na kawałki. Narracja prowadzona jest z perspektywy głównego bohatera, który zabiera nas w swój świat. Świetnie wykreowana postać, która toczy wewnętrzną walkę z samym sobą. Zdradza nam swoje rozterki i emocje. Jest targany skrajnościami: złością, bezradnością i poczuciem całkowitego zagubienia.

To mroczna podróż w głąb siebie w poszukiwaniu własnej tożsamości o trudnych relacjach rodzinnych, które są toksyczne. Tytułowy horyzont zdarzeń to granica, która sprawia że po jej przekroczeniu nic już nie będzie takie samo.

Dziś recenzja ciekawej książki od polskiego Autora, czyli „Za horyzontem zdarzeń” Radosława Rutkowskiego. Marcin na pierwszy rzut oka jest człowiekiem sukcesu - pracuje w firmie prawniczej, mieszka z oddaną partnerką Edytą - jednak pod powierzchnią coś stale się kotłuje - dręczą go koszmary, a kiedy zmuszony jest odbyć spotkanie ze znienawidzoną rodziną, kruche poczucie psychicznej równowagi stoi pod znakiem zapytania. A główny bohater udaje się w podróż, która ma mu pomóc odkryć rodzinne tajemnice z przeszłości.

Bardzo interesująca była to lektura, z jeszcze bardziej interesującym zakończeniem (aczkolwiek niepokojąco otwartym, także ostrzegam). Nietuzinkowy, niekoniecznie szablonowo sympatyczny bohater, świetny portret skłóconej rodziny w pierwszych scenach, polska wieś z jej barwnymi mieszkańcami - trzech muszkieterów-rybaków alkoholem połączonych, wybuchowy proboszcz, piękna i tajemnicza Małgosia. To wszystko sprawia, że fabuła płynie, a książka czyta się przyjemnie. Szczególnie sielankowy pobyt Marcina w Szeklicach, przypomina klimatem i dialogami, stary polski film. Jednak z czasem, kiedy pewne fakty wychodzą na jaw i powoli oczy Czytelnika zwracają się ku pewnym szczegółom, można się zastanowić o co tu tak naprawdę chodziło, co się wydarzyło, a co niekoniecznie było prawdopodobne. To taka powieść o odkrywaniu samego siebie, psychologiczny spór wewnętrzny, prowadzący do rozpadu, ale przede wszystkim dający do myślenia.

Także podsumowując - podobała mi się, ale niekoniecznie usatysfakcjonuje fanów konkretnych, dopowiedzianych zakończeń.