Wyszedł z domu i nie wrócił

„Podwójny nieboszczyk? Czemu nie...”

„WYSZEDŁ Z DOMU I NIE WRÓCIŁ”

AUTOR: IWONA MEJZA

WYDAWNICTWO: OFICYNKA

Lubicie rozwiązywać zagadki? Zastanawiacie się co się stało i kto jest kim?

Autorka zaprasza nas do rozwiązania najnowszej sprawy komisarza Sławomira Ożegalskiego.

Upalny dzień nie zapowiadał nic nadzwyczajnego. Policjanci z Komendy Powiatowej w Oświęcimiu nie spodziewali się, że ten dzień będzie inny niż zazwyczaj. Posterunkowy Bućka po powrocie na komendę przywóz nowości zasłyszane od dwóch starszych kobiet. Okazało się, że na parafialnym cmentarzu w jednym z grobowców znaleziono nieboszczyka, nic by w tym nie było dziwnego ale?! no właśnie bo jak się okazało grobowiec powinien być pusty, a do tego znaleziono jeszcze jednego nieboszczyka. Kto tak naprawdę leży w grobowcu? Kto jest tak naprawdę właścicielem krypty? I dlaczego tyle osób się nim interesuje?

Po wnikliwiej analizie przez ekipę policjantów okazuje się tropy prowadzą do wydarzeń sprzed dwudziestu lat.

Kim jest Amelia, która pojawia się po kilku latach ponownie w Oświęcimiu? Sebastian Kloc nałogowy alkoholik i z powołania poeta jaką ma tajemnicę?

„Wyszedł z domu i nie wrócił” mogę śmiało powiedzieć, że jest to lekki kryminał z dawką humoru. Nie zmrozi was krew w żyłach i nie będziecie się bać. Bardzo mi się podobała i chociaż na początku troszkę powoli się rozkręca, to z czasem coraz bardziej i nie można się od niej oderwać. Czyta się lekko z ciekawością i zastanowieniem się kto jest kim i co się wydarzyło. Dopóki nie odkryłam co się wydarzyło nie mogłam odłożyć książki na bok.

Policjanci, mieszkańcy i pracownicy cmentarza nadają bardzo ciekawą pełną tajemnic historię.

Przeskok czasowy wyciąga na światło dzienne coraz to nowe fakty i tajemnice. Mamy tutaj połączenie zupełnie obcych osób ze sobą i do końca nie wiemy co się wydarzy. Bohaterowie są świetnie wykreowani, których możemy sobie wyobrazić. Posterunkowy Bućka jego herbatki i ziółka, którymi raczy swoich kolegów rozbawił mnie do łez :):):)

Wciągnęła mnie niesamowicie i chociaż było to moje pierwsze spotkanie z autorką mogę śmiało powiedzieć że sięgnę po kolejne książki autorki. Podoba mi się lekkość pióra autorki oraz styl pisania.

Zapraszam wszystkich serdecznie do sięgnięcia po książkę która umili wam wieczór z lekką i ciekawą fabułą z którą warto spędzić czas.

Iwona Mejza prowadzi nas przez Oświęcim od strony, której nie znałam. Przybliża nam obiekty zabytkowe, ulice, sklepy kawiarnie oraz Plantami nad rzeką Sołą możemy poczuć jakbyśmy się przechadzali po nim razem z mieszkańcami.

Bardzo polecam nie pożałujecie. Skusicie się? Do zaczytania...:)

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Oficynka za egzemplarz książki do recenzji.

Zaskoczyła mnie ta książka. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Mejzy, ale jest ono bardzo udane. Spodziewałam się mrocznego i ciężkiego klimatu, a dostałam całkiem fajny i lekki kryminał z mocno zarysowanymi wątkami obyczajowymi. Naprawdę dobrze się przy nim bawiłam.

Autorka doskonale buduje napięcie, podrzuca nowe tropy, które odkrywają głęboko ukryte tajemnice ludzi zamieszkujących Oświęcim- na pierwszy rzut oka, niemające nic wspólnego z główną osią powieści. Autorka doskonale oddała klimat małej miejscowości, w której każdy z każdym się zna lub jest w jakiś sposób spowinowacony.

Pomysł na fabułę w moim odczuciu po prostu świetny, doskonale skonstruowany i poprowadzony, niezwykle intrygujący i pobudzający wyobraźnię. Zbudowana podczas lektury pewność kto jest drugim nieboszczykiem (pierwszy zostaje dość szybko zidentyfikowany) sypie się niczym domek z kart- co najmniej kilka razy.

Autorka niczego nie zostawiła przypadkowi, a napięcie, które rośnie z każdą stroną, zmusiło mnie do nieodkładania książki do momentu rozwikłania zagadki, która sięga wiele lat wstecz. Zakończenie może przewidywalne, ale jednak dałam się podejść i zaskoczyć. Miesza i intryguje, nie pozwala na odłożenie książki aż do końca. Jedyne co mnie trochę irytowało, to to, że panowie policjanci dowiadywali się o wszystkim na samym końcu, ale z drugiej strony wprowadzało to pewien komiczny smaczek.

Bohaterowie są bardzo fajnie wykreowani, wzbudzają wiele emocji, potrafią niesamowicie rozbawić.

Dialogi są nie wymuszone, dostosowane do sytuacji, momentami bardzo zabawne (kilka razy parskłam niepohamowanym śmiechem), ale dzięki temu bardzo rozluźniają napięcie związane z główną osią historii.

Bardzo się cieszę, że "Wyszedł z domu i nie wrócił" trafiło w moje ręce. Z wielką ciekawością sięgnę po poprzednie książki autorki. Bardzo przypadł mi do gustu jej styl i lekkie pióro. Książka wciąga, buduje napięcie, ale i zaskakuje, czyta się ją szybko, choć początkowo może wydawać się inaczej.

Czy polecam?

Zdecydowanie, to ciekawa i wciągająca lektura na wieczór. Zagłębiając się w lekturę, przepadniecie w niej na kilka dobrych chwil.

"Wyszedł z domu i nie wrócił" autorstwa Iwony Mejzy to książka, w której znajdziecie elementy kryminalnych historii przeplatane z powieścią obyczajową.

Pewien mężczyzna dostaje w spadku grobowiec, który ma być pusty. Postanawia go odrestaurować. Rodzinna firma kamieniarska podejmuje się tego zadania. Możecie sobie wyobrazić ich zdziwienie, gdy okazuje się, że grobowiec nie jest pusty... Mało tego- w jego wnętrzu znajdują się szczątki dwóch osób. Sprawa w końcu trafia na policję. Prowadzone jest śledztwo i tu wielki ukłon w stronę komisarza Sławomira Ożegalskiego- ciekawa postać, bardzo go polubiłam.:)

Szybko okazuje się, że sprawa powiązana jest z wydarzeniami, które miały miejsce dwadzieścia lat temu...

Co wspólnego ze śledztwem mają dwaj wiekowi mężczyźni?

Przekonajcie się, czytając "Wyszedł z domu i nie wrócił" Iwony Mejzy.

Książka napisana z humorem, lekka i przyjemna. Niekiedy się ciągnie, zwłaszcza na początku, ale nie warto rezygnować z lektury, bo potem akcja nabiera rozpędu. Warte poznania szczególnie wątki kryminalne- te bardzo przypadły mi do gustu.

Jeśli chcecie przenieść się na uliczki urokliwego Oświęcimia, czytajcie! :) Myślę, że dla fanów lekkich kryminałów, jest to obowiązkowa pozycja..

A może jest tu ktoś, kto miał okazję już czytać tę książkę?

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Oficynka.