Wyspa zero. Adam Kostrzewa. Tom 1

Sięgając po tę książkę, nie byłam pewna, czy się w niej odnajdę. Powojenne czasy to nie do końca moje klimaty, ale postanowiłam zaryzykować. Zaintrygował mnie opis książki. Chciałam też przeczytać kryminał w innym duchu niż te, po które zazwyczaj sięgam.

Początkowo trudno było mi się odnaleźć w tym świecie. Potrzebowałam na to trochę czasu, ale potem poszło już z górki. To nie jest książka z cyklu - zabili go i uciekł, pościgi, wybuchy i drama. To książka momentami dość trudna w odbiorze, ale nie jest to z mojej strony zarzut. Mówiąc to, mam na myśli to, że jest dla czytelnika wymagająca. Akcja powieści ma miejsce tuż po wojnie, więc opisane tu wydarzenia są czasem bardzo trudne do przyjęcia. Dalej nie mieści mi się w głowie, że kiedyś takie rzeczy miały miejsce.

To książka, która przypadnie do gustu raczej mężczyznom. Chyba że lubicie mordobicie, którego tu nie brakuje, i dość szorstkich bohaterów - śmiało możecie sięgnąć po tę książkę. Tylko odradzam jedzenie w trakcie czytania. Zwłaszcza pod koniec. Żołądek podjeżdża do gardła. A sporo krwawych książek czytałam, więc skoro mnie ruszyło, to coś jest na rzeczy.

Były momenty, kiedy było mi żal bohaterów, mam tu na myśli przede wszystkim Swietę. Ona najbardziej zapadła mi w pamięć. Pozostali bohaterowie wzbudzali we mnie czasem bardzo skrajne uczucia. Nie wiedziałam też, co mam myśleć o Kostrzewie. Nie był mi obojętny, ale coś mnie w nim przerażało. W sumie w prawie wszystkich bohaterach coś mnie przerażało, bo nie wiedziałam, do czego są zdolni. Wiem jedno - nie chciałabym być przesłuchiwana w tamtych czasach.

Jeśli lubicie kryminały retro, może być to książka dla Was. Za sprawą autora przeniesiecie się do innego świata, momentami bardzo brutalnego. Ja jednak się w nim odnalazłam.

Lubię czytać kryminały. W tym roku częściej niż w poprzednich sięgałam po retrokryminały. Poznałam kilka nowych autorów, którzy tworzą ten gatunek i z wielką chęcią poznaję kolejnych. Kiedy zobaczyłam zapowiedź książki Jarosława Sokoła, to wiedziałam, że muszę zapoznać się z tą pozycją. Byłam podekscytowana, że poznam retrokryminał kolejnego autora. Do tej pory wszystkie przeczytane książki z tego gatunku bardzo mi się spodobały, więc z pozytywnym nastawieniem podeszłam do książki „Wyspa zero”.

Książkę „Wyspa zero” zaczęłam czytać z myślą, że to będzie dobra lektura. Nawet momentami tak było. Zaczęło się bardzo dobrze. Autor potrafi gładko i bez żadnych przeszkód wprowadzić czytelnika do historii. Potrafi go zaciekawić. Mnie zaciekawił i nie mogłam się doczekać rozwiązywania zagadki kryminalnej w latach czterdziestych. Niestety, w tej książce znalazłam więcej retro niż kryminału, a ja sięgam po ten gatunek właśnie dla tej części kryminalnej. Książkę czytało mi się przyjemnie, ale trochę za rzadko wspominano o zbrodni i jej rozwiązywaniu.

„Wyspa zero” to dobra książka. Podczas czytania miałam wrażenie, że płynę po wydarzeniach. Jednak, jak dla mnie, autor za bardzo skupił się na opisywaniu całego tła, a za mało na zbrodni. Jak sięgam po kryminał to właśnie po to, aby prawie cały czas czytać o śledztwie i tego mi tutaj zabrakło. Gdybym wiedziała, że to powieść z wątkiem kryminalnym, to zapewne inaczej bym podeszła do lektury i na pewno mniej bym się rozczarowała. Mimo tego wszystkiego to muszę przyznać, że zakończenie całej historii mnie zaskoczyło i ani trochę nie podejrzewałam takiego rozwiązania zagadki kryminalnej.