Wyspa zaginionych drzew

„Wyspa zaginionych drzew” jest moją drugą przeczytaną książką Elif Shafak i teraz mam już pewność, że mogę po tę autorkę sięgać w ciemno i wpisać ją na listę swoich ulubionych pisarek. 💚

Pierwsza przeczytana przeze mnie książka to „10 minut i 38 sekund na tym dziwnym świecie” i jakbym miała je porównać to „Wyspa...” podobała mi się trochę bardziej. Z resztą co do treści to nie mam co porównywać, bo ich fabuły są tak różne, ale to co pozostaje niezmienne i sprawia, że rozkoszuję się ich lekturą jest styl pisarski autorki. Język, którym posługuje się Shafak jest taki plastyczny, liryczny i tworzący niezwykłość wokół zwykłych rzeczy. Złożoność tej historii mnie zachwyca, bo mam poczucie, że każdy fragment tej historii jest potrzebny i wnosi znaczący element do całości. I to nawet tak oryginalna narracja, która głos oddaje drzewu. Nie sądziłam, że aż tak autorce uda się wpleść ten wątek, że będę wyczekiwać kiedy perespektywę przejmie drzewko figowe.

Zdanie z tyłu książki tak idealnie oddaje to co myślę na jej temat, że zamiast pisać o tym samym posłużę się cytatem: „Zachwycająca opowieść o tożsamości, przynależności i magicznej mocy natury, która pomaga oswoić traumę”. Fabuła książki skupia się na rodzinie Kazantzakis i szesnastoletniej Adzie, która musi sobie radzić ze stratą matki. Nieznając przeszłości swoich rodziców cofamy się razem z nią do roku 1974 na Cypr, gdzie wybucha wojna domowa, a jej rodziców łączy uczucie, które w oczach innych nie powinno mieć miejsca. W tej historii jak wspomniałam wcześniej co jakiś czas pojawia się perespektywa drzewa, które żyje obok bohaterów najpierw na Cyprze, a potem w Londynie i wnosi do opowieści nie tylko spojrzenie na naturę i zwierzęta, ale ważne wątki dla historii naszych bohaterów, które tylko ona widziała.

Autorka potrafiła mnie przenieść w swój świat, wzbogacić moją wiedzę o autentyczne wydarzenia na Cyprze i dać niespotykane spojrzenie pewnego drzewa. Całością jestem zauroczona, więc zostawię ocenę 9/10.

Nie jest to opowieść czysto historyczna i właśnie dlatego odważyłam się po nią sięgnąć. Zazwyczaj nie jestem raczej fanką tego typu literatury, jednak sam fakt, że została ona nominowana do nagrody, musiał świadczyć, że reprezentuje sobą jakąś wartość. I okazało się to prawdą. Zachwyciła mnie nie tyle sama historia, która swoją drogą była ciekawa i momentami naprawdę wzruszająca, ile zastosowana przez autorkę perspektywa. Po prostu wow! Żaden autor chyba nie odważył się na tak innowacyjne posunięcie. Było ono ryzykowne, ale Elif Shafak udało się doskonale wykorzystać jego potencjał.

"W życiu, inaczej niż w książkach, musimy tkać nasze narracje z nici tak cienkich jak delikatne żyłki biegnące w motylich skrzydłach."

▪︎▪︎

Przeszłość ma duży wpływ na teraźniejszość, to prawda stara jak świat, jednakże ten oklepany frazes, w najnowszej książce Elif Shafak, zachwyca.

Ta niezwykła opowieść osadzona na tle tragicznej historii Cypru, porusza do głębi i wyciska z czytelnika morze łez.

Nie ma słów, które w pełni oddałyby doskonałość i ogromną wartość tej historii.

Wielowymiarowa i poetycka, piękna do bólu i rozdzierająco smutna.

A część fabuły gdzie narratorem jest drzewo figowe jest po prostu magiczna.

Jedna z najważniejszych książek jakie przeczytałam do tej pory w swoim życiu.

Czy nasze korzenie definiują to, kim jesteśmy? Elif Shafak z przekorą udowadnia nam, jak wielki wpływ na teraźniejszość ma przeszłość, jak pochopne decyzje mogą odmienić całe życie. Jej książka to prawdziwy hołd złożony naturze, drzewom, ludzkim słabościom i miłości, napisany przepięknym, bardzo kwiecistym, poetyckim językiem.

Historia zakazanej miłości przeplata się z opowieścią o tęsknocie za zmarłą matką, poszukiwanie własnej tożsamości wiruje w tańcu z tradycjami i zabobonami, a to wszystko pokłosie dramatu, jak wydarzył się na Cyprze w latach siedemdziesiątych. Owocem tego uczucia jest Ada, której niedane było poznać swoich korzeni. Rolę głównej narratorki przejęło przepiękne drzewo figowe, które było niemym świadkiem rozgrywający się wydarzeń.

Jeszcze nikt tak pięknie nie pisał o sprawach trudnych, jeszcze nikt z taką czułością nie pisał o drzewach - Elif Shafak na kruchym fundamencie złożonym z wojny domowej i zakazanej miłości Greka i Turczynki, stworzyła powieść, która tak bardzo jest potrzebna w dzisiejszych czasach. Liryczna i wysublimowana narracja zachwyca już od pierwszych stron, książka jest napisana bardzo poetyckim językiem, a jej bogactwo w inspirujące cytaty zapiera dech w piersi. Wielowątkowa, misternie utkana fabuła. Dwutorowa narracja, oda do natury i ludzkich zachowań - Elif Shafak w swojej książce oddała glos nie tylko bohaterom, ale również drzewom, które pozornie nigdy nie uczestniczą w wydarzeniach, ale skąd mamy wiedzieć, czy nie chłoną historii?

Shafak włożyła wiele pracy w utkanie tak misternej sieci powiązań, splotów wydarzeń i kreacji bohaterów. "Wyspa zaginionych drzew" jest pozycją wybitną, podkreślającą fakt, że ludzie zbytnią uwagę przykładają do spraw, które ich dzielą, zamiast działać wspólnie. Porusza tematy niełatwe, takie jak żałoba czy złamane serce, towarzyszące nam każdego dnia. To swoista oda do natury, ujmująca barwnymi opisami, przepełniona tęsknotą i cierpieniem. Polecam z całego serca ❤️

„Wyspa zaginionych drzew” to książka Elif Shafak, angielsko-tureckiej pisarki, która jest jednym z najważniejszych współczesnych głosów tureckiego pochodzenia. To proza bogata w ważne współcześnie tematy. Wersja historii Romea i Julii na tle konfliktu zbrojnego. Na Cyprze, w latach 70tych XX wieku, zakochali się w sobie Grek i Turczynka. Ich miłość rosła na terenie zakazanym, gdzie sąsiedzi sięgnęli po broń przeciwko sobie tylko dlatego, że należeli do innych narodowości. Ale jest to tylko historia w historii, bo ta podstawowa toczy się w Anglii pod koniec drugiej dekady XXI wieku. Shafak z wyczuciem przedstawia prawdy, tragizm historyczny, pełen bogatych spostrzeżeń natury uniwersalnej. Tematy, jakie w swojej książce porusza, to przede wszystkim poczucie tożsamości, przynależności i wspólnoty. Jednym z narratorów jest drzewo figowe, dzięki któremu możemy spojrzeć na człowieka jak na jeden z miliona gatunków żyjących na Ziemi. Przyglądamy się jego działaniom, tak różnym, tak irracjonalnym od tego, jak zachowują się wszystkie pozostałe ziemskie istnienia. To książka z tych, o których cokolwiek się napisze, to nadal będzie za mało. Tak więc po prostu – czytajcie!