Wszystko na mojej głowie

Tę książkę pokochacie do bólu.

Dokładnie tak, jak ja.

I niech nie zwiedzie Was nieco cukierkowa (piękna zresztą) okładka - ta powieść ma w sobie wielką mądrość, głębię i ogrom uważności na drugiego człowieka.

Nie przypuszczałam, że stanie się dla mnie tak ważna. Nie przypuszczałam także, że mężczyzna (tu ukłon w stronę autora) może tak doskonale rozumieć kobietę. Ale do rzeczy.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że niejaki Jakub Bączykowski złamał mu serce powieścią „Zadzwoń, jak dojedziesz”. Pomyślałam wtedy, że warto zapamiętać to nazwisko. I chyba przeznaczenie odegrało tu sporą rolę, bowiem w grudniu otrzymałam propozycję patronowania najnowszej powieści właśnie tego autora. W mojej głowie od razu pojawiła się myśl: dobra, nareszcie jest okazja, sprawdzam!

Tydzień poźniej błagałam wydawcę o ten patronat.

Z taką dawką bliskiego mi rodzaju wrażliwości, wiwisekcją relacji międzyludzkich, wnikliwą obserwacją człowieka w ogóle i pragnieniem zrozumienia motywów jego zachowań, intencji, nie spotkałam się od bardzo dawna.

Niewinnie zapowiadająca się opowieść o krakowskiej fryzjerce Ricie, która w odziedziczonym po ukochanej babci mieszkaniu w kamienicy na ulicy Krupniczej, otworzyła klimatyczny salon fryzjerski, stając się dla swoich klientów nie tylko czarodziejką włosowych stylizacji, ale przede wszystkim swego rodzaju terapeutką, w rezultacie rozłożyła mnie na łopatki…

Kiedy kolejna z klientek (i klientów), otwierała przed Ritą swoje serce, wierzcie mi lub nie, tą Ritą byłam ja.

Słuchałam zwierzeń dotyczących samotności w związku, przytłoczenia obowiązkami przy niepełnosprawnym bracie, piętnowania społecznego ze względu na nieposiadanie dzieci, ze względu na związek z 20 lat młodszym mężczyzną, słuchałam opowieści o „walce” (od dziś też nienawidzę tego słowa) z chorobą, o żałobie po ukochanym psim przyjacielu, i wiele, wiele innych historii, które łamały mi serce, ale przede wszystkim u w r a ż l i w i a ł y , przypominały o potrzebie akceptacji, tym bardziej, że nigdy nie wiemy, jak to jest być w czyichś butach…

Kocham tę powieść.

Ubóstwiam Ritę, która, choć sama borykająca się z zatruwającym każdy jej dzień problemem, słucha i ofiarowuje dobre słowo. Odnalazłam w tej bohaterce bratnią duszę :)

„Wszystko na mojej głowie” nie ma w sobie nic z banalności, w jaką czasami zmierza powieść obyczajowa. Jest ze wszech miar niezwykła, właśnie ze względu na wspomnianą już głębię psychologiczną, a przez to tak pożądaną przeze mnie autentyczność bohaterów i sytuacji, które stają się ich udziałem.

Podsumowując, to wspaniała, uwrażliwiająca, głęboka pozycja, podana w lekkostrawnej wersji, którą każdy z nas z łatwością skonsumuje, a jednak nie pozbawi się przy tym wyrafinowanych doznań smakowych. W skrócie: zakochacie się w tej książce, ręczę głową :)

I chyba (!) jeszcze się z Ritą spotkamy 🤭

"Wszystko na mojej głowie” Jakuba Bączykowskiego – o sile milczenia i odwadze bycia dla drugiego człowieka

Większość z nas niesie przez życie niewidzialne bagaże. To historie, których nikt nie chciał wysłuchać, i ciężary, o które nikt nie zapytał. W zgiełku codzienności, gdzie każdy stara się wykrzyczeć własne „ja”, rzadko znajdujemy przestrzeń na ciszę. Tymczasem to ona nie jest pustką, lecz zaproszeniem do wyznania. Prawdziwa bliskość nie rodzi się w wielkich gestach. Powstaje w tych rzadkich momentach, gdy decydujemy się odłożyć własny świat, by stać się bezpiecznym portem dla cudzych rozczarowań. Często nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo łakniemy miejsc, w których nie trzeba niczego udawać. Potrzebujemy rąk umiejących dotknąć tego, co ukryte głęboko pod skórą – naszych lęków, tęsknot i nieprzepracowanej przeszłości.

​W tę kruchą przestrzeń wkracza Jakub Bączykowski z powieścią „Wszystko na mojej głowie”. Udowadnia on, że literatura najpiękniej wybrzmiewa tam, gdzie rutyna splata się z uważnym spojrzeniem. Pisarz kreśli portret Rity. To kobieta będąca dowodem na to, że najbardziej rewolucyjna pozostaje odwaga do bycia powiernikiem cudzego losu.

​W swoim salonie fryzjerskim, w oparach aromatycznej kawy, Rita stwarza przestrzeń, w której czas zwalnia bieg. Patrząc w lustro, klienci dostrzegają nie tylko własną twarz. Zyskują rzadką odwagę, by zrzucić maski i zmierzyć się z nieupiększoną prawdą o sobie. Do salonu zagląda barwna galeria postaci. Każda wnosi inną barwę smutku lub nadziei. Właścicielka lokalu wchodzi w rolę psychologa i oferuje terapię opartą na słyszeniu bez cienia oceny. Szczególnie poruszyła mnie historia Edyty, ponieważ jej losy stały się niejako odbiciem moich własnych doświadczeń. Dlaczego tak silnie we mnie zarezonowały? O tym przekonacie się sami, sięgając po tę książkę. W jej fotelu słowa ważą więcej, a empatia staje się lekiem na samotność.

​Jednak gdy drzwi salonu się zamykają, bohaterka zostaje sama z tym, czego nie potrafi wyznać przed własnym lustrem. Jej prywatny świat to przestrzeń naznaczona cichym lękiem. Choć na co dzień dźwiga historie obcych ludzi, jej serce mierzy się z trudną relacją z bratem oraz bolesną pustką po stracie babci. To właśnie te demony sprawiają, że tytułowe „wszystko na mojej głowie” nabiera podwójnego, niemal fizycznie odczuwalnego znaczenia. Rita musi odpowiedzieć na pytanie, czy potrafi odnaleźć w sobie tę samą czułość, którą obdarowuje innych, by uleczyć własne rany skrywane pod profesjonalizmem.

​Pisarz posługuje się językiem subtelnym i niezwykle plastycznym. Zamiast krzyczeć, kojąco szepcze do czytelnika. Konstrukcja powieści przypomina mozaikę. Równie ważne co słowa, jest w niej znaczące milczenie. To właśnie w pauzach między bohaterami kryje się największy ładunek emocjonalny. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak autor potrafi zajrzeć w głąb człowieka z taką delikatnością. Historie klientów przeplatają się z intymnymi monologami bohaterki, co tworzy rytm bliski naturalnemu oddechowi. Akcja toczy się niespiesznie, pozwalając poczuć ciężar każdej pauzy. Dzięki temu lektura staje się literacką medytacją nad codziennością.

Wyjątkowość tej powieści tkwi w jej autentyczności. Pisarz nie szuka taniej sensacji – jego siłą jest celebrowanie drobnych gestów. Rozumie on, że to w nich ukryty jest sens ludzkiego istnienia. W słowie końcowym autor przyznaje, że książka powstała z opowieści jego odbiorców. Tę szczerość czuć na każdej stronie. Czytając, czułam się jak jedna z klientek salonu, która z zapartym tchem słucha cudzych losów. Byłam głęboko poruszona, a w moim oku nieraz zakręciła się łza.

​„Wszystko na mojej głowie” to nie tylko opowieść do cichego czytania, ale przede wszystkim cenny materiał do głębokich dyskusji. Pisarz tworzy płaszczyznę, która skłania do licznych refleksji i przemyśleń także na płaszczyźnie naszego życia, zmuszając do postawienia sobie trudnych pytań o jakość naszych relacji. Lektura staje się punktem wyjścia do analizy tego, jak sami radzimy sobie z ciężarem codzienności.

​To jedna z tych książek, które dotykają najczulszych strun i pozostają w sercu na zawsze. Działa na czytelnika niczym powolne zanurzenie w chłodnej wodzie. Początkowo budzi lęk, by ostatecznie przynieść kojące oczyszczenie. Towarzyszy nam poczucie, że w pośpiechu gubimy to, co najcenniejsze – drugiego człowieka. Autor zostawia nas z potężnym przesłaniem: bycie „dla kogoś” jest najlepszą formą człowieczeństwa. Nasze rany goją się najszybciej wtedy, gdy odważymy się otworzyć serce na cudzą historię. To ważna lekcja, by nigdy nie oceniać nikogo przed poznaniem jego bolesnej przeszłości.

​Tę książkę polecam każdemu, kto w literaturze szuka spotkania z samym sobą. To lektura obowiązkowa dla dusz zmęczonych hałasem współczesnego świata. Powieść niesie nadzieję w najciemniejszych momentach. Warto po nią sięgnąć, gdy nasz świat staje się niepewny. Zachęcam do tej lektury, by na nowo nauczyć się słuchać szeptów, które zbyt często zagłuszamy. Pod każdym „wszystko w porządku” kryje się przecież wszechświat czekający na naszą ważność.

Ostatecznie Jakub Bączykowski przypomina nam, że nikt nie musi dźwigać swojego bagażu w samotności. Zdjęcie ciężaru z czyichś ramion bywa najskuteczniejszym sposobem na uleczenie własnego serca. „Wszystko na mojej głowie” to obietnica, że gdy odważymy się prawdziwie spojrzeć na drugiego człowieka, nasz świat stanie się odrobinę lżejszy.

"(...) jak wielką krzywdę można wyrządzić drugiemu człowiekowi, nawet jeśli jest się blisko."

Nie znałam poprzednich książek Autora, ale miałam dużą ochotę na dobrą powieść obyczajową. Nie zawiodłam się. To bardzo mądra i życiowa książka, a raczej zbiór historii z życia osób, które odwiedzały zakład fryzjerski "Rita". Główna bohaterka stała się powierniczką ich trosk i tajemnic, jednocześnie wyciągając dla siebie życiowe lekcje.

"Niektóre opowieści klientek wsiąkają w ściany mojego salonu jak zapach kawy o poranku, a inne są ulotne, lecz zostawiają ślad we mnie."

Kobieta z uważnością i zrozumieniem podchodzi do każdego klienta. Jej empatyczna natura nie pozwala być obojętną na cierpienie drugiego człowieka.

"Z czasem nauczyłam się nie tylko słuchać, ale i słyszeć każde słowo, każdy oddech, dostrzegać tę niewidzialną przestrzeń między zdaniem a ciszą."

Wszystko to sprawia, że osoby przychodzące do niej czują się zaopiekowane i bezpieczne. Tu nic nie wycieka poza drzwi salonu.

Autor ma lekkie pióro. Mimo trudnych tematów historie nie przytłaczają, a stanowią podłoże do refleksji. Przede wszystkim to kompilacja skomplikowanych relacji z bliskimi: partnerem, rodziną, ale także na tle zawodowym. Brak wzajemnego zrozumienia, nadopiekuńczość, rozbieżne cele i pragnienia. Oprócz tego do głosu dochodzi też choroba, która wywraca świat do góry nogami. Wszystko to wzmaga strach i potęguje frustrację, a każdy dzień zdaje się walką.

Jak widzicie, na niespełna trzystu stronach Autor zmieścił naprawdę dużo wartościowej treści. Emocje z pewnością nie zabraknie.

Polecam.

*współpraca reklamowa*

Dawno nie czytałam książki od tego Pana i to zdecydowanie błąd. Najnowsza powieść Jakuba Bączykowskiego ma w sobie to co wielu z nas lubi najbardziej, proste, prawdziwe i przepełnione emocjami historie, które mogą przytrafić się każdemu. Każdy rozdział to inna historia, każda wspaniała i każda pozostawiająca nas z uczuciem niedosytu, ale też szerokim polem do interpretacji czy przemyśleń. Co ja wam będę dużo mówić - genialne to było.

W samym sercu Krakowa jest salon fryzjerski, salon który ma duszę, którego właściciela dba o klimat i atmosferę, a klienci powracają tam nie tylko po nową fryzurę, ale też po to by porozmawiać, przychodzą po spokój, dobrą radę czy po prostu by napić się kawy. Rita ma w sobie coś co pozwala jej klientom się otworzyć, zawsze wysłucha, nie oceni, ale też w jakimś stopniu nakieruje na to co dalej. Choć wysłuchała wielu historii, z których wiele się nauczyła, ona sama nie koniecznie potrafi zastosować własnych rad, w stosunku do samej siebie.

Zacznę od tego, że jestem totalnie zakochana w okładce, pomijając sam fakt jej barwności i prostoty, to najbardziej zachwyciła mnie jej faktura, takiej książki do tej pory nie miałam w swojej biblioteczce. Zaś przechodząc do samej powieści, jak zawsze historia wychodząca spod pióra tego pana mnie zachwyciła. Była to wielowątkowa opowieść, gdzie każdy rozdział przynosił nową historię, nowe zwierzenia, nowe problemy, z którymi zmagają się nie tylko klienci Rity, ale po prostu ludzie, także ci w naszym najbliższym otoczeniu. Ileż w tych historiach było prawdy, ileż emocji, różnych punków widzenia, a autor pokazał nam różne spojrzenia na różne aspekty życia. Oprócz opowieści klientów, poznajemy też samą Ritę, to z czym się zmaga po tym jak zamyka drzwi swojego salonu, którego przyszłość staje pod znakiem zapytania.

Poruszona w książce tematyka jest bardzo szeroka, począwszy od starości, poprzez choroby, problemy małżeńskie czy finansowe, na trudnościach życia codziennego kończąc. Poruszone przez autora tematy łapią za serce, pokazują jak ludzie reagują na wyjątkowe sytuacje, na inność, konfrontuje to z odczuciami tych ludzi, którzy znajdują się pod tak zwanym ostrzałem. Ja sama wiele razy łapałam się na tym, że coś bym chciała powiedzieć, coś było dla mnie dziwne, coś mnie szokowało, ale gdy pojawiła się ta inna strona, to sama zdawałam sobie sprawę z tego, że mój punkt widzenia jest inny i kogoś to on może zadziwić.

Zwykle narzekam na bohaterów, ale tutaj Rita mocno mnie ujęła, nie powiem że to kryształowa osoba bo i na niej samej są rysy, a jej postępowanie nie raz może podnieść ciśnienie, szczególnie to w sprawach prywatnych. Autor nie powiem, że stworzył nam postać o złotym sercu, ale bardziej pokazał nam taką prawdziwą postać, taką która po prostu jest, która chce dobrze, dał nam bohaterkę z jej własnymi wadami i zaletami, z którą w jakimś stopniu każdy czytelnik będzie mógł się utożsamić.

Będę to powtarzać do znudzenia, ale to była świetna i wspaniała książka, taka która moim zdaniem jest dla każdego, wpisze się w każde gusta czytelnicze, bo to coś z czego można czerpać energię, coś z czego wartości można czerpać garściami. To zbiór mega realistycznych historii, historii, które dzieją się cały czas, może nawet w sąsiednim domu. Autor dał nam ciepłą, pozytywną ale też pełną ludzkich trudności i słabości opowieść, po której inaczej spojrzymy na świat i na samych siebie.

Wszystko pięknie i bardzo elegancko, tylko ja się proszę pana pytam gdzie reszta? Bo to wszystko nie może się tak skończyć, tu jeszcze jest tyle do opowiedzenia, że to zbrodnia tak te historie bez domknięcia zostawić. Życie, życiem ale my czytelnicy chcemy wiedzieć co dalej i jak ci nasi nowi przyjaciele sobie poradzą, nowymi oczywiście też nie pogardzimy. Nie tak dawno jedną z autorek ogłosiłam królową pozostawiania mnie z niedosytem, to teraz znalazłam króla, no tak się nie robi, ja potrzebuję więcej. Dlatego krzyczę, że tu potrzeba ciągu dalszego i zapraszam wszystkich do lektury, a później do wspólnego krzyku.

*olilovesbooks2*

Są takie miejsca, które od pierwszego kroku stają się czymś więcej niż tylko adresem na mapie. Salon fryzjerski Rity w Krakowie pachnie lakierem do włosów, starą muzyką i nostalgią. To przestrzeń, w której między jednym a drugim cięciem opadają maski, a w lustrach odbijają się nie tylko nowe fryzury, ale przede wszystkim prawdziwe, często poranione ludzkie emocje.

„Wszystko na mojej głowie” Jakuba Bączykowskiego okazało się dla mnie właśnie taką historią - czułą rozmową, w której nie trzeba niczego udawać.

Autor z ogromną delikatnością dotyka tematów, które na co dzień skrzętnie ukrywamy: lęków, presji, poczucia niespełnienia i relacji, które ciągną nas w dół. Bohaterowie zasiadający w fotelu u Rity pozornie mają wszystko poukładane, a jednak każdy z nich nosi w sobie ciężar, który daje o sobie znać dopiero wtedy, gdy pojawia się poczucie bezpieczeństwa. Sama Rita - uważna, spokojna, będąca dla innych opoką - również zmaga się z własnym „za dużo”. I to właśnie w tej nieoczywistej równowadze między dawaniem a potrzebą bycia wysłuchanym tkwi siła tej opowieści.

Finał zostawił mnie z lekkim niedosytem, jakby zabrakło ostatniego zdania, które domknęłoby całość. Mimo to czuję wdzięczność za tę literacką podróż w głąb ludzkich doświadczeń.

To książka, która przypomina, jak łatwo oceniamy po pozorach, nie widząc bitew toczonych po cichu. O potrzebie obecności, bez ocen i rad. O kruchości, która wcale nie wyklucza siły. Ciepła, mądra i bardzo potrzebna - szczególnie w momentach, gdy sami czujemy, że świat zaczyna za bardzo ciążyć 💚