Wszystko dobrze

Główna bohaterka Miranda Fitch to odzwierciedlenie chodzącego nieszczęścia. Kariera aktorska zakończyła się totalnym fiaskiem po tym jak uległa wypadkowi. Skutki tego są opłakane: uzależnienie od leków, depresja, masa wizyt u lekarzy różnej maści i rozpad małżeństwa. Wydaje się być w sytuacji beznadziejnej, ale okazuje się, że może być gorzej. Prawdopodobnie straci pracę. Coś się jednak zmienia kiedy na swojej drodze spotyka trzech (jakże dziwnych) mężczyzn.

•

Uprzedzam - autorka ma jedyny i niepowtarzalny styl i charakter pióra. Jeśli ktoś z Was czytał „Króliczka” wie o czym mówię. Historia o obiecującej aktorce, która pod wpływem niefortunnych wydarzeń kończy jako nauczycielka uniwersytecka nie wydaje się być niczym ciekawym. Kiedy dodamy do tego, że ta sama kobieta jest uzależniona od leków, przeżywa chroniczny ból, a na dodatek jest bardzo nieszczęśliwa - robi się zdecydowanie ciekawiej. Miranda czuje jak wali się jej świat kiedy praktycznie traci najlepsza przyjaciółkę, a ktoś chce wygryźć ją z posady. Po spotkaniu tajemniczych mężczyzn jakby wszystko minęło. Stało się fikcją? A może rzeczywistością? Co przyniosło spotkanie z nimi?

Ostatnim aktem ma być wystawienie przez nią sztuki nazwanej „Wszystko dobrze”, która tak bardzo jest oponowana przez studentów. Czy dojdzie do jej realizacji? Książka opiera się głównie na tym kim jest bohaterka, jakie emocje i zmiany w niej zachodzą. Wypluta z emocji, bezradna, zdruzgotana i rozpadająca się kobieta zyskuje szansę na spełnienie. Autorka dotyka bardzo ważnych tematów samotności, egzystencji, emocji. Czasem miesza się tu fantazja z realnym światem. Wciągająca. Inna. Wymagająca. Taka jest ta powieść. Literatura piękna ma swoich zwolenników. Ja zdecydowanie do nich należę.

Proza Mona Awad jest jedyna w swoim rodzaju. Nie każdemu przypadnie do gustu. Jednak jeśli lubicie sięgać po nietuzinkowe powieści – oto propozycja dla Was.

Po lekturze "Króliczka" polubiłam się z twórczością autorki oraz jej nowatorską wizją postrzegania rzeczywistości. Przyznaję, że nie zawsze popierałam pojawiające się w tekście postępowania bohaterów, ale mogąc wejść z nimi na scenę dyskusji naprawdę dobrze się bawiłam. Autorka skupiając się na jednym motywie oplotła go z innymi emocjami oraz z wartościami współczesnego świata, mocno koncentrując się na zachodzących zmianach w głównej bohaterce. Nie jest to łatwa powieść, ale na pewno klimatyczna oraz wymykająca się schematu.

Miranda Fitch miała przed sobą obiecującą karierę aktorki aż do dnia tragicznego wypadku. Nagle w jej życiu pojawił się nieustanny ból, uzależnienie od leków i niechęć wobec męża. I kiedy ostatnim krokiem ku prywatnej zagładzie miała być utrata pracy – na drodze Mirandy pojawiło się trzech prywatnych darczyńców. Kobieta nie spodziewała się jednak związanych z tym wszystkim konsekwencji.

Oto obraz ludzkiej destrukcji rozwijającej się na oczach czytelnika. Niełatwe w interpretacji przedstawienie człowieka, któremu odebrano wszystkie marzenia i nadzieje. Miranda zagłębiając się we własnych słabościach załamuje się psychicznie a my odczuwamy ogrom tragedii na własnej skórze za sprawą sugestywnych opisów i wewnętrznych monologów. Fabuła koncentrując się wokół jednego motywu pokazuje nam zmiany zachodzące w głównej bohaterce a także w zaskakująco poetycki sposób prowadzi przez różne stadia stanu psychicznego Mirandy, pokazując dziwne uzależnienie od depresji i cierpienia. Trudna zatem jest ta książka i bardzo specyficzna, ale jeśli lubicie literackie wyzwania nie ma co się zastanawiać.

"Wszystko dobrze" to historia kameralna a jednak mocna i intensywna. Pozwala nam towarzyszyć głównej bohaterce na każdym kroku i poddawać w wątpliwość jej wybory czy aktywną postawę. Mnóstwo emocji i dojrzałe studium upadku psychicznego prowadzą nas przez opowieść w której spodziewać się można wyłącznie niespodziewanego. Przygotujcie się na silne wyzwanie psychiczne, ale jeśli jesteście gotowi na takie atrakcje, myślę że nie będziecie żałować swojego wyboru.

„Życie to nie teatr (…) / Życie to nie tylko kolorowa maskarada / Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest” – pisał Stachura, ale wbrew temu, prawdziwe życie ma coś z teatru. Wszyscy zakładamy maski wychodząc z domu, a niektórzy noszą je nawet tam. Wszyscy uśmiechamy się do widowni, niekiedy grywając w dramatach, niekiedy w komediach romantycznych. Nie zawsze też mamy wybór w tym zakresie, poddając się woli wielkiego reżysera, który steruje nami, niczym marionetkami.

Miranda Fitch doskonale wie, jak to jest grać zarówno na deskach teatru, jak i poza nimi. Jej obiecująca kariera aktorki teatralnej została zakończona przez niefortunny wypadek, który pozostawił po sobie wszechobecny ból. Mimo diagnozy lekarskiej, wykluczającej tak rozległe obrażenia, żeby Miranda mogła cierpieć w takim stopniu, jak to odczuwa, kobieta pogrąża się w tym bólu, wypełnia on ją całą. Szuka pomocy u każdego, kto w jakikolwiek sposób pomoc tę obiecuje, od profesjonalnej rehabilitacji po różnego rodzaju eksperymenty. Mimo tego wydaje się, że jest w coraz gorszym stanie, funkcjonując na granicy przytomności i uzależniając się coraz bardziej od leków przeciwbólowych. W efekcie odchodzi od niej mąż, a ona zmuszona jest szukać źródła zarobku, będącego jak najbliżej teatru.

Dostaje pracę jako reżyserka teatru uniwersyteckiego, a choć zarówno jej stanowisko, jak i teatr nie cieszą się wielkim poważaniem, to Miranda ma wielkie ambicje. Niestety często są one tłumione przez ból, na którym kobieta koncentruje się do tego stopnia, że na zajęciach zdarza się jej być nieprzygotowaną, zupełnie też nie zauważa coraz większej niechęci studentów. Szczególnie, że ci pragną wystawić „Makbeta” w ramach organizacji corocznego przedstawienia, które jest wielkim wydarzeniem w społeczności. Miranda jednak upiera się przy bardziej problematycznej, niejednoznacznej sztuce „Wszystko dobrze”. Wywołuje to bunt u studentów, zaś Miranda jest o krok od utraty pracy, sam dziekan nakazuje jej bowiem zmianę repertuaru.

Smagana bólem, zamroczona lekami kobieta udaje się do pobliskiego baru, gdzie spotyka trzech mężczyzn, odnoszących się pozytywnie do jej scenicznych występów i proponujących niezwykły napój. Napój, po którym zaczyna czuć się zdecydowanie lepiej. Krótko po tym okazuje się, że jej uczelnia otrzymuje hojny datek na inicjatywę Wydziału Aktorskiego, pod warunkiem, że wystawiana będzie sztuka „Wszystko dobrze”. Miranda triumfuje szczególnie, że jej dolegliwości bólowe mijają. Tyle tylko, że zaczyna chorować odtwórczyni głównej roli w sztuce, Heleny – dziewczyna wyjątkowo nieprzychylna Mirandzie. Najdziwniejsze jest to, że dziewczyna zaczyna odczuwać dolegliwości bólowe w całym ciele, szczególnie w okolicy kręgosłupa, a także biodra. Dokładnie, jak kiedyś Miranda…

Jak zakończy się ta nieoczywista, zabarwiona sporą dozą realizmu magicznego powieść pt. „Wszystko dobrze”? Autorka, Mona Awad, w opublikowanej nakładem Wydawnictwa Poznańskiego powieści, zabiera nas do świata wypełnionego bólem i cierpieniem, a także ludzkimi emocjami, słabościami. Dryfujemy gdzieś na pograniczu realizmu i magii, dajemy się zwieść wizją Mirandy, co do których nie mamy pewności, czy rozgrywają się rzeczywiście, czy tylko w jej targanej wyrzutami sumienia głowie. Mimo to autorka nie tworzy fantastyki, a wręcz przeciwnie – powieść jest mocno osadzona w świecie akademickim, ze wszystkimi obecnymi w nim przepychankami i gierkami. Mimo fantastycznej otoczki to powieść bardzo prawdziwa, pokazuje bowiem motywy naszego postępowania, targające nami żądze. Nieoczywiste, wieloznaczne zakończenie niczego nie wyjaśnia, pozostawiając nas w klimacie książki i zmuszając do dalszych rozważań na jej temat. To sprawia, że powieść nie jest dla tych, którzy lubią proste i oczywiste historie. Zakochają się w niej natomiast wszyscy ci, którzy uwielbiają dryfować pomiędzy słowami, którzy interesują się ludzką psychiką oraz tym, co da się wyczytać pomiędzy słowami. To zdecydowanie nieoczywista powieść, której długo nie będziemy mogli zapomnieć.

„Wszystko dobrze” autorstwa Mony Awad to historia Mirandy Fitch, kobiety, której życie po wypadku zmienia się w niekończący koszmar. Miranda, kiedyś obiecująca aktorka, teraz zmaga się z chronicznym bólem, uzależnieniem od leków przeciwbólowych oraz rozpadającym się małżeństwem. Jej kariera aktorska została brutalnie zakończona przez wypadek, a fizyczny ból przeniknął do każdego aspektu jej życia, niszcząc zarówno jej ciało, jak i jej ducha.

Obecnie Miranda pracuje jako reżyserka teatru uniwersyteckiego, ale jej pozycja jest zagrożona. Próbuje ona zorganizować ambitną inscenizację „Makbeta”, jednak stan jej zdrowia i brak wsparcia ze strony kolegów i studentów tylko pogłębiają jej poczucie beznadziei. Jej balans zaczyna się chwiać na krawędzi zawodowego i osobistego upadku, a jej życie wydaje się zmierzać w jednym kierunku…

Wszystko zmienia się jednak, gdy pewnego wieczoru w barze poznaje trzech tajemniczych mężczyzn. Wprowadzają oni do jej życia światło - elementy magiczne i nieprzewidywalne, obiecując lepsze jutro i ucieczkę od bólu. Ci trzej darczyńcy, niczym trzej królowie, przynoszą jej nadzieję na zmianę losu. Jednak czy ich obietnice są prawdziwe, czy to tylko iluzja, mająca na celu danie tylko złudnej nadziei Mirandzie?

Mona Awad, autorka doceniona za wcześniejszą powieść „Króliczek”, ponownie udowadnia swój literacki kunszt. Jej styl, choć momentami wymagający i z pewnością nie dla każdego, jest pełen poetyckiej głębi i zaskakujących zwrotów akcji. Choć porusza trudne i wymagające tematy takie jak cierpienie, uzależnienie, samotność, pokazuje również nadzieję i euforię. Ta tematyka psychicznego i fizycznego cierpienia, ukazuje nam, jak te dwa wymiary wpływają na siebie nawzajem, na życie jednostki oraz jej otoczenie.

Awad w swojej powieści mistrzowsko balansuje na granicy między realizmem a fantazją, co widać w bogatych opisach cierpienia Mirandy, zarówno fizycznego, jak i duchowego. Pisarka niezwykle precyzyjnie i z głęboką empatią przedstawia emocjonalne zmagania bohaterki, co sprawia, że możemy współodczuwać jej ból i rozpacz. To co potęguje te odczucia to charakter oniryczny narracji, który podkreśla narastającą manię i obłęd głównej bohaterki.

„Wszystko dobrze” to książka, która zanurza nas w ciemności emocji i bólu głównej bohaterki. To wciągająca i skłaniająca do refleksji opowieść o walce z bólem, poszukiwaniu nadziei i iluzji, które mogą prowadzić do euforii, ale także do jeszcze głębszego upadku. Dla miłośników literatury pięknej i wymagających powieści, „Wszystko dobrze” Mony Awad będzie niezapomnianym doświadczeniem, które polecam Wam serdecznie 🔥.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @wydawnictwo_poznanskie (współpraca reklamowa) 🩷.