Wszystko czego, nie zrobiliśmy razem. Seria londyńska. Tom 1

„To, co najcenniejsze, przechowujemy przecież w swoich głowach.”

Róża podejmuje trudną decyzję i wyrusza w podróż do Londynu. Prawdziwego celu wyprawy nie wyjawia nikomu. Bierze ze sobą zdjęcia, które wykonał i przesyłał jej Emil. Razem Różą przemierzamy uliczkami Londynu, próbujemy dociec kim dla niej jest Emil. Podczas jednej z takich wypraw spotyka mężczyznę, jego propozycja powoduje, że wybudza się z letargu, w którym tkwiła od dawna. Jej życie zaczyna się zmieniać.

Aura tajemniczości wisi w powietrzu, ciekawość wzrasta w miarę czytania. Narracja toczy się z perspektywy Róży, znamy jej myśli, uczucia, kłębiące się w niej wątpliwości. Jej zachowanie chwilami niepokoi. Początkowo miałam do niej mieszane odczucia, jednak wraz z rozwojem wydarzeń moja sympatia i zrozumienie wzrastało. Byłam bardzo ciekawa co takiego wydarzyło się między nią, a Emilem.

Róża podejmuje trudną walkę o siebie, chce oderwać się od przeszłości, ruszyć do przodu. Wiele cierpienia i bólu po drodze ją czeka. Czy znajdzie w końcu to czego szuka, pogodzi się z przeszłością? Bardzo jej kibicowałam. Piękny, niepodważalny urok Londynu.

Przyjemna, wciągająca, intrygująca, emocjonalna historia. Pani Klaudia porusza trudne i ważne tematy. Uczucia, tęsknota, utrata ukochanej osoby. Liczę na kontynuację. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

.

⭐Recenzja⭐

🇬🇧 "Wszystko czego nie zrobiliśmy razem" spod pióra Klaudii Muniak" to pierwszy tom "Serii londyńskiej". Jest to romans obyczajowy, który przeniesie was do wielomilionowego fascynującego miasta - Londynu.

🇬🇧 Róża to młoda dziewczyna, która przyjechała do Londynu z plikiem fotografii, których autorem jest niejaki Emil. Dziewczyna nie ma tu ani rodziny czy znajomych, chce natomiast odwiedzić wszystkie miejsca uwiecznione na fotografiach.

Kim jest Emil, i co go łączy z dziewczyną?

Jaki cel ma Róża?

Co jest na tych zdjęciach?

Jak dalej potoczą się jej losy?

🇬🇧 Akcja powieści rozgrywa się w Londynie, pięknym mieście pełnym historycznych budowli, zabytków i interesującej historii, który miałam okazję odwiedzić dwa razy. Uwielbiam zwiedzanie i podróże, i to miasto zrobiło na mnie ogromne wrażenie.

Dlatego czytając tą książkę powróciłam wspomnieniami do niektórych miejsc, i razem z naszą bohaterką wybrałam się na tą niezwykłą wycieczkę. Książka zrobiła na mnie duże wrażenie, i wprost ją pochłonęłam. Ostatnio coraz częściej sięgam po obyczajówki, i muszę przyznać, że zarówno styl pisania autorki, jak i opowiedziana historia naprawdę do mnie przemówiły.

Jestem oczarowana tą historią, i jeśli szukacie lekkiej i przyjemnej lektury, lubicie podróże i chcielibyście kiedyś pojechać od Londynu, to gorąco polecam przeczytać tą książkę.

Klaudia Muniak znana jest z thrillerów medycznych, jednak to najnowsza,  obyczajówka okazała się okazją do poznania jej twórczości. Klimatyczna okładka skrywa powieść trochę inną, niepokojącą i pełną cierpienia.

Jest to historia Róży, która po traumatycznych wydarzeniach, postanawia wyjechać do Londynu. Tam przypadkowo poznaje Emila, który rownocześnie będzie jej wybawieniem, ale i źródłem trudnych emocji. Bo czego, jak czego, ale emocji tu nie zabraknie. Jest to powieść przepełniona smutkiem, nostalgią, bólem i bezsilnością. Dużo tu napięcia, a akcja toczy się powoli, by na końcu zaserwować nam zaskakujący finał. Chyba bardziej spodobało mi się, gdyby akcja jednak zawierała mniej opisów, które nic nie wnosiły do fabuły i dynamika byłaby większa. I chyba to główny, ale jedyny mankament tej historii.

Podobał mi się pomysł, wykonanie, trochę ubolewam nad tempem, jednak w całym rozrachunku, jest to całkiem udana powieść. Na pewno sięgnę jeszcze po inne powieści autorki.

Klaudia Muniak znana nam do tej pory z thrillerów oraz powieści z dreszczykiem dziś ujawnia się z zupełnie innej strony. W nowej odsłonie, w romantycznym stylu, zaprasza nad do sięgnięcia po pierwszy tom londyńskiej serii.

Niepewna tego jak autorka poradzi sobie z podjętym tematem podeszłam do lektury bez większych oczekiwań choć z otwartym umysłem. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy okazał się cudowny, lekki styl bardzo trafnie przedstawiający fakty oraz wydarzenia a także spokojna ręka w kreowani bohaterów. Na pierwszy rzut oka wydawało się bowiem, że to typowe postacie jakich wiele w podobnej literaturze, jednak zdecydowanie zyskali przy bliższym spotkaniu powoli, ale skutecznie zacieśniając więź z czytelnikiem.

Przenosimy się do Londynu, by tam, przemieszczając się pośród tłumu i zgiełku miasta poznać jedną z najbardziej romantycznych historii współczesnych czasów. Róża stawia swoje pierwsze kroki w tym szalonym świecie, by raz na zawsze rozmówić się z przeszłością. Trzyma w ręku fotografie, które będą jej wyznacznikiem w drodze do celu a tajemniczy Emil odegra w tym wszystkim kluczową rolę. Nie spodziewa się jednak, że spotkanie w metrze zmieni całkowicie przebieg jej opowieści i pozwoli wierzyć, że los od samego początku ma dla nas konkretne plany.

Bardzo polubiłam Różę, choć muszę przyznać, że cała historia okazała się bardzo dobrze napisana, dopracowana i błyskotliwa. Subtelne napięcie wynikające z talentu autorki do pisania thrillerów odbiło się idealnie na tajemnicy zwartej fabule, pozwalając czytelnikowi cudownie bawić się podczas czytania. Poznałam więc główną bohaterkę nie tylko jako dziewczynę realizującą swoje cele, ale i osobę nieświadomą przyszłości, chwytającą chwilę (a właściwie dopiero się tego uczącą) oraz przepełnioną nadzieją. Zapytacie gdzie w tym wszystkim miejsce na romantyczne sceny? Londyn aż pęka w szwach od chwil dostępnych dla porywów serca, więc jedynie sięgając po lekturę dowiecie się jak Róża stawiła czoła sercowemu wyzwaniu.

Pomysłowa, zaskakująca, chwytająca za serducho. Lubię, gdy autorzy są wielozadaniowi i dobrze sprawdzają się w kilku gatunkach, ponieważ jak już się za coś biorą to na całego czego efektem jest "Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem". Książka petarda! Mogłabym zachwalać ją w nieskończoność, ale powiem przede wszystkim, że żeby zrozumieć jej fenomen koniecznie trzeba przeczytać ja osobiście więc już, już, szybciutko: do lektury moi drodzy!

Róża postanawia na kilka tygodni, ewentualnie miesięcy wyjechać do Londynu. Cały czas towarzyszy jej pewien plik fotografii, kobieta planuje odwiedzić wszystkie miejsca zdjęć. Pewnego dnia w metrze Róża poznaje pewnego mężczyznę, pod wpływem chwili podaje Łukaszowi swój numer telefonu. Od tego momentu życie młodej kobiety zacznie ulegać zmianie. Kto jest autorem fotografii, które ma Róża? Dlaczego kobieta przyjechała do Londynu? Jak potoczy się jej relacja z Łukaszem?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i jestem po prostu zachwycona. Wiem, że autorka słynie z pisania thrillerów psychologicznych, jednak powieść obyczajowa w jej wykonaniu naprawdę bardzo mi się podobała! Książka ma bardzo ciekawą i w moim odczuciu intrygującą fabułę. Zostałam przez Klaudię wciągnięta do świata Róży już od pierwszych stron i byłam bardzo ciekawa jak potoczą się jej losy w Londynie. Postaci drugoplanowe również wzbudziły moją ciekawość, szczególnie Anita i Paula - mam nadzieję, że dużo więcej dowiemy się o tych dwóch kobietach w kolejnym tomie londyńskiej serii.

Książka ta jest również swego rodzaju przewodnikiem po fascynujących i ważnych z pewnych powodów dla Róży miejsc mieszczących się w Londynie, autorka tak doskonale opisała niektóre obiekty, że niejednokrotnie czułam się tak jakbym była tam razem z bohaterami i chłonęła te widoki razem z nimi.

Jeśli chodzi o powód przyjazdu Róży do Londynu, to domyśliłam się dosyć szybko dlaczego kobieta zdecydowała się na taki krok, jednak kompletnie nie spodziewałam się takiej końcówki tej historii, byłam w niemałym szoku kiedy czytałam ostatnie strony książki! Chylę czoła przez Klaudią, bo naprawdę udało jej się mnie zaskoczyć, całość po prostu wypadła genialnie!

"Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem" to poruszająca i niezwykle emocjonująca historia o odnajdywaniu siebie, wewnętrznego spokoju, pogodzeniu się z pewnymi kwestiami, tęsknocie. Autorka na przykładzie Róży pokazała, że czasami warto ruszyć do przodu, bo tuż za rogiem może czekać na nas coś wartościowego.

Polecam z całego serca tą książkę!

Moja ocena to 10/10

Uwielbiam książki Klaudii Muniak, o czym już wielokrotnie pisałam. Do tej pory dała się poznać jako autorka doskonałych thrillerów medycznych. Byłam więc ogromnie zaskoczona, że pisarka spróbowała swoich sił w zupełnie innym gatunku. Czy wyszło równie dobrze? Zapraszam do przeczytania kilku słów o najnowszej powieści Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem.

Z dużym zaciekawieniem śledziłam rozwijającą się znajomość Róży i Łukasza. Romantyczny wątek okazał się wyjątkowy, trudny i niebanalny. Muszę przyznać, że mężczyzna bardzo przypadł mi do gustu, szarmancki, opiekuńczy, dowcipny. Niesamowicie zaintrygowała mnie także Anita i mam ogromna nadzieję, że autorka rozwinie tę postać w kolejnej części cyklu.

Klaudia Muniak w swojej powieści zaserwowała czytelnikowi całe morze emocji, od wzruszenia po bezsilność i złość. Tęsknota i cierpienie głównej bohaterki były wręcz namacalne. Mimo, że akcja rozwijała się powolnie, nie mogłam się od książki oderwać. Pisarka świetnie bowiem budowała napięcie, stopniowo odkrywając fakty z życia bohaterów. Rozwój wydarzeń mocno mnie zaskoczył, po przeczytaniu pierwszych kilkudziesięciu stron, zakładałam zupełnie inne rozwinięcie historii. Świetne zwroty akcji są bardzo charakterystyczne dla thrillerów autorki i cieszę się, że tutaj też je zastosowała.

Warto zwrócić uwagę, że razem z Różą mamy okazję odwiedzić najsławniejsze zabytki Londynu. Atmosfera miasta, tłoczne metro, pośpiech, ogrom turystów i samych mieszkańców zostały przedstawione tutaj bardzo obrazowo.

Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem to wzruszająca historia o tęsknocie, próbie odnalezienia wewnętrznego spokoju i siebie samego. Ta romantyczna historia z intrygującymi postaciami, zaskakującym zwrotem akcji mocno przypadła mi do gustu i będę niecierpliwie czekać na jej kontynuację.

Jak to bywa w przypadku pierwszej styczności z twórczości nieznanego autora, byłam ciekawa powieści Klaudii Muniak. Zwłaszcza, że jest to poniekąd jej obyczajowy debiut. Niewątpliwym atutem jej książki jest na pewno świetnie oddany klimat Londynu. Wprawdzie nigdy nie miałam okazji odwiedzić tego miasta, ale bazując na wiedzy z przewodników turystycznych, miałam wrażenie, że wspólnie z bohaterką przemierzam go, poznając coraz to nowe jego zaułki. Autorka pokazała Londyn, jako miasto, w którym każdy może być sobą i zostanie zaakceptowany, nawet gdyby jego odmienność w innym miejscu wyróżniałaby się z tłumu. Przyznaję, że ta część mini przewodnika mnie zaciekawiła, co więcej - nabrałam ochoty, by kiedyś odwiedzić brytyjską stolicę.

Początkowo nie mogłam się wgryźć w tę historię. Byłam ciekawa, jaki jest cel Róży, dlaczego postanowiła porzucić dotychczasowe życie i z plikiem fotografii mężczyzny z jej przeszłości, wyruszyć w podróż niejako w nieznane, stawiając niepewnie pierwsze kroki na angielskim chodniku. I szczerze powiedziawszy były momenty, że traciłam nadzieję, że w końcu zacznie się w tej historii COŚ dziać. Na szczęście się zaczęło i mogłam śledzić dalsze losy bohaterki. A to wszystko za sprawą tajemniczego mężczyzny, który, jak miałam nadzieję, obudzi bohaterkę z tego dosyć nietypowego marazmu i życiowego zawieszenia, w którym się znalazła.

Powieść Klaudii Muniak zdaje się różnić od innych powieści obyczajowych, gdyż moim zdaniem więcej uwagi poświęciła ona jednak wewnętrznym przeżyciom bohaterki oraz poznawaniu zakątków Londynu, niż samemu rozwojowi fabuły, która początkowo snuje się dość leniwie. I przyznaję, że chociaż długo musiałam czekać na plot twist tej historii, było warto. Autorka porusza w niej ważny temat, kreśląc historię kobiety, która próbuje sobie poradzić ze swoimi emocjami w dosyć nietuzinkowy sposób. Obserwujemy jej postępowanie pełne sprzeczności, które wprowadza do jej życia jeszcze większy chaos. Patrząc na to z boku, jej zachowanie może wydawać się momentami irracjonalne. Myślę jednak, że nie zrozumie go ten, kto … Ale tego nie zdradzę, nie chcę Wam bowiem odebrać możliwości odkrycia tego, co kierowało Różą. I dlaczego nie od samego początku polubiłam się z tą historią, a potem zmieniłam zdanie. 😉

Podsumowując:

„Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem” to powieść dla tych z Was, którzy cenią w książkach wnikliwość autora przy kreowaniu psychiki postaci. Czytając tę powieść, mamy okazję obserwować coś na kształt uczuciowej wiwisekcji. Historia pełna niedopowiedzeń, osadzona na emocjonalnych przeżyciach bohaterki z malowniczym Londynem w tle. Opowieść, która pokazuje, że choć czasem bardzo boimy się ruszyć z miejsca, w którym tkwimy przez wzgląd na wydarzenia, na które nie mieliśmy wpływu, to jednak warto zrobić krok naprzód, zaryzykować i dać sobie szansę na nowy start.

Jak dobrze mi się tę historię czytało! To piękna, poruszająca powieść i przewodnik po Londynie w jednym. I to nie wszystko, bo „Wszystko, czego nie zrobiliśmy razem” to książka, w której do ostatnich stron unosi się mgła tajemnicy, niedopowiedzeń i domysłów. Czuć w niej także delikatną nutę thrillera, bardzo subtelną, ale jednak wyczuwalną. Jestem w pełni ukontentowana obyczajową odsłoną Klaudii Muniak! Ta kreacja odznacza się świeżością i oryginalnością na rynku powieści obyczajowych, nie jest to bowiem tylko historia miłosna, która porusza dosyć trudną tematykę, ale dostrzegalny jest w niej także klimat charakterystyczny dla mocniejszych gatunków. Autorka wplotła w nią namiastkę swojej dotychczasowej twórczości w tym kilka elementów zaskoczenia, które nadają fabule tempa. Nie przepadam za opisami otoczenia, które zajmują kilka stron, ale Klaudia Muniak kreśli tak malownicze i zachwycające obrazy Londynu i jego największych atrakcji, że nawet nieustannie padający angielski deszcz wydaje się ujmującym zjawiskiem. W tym tkwi pasja, zachwyt, a nawet pewnego rodzaju fascynacja, która trafia wprost do serca czytelnika, jednocześnie także mu się udzielając i pobudzając wyobraźnię. Fabuła tej powieści nie jest banalna, wręcz przeciwnie – rzadko można trafić na tak dobrze skrojoną historię wśród innych pozycji tego gatunku. Z pewnością da się przewidzieć zakończenie, ale gdy ta historia już zaskakuje, to jest to zwrot akcji sporego kalibru. Portret psychologiczny głównej bohaterki jest złożony. Ma ona cechy charakteru, które wzajemnie się wykluczają, ale to właśnie ta nieoczywistość w jej zachowaniu jest intrygująca, choć podejrzewam, że niektórzy czytelnicy nie od razu obdarzą jej sympatią. Jednak do czasu! To wzruszająca historia, w której ból i smutek przeplata się z radością i nadzieją, a cień sekretów pada na każdego z bohaterów. Ta książka obrazuje, że stwierdzenie, iż „po burzy zawsze wychodzi słońce” jest prawdziwe. Nawet w deszczowym Londynie!

"Nie potrafię wybiec w przyszłość, nie stać mnie na jej planowanie, chyba całkiem straciłam zdolność snucia marzeń".

Róża ma jeden cel. Pragnie w końcu odzyskać wewnętrzny spokój, a pomóc w tym mogą jej pewne fotografie. Pakuje je do torebki i wylatuje do Londynu...

Nigdy nie byłam w Londynie i do tej pory to miasto było mi obojętne, ale Klaudia w tak cudowny sposób je opisała, oprowadziła mnie jego ulicami, że wręcz zapragnęłam zobaczyć to wszystko na własne oczy. Ta historia aż prosi się o ekranizację.

To cudowna, piękna, przepełniona emocjami opowieść o miłości, stracie i poszukiwaniu dawnego szczęścia. Historia o wewnętrznej walce i zmaganiu się z codziennością. To połączenie lekkiego stylu z głębokimi przeżyciami bohaterów. Przez tę książkę się płynie.

Ta historia wcale nie jest tak oczywista jak na początku może się wydawać. Próbowałam sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek wcześniej, w obrębie jednej powieści obyczajowej zostałam tak dobitnie wyprowadzona w pole. Wydaje mi się, że nikomu wcześniej się to nie udało. Czytając tę książkę byłam pewna, że wszystko wiem i przewiduję kolejne kroki. Do pewnego momentu może i tak było, ale potem dzieją się rzeczy, które wywracają wszystko do góry nogami. Zbierałam szczękę z podłogi. I tu uwaga, kiedy sytuacja zaczynała się ponownie klarować nadszedł kolejny cios na przeponę. Wszystko znów fiknęło koziołka i zupełnie zmieniło sens wcześniejszych wydarzeń.

Teraz patrząc z perspektywy całości wiem, że niektóre elementy mogłam przewidzieć, ale Autorka w tak barwny sposób przedstawiła fabułę, że po prostu Londyn mnie pochłonął. Uśpiła moją czujność, omamiła krajobrazami i zabytkami. Dołożyła kilka wątków pobocznych, które wywołały dodatkowe zamieszanie.

Nie chcę zagłębiać się w szczegóły, bo mogłoby to Was nadmiernie ukierunkować. Podejdźcie do tej historii zupełnie neutralnie. Dajcie sobie przestrzeń na przyjęcie tego, co oferuje, a zapewniam Was, że będziecie bawić się tak dobrze jak ja.

Dla mnie to absolutne 10/10 w kategorii powieść obyczajowa. Historia nie jest jednobarwna, zaskakuje i wywołuje całą gamę emocji. Zachwycałam się pięknem Londynu, denerwowałam dziwnym zachowaniem głównej bohaterki, by już po chwili razem z nią się wzruszać i analizować co ma dalej robić. Polecam całym serduchem!