Wszystkie twoje kłamstwa

Nie wiedziałam wcześniej o istnieniu takiej autorki jak Harriet Tyce ale cieszę się że zaczęłam własnie od tej książki bo bardzo mi się podobała. Czytałam sobie powoli przez kilkanaście wieczorów i uważam to za fajny czas, jeśli następne książki będą w podobnym klimacie to też chętnie przeczytam

Myślę, że czytając thriller psychologiczny oczekujecie tego co ja, czyli napięcia, które trzyma nas od początku do końca. Tym bardziej, gdy na okładce można przeczytać zdanie: „czy zostawiła dziecko pod opieką seryjnej morderczyni?”. Podbite jeszcze zapewnieniem, że jest to szokująco mroczna i uzależniająca powieść.

Niestety jak dla mnie te zapewnienia odbiegają od rzeczywistości. Przez większość czasu nie czuć jak dla mnie nic co mogłoby uchodzić za mroczną czy szokującą fabułę. Na dodatek historia po większej połowie nie sprawia, że nie mogę się od niej oderwać. Bardziej przychylam się do tego, że jest powolna i nie wnosi jak dla mnie elementu zaskoczenia, bo autorka niby chciała zamieszać fabułą, a dała kilka takich wskazówek w zachowaniu postaci, że od razu wiedziałam kto będzie tą prawdziwą morderczynią. Możemy to zwalić na moją spostrzegawczość, więc ogólnie to zamieszanie nie jest złe, bo dla kogoś może być to najmocniejszy element książki.

Szkoda, że jak dla mnie za mało autorka gra tu na emocjach, a przynajmniej ja nie potrafiłam ich odczuć, bo sam pomysł na mamuśki z piekła rodem, dla których liczy się tylko wynik dziecka na egzaminie był dobrym podłożem. Na tyle, że to właśnie te „mamuśki” wzbudzały we mnie największe emocje, w tym dominującą irytację i złość na tak postępujące kobiety. Momentami z ich powodu współczułam naszej bohaterce. Tym bardziej, że również w życiu prywatnym i zawodowym źle się działo.

Nie ma co się tu z resztą dziwić, bo jak sugeruje tytuł wszyscy kłamią i tu nie mogę odmówić konsekwencji autorce, bo tak poprowadziła fabułę, że każdy jej element to w jakimś stopniu było kłamstwo. Co do samego zakończenia to muszę przyznać, że nie podobało mi się jego za szybkie tempo, bo odebrało szczątkowe napięcie, które mogło we mnie wskrzesać.

W tej książce absolutnie wszyscy... kłamią. Ciekawie jest pokazany ten mechanizm, jak niektórym łatwo to przychodzi, a my tylko się zastanawiamy ile z tego wyjdzie na światło dzienne, bo przecież prędzej czy później zawsze wychodzi prawda?

Bardzo wciągająca, lekko mroczna i niekiedy przerażająca realnością niektórych sytuacji. Niekiedy aż przykro się robiło czytając o tych sytuacjach w szkole która miała być "ekskluzywna". Nie nudziłam się ani przez moment w trakcie czytania.

Ciekawie przedstawiona perspektywa rodziców. Duży nacisk na ten wątek - na ambicje tych rodziców, wymaganie od dzieci, odbieranie im dzieciństwa w imię lepszych wyników, bycia najlepszym i jedynym, przelewanie na nich jakiś swoich marzeń. Ale wątków innych też jest sporo, wszystkie równie dobre i ciekawe pomagają zrozumieć całość

Historia która opowiada o prawniczce Sadie, która decyduje się na wyjazd do rodzinnego miasta Londynu po tym jak jej problemy małżeńskie są coraz poważniejsze. Bierze ona ze sobą swoją córkę i zapisuje ją do ekskluzywnej szkoły. wkrótce próbują się zaklimatyzować w nowym miejscu. Szybko jednak tą sielankę może zaburzyć zbliżające się zagrożenie które może nadejść z najmniej oczekiwanej strony

fajne to było nawet muszę przyznać.. Mogę spokojnie zostawić 5 gwiazdek i polecić dalej innych, bo jako thriller ciekawy, wciągający. akcja toczy się może powoli ale to akurat dobrze przynajmniej dla mnie bo wiadomo opinie mogą być różne

Harriet Tyce to autorka z którą wcześniej nie miałam za wiele do czynienia ale po przeczytaniu "Wszystkie twoje kłamstwa" już wiem, że muszę się zapoznać z jej pozostałymi pozycjami. Mam nadzieję, że są równie świetne bo mój apetyt wzrósł ogromnie . Bardzo dobry thriller

Dzień dobry ☀

Ależ to był cudowny weekend! Pogoda w końcu pozwoliła na całodzienne czytanie na tarasie, w efekcie czego, udało mi się spędzić miło czas z książką Harriet Tyce "Wszystkie twoje kłamstwa".

Gdy mąż Sadie z dnia na dzień staje się zupełnie innym człowiekiem, zostawia ona dotychczasowe życie w Nowym Jorku i przeprowadza się do znienawidzonego rodzinnego domu w Londynie, choć poprzysięgła sobie nigdy tu nie wracać. Jej surowa i despotyczna matka zostawiła spadek jej córce, jednakże obłożony kilkoma warunkami, jednym z nich jest wymóg, by dziewczynka ukończyła tę samą szkołę, w której uczyła się jej matka. Dostać się w jej mury to nie lada wyczyn, a przetrwać chorą rywalizację bez uszczerbku na zdrowiu, graniczy z cudem.

Zaniedbywany latami, pełen złych wspomnień dom, snobistyczne towarzystwo innych matek, oraz starania o powrót do zawodu, to nie będzie łatwy początek. Za to zakończenie może wprawić w osłupienie.

Książkę czyta się nadzwyczaj dobrze, choć nie należy ona do mrożących krew w żyłach thrillerów. Akcja toczy się niespiesznie, wywołując leciutki niepokój, bowiem jest kilka spraw, które budzą moje wątpliwości. Skąd biorą się koszmary Sadie i jej nieustanny lęk o bezpieczeństwo córki? Dziwi też niczym nieuzasadniona nienawiść jednej z matek. Nie sposób przewidzieć, w jakim kierunku podąży ta historia, i właśnie ta nieoczywistość jest najbardziej intrygująca.