Dziwne jest serce kobiece… tom 2 Wspomnienia z Pomorza i Hebdowa Zofii z Odrowąż-Pieniążków Skąpskiej to kontynuacja wydanego w 2019 tomu Dziwne jest serce kobiece…Wspomnienia galicyjskie.
Autorka przenosi nas teraz na Pomorze, gdzie w odrodzonej Polsce toczą się dalsze losy jej i najbliższych. Tłem są zarówno ważne wydarzenia o randze narodowej, jak i drobne, lecz barwne przypadki życia spędzanego na prowincji. Druga część tomu to zapis dramatycznych przeżyć rodziny podczas II wojny światowej i okupacji. W tym czasie autorka żyje w podkrakowskim majątku Hebdów. Dziwne jest serce kobiecie… tom 2 jest wciągającą lekturą nie tylko dla miłośników wspomnień i rodzinnych sag, w której pojawia się wiele historycznych postaci.
Opinie o książce
Pisarstwo Zofii Skąpskiej nabiera w tym tomie dodatkowych rumieńców, a historia Jej życia i życia Jej rodziny to niemal gotowy scenariusz na film czy serial obyczajowo-przygodowy. Barwne, soczyste postaci, zaskakujące losy bohaterów, a życie Autorki bogate w dramatyczne i zaskakujące zdarzenia... Warto przeczytać.
Wiesław Myśliwski
Po drugi tom wspomnień Zofii Skąpskiej sięgnąłem pełen uznania dla wartkości narracji i zdolności obserwacji Autorki, co zapamiętałem z tomu pierwszego. Historia jednej rodziny osnuta wokół historycznych przeżyć całego kraju to opowieść niemal uniwersalna o losie Polski i Polaków pierwszej połowy XX wieku. Bogate, ociekające faktami i zaskakującymi koligacjami przypisy stanowią dodatkowe tło opowieści, układają się w osobną, równoległą narrację o Polsce, której już nie ma.
Józef Hen
Nostalgia za rodzinną Sądecczyzną konfrontuje się w drugim tomie wspomnień Zofii Skąpskiej z trudem rozpoczynania nowego życia na Pomorzu, w którym wszystko jest inne: pejzaże, ziemia, zapachy, ludzie, obyczaje. Drugi tom wspomnień Zofii Skąpskiej jest fascynującym zapisem niełatwej akceptacji tej inności i stworzenia w nowym miejscu swojej małej ojczyzny na dwie międzywojenne dekady. Polecam.
Eustachy Rylski
Matkę mego Ojca widziałem nie więcej niż dwa, trzy razy w życiu. Miałem wówczas lat kilka, Babcia odpowiednio więcej...
Była więc osobą mało mi znaną i emocjonalnie dość odległą tak poukładały się rodzinne losy. Ale wszystko się odmieniło, gdy okazało się, iż w zasadzie bez większego trudu potrafię odczytać dość specyficzny, zawiły charakter Jej pisma. A było co czytać i przepisywać pozostawiła dwadzieścia jeden stukartkowych zeszytów zapisanych gęsto, trudno czytelnym pismem. Wspomnień obejmujących osiemdziesiąt lat życia, niemal dzień po dniu notowanych.
Przepisując rękopis poznawałem nieznaną mi wcześniej Babcię, lepiej niż gdybym spędził z nią dzieciństwo. Poznawałem Jej myśli, marzenia i poglądy. Stawała mi się coraz bliższa z każdą przeczytaną i przepisaną stronicą. Dowiadywałem się o Jej dniu powszednim, o zajęciach domowych, dzieciństwie mego Ojca i jego rodzeństwa, o Jej pasjach społecznych, zamiłowaniach artystycznych, współpracy z prasą początkowo lwowską, później sądecką, krakowską, pomorską...
Rafał Skąpski
Czy książka "Wspomnienia z Pomorza i Hebdowa. Dziwne jest serce kobiece. Tom 2" jest samodzielną lekturą?
Książka stanowi bezpośrednią kontynuację tomu pierwszego, jednak dzięki chronologicznemu układowi można ją czytać jako odrębną całość. Autorka skupia się tutaj na nowym rozdziale życia na Pomorzu oraz trudnych latach okupacji w podkrakowskim Hebdowie. Lektura pozwala na płynne wejście w świat rodziny Skąpskich bez konieczności perfekcyjnej znajomości części galicyjskiej. Jest to idealna pozycja dla osób zainteresowanych konkretnie historią Pomorza w dwudziestoleciu międzywojennym.
Jakie okresy historyczne i regiony Polski opisuje ten tom wspomnień?
Publikacja koncentruje się na okresie dwudziestolecia międzywojennego na Pomorzu oraz latach II wojny światowej spędzonych w Hebdowie. Czytelnik śledzi proces aklimatyzacji rodziny w nowym regionie odrodzonej Polski, poznając specyfikę lokalnych obyczajów i krajobrazów. Druga część przenosi ciężar narracji na dramatyczne przeżycia związane z niemiecką okupacją i codzienną walką o przetrwanie majątku. Zapiski kończą się na wydarzeniach z lat 40. XX wieku, dokumentując zmierzch świata polskiego ziemiaństwa.
Jaki charakter mają zapiski Zofii Skąpskiej zawarte w tej publikacji?
Wspomnienia mają formę niezwykle szczegółowego dziennika, który łączy osobiste refleksje z wnikliwą obserwacją życia społeczno-politycznego. Autorka posługuje się barwnym, plastycznym językiem, co sprawia, że opisy codziennych zajęć domowych nabierają cech literatury pięknej. Nie jest to sucha kronika faktów, lecz emocjonalny zapis kobiecego spojrzenia na wielką historię i zmiany obyczajowe. Dzięki autentyczności notatek tworzonych niemal dzień po dniu, czytelnik otrzymuje bardzo wiarygodny obraz epoki.
Dla jakiego typu czytelnika te wspomnienia mogą nie być odpowiednie?
Pozycja ta może nie przypaść do gustu osobom poszukującym szybkiej akcji lub wyłącznie ogólnych opracowań historycznych bez wątków osobistych. Ze względu na ogromną liczbę szczegółów dotyczących koligacji rodzinnych i życia towarzyskiego prowincji, lektura wymaga od czytelnika dużego skupienia. Osoby oczekujące beletryzowanej sagi mogą poczuć się przytłoczeni faktograficznym charakterem autentycznych dzienników i bardzo obszernymi przypisami. Jest to literatura faktu przeznaczona dla pasjonatów autentyzmu, a nie dla poszukiwaczy lekkiej rozrywki.
Czy w tekście pojawiają się postacie historyczne znane z podręczników?
Tak, na kartach wspomnień pojawia się wiele autentycznych postaci historycznych, które autorka spotykała w swoim codziennym życiu. Zofia Skąpska obracała się w kręgach inteligencji i ziemiaństwa, co owocowało licznymi spotkaniami z osobistościami świata kultury i polityki. Ich obecność nie jest jedynie tłem, lecz często wiąże się z konkretnymi anegdotami lub wspólnymi inicjatywami społecznymi. Książka posiada bogate przypisy, które szczegółowo wyjaśniają koligacje i tożsamość wszystkich opisywanych bohaterów.
