"Dzienniki 1950-1962" Sylvii Plath to zapiski z ostatnich dwunastu lat życia jednej z największych amerykańskich poetek XX wieku.
Żyła krótko, ale było to życie barwne i burzliwe, pełne wzlotów i upadków. Jej droga od pierwszych, nieśmiałych prób poetyckich do grona czołowych przedstawicielek liryki lat 50. i 60. jest sama w sobie niezwykła. Gdy o tym czytamy, mamy wrażenie totalnej obecności w miejscu i czasie, w którym przebywa Sylvia Plath. Tak sugestywny jest opis pisany przecież głównie dla samej siebie, po to, by uwiecznić chwilę w sposób jej najbliższy i taki, w którym osiągnęła najwyższe mistrzostwo, a więc słowem pisanym.
Zacznijmy jednak od początku. Sylvia Plath to jedna z najważniejszych amerykańskich poetek XX wieku. Żyła w latach 1932-1963. Zaliczana jest do grona tak zwanych Konfesjonalistów. Sławę przyniosły jej tomy poetyckie "Kolos" (1960) oraz wydany pośmiertnie "Ariel" (1965), a także na wpół autobiograficzna powieść "Szklany klosz". Była żoną poety Teda Hughesa, a wkrótce po rozstaniu z nim cierpiąca na chorobę afektywną dwubiegunową poetka popełniła samobójstwo.
W 1941 matka Sylvii Plath podarowała córce pierwszy dziennik. Od tej pory prowadzenie codziennych zapisków stało się jej nawykiem. Oto kompletny zbiór dzienników Sylvii Plath obejmujący dwanaście ostatnich lat jej życia. Z zapisków tych wyłania się obraz poetki o niezwykłej wrażliwości: osoby, która czuła i dostrzegała więcej. Radości, smutki, namiętności dnia codziennego składają się na jedyny w swoim rodzaju autoportret, dzięki któremu o wiele lepiej możemy zrozumieć twórczość Sylvii Plath.
Bo wspomnieć należy, iż wiersze, które dzisiaj najbardziej cenimy, stworzyła poetka zimą 1962-1963. Opuszczona przez męża, biorąca leki przeciwdepresyjne, które przyniosły skutek odwrotny do zamierzonego, mająca pod opieką dwójkę dzieci, odkręciła gaz w swym londyńskim mieszkaniu. Lecz zanim to się stało, spod jej pióra wyszły między innymi takie wiersze, jak "Tatuś", "Ukłucia", "Kobieta Łazarz", "Ariel", "Kurierzy", "Mistyczka" i ostatni wiersz, czyli "Krawędź". W "Dziennikach" możemy zatem prześledzić również ten dramatyczny proces twórczy z jej własnego punktu widzenia.
Opinie o książce
Dzienniki dają szansę usłyszenia Plath, przyjrzenia się z bliska jej małżeństwu i śledzenia ewolucji jej ostatnich, oszałamiających wierszy.
Andrew Motion
Plath opisuje swój świat ze wstrząsającą wyrazistością – Nową Anglię w latach 50. XX wieku, Cambridge sprzed ery koedukacyjnej, jeszcze pozbawione turystów Benidorm, gdzie ona i Hughes odbywali podróż poślubną, narodziny syna Nicholasa w Devon w 1962. Wszystko to zostało przedstawione w tak obrazowy sposób, że kiedy oderwiecie wreszcie wzrok od książki, zaskoczy was nagły powrót do tu i teraz... Zapis ludzkiej walki z samym sobą czyni z Dzienników dzieło zniewalające i wyjątkowe.
John Carey, „Sunday Times”
Przepełnione znakomitym pisarstwem świadectwo tego, jak początkująca poetka stała się Sylvią Plath.
Anne Stevenson
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii listy, wspomnienia
Jaki okres życia autorki obejmuje publikacja "Dzienniki 1950-1962"?
Książka dokumentuje dwanaście lat życia Sylvii Plath, od czasu jej studiów w Smith College aż po ostatnie miesiące przed śmiercią. Zapiski pozwalają śledzić ewolucję jej warsztatu literackiego oraz burzliwe relacje z mężem, Tedem Hughesem. Czytelnik zyskuje wgląd w proces powstawania najważniejszych wierszy oraz jedynej powieści autorki. Jest to kluczowe źródło dla osób pragnących zrozumieć psychologiczne tło jej twórczości.
Czy tekst dzienników jest wydaniem kompletnym i nieocenzurowanym?
Niniejsze wydanie prezentuje najbardziej obszerny i rzetelny zbiór zapisków, jaki został udostępniony badaczom i czytelnikom. Zawiera ono fragmenty, które we wcześniejszych edycjach były pomijane ze względu na prywatność osób trzecich. Dzięki temu publikacja oddaje autentyczny, surowy głos poetki bez zbędnych retuszy redakcyjnych. To niezbędna pozycja dla kolekcjonerów i literaturoznawców ceniących pełny kontekst historyczny.
Dla kogo lektura "Dzienniki 1950-1962" może okazać się zbyt wymagająca?
Publikacja ta nie jest polecana czytelnikom poszukującym lekkiej biografii lub fabularyzowanej opowieści o życiu artystki. Ze względu na duży ładunek emocjonalny, opisy stanów depresyjnych oraz szczegółowe autoanalizy, lektura może być przytłaczająca dla osób bardzo wrażliwych. Nie jest to również pozycja dla odbiorców nieznających twórczości Plath, gdyż wiele wpisów odnosi się do konkretnych utworów. Książka wymaga od czytelnika dużego skupienia i gotowości na konfrontację z trudną tematyką egzystencjalną.
W jakim stylu literackim napisane są te wspomnienia?
Zapiski charakteryzują się niezwykłą precyzją językową, łączącą intymne wyznania z niemal kliniczną autoanalizą. Plath używa bogatego słownictwa i metafor, co sprawia, że jej dziennik czyta się jak wysokiej klasy literaturę piękną. Autorka nie stroni od brutalnej szczerości wobec siebie i otoczenia, co nadaje tekstowi wyjątkowej dynamiki. Styl ten pozwala poczuć bezpośrednią bliskość z procesem myślowym jednej z najważniejszych poetek XX wieku.
Czy w książce znajdują się przypisy ułatwiające zrozumienie treści?
Wydanie zostało opatrzone starannie opracowanym aparatem krytycznym, który wyjaśnia postacie i wydarzenia pojawiające się w tekście. Przypisy pozwalają zidentyfikować osoby z otoczenia autorki oraz zrozumieć realia akademickie i literackie tamtej epoki. Dzięki temu nawet osoby niebędące ekspertami w dziedzinie literatury amerykańskiej mogą w pełni śledzić narrację. Taka struktura czyni książkę wartościowym narzędziem edukacyjnym i badawczym.
