Włoszka z Brooklynu

"Włoszka z Brooklynu” to moje trzecie spotkanie z twórczością Santy Montefiore, jednak tym razem z przykrością muszę stwierdzić, iż po raz pierwszy zmuszałam się, by doczytać jej książkę do końca, i to tylko dlatego, że historia głównej bohaterki – Eveliny oparta jest na przeżyciach matki znajomego autorki – Jonasa Prince’a - Polki, byłej więźniarki Auschwitz. Aby przerobić ją na własną opowieść, Montefiore uczyniła z niej Włoszkę, która zakochuje się w młodym włoskim Żydzie. Kobietę postanawiającą po wojnie wyemigrować do Nowego Jorku, by tam zacząć życie od nowa, próbując zapomnieć o bolesnych wspomnieniach, [Adres usunięty]. zmarłym bracie oraz utraconej miłości swojego życia. Sam okres II wojny światowej oraz opis tego, co spotykało w tym mrocznym czasie Włochów i włoskich Żydów został nakreślony jedynie kilkunastoma zdaniami, natomiast opowieść o przeżyciach z pobytu w Auschwitz, w ogóle została nieopowiedziana, a szkoda, bo z powieści, która mogłaby czytelnika zachęcić do poszerzenia wiedzy na ten temat, stała się po prostu romansem, który, gdyby nie wzmianka o inspiracji autorki, wydawałby się bardzo mało realny. Niedawno przeczytałam powieść “Wieczna” Lisy Scottoline, w której zdecydowanie obficiej i ciekawiej zostało przedstawione życie w kraju rządzonym przez Il Duce, a później przez nazistów. Ciężko mi się czytało tę powieść, ponieważ jej bohaterowie są zbyt płytcy, nijacy, mało wiarygodni w swoich postawach, jak Franklin - mąż Eveliny. Nie znam faceta, który ot tak przyjąłby do wiadomości i pogodził się z informacją o romansie żony z jej wielką miłością, do tego uczyniłby kochanka nie tylko swoim najlepszym przyjacielem, ale i przyjacielem rodziny! Można tu było stworzyć bohaterów z całym spektrum emocji ludzi, którzy znaleźli się w nowych miejscach po wojnie, budujących nową tożsamość, zapuszczających na nowo korzenie, pozwalających wczuć się w ich sytuację, a w moim odczuciu i na tym polu nie jest najlepiej. Zabrakło mi również tego czegoś, co tworzy więź między bohaterami a czytelnikiem. Nie poczułam też ani uroku moich ukochanych Włoch, ani Brooklynu, który według tytułu powinien grać w całej opowieści istotną rolę, choć w poprzednich powieściach autorki wyobrażenie oraz przeniesienie się do opisywanych przez nią miejsc przychodziło mi z dużą łatwością. Zaskakująca jest jedynie Evelina, wykazująca się podwójną moralnością. Z jednej strony tłumaczy kuzynce, że nie może usunąć ciąży, bo to dziecko, żywa istota, z drugiej, po latach nie myśląc o własnych dzieciach i mężu, nie myśląc o konsekwencjach czy uczuciach bliskich, bez zastanowienia wskakuje innemu facetowi do łóżka. Przykro mi, ale nawet uczucie Eveliny i Ezry nie wydało mi się aż tak głębokie, namiętne, gwałtowne i niemożliwe do opanowania, by było silniejsze od śmierci i ważniejsze od rodziny. Poza tym nie ona jedna w rodzinie Pierangelini stosuje w życiu podwójne standardy, więc tym bardziej nie przemawiają do mnie sugestie zawarte w fabule przez Santę dotyczące ratowania małżeństwa w kryzysie za wszelką cenę, nawet wtedy, kiedy mąż jest damskim bokserem!

“Włoszka z Brooklynu” to opowieść o niespełnionej miłości, która …?... się realizacji. Powieść, po której spodziewałam się znacznie więcej, niż otrzymałam. Czytając pojawiające się w sieci opinie pewnie będę jedną z nielicznych osób, którą Montefiore tym razem nie zafascynowała, nie porwała swą opowieścią. Jak dla mnie nie jest jest to książka zła, po prostu zdaje się być niedopracowana. Nie sposób jednak odmówić jej tego, że zawiera uniwersalną prawdę o życiu, mówiącą o tym, iż los czasem odwiesza nasze plany i marzenia na kołek, pisząc dość pokrętne i nierzeczywiste scenariusze, których nasza wyobraźnia nie byłaby w stanie wymyślić, pozwalając w końcu je spełnić. Myślę że książka spodoba się niewymagającym czytelnikom, szukającym ckliwych romansów z historią w tle.

Przeczytałam już wiele książek, ale ta wywarła na mnie bardzo duże wrażenie. Sięgając po nią spodziewałam się, że trafię na kolejne oklepane romansidło, ale myliłam się i jestem zachwycona lekturą. Przeczytałam od deski do deski nie mogąc się od niej oderwać. Urzekła klimatem oraz losami bohaterów, na które historia miała bardzo duży wpływ. Bohaterowie wzbudzili moją sympatię i ciężko mi z tym, że książka się skończyła. Na pewno, za jakiś czas, jeszcze po nią sięgnę i nie mogę się doczekać ekranizacji.

Dostałam tę książkę od mojej córki w ramach pocieszenia po powrocie z wakacji na Capri. To piękna historia miłosna, która naprawdę wzruszyła mnie do łez! Uwielbiam opowieści o kolejach losu i dojrzewaniu uczucia na przestrzeni lat. Autorka ma piękny styl pisania, bardzo delikatny i subtelny. Porusza wiele tematów, które naprawdę chwytają za serce. Jest tu motyw wojenny, jest kwestia zaufania do drugiego człowieka, przywiązania i wolności. Na pewno jeszcze wrócę do innych książek autorstwa pani Montefiore.

„Można kochać na wiele sposobów i w różnym stopniu, Evelino.”

To jeden z cytatów, które sobie zaznaczyłam, a przede wszystkim myślę, że to zdanie jest idealną kwintesencją tej książki. Nie ma lepszej i gorszej miłości. Ta pierwsza może jest bardziej intensywniejsza od kolejnych, ale czy to czyni z niej tą lepszą? W ogólnym rozrachunku nie analizujesz później jak była mocna, a ile dobrych chwil ze sobą niosła.

Historia podzielona na cztery części ukazuje nam najpierw prolog i co obecnie w latach 80 ubiegłego wieku dzieje się w życiu Eveliny, a potem przenosi nas w przeszłość i sukcesywnie co część pcha akcję do przodu, by zrównać się z wydarzeniami z prologu, a nawet je później wyprzedzić.

Wracając do początku znajdujemy się w północnych Włoszech w roku 1934 i wraz z siedemnastoletnią Eveliną przeżywamy jej pierwszą miłość, nad którą wisi cień II wojny światowej i przyłączenie się Mussoliniego do Niemiec. Ten okres przynosi nieuniknione straty i pcha Evelinę w stronę wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiada na stałe. Tam znajduje szczęście, ale echo dawnych lat wciąż jest w niej żywe i nie daje o sobie zapomnieć. Na tyle, że stanowi potężny zwrot akcji i zupełnie inne spojrzenie na tę historię.

Przez to, że to moje pierwsze spotkanie z autorką to nie wiem czy taki jej styl czy to tylko ta historia, ale autorka stawia na duchową stronę życia i często padają w książce odniesienia do Boga czy innej siły sprawczej, która kieruje naszym losem. Co za tym idzie są tutaj wartości ważne dla osób wierzących, więc jeżeli czegoś takiego szukacie to tu znajdziecie. Co wcale nie oznacza, że Evelina nie popełnia błędów na swojej drodze i decyzja, którą przyjdzie jej podjąć będzie jedną z tych, które zaważą nie tylko na jej życiu.

Przyznaję, że zakończenie tej książki jest ujmujące i takie inne od tego co zazwyczaj można przeczytać. Nie wiem czy to najlepsze rozwiązanie, ale w takiej konkretnej sytuacji myślę, że najwłaściwsze.

Czy można budować własne szczęście na cierpieniu innych? Czy można kochać dwóch mężczyzn naraz? Okazuje się, że można kochać na wiele sposobów i w różnym stopniu.

"Życie bez miłości nie jest warte, by je przeżyć".

Evelina w wieku 28 lat wraz z siostrą swojej matki wyjechała z Włoch i zamieszkała na Brooklynie. To właśnie tutaj znalazła pracę, założyła rodzinę i postanowiła się zestarzeć. Uciekła przed wojną, ale nawet w Ameryce ta wojna ją odnalazła. Bo przecież nie sposób się odciąć od wiadomości napływających z zagranicy. Choćbyśmy uciekli na koniec świata, to naszych korzeni nie oszukamy. Fizycznie możemy być, gdzie chcemy, ale sercem zawsze będziemy w kraju, w którym się wychowaliśmy. Evelina wspomina swoje dzieciństwo i młodość we Włoszech. Staroświeckie wychowanie i swoją pierwszą miłość. Żyła w rodzinie, w której to rodzice wybierali małżonków najlepiej takich z pieniędzmi i koneksjami. Ona nie chciała takiej przyszłości dla siebie, chciała wyjść za mąż za kogoś, kogo będzie kochała, a nie z poczucia obowiązku. Zakochała się, a później wojna pokrzyżowała jej plany. W Ameryce z mocnym postanowieniem, że nigdy nie wyjdzie za mąż, zaczęła wszystko od nowa. Spotkała na swojej drodze człowieka, który rozumiał ją jak nikt inny i to właśnie z nim stworzyła rodzinę.

"Ludzie zawsze szukają piękna, ale piękno przemija, a w każdym razie człowiek się do niego przyzwyczaja. A dobroć trwa".

Jak to możliwe, że ja do tej pory nie czytałam żadnej książki autorki? Nie mam pojęcia. Jedno wiem na pewno, mam sporo do nadrobienia. Sentymentalna podróż do Włoch głównej bohaterki, dwa przedziały czasowe i wojna w tle. Oprócz tego sporo życiowych mądrości to wszystko Montefiore serwuje nam na kartkach swojej powieści. Życie nie zawsze daje nam to, czego pragniemy. Cierpienie rozwija w nas współczucie i zrozumienie dla cierpienia innych. Trzeba czasu, żeby nauczyć się żyć z żalem. Wojna uczy tego, że trzeba mocno trzymać tych, których kochamy, bo w każdej chwili mogą zostać nam odebrani. Prawdziwe życie to nie film z bohaterem na białym koniu. Ludzie są bardziej skomplikowani...

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Świat Książki.