Czekaj na mnie

"Nie potrzebujesz sceny. Życie jest sceną. Jest tu mnóstwo dramatów, w których możesz zagrać, jeśli zechcesz".

Rupert Dash, jeden z bohaterów najnowszej powieści Santy Montefiore, nie spodziewał się, że jego słowa staną się przepowiednią.

Kiedy dostrzega pewną siebie, młodziutką Florence, czuje że właśnie ona jest jego bratnią duszą. Dziewczyna jest jednak nieszczęśliwie zakochana, a szczere wyznania nic dla niej nie znaczą.

Mija rok. Florence ponownie spotyka na swej drodze Ruperta, a jego tlące się wciąż uczucia nie pozostają jej tym razem obojętne.

Rodzące się szczęście brutalnie przerywa jednak wojna. Florence obiecuje, że będzie czekać, mąż przyrzeka, że wróci.

I nawet wiadomość o jego zaginięciu nie pozwala młodej żonie tracić nadziei. Mocno wierzy, że jej ukochany żyje.

Czterdzieści cztery lata później Max po raz kolejny budzi się dręczony dziwnym snem. Koszmar rozgrywający się na polu bitwy powraca do niego któryś już raz. Chłopak z pomocą znajomej usiłuje ustalić, jakie znaczenie mają owe powracające obrazy.

Trafia na ślad swojego krewnego, który brał udział w walkach pod Arnhem.

Co łączy te dwie historie? Jak ważne może okazać się to, o czym śnimy? Czy Max znajdzie odpowiedź na pytanie, dlaczego w snach widzi obrazy z przeszłości?Jak potoczą się dalsze losy Florence?

Zapraszam Was do lektury niesamowitej powieści, która skradnie niejedno serce i niejedno dogłębnie wzruszy.

"Czekaj na mnie" to powieść doskonale łącząca dwa światy, przeszłość i teraźniejszość. Zranione uczucia, zazdrość, miłość, rozłąka, tęsknota, nadzieja, wojna, tajemnica z przeszłości i duchowa podróż to składowe jej doskonałej fabuły.

Fakt, że oparta została na prawdziwej historii, sporym bagażu niełatwych doświadczeń i próbach odkrycia prawdy niech będzie dla Was dodatkowym bodźcem, by po tę książkę sięgnąć.

Absolutnie jest warta uwagi.

Miłość Florence i Ruperta została brutalnie przerwana przez wojnę. Ich małżeństwo nie trwało długo, ale uczucie, które narodziło się między nimi, było prawdziwe i zdolne do pokonania wszelkich trudności. Poza jedną. Kiedy Rupert zostaje uznany za zaginionego, a szanse na jego odnalezienie maleją z dnia na dzień, Florence traci nadzieję na szczęśliwe zakończenie. Jednak w jej sercu tli się jeszcze płomyk, który ją podsyca. Gdy po ponad 50 latach kobieta dostaje list od tajemniczego mężczyzny, jest prawie pewna, kim jest nadawca...

Rok 1988. Max ma już dość powracającego koszmaru, w którym znajduje się w centrum wojennej bitwy. Postanawia zmienić swoje życie i poszukać odpowiedzi na pytanie, co ów sen może oznaczać. Tropy prowadzą go do Kornwalii i biografii Ruperta Dasha.

Niesamowita, wciągająca, wzruszająca, przepiękna historia o odnajdywaniu siebie, przepełniona wiarą w to, że tak naprawdę nigdy nie opuszczamy tego świata. Dodatkowym, ale i bardzo ważnym smaczkiem tej powieści jest to, iż została ona w pewnym stopniu oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Ta książka łączy ze sobą dwie przestrzenie czasowe. Jedna w malowniczy sposób opowiada o losach Florence i Dasha, o ich młodości, zakochaniu, o tym, jak rozdzieliła ich brutalność wydarzeń lat 40. - i te fragmenty zaliczają się do książek z gatunku literatury wojennej. Z drugiej mamy przeżycia Maxa, które dzieją się w czasach bardziej współczesnych i są dosłownie oraz w przenośni nieco oderwane od realizmu. Bohater, zagłębiając się w istotę swoich powracających koszmarów, zaczyna dostrzegać złożoność świata oraz istnienia człowieka w nim.

Ani przez moment się nie nudziłam. Czytało mi się tę książkę bardzo dobrze. Więcej! Myślę, że to taka lektura, którą docenia się dopiero po jej zakończeniu. Spokojna, refleksyjna powieść o tym, że miłość może być wieczna.

Jeśli kochacie sagi rodzinne w stylu Kate Morton, Lucindy Riley czy Victorii Hislop to konieczne musicie sięgnąć po twórczość Santy Montefiore. Ta współ­cze­sna bry­tyj­ska pi­sar­ka, napisała kilkanaście powieści, z których każda stała się bestsellerem.

Podczas bitwy pod Arnhem Rupert Dash zostaje uznany za zaginionego. Jego żona Florence wierzy, że On kiedyś do niej wróci.

1995 r. Melbourne, Flo otrzymuje list od kogoś, kogo nigdy nie spotkała i kto mieszka na drugim końcu świata. Nieznajomy twierdzi, że pamięta życie, które przed nim należało do kogoś innego. Czy to może być osoba, na którą kobieta czekała pięćdziesiąt jeden lat?

"Czekaj na mnie" to najnowsza, oparta na prawdziwych wydarzeniach pełna wzruszeń i dramatyzmu opowieść o wielkiej miłości i niszczycielskich tajemnicach. Jej akcja rozgrywa się w Anglii podczas drugiej wojny światowej oraz w Australii pięćdziesiąt lat później.

Autorka ma dar tworzenia niezwykle złożonych postaci i odkrywania ich warstwa po warstwie. Rozgrywająca się w uroczej Kornwalii i słonecznej Australii akcja, przyprawia o zawrót głowy. Pisarka stworzyła niesamowity, ocierający się o magię, budzący nostalgię klimat. Piękny, barwny, niemalże poetycki język wywołuje pod powiekami fascynujące obrazy. W każdej powieści Montefiore główne skrzypce odgrywa niezwykła fabuła i jej nietuzinkowi bohaterowie, a poznawanie ich zawiłych losów za każdym razem sprawia mi ogromną przyjemność.

“....każdy ma swoją brat­nią duszę… cokol­wiek wyda­rzy się w życiu, nasze ścież­ki będą mu­sia­ły się prze­ciąć i się spo­tkamy”.

Florence jest żoną Ruperta, bardzo się kochają, mają plany, marzenia. Wybuch II wojny światowej zmienia wszystko w ich życiu. Kobieta dostaje wiadomość, że jej mąż został uznany za zaginionego. Nie potrafi, nie może się z tym pogodzić, bo przecież dał jej słowo, że wróci. Mijają lata, a ona wciąż czeka. Pół wieku później, poznajemy Maksa, mężczyznę od lat nawiedzają senne koszmary. Te senne majaki przenoszą go do czasów II wojny światowej, kiedy to staje się innym człowiekiem, który ma do wykonania pewną misję. W końcu podejmuje decyzję i ma zamiar dowiedzieć się, kim jest człowiek z jego snów. Dociera do Kornwalii i Florence. Czy Maksa i Florence coś łączy?

Kolejny raz dałam całkowicie się porwać, bardzo lubię i cenię sobie powieści Pisarki. Wielowymiarowa, wnikliwa perspektywa. Fabuła zajmująco poprowadzona, utkana z tajemnic, niedopowiedzeń, w której przeszłość idealnie współgra z teraźniejszością. Dwie, a chwilami nawet trzy linie czasowe. Pani Santa pisze z pasją czuć zaangażowanie, jest realnie, całość dokładnie przemyślana i dopracowana w każdym szczególe. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Opowieść, która od początku do końca intryguje. Niezwykła historia pięknej, wielkiej miłości, silniejszej od wszystkiego, miłości, która zdarza się jedyny raz w życiu. Ogromna strata, tęsknota, ból, uciekający czas. Odwaga, determinacja, szukanie samego siebie, swojego miejsca w życiu, wsłuchanie się w siebie. Nieuchronność przeznaczenia.

Poruszająca, piękna, klimatyczna, zaskakująca opowieść, której całkowicie dałam się porwać. O sile miłości i niszczących tajemnicach. Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach. Czuję się oczarowana tą powieścią! Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Powieści, które wzruszą do łez. W ciemno można brać te napisane przez Santę Montefiore. Autorka kolejny raz zachwyca.

„Czekaj na mnie” to przejmująca i wzruszająca powieść o sile miłości. O miłości, która jest mocniejsza niż śmierć, a składane obietnice są dotrzymywane.

Rok 1937, lato. Młoda Florence podkochuje się w Aubreyu Dash. Liczy na odwzajemnienie uczuć, jednak on jej nie zauważa. Zauważa ją za to ktoś inny. Ktoś, o kim by nawet nie pomyślała. Jest to starszy brat Aubreya, Rupert. Dosyć mroczny, wycofany z życia rodzinnego chłopak spędza z Flo coraz więcej czasu. Zakochują się w sobie. Niestety sielanka nie trwa długo, bo wybucha wojna.

Rok 1988. Max Shelbourne od dawna ma powtarzający się sen. Jest w samym środku bitwy, ma do wykonania misję, wokół niego giną koledzy . jest na tyle zdesperowany, że robi wszystko by zrozumieć o co chodzi. Doprowadza go to na trop bitwy pod Arnhem, w której zginął Rupert. Czy jest możliwe, żeby pamiętał życie kogoś innego?

Rok 1995. Florence jest już u schyłku życia. Mieszka w Australii. Pewnego dnia otrzymuje od nieznajomego nietypowy list.

Te trzy linie czasowe splatają się ze sobą w powieści. Montefiore doskonale przechodzi z jednej do drugiej pozostawiając czytelnika z niedosytem. Ta powieść jest po prostu przepiękna. Historia w niej opisana chwyta za serce. Poza tym czyta się ją niezwykle szybko, ma się wrażenie że od razu wpada się w powieść i w losy bohaterów. Jest tu też sporo o duchowości, o istotę życia tego tu na Ziemi i tego po drugiej stronie. Można powiedzieć, że jest to ubrane w ładne opakowanie, ale mi się do podoba.

Kolejny raz Montefiore zachwyciła swoim pomysłem na powieść i jej wykonanie.