Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później

Historia Judyty to splot przeróżnych wydarzeń, z którymi z pewnością wielu czytelników może się utożsamić. Tak jak prawdziwe życie składa się ze wzlotów i upadków, z dobrych i złych chwil, tak i los nie oszczędzał głównej bohaterki i jej rodziny. Dwadzieścia lat temu przyglądaliśmy się miłosnym turbulencjom Judyty. Teraz niestety przyszedł czas również na jej córkę, a matka stanie na głowie by wspomóc ją w trudnych chwilach. Nie zabraknie zgrzytów, wylewania żali i wzajemnych pretensji.

Bądźcie jednak spokojni, to nie jest dramat rodzinny. Pani Kasia cudownie pisze i nie przytłacza słowem. Treść jest idealnie wyważona. Miejscami skłania do refleksji, ale w dużej mierze w lekki i niekiedy prześmiewczy sposób ukazuje po prostu zwykłe, codzienne życie. Jeśli będziecie płakać to z pewnością ze śmiechu, bo takich sytuacji zdarzy się tu zdecydowanie więcej.

Polecam!

Czy są takie powroty, na które czeka się z drżeniem serca, bojąc się, że czas zatarł magię tamtych chwil?

Obawiałam się odrobinę, czy po dwudziestu latach Judyta wciąż będzie tą samą kobietą, która skradła moje serce, budując dom i szukając szczęścia w listach, ale moje obawy prysnęły już przy pierwszej stronie.

Ta lektura była dla mnie jak powrót do domu po bardzo długiej podróży. Do miejsca, gdzie herbata smakuje najlepiej, a bliscy czekają z otwartymi ramionami. To piękna, sentymentalna podróż, pełna wzruszeń ściskających gardło i humoru absolutnie w moim stylu - śmiałam się do stron książki jak do najlepszej przyjaciółki.

Judyta, mimo upływu lat, wciąż ma w sobie tę cudowną dawkę roztrzepania i milion myśli na sekundę, które tak w niej uwielbiam. A kiedy życie znów zaczyna wirować zbyt szybko, powraca to znajome, kojące „Judyta, nie dramatyzuj”, przypominające, że każdą burzę da się przetrwać.

Ogromnym ukojeniem był dla mnie fakt, że u jej boku wciąż jest Adam - i powiem to głośno: to nadal jeden z najlepszych książkowych mężów, dający poczucie bezpieczeństwa samym swoim byciem. Wspólnie prowadzą biuro matrymonialne, które staje się tłem dla zabawnych, ale i trafnych obserwacji o ludzkich tęsknotach, choć serce tej historii bije w ich domu.

Powrót Tosi z dziećmi tworzy pełen energii galimatias, w którym błyszczy mała Wandzia ze swoim „mianowicie”, kradnąc każdą scenę. Obserwowanie, jak historia zatacza koło, wywołało we mnie lawinę emocji - od współczucia po ogromną nadzieję.

To książka jak plaster miodu na duszę. Przypomina, że choć zmienia się świat, ciepło, bliskość i miłość pozostają niezmienne. Zamknęłam ją urzeczona, z wdzięcznością, znów czując się częścią tej niezwykłej rodziny.

Świetna. Polecam. Rozrywka na może 2 wieczory :)

Judyta traci pracę w redakcji, już nigdy więcej nie podpisze porady „W imieniu Redakcji. Judyta”. Co gorsze, jej ukochany mąż Adam również zostaje bezrobotnym. Postanawiają więc połączyć siły i założyć biuro matrymonialne, takie trochę jak za dawnych lat, choć oczywiście nie obędzie się bez zaawansowanych programów dopasowujących samotnych. Córka Judyty, Tosia jest w nieformalnym związku z Wacławem, z którym ma trójkę dzieci – dwójkę nastolatków Jaśka i Julkę, oraz dużo młodszą, ale niezwykle rezolutną Wandę. Mieszkająca za płotem Ula z mężem Krzysztofem, wciąż przyjaźnią się z Judytą i Adamem. Obie pary nie szczędzą sobie ani dzielenia radosnych chwil, ani wsparcia w złych momentach. Mama Judyty, teraz wdowa, stara się trzymać fason, na swój specyficzny sposób. Gdy Tosia odkrywa, że jej partner nie jest jej wierny, zabiera dzieci i wraca do mamy. Rodzina natychmiast zwiera szyki, aby pomóc Tosi, a każdy z członków szeroko rozumianej rodziny, stara się pomóc na swój specyficzny sposób. A Tosia? Tosia piecze, a gdy wypieki zaczyna kupować coraz więcej osób, serniczki, makowce i inne słodkości otrzymują bardzo kreatywne nazwy.

Czy Judycie i Adamowi uda się znaleźć pary dla samotnych serc? Czy Tosia stanie na nogi i weźmie przykład z mamy i zbuduje dom? A może podąży swoją własną drogą?

„Właśnie, że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” Katarzyny Grocholi to powrót do dobrze znanego świata Judyty i jej rodziny oraz przyjaciół. Świata, do bólu realnego, z problemami, jakie mogą dotknąć każdego: strata pracy, śmierć rodzica, troska o dzieci i wnuki, przeplatanymi z radosnymi chwilami, jak cieszenie się z sukcesu w pracy, zaadoptowanie kolejnego szczeniaczka, wspólne spędzanie świąt, czy celebrowanie otwarcia firmy.

Czytając tę historię, podobnie jak poprzednie części, opowiadanej z perspektywy Judyty, czytelnik może doznać całej gamy emocji. Od razu dodam, że można również wysłuchać audiobooka, w genialnej interpretacji, moim zdaniem najlepszej filmowej Judyty, Danuty Stenki.

Ta powieść to nie tylko kontynuacja, w której poznajemy dalsze losy dobrze znanych bohaterów. Dostajemy też wiele nowych postaci, które pojawiają się niemalże przelotem, wprowadzając do fabuły czasami humor, czasami zadumę, czasami inne spojrzenie na świat. Moim zdaniem, powieść została dobrze przemyślana, tu wszystko jest po coś, tu mimo wrażenia chaosu, nie ukrywajmy, Judyta jest królową chaosu i myślenia za dużo (choć najlepiej pasuje angielskie „overthinking”), wszystko idealnie do siebie pasuje. Judytowe „overthinking” często powoduje zabawne sytuacje, choć zdarzają się i takie, gdy niemalże niszczy cudzy związek. Te kilka sytuacji tylko pokazuje, jak bardzo możemy niechcący zaszkodzić, gdy poniesie nas wyobraźnia i bez znajomości całej sytuacji „dopowiemy sobie” resztę.

Powieść ciepła, pokazująca rolę rodziny i przyjaciół, w dobrych i złych chwilach. Pokazująca, że warto szukać miłości, nawet przez biuro matrymonialne, bo jak dowiadujemy się z fabuły, kilka par znalazło miłość, która zakończyła się sakramentalnym „tak”. Poprzez pokazanie klientów biura prowadzonego przez Adama i Judytę, Autorka rysuje różne postawy życiowe, doradza szukanie pomocy profesjonalistów [Adres usunięty]. gdy nerwica natręctw nie pozwala normalnie funkcjonować, zdarzają się klienci, którzy chcą dawać i ci, którzy chcą brać.

Jednak jak już wielokrotnie wspomniałam, największą wagę Autorka przyłożyła do skomplikowanych relacji rodzinnych. Rodzina Judyty nie jest idealna, bo jaka rodzina jest? Jednak mimo okazjonalnych niesnasek, czy tajemnic, ta rodzina zawsze się wspiera. W relacjach opisanych przez Autorkę nie ma sztuczności, tu każdy gest wynika z troski, podobnie jak każde wypowiedziane zdanie.

„Właśnie, że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” to Katarzyna Grochola w najlepszej formie, choć może to jednak Judyta w swojej całej krasie? Trochę humoru, trochę powagi, trochę wzruszenia, czyli tego, z czego utkane jest życie.

Powieść niosąca nadzieję, przywołująca uśmiech i dająca do myślenia.

„Właśnie, że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” mogę polecić zarówno miłośniczkom/miłośnikom powieści obyczajowych, jak i wielbicielom talentu Katarzyny Grocholi.

Serdecznie polecam!

„Właśnie, że tak” była dla mnie lekturą pozwalająca zwolnić, zatrzymać się, zastanowić, uśmiechnąć. Dała mi mnóstwo ciepła.

Do Judyty wracałam z ogromnym sentymentem, bo „Nigdy w życiu” to historia, która w pewnym sensie mnie ukształtowała w wieku dorastania. Jak dla niektórych Harry Potter, tak dla mnie jest to klasyk, dzieło ponadczasowe. To emocje, które gdzieś we mnie zostały na lata. To taka opowieść, która kiedyś cicho przypominała, że nawet jeśli wszystko się rozsypuje, życie potrafi ułożyć się na nowo.

Z dużą ciekawością, ale i lekką obawą sięgnęłam po kontynuację - 20 lat później - i mam wrażenie, że ta historia dojrzewa razem z bohaterami.

W Judycie jednak nadal, mimo upływu lat, tkwi zwariowana, niecierpliwa, roztrzepana dusza. I choć wciąż jest główną bohaterką, która ubarwia całą powieść, uwaga skupiona jest na jej córce Tosi, oraz wnukach. Tak! Judyta jest bowiem szczęśliwą babcią. To życiowe perturbacje Tosi stają się główną osią fabuły. Historia zatacza krąg — i przenosi się na kolejne pokolenie. To Tosia potrzebuje wsparcia, a relacje matki i córki okazują się pełne niuansów, niedopowiedzeń i emocji, które nie zawsze łatwo nazwać. Zwłaszcza wtedy, gdy same nie wyniosłyśmy z domu wzorców bliskości.

O czym jest ta książka? Dla mnie przede wszystkim o tym, że nigdy nie jest zbyt późno na nowy początek. O tym, że każdy ma prawo popełniać błędy, potykać się, upadać, a potem podnosić i biec dalej przez życie. Z nową energią, entuzjazmem, inaczej, mądrzejsi. O tym, że choć nie jesteśmy doskonali, zasługujemy na miłość, nawet po tym, jak ktoś bardzo nas skrzywdził. Bo o miłości - tej wielowymiarowej - jest właśnie ta historia. Trzeba umieć wybaczać sobie i innym, by patrzeć z uśmiechem w przyszłość.

500 stron minęło mi niemal niezauważenie. Spędziłam z nią naprawdę miłe, dobre chwile, pełne uśmiechu i wzruszenia. A kiedy zamknęłam ostatnią stronę… poczułam ten znajomy smutek rozstania. Z bohaterami, którzy stali mi się bliscy.