Wirus paniki. Historia kontrowersji wokół szczepionek i autyzmu

Dzięki ciągle rozwijającej się medycynie, zarówno długość naszego życia jak i jego komfort uległ znaczącej poprawie. Nie zawsze tak jednak było. My już pewnie nie pamiętamy chorób zakaźnych, które siały spustoszenie i zbierały śmiertelne żniwo. A nasza niewiedza wynika z faktu, że w swoim życiu przyjęliśmy kilkanaście szczepionek by uodpornić swój organizm na groźne wirusy. I właśnie o szczepionkach ochronnych opowiada najnowsza publikacja od wydawnictwa Czarnego.

Prześledzimy losy szczepionek ochronnych od wielkiej euforii, gdy udało się ujarzmić epidemie śmiertelnych chorób, po kontrowersje, które do dziś spędzają sen z powiek rodzicom, którzy stają przed dylematem: Szczepić czy nie szczepić? Dowiemy się, skąd wzięły się teorie spiskowe, świadczące na niekorzyść szczepień, zobaczymy jaką rolę w demonizowaniu szczepień odgrywają media oraz celebryci i ile złego może wyrządzić ich działalność dla całego społeczeństwa.

Mogę zrozumieć postawę zagubionych rodziców, lękających się o zdrowie swoich dzieci. Jednak do tej pory żadne rzetelne badania, nie udowodniły związku między szczepionką MMR (przeciwko odrze, śwince i różyczce), a zachorowalnością dzieci na autyzm. Czemu zatem teoria Andrew Wakefielda cieszy się tak dużą popularnością? Może dlatego, że w końcu znalazł się winny, nagłej zmiany zachowania i rozwoju ich dzieci? Pojawiła się szansa na walkę o odszkodowania i zrozpaczeni rodzice chwycili się tej myśli, by wyjaśnić to co nadal nie jest jednoznacznie wyjaśnione?

Przerażające jest jednak to, że wystarczy wykazać się charyzmą i grać na uczuciach, by porwać ludzi i zasiać w ich głowach ziarno niepewności. A plon jaki z tej paniki wyrośnie, możemy obserwować do dziś.

„Wirus paniki” okazał się rzetelnym reportażem, który przedstawia nam wszystkie kontrowersje związane ze szczepieniami ochronnymi. Mamy tutaj zderzenie potwierdzonych badań wielu naukowców, z zagrywkami na emocjach rodziców ze strony antyszczepionkowców, by podsycić ich strach stawiając przerażające hipotezy. Przeciwnicy szczepień zamiast dowieść, że mają rację, przerzucają odpowiedzialność na naukowców. A nauka nie daje jednoznacznych odpowiedzi, co widać również po stronie zwolenników teorii Wakelfielda.

Jeszcze przed rozpoczęciem czytania, byłam za szczepieniami. Chciałam jednak poznać argumenty drugiej strony i muszę powiedzieć, że nie trafiają one do mnie. Za to brak odporności stadnej, która nam grozi wraz z malejącą ilością zaszczepionych dzieci, już jak najbardziej działa na moją wyobraźnię.

Jeśli mimo to nie czujecie się przekonani, to zachęcam do zapoznania się z treścią książki. Jest to naprawdę rzetelne źródło wiedzy poparte przekonującymi dowodami.

Pierwsze 50 stron książki zniechęciło mnie, ponieważ autor pisał o przeciwnikach szczepienia w sposób bardzo negatywny, a momentami wręcz nieco obraźliwy, jednocześnie nie podając żadnych przekonujących argumentów (przytaczanie opisu sytuacji, która przydarzyła się jednemu niezaszczepionemu dziecku nie jest dla mnie argumentem) i pisząc bardzo ogólnie o problemie. Później jednak wciągnęłam się. W miarę omawiania kolejnych rozdziałów autor bardzo ciekawie przybliżył historię i fakty związane z kolejnymi argumentami antyszczepionkowców i wydarzenia, które przyczyniły się do znanej nam obiegowej opinii, że szczepionki wywołują autyzm u dzieci.

Zwróciłabym jednak uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze, cała książka skupia się na problemie występowania autyzmu. Zabrakło mi wstępu, chociażby bardzo krótkiego, który scharakteryzowałby to zaburzenie, aby przybliżyć czytelnikowi problem. Po drugie, nie dowiedziałam się z tej książki, jak obecnie wygląda leczenie dzieci z autyzmem. Wiedza ta przydałaby się, biorąc pod uwagę, że autor opisuje alternatywne metody leczenia stosowane przez niektórych antyszczepionkowców i które nie są zalecane przez lekarzy. Trzecia sprawa: autor poświęcił książkę wyłącznie wpływowi szczepionek na wystąpienie autyzmu u dzieci. Nie wspomniał, że ruch antyszczepionkowy (ale nie tylko, bo również naukowcy, którzy nie są przeciwni stosowaniu szczepionek) zwraca uwagę także na to, że szczepionki mogą wywoływać inne niż autyzm zaburzenia. O nich autor nie wspomina. Tytuł książki wskazuje wprawdzie na to, że autor skupił się wyłącznie na problemie autyzmu, jednak uważam, że dla wiedzy czytelnika powinien o tym przynajmniej wspomnieć.

Mimo wszystko polecam przeczytanie też książki, ponieważ jest wciągająca, otwiera oczy i skłania do myślenia.