Wiosna. Pory roku. Tom 3

Ali Smith to szkocka pisarka, dziennikarka, wykładowczyni akademicka, odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego. Powieść jej autorstwa – „Wiosna” to jedna z czterech, które napisała w serii "Pory roku", lecz to właśnie ona ma najbardziej polityczny wydźwięk.

Fabuła Wiosny zaczyna się historią dwóch ludzi na dworcu. Richard jest załamany, śmiercią swojej najlepszej przyjaciółki Paddy. Razem stworzyli wiele filmów, ON był reżyserem, ona scenarzystką. W pewnym momencie mężczyzna mija na dworcu niezliczone rzesze bezdomnych i to właśnie skłania go do snucia różnych refleksji odnośnie życia. Bezdomni są opisywani słowem niezliczeni. Druga historia to opowieść o życiu Brit, strażniczki w ośrodku detencyjnym dla uchodźców, oraz małej dziewczynki Florence…

„Wiosna” snuje swoją opowieść w dość mozolnym tempie, niczym młody listek, który rozwija się ukazując swoje zachwycające piękno i barwę. Pora ta bardzo trafnie została opisana przez samą autorkę: "Miesiąc kwiatów, które można pomylić ze śniegiem, ale to także miesiąc wydłużającego się dnia” – to jedno z oblicz wiosny, z jednej strony daje początek nowemu życiu, jest odskocznią od zimy, która wszystko uśmierca, z drugiej to okres przejściowy, gdzie chłodna pora roku jeszcze nie odeszła na dobre.

Autora w swojej książce starała się poruszyć dwa zasadnicze tematy: politykę migracyjną oraz losy imigrantów, którzy borykają się z trudnymi problemami. Na przestrzeni całej fabuły, z mistrzowską precyzją pisarka ukazała ludzką twarz imigranta i uchodźcy. „Wiosna” to współczucie, zwykłe codzienne życie. ”Miesiąc ofiary i igraszek. Miesiąc odnowy. Miesiąc, kiedy ziemia i pąki są już otwarte, stworzenia zbudziły się z zimowego snu...”- „Wiosna” to antidotum na nienawiść. Ali Smith stworzyła wspaniałą książkę adekwatną na to, co teraz dzieje się na świecie, na czasy, w których przyszło nam żyć.

Polecamy: Dobre Recenzje

W tej części splatają się losy Richarda, reżysera, który próbuje poradzić sobie z żałobą po śmierci przyjaciółki z Brittany pracowniczki obozu dla uchodźców. W ich życiu pojawia się Charlotte dziewczynka, która swoim niekonwencjonalnym zachowaniem i sposobem myślenia zmienia plany tej dwójki na najbliższą przyszłość i karze postawić pod znakiem zapytania pewne rzeczy, które uznawali za pewne.

Jak to u Ali Smith mamy piękny styl i język, klimatyczność, ale też całkiem sporo humoru. Jednak czytając tę część, nudziłam się, niekiedy nawet męczyłam, dlatego też nie wdawałam się w pogłębione analizy fabuły czy szukaniu nawiązań do klasycznych dzieł literatury i sztuki. To zdecydowanie najbardziej melancholijna z części

Aby poznać Wiosnę, w pierwszej kolejności należy poznać Jesień oraz Zimę. Bez tego nie ma co zaglądać do trzeciego dzieła Ali Smith, ponieważ można zagubić właściwy tok myślenia. Obawiam się, że bez tego czytelnik nie będzie w stanie wyłapać prawidłowych wniosków z tej książki. Ja czytałem obydwie części, a teraz przyszedł czas na Wiosnę i jestem w stanie stwierdzić, że wszystko łączy się w jedną całość. Chociaż na początku można poczuć, że jest zupełnie inaczej. Bardzo ciekawa książka, która nie jedną osobę jest w stanie wprowadzić w ogromne zdziwienie. Polecam wszystkim czytelnikom dzieła Ali Smith.